Cuando yo llegue a vieja
-si es que llego-
y me mire al espejo
y me cuente las arrugas
como una delicada orografía
de distendida piel.
Cuando pueda contar las marcas
que han dejado las lágrimas
y las preocupaciones,
y ya mi cuerpo responda despacio
a mis deseos,
cuando vea mi vida envuelta
en venas azules,
en profundas ojeras,
y suelte blanca mi cabellera
para dormirme temprano
-como corresponde-
cuando vengan mis nietos
a sentarse sobre mis rodillas
enmohecidas por el paso de muchos inviernos,
sé que todavía mi corazón
estará -rebelde- tictaqueando
y las dudas y los anchos horizontes
también saludarán
mis mañanas.
PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
lunes, 15 de abril de 2013
A tenrura
Canto máis leo este poema de Uxio Novoneyra adicado a súa filla Branca-Petra do Courel máis me conmovo.
Hoxe Branca é unha das nosas grandes poetas xóvenes.
Espero que disfrutedes con el.
A BRANCA -PETRA DO COUREL
No bicarelo do bico do brelo
canta o paxariño.
No mismiño
bicarelo do bico do brelo.
Uxío Novoneyra.
Hoxe Branca é unha das nosas grandes poetas xóvenes.
Espero que disfrutedes con el.
A BRANCA -PETRA DO COUREL
No bicarelo do bico do brelo
canta o paxariño.
No mismiño
bicarelo do bico do brelo.
Uxío Novoneyra.
domingo, 14 de abril de 2013
Mariposa
Quisiera
hacer un verso que tuviera
ritmo de Primavera;
que fuera
como una fina mariposa rara,
como una mariposa que volara
sobre tu vida, y cándida y ligera
revolara
sobre tu cuerpo cálido de cálida palmera
y al fin su vuelo absurdo reposara
--tal como en una roca azul de la pradera--
sobre la linda rosa de tu cara...
Quisiera
hacer un verso que tuviera
toda la fragancia de la Primavera
y que cual una mariposa rara
revolara
sobre tu vida, sobre tu cuerpo, sobre tu cara.
Nicolás Guillén
Quisiera
hacer un verso que tuviera
ritmo de Primavera;
que fuera
como una fina mariposa rara,
como una mariposa que volara
sobre tu vida, y cándida y ligera
revolara
sobre tu cuerpo cálido de cálida palmera
y al fin su vuelo absurdo reposara
--tal como en una roca azul de la pradera--
sobre la linda rosa de tu cara...
Quisiera
hacer un verso que tuviera
toda la fragancia de la Primavera
y que cual una mariposa rara
revolara
sobre tu vida, sobre tu cuerpo, sobre tu cara.
Aproveitando que segundo parece, chegan atisvos de primavera que difuminen a grisura que nos envolveu estes últimos meses e para, nin nomear, outras grisuras que nos seguirán a envolver. Coa imaxe dun CEREBRO ANTICRISE, que despois de moito rebuscar atopei,
convídovos a regalo e coidalo con atención para que medre a árbore do optimismo. Desde XA, non estou disposta a que telexornais, xornais, tertulias ..... e demais, me amarguen a vida e confundan a cabeza. Al carajo con todos ..... Eu teño outras cousas na miña vida para disfrutar.
Imaxe de jesusblancou
convídovos a regalo e coidalo con atención para que medre a árbore do optimismo. Desde XA, non estou disposta a que telexornais, xornais, tertulias ..... e demais, me amarguen a vida e confundan a cabeza. Al carajo con todos ..... Eu teño outras cousas na miña vida para disfrutar.
Imaxe de jesusblancou
O TREN
para Conchi
Estou na estación
dunha cidade de néboa
habitada por seres asustados
que non saben que existen
esperando un tren
que se desliza por vías de fume
nun tempo sen reloxio
leva departamentos pechados
con ventás que non miran a paisaxe
pasa por estacións abandoadas
con desfigurados letreiros
suben en cada parada
homes e mulleres exhastuos
que percorren con présa os corredores
sen chegar a mirarse
eu sigo agardando
coa miña equipaxe de soños
nesta estación pantasma.
e deixome levar pola amizade
ese tren que se perde tantas veces!
Ana López.
Estou na estación
dunha cidade de néboa
habitada por seres asustados
que non saben que existen
esperando un tren
que se desliza por vías de fume
nun tempo sen reloxio
leva departamentos pechados
con ventás que non miran a paisaxe
pasa por estacións abandoadas
con desfigurados letreiros
suben en cada parada
homes e mulleres exhastuos
que percorren con présa os corredores
sen chegar a mirarse
eu sigo agardando
coa miña equipaxe de soños
nesta estación pantasma.
e deixome levar pola amizade
ese tren que se perde tantas veces!
