Se ha producido un error en este gadget.

martes, 22 de enero de 2013

DESHABITADOS

Hai días que saben a distancia,
coas cadeiras vacias
onde se sentan as ausencias.

Días deshabitados
onde os rostros se confunden coas horas
e nada dicen as palabras.

Son días á marxe de ti
que van máis alá do esquecemento
e forman remuíños na memoria.

Días que pendes no percheiro
e non sabes se estás na medianoite
o soñando un mencer.

Ana López.

1 comentario:

  1. Miña querida Ana que ben coñezo ese tempo deshabitado. Cantas ausencias ao meu redor sentadas nas sillas baleiras! Cantos "días perdurados do percheiro"
    Sinto o poema coma propio. Grazas por escribilo.

    ResponderEliminar