Se ha producido un error en este gadget.

sábado, 27 de septiembre de 2014

O 4 de marzo do 2004 finaba Luisa Villalta. A millor homenaxe é lembrar a súa palabra "no deserto do tempo"

 Este é un anaco do fermoso poema :


               ESPELLO
               (forza)


Cando cada letra do meu violino escreba o teu nome
e os sonidos siderais baixen por min a cantarte
comezarás a existir 
novamente
coa inocencia cruel dos nenos azuis que carregan o ar
na destilación dos séculos
para calmar a putrefacción dos nosos corazóns malgastados.


           Luisa Villalta.                                            

martes, 23 de septiembre de 2014

PRELUDIO

Late no corazón da terra o sufocado furor
dun tempo de letargo

debruzado ao sol dun verán que se extingue.

Unha chuvia mansa agarima as follas
que desprenden as árbores.

Todo está preparado para acender a chama.


     Ana López.

BO OUTONO



Esparce octubre, al blando movimiento del sur, las hojas áureas y las rojas, y, en la caída clara de sus hojas, se lleva al infinito el pensamiento.
Qué noble paz en este alejamiento de todo; oh prado bello que deshojas tus flores; oh agua fría ya, que mojas con tu cristal estremecido el viento!
¡Encantamiento de oro! Cárcel pura, en que el cuerpo, hecho alma, se enternece, echado en el verdor de una colina!
En una decadencia de hermosura, la vida se desnuda, y resplandece la excelsitud de su verdad divina.

(Autor: Juan Ramon Jimenez)

sábado, 20 de septiembre de 2014

jueves, 18 de septiembre de 2014

miércoles, 17 de septiembre de 2014

REMATE DA FAENA DE ANA



Logo de unha terse feito co xornal, aparta o café para unha esquina como restándolle importancia,
pon a prensa encol da mesa e alísaa paseniño, como se fai coas cousas moi desexadas e no fondo, moi no fondo sen case darse unha conta, para acrecentar o desexo dos outros posibles pretendentes.
Bébe un groliño do casefríocafé, bótase unha ollada de autoafirmación arredor e quítase a chaqueta, coma unha atleta que acaba de gañar o pódium da  contracarreira.
Tira do bolso as gafas de ler, dálle a volta á presa, é como unha distinción persoal comenzar a lelo por detrás. Detense unha nas esquelas por se finou algún coñecido-a, ou ver os anos que tiña por facer comparacións das que se pode saír algo aprensiva aínda que o da morte é unha obviedade tal que ..... bueno, que máis dá.
Aos anuncios por palabras pódese botarlle un bo cacho porque aínda que non desexes mercar nada
o morbo das ofertas e demandas en cousa de sexo é excitante e ilustrativo: casada que busca joven discreto y de buena apariencia...universitaria caliente y discreta que se ofrece exclusivamente a señores casados ( dispone de TPV),estranjera de redondas caderas, pechos abundantes y técnicas
tántricas......
E unha pensa..... un cacho coa meixela apoiada na man e bebe o derradeiro grolo ......

Os pasatempos son iso, un bo pasatempo. Sudoku ( se é peado xa non o intentas porque logo o seguinte descubre a ignorancia dunha, o encrucillado en galego si porqe é case ofensivamente doado, as diferenzas que sempre falta unha, sempre......
Cando se sobrepasa  a hora do mediodía, que se supón que unha debía estar na casa preparando a comida e iso, achégase un maduro e excitante navegador de pelo branco, pantalón branco, dentadura branca, dourada pel e diche cun sorriso o moi cabrón: Señora, ya terminó con la prensa, verdad?

Si, si, ya me marchaba e aínda que non che apeteza, colles a chaqueta e vaste....

O xornal

Como todas as mañás boteime a andar paseniño cara o café. Pode parecer que levo unha vida regalada e que este costume é sempre unha actividade doada e pracenteira, pero en realidade require constancia e algunha maña.
  Hai que ir disposto a pelexar polo xornal con moitos competidores. Entras co obxetivo moi claro e miras fixamente o lugar onde se supón que debe estar...Mala sorte alguén se che adiantou.
  Decepciónado elixes unha mesa, retardas o momento de pedir o café ¿que sentido ten sen a lectura?
   A continuación ven o momento máis tenso; o olleo da presa. Cando o localices pasas a fase da vixiancia do lector. Non debes perder ningún dos seus movimentos, pasa con el as páxinas e non te impacentes se as repasa ,! hai xente así!
    En canto remate de lelo, non perdas tempo, tes que saírlle ó encontro antes de que algún avispado llo quite das máns. Pídello con amabilidade, que non te perda a ansia.
    Despois xa sosegado, volve á mesa co teu tesouro e disfruta da lectura e do café.
    É aconsellable non fixarse nas miradas do arredor, poden poñerte nervioso, quizais alguén te anda a vixiar...


      Ana López.
´ 


miércoles, 10 de septiembre de 2014

A fervenza medra...

Ir cada día á procura
dun val nunha montaña,
dunha recta na curva,
dun carreiro na estrada,
dun encontro nun adeus,
dun regreso na fuxida,
dun risco no desalento,
dun desatino no acerto,
dun porto onde arribar,
dunha ponte que cruzar,
Dun "tal vez " no desespero,
dunha man no baleiro,
dunha volta atrás no olvido,
dunha chama no centro do frío,
Dun abrazo, unha palabra
que o diga todo e non diga nada....


         Gema Bermudez  Concha Parga  Ana López



"SEXAMOS REALISTAS, PIDAMOS O IMPOSIBLE !!!"

Este berro ten xa trinta e cinco anos pero por desgraza aínda hoxe está vixente..

QUEN SE ANIMA A POÑER UN VERSO MÁIS?

sábado, 6 de septiembre de 2014

ESPERANZA



Os meus ollos cansaron quizabes
de ver pasar tantas horas.
Quizabes
de veren tanta desgracia xunta.

Pero acudirei, paseniño ao noso PATIO.

viernes, 5 de septiembre de 2014

Da man

Meu amor!

dame o mar, o sol, un horizonte
e a man para o camiño.

Dame unha praia aberta baixo o tempo
o instante sagrado da luz filtrándose nas árbores,

o marmurio do aire perdéndose nos pasos
o azul das glicinias envolvendo o mencer
a melodía de cristal da chuvia na ventá,

o debuxo na pel da esperada caricia
á beira da paixón do sol do mediodía.

Deposita nos beizos un bocado de vida.


       Ana López.

jueves, 4 de septiembre de 2014

Aquela cousa...

Es muy lejos, muy lejos de ti, donde el círculo ilumine.

           René Char.


Aquela cousa...
escuálida como a sombra da serpe
deslizábase entre as rochas 
amedrentando á xente.

        Ana López.

miércoles, 3 de septiembre de 2014

Alalá do neno pobre.


Alalá do meu neno,
meu neno pobre !
Teu pai non ten traballo
tua nai tampouco.

ailalalelo, ailalalá....


Alalá do meu neno,
meu neno pobre !
O meu peito fecundo 
darache o almorzo.

ailalalelo , ailalalá...


Alalá do meu neno,
meu neno pobre !
Tralo medo se albisca
un futuro novo.

ailalalelo, ailalalá...



        Ana López.

martes, 2 de septiembre de 2014

S.O.S.

Con ese medo de perder o posto, non existe nada, nada absolutamente que non esten decididos a facer con tal de non perdelo.

             CONFUCIO.


!Pobres de nós, agora queren rexenerar o que uns e outros dexeneraron!
Rexeneración; outra palabra secuestrada.
O que hai que rexenerar urxentemente son as palabras.

       Ana López.