Ana López.
sábado, 13 de abril de 2013
"Sigo creyendo que hay un derecho al delirio, a clavar los ojos más allá de la infamia, a adivinar otro mundo posible, el derecho por el que vale la pena luchar, el derecho de imaginar el futuro en lugar de aceptarlo, el derecho a hacer la historia en lugar de padecerla, ese es un derecho humano por más que sea difícil conquistarlo" Eduardo Galeano
Comería a túa alma
coma quen come un ovo
doce
novo
perfecto microcosmos no seu óvalo de nacre.
coma quen come un ovo
doce
novo
perfecto microcosmos no seu óvalo de nacre.
Pinga d’ouro
mandorla
comería a túa alma sen casca
a túa alma sen culleres
sen caducidade.
mandorla
comería a túa alma sen casca
a túa alma sen culleres
sen caducidade.
Eterno almorzo da nenez de aldea.
Sen saber e sen querer saber
as nigromancias da tersura
qué escuro demo agocha
nin milagreiro sabor
sen chegar a adiviñar sequera
qué foi antes:
a túa alma
ou a galiña
Estibaliz Espinosa
as nigromancias da tersura
qué escuro demo agocha
nin milagreiro sabor
sen chegar a adiviñar sequera
qué foi antes:
a túa alma
ou a galiña
Estibaliz Espinosa
viernes, 12 de abril de 2013
Despouseídos
Baixo as mesas das cociñas
os nenos xogaban.
Nas mesas das cociñas
o futuro minguaba.
Ana López.
os nenos xogaban.
Nas mesas das cociñas
o futuro minguaba.
Ana López.
jueves, 11 de abril de 2013
GAMONEDA
| |||
miércoles, 10 de abril de 2013
SARA MONTIEL
As lembranzas da nenez son moi especiais, van pola súa conta,son irreverentes e pizquiña amorais,poden facer risas dunha necrolóxica, aparecen cando lles peta e converten a realidade nunha película en tecnicolor ou nunha canción.Son así.
Velaí o que pasou onte:
A tarde non daba para moito, e eu para menos. Chovia a chuzos e non tiña impermeable para o ánimo.Estaba nun deses días "ausentes"! que carafio! estaba feita unhos zorros, nin me trataba...
Anobelárame no sofá a ver o televexo, ultimo recurso, e enton deron a nova: morrera Sara Montiel.
Sen chamar á porta apareceu o recordo con cara de felicidade; si, xa sei que soa raro pero foi así !que Deus me perdoe! e os seus tamén.
!Ai miña filla ao soar "Yira" alí que me vin coa miña amiga Elba cantando ó redor da muralla a berros aquelo que tanto nos gustaba de "cuando la suerte que es grela"; que sabe o demo que querería dicir.
Aquelo foi como se me puxeran pilas na memoria, ultimamente sempre con preguiza, e lembrei todas as cancións de Saritisima.
A tarde rematou chamando á miña amiga e cantando as dúas xuntas por teléfono algunhos versos das súas cancións e ríndonos da nosa rebeldía deses días (bueno o da rebeldía inda no nos pasou)
Ó rematar a conversa no corazón xa non chovia.
Grazas Sara Montiel.
Ana López.
Velaí o que pasou onte:
A tarde non daba para moito, e eu para menos. Chovia a chuzos e non tiña impermeable para o ánimo.Estaba nun deses días "ausentes"! que carafio! estaba feita unhos zorros, nin me trataba...
Anobelárame no sofá a ver o televexo, ultimo recurso, e enton deron a nova: morrera Sara Montiel.
Sen chamar á porta apareceu o recordo con cara de felicidade; si, xa sei que soa raro pero foi así !que Deus me perdoe! e os seus tamén.
!Ai miña filla ao soar "Yira" alí que me vin coa miña amiga Elba cantando ó redor da muralla a berros aquelo que tanto nos gustaba de "cuando la suerte que es grela"; que sabe o demo que querería dicir.
Aquelo foi como se me puxeran pilas na memoria, ultimamente sempre con preguiza, e lembrei todas as cancións de Saritisima.
A tarde rematou chamando á miña amiga e cantando as dúas xuntas por teléfono algunhos versos das súas cancións e ríndonos da nosa rebeldía deses días (bueno o da rebeldía inda no nos pasou)
Ó rematar a conversa no corazón xa non chovia.
Grazas Sara Montiel.
Ana López.

E UNHA CONVOCATORIA
Hai un movemento do corazón que abre a man
coma se botase a medrar órbitas de millo
coma se andase a ceibar soles ao futuro
E dende ese firmamento a súa luz debullase
a solidaria certeza de vivir.
Porque é por ti
que somos tantos
que o amor no sangue aventa ese soño
que ninguén puido soñar a soas.
