Se ha producido un error en este gadget.

miércoles, 24 de octubre de 2012

PASTORES CEGOS

     Pastores cegos
 
 
Falades de amor
có ronroneo das abellas perdidas
na fondura do val da altiveza.
Despregades palabras estériles coma foguetes mollados
nun amor á medida do abano das apariencias.
Falades de amor
e non sodes quen de sentir o desacougo da pobreza,
nin ver como se alongan os días da fame.
Falades de amor,
e Aquel que amou ata o desangue
non recoñece a súa voz nesa mensaxe.
Falades de amor
a eses mozos que sucan insumisos as escumas dos soños,
onde o amor é un suave velo que os agarda
non unha choiva inútil de palabras.
Pastores cegos
instalados nas cumes da soberbia
escoitade o berro de agonía
dende o oco da noite da pobreza.
!Pisade a terra!
 
 
Ana López.

1 comentario:

  1. Bueno Ana, se es quen de facer deste tema un poema, nada se che resistirá.

    ResponderEliminar