Por ti que somos tantos a se-lo vento
que a mancheas empuña un corazón
Hai un movemento do corazón que abre a man
coma se botase a medrar órbitas de millo
coma se andase a ceibar soles ao futuro
E dende ese firmamento a súa luz debullase
a solidaria certeza de vivir.
Porque é por ti
que somos tantos
que o amor no sangue aventa ese soño
que ninguén puido soñar a soas.
Por ti que somos tantos a se-lo vento
que a mancheas empuña un corazón
Eva Veiga
martes, 9 de abril de 2013
RETOMANDO A CARLOS MESTRE
LLUVIA DE PECES
LLUVIA DE PECES
De niño creía en
los milagros…
Hasta que uno me “empachó”. Un día cayó del cielo una lluvia de
peces. Y a partir de ese día, de desayuno, comida y cena había pescado en el
plato. Mi madre enlató, congeló, puso en escabeche, secó y puso en salazón toda
la lluvia piscícola que mi padre trajo aquel día extraordinario. Un milagro del
cielo, dijeron mis padres. Y dicho milagro ( incluso compartido con los
vecinos) nos duró casi un año. Yo, en mi inocencia, preguntaba por qué no
llovía también chocolate, filetes o zancos de pollo, y mi madre se reía. Me
explicaba lo del maná y la multiplicación de los panes y los peces, pero yo
empezaba a estar harto de tanto pescado. Sobre todo cuando llegaba por el hueco
de las escaleras aquel olor a guiso de carne. Llegué incluso a tener pesadillas
con espinas atragantadas en mi garganta,
o peces de enormes fauces que me devoraban sin piedad. Es hoy el día en que
odio el pescado en todas sus formas y manifestaciones, incluso pictóricas.
De niño creía en
los milagros...
Pero, incluso antes de salir del envoltorio infantil, empecé a
tener mis dudas. Sobre todo con lo de mi padre. No entendía cómo, existiendo en
verdad los milagros, no se había producido uno que evitara su caída del andamio
y mi temprano ingreso en el mundo laboral, para aportar ingresos a la familia,
cuando todos mis amigos seguían aún en el Instituto. Así que, poco a poco dejé
de creer en ellos, por injustos y selectivos.
Cierto día, en
el bar del puerto, donde echaba la partida después de la jornada laboral ( he de decir que no sólo heredé el puesto de
mi padre en la Constructora sino el bareto que él solía
frecuentar cada día), alguien desveló el misterio de aquel primer milagro de
lluvia de peces de mi niñez.
Iba apostando
fuerte. Y el viejo dueño del bar del
puerto dijo:
Juan, a ver si te va a pasar como a tu
padre en aquella famosa apuesta con Colmenero, que le apostó toda la pesca del
día de su barco contra una noche con tu madre. Menos mal que ganó tu padre.
Á memoria de José Luis Sampedro
Foi sempre o mundo tan hostil
ou son eu a que sinte este desgarro?
Ese lóstrego de luz foi unha tregua
na monotonía da choiva nos cristais?
Foi quizais un tempo insondable
que se perdeu na agonía da oleaxe
dun instante?
Perdeuse nas horas
enredadas no laberinto do día
cando durmian as estrelas?
O desterro terra adentro
foi un salto na rede voluntario,
ou a furna da cinza da inocencia?
É primavera
e inda hai follas que caen a destempo.
Cando baixe a marea
volverán as campías á ribeira.
Ana López.
ou son eu a que sinte este desgarro?
Ese lóstrego de luz foi unha tregua
na monotonía da choiva nos cristais?
Foi quizais un tempo insondable
que se perdeu na agonía da oleaxe
dun instante?
Perdeuse nas horas
enredadas no laberinto do día
cando durmian as estrelas?
O desterro terra adentro
foi un salto na rede voluntario,
ou a furna da cinza da inocencia?
É primavera
e inda hai follas que caen a destempo.
Cando baixe a marea
volverán as campías á ribeira.
Ana López.
ANIMACIÓN Á ESCRITURA
Agora que paso
tanto tempo frente ao mar, aquí sentado por mor destas fodidas
pernas que no canto de ósos parecen ter dentro serróns, ao pouco
que me mova chántanme os afiados dentes metálicos ata a médula.
O mar, desde que o
descubrín, foi sempre un referente na miña vida.Hoxe, pola ventá aberta, entrou unha brisa con olor a sal e algas que me acende os rescoldos da memoria.
O avó voltara de Cuba cando eu aínda era pequeno e fixémonos de feito parella inseparable. El a contarme cousas de aló e eu a preguntarlle. Comíame por dentro o verme da curiosidade.
Na miña cabeza de neno todo o que me contaba adquiría dimensións desproporcionadas, coma se lle aplicara unha lupa de 600 aumentos.
El fórase para aló traballar e gañar cartos pero voltou sen nada porque seica os barbudos lle confiscaran todo. Eu iso non o entendía ben pero tampouco me interesaba moito. Serían piratas, pensaba.
Tanto me falou do mar que en min foi espertando unhas ansias desmedidas de ver o mar de verdade.
Un día díxome que habiamos de ilo ver, iso estaba feito. Aquela noite non durmín.
Andivemos por entre
os piñeiros un bo cacho, ulía a frescura. Logo fumos subindo unha
costiña de area onde quedaban as nosas pegadas afundidas coma se
foran de elefantes, lle dixen.
E, desde o curuto
vimos o mar ¡¡¡¡Quedamos calados, cos pés ancorados. Cando puiden pechar a boca díxenlle
-Avó, axúdame a ver o mar que eu non dou. E el riuse.
Non falamos máis e eu , entre o brillo do sol e a auga vina saír.
A
serea do cadro que el colgara no seu cuarto, pero máis fermosa, máis
brillante, máis azul e verde e prata...
Sei
que espertei no seu colo aínda co olor a sal e algas na memoria.
Nunca lle descubrín a Sara por que o capricho de casármonos naquea capela mesmo derriba do mar , nin da sorpresa que lle tiña preparada de pasar a nosa noite de bodas na miña lancha. Nin que
eu sentín de verdade no meu corpo nu a humidade das escamas da serea e nos seus ollos vin todas as estrelas.
Era
S. Xoán e non ía frío.
gema, 09-04-13lunes, 8 de abril de 2013
Queridas amigas, hoxe descubrin un poeta; Adam Zagajewki( Lvov, hoxe Ucrania-1945, actualmente profesor en Chicago)
O poema pertenece ao libro "Mano invisible", non é o que máis me gustou, pero como é primavera...
Llegó la primavera
Las naciónes estaban cansadas de tantas guerras
y yacian tranquilas en lechos matrimoniales,
extensos como la cuenca del Danubio.
Empezaba la primavera, los primeros éxtasis.
En las ramas todavía desnudas de los árboles
arrullaban unas tórtolas turcas.
Nadie sabia que hacer, qué pensar.
Éramos huérfanos porque el invierno
no nos dejó testamento;
una mariposa joven aprendía a volar
de manera caótica, desde el principio.
Las mariposas no tienen tradición.
Y nosotros tenemos que morir.
"Esta es una manera poco elegante
de terminar el poema
-protesta R.,y añade-:
el poema debería terminar
mejor que la vida.Para eso es"
Adam Zagajewki.
O poema pertenece ao libro "Mano invisible", non é o que máis me gustou, pero como é primavera...
Llegó la primavera
Las naciónes estaban cansadas de tantas guerras
y yacian tranquilas en lechos matrimoniales,
extensos como la cuenca del Danubio.
Empezaba la primavera, los primeros éxtasis.
En las ramas todavía desnudas de los árboles
arrullaban unas tórtolas turcas.
Nadie sabia que hacer, qué pensar.
Éramos huérfanos porque el invierno
no nos dejó testamento;
una mariposa joven aprendía a volar
de manera caótica, desde el principio.
Las mariposas no tienen tradición.
Y nosotros tenemos que morir.
"Esta es una manera poco elegante
de terminar el poema
-protesta R.,y añade-:
el poema debería terminar
mejor que la vida.Para eso es"
Adam Zagajewki.
Fantasía
domingo, 7 de abril de 2013
COMA SE FOSE DE HOXE MESMO
Poema del día: "Noche triste 1959", de Jaime Gil de Biedma (España, 1929-1990)
Definitivamente
parece confirmarse que este invierno
que viene, será duro.
Adelantaron
las lluvias, y el Gobierno,
reunido en Consejo de Ministros,
no se sabe si estudia a estas horas
el subsidio de paro
o el derecho al despido,
o si sencillamente, aislado en un océano,
se limita a esperar que la tormenta pase
y llegue el día, el día en que por fin
las cosas dejen de venir mal dadas.
En la noche de octubre,
mientras leo entre líneas el periódico,
me he parado a escuchar el latido
del silencio en mi cuarto, las conversaciones
de los vecinos acostándose,
todos esos rumores
que recobran de pronto una vida
y un significado propio, misterioso.
Y he pensado en los miles de seres humanos,
hombres y mujeres que en este mismo instante,
con el primer escalofrío,
han vuelto a preguntarse por sus preocupaciones
por su fatiga anticipada,
por su ansiedad para este invierno .....
parece confirmarse que este invierno
que viene, será duro.
Adelantaron
las lluvias, y el Gobierno,
reunido en Consejo de Ministros,
no se sabe si estudia a estas horas
el subsidio de paro
o el derecho al despido,
o si sencillamente, aislado en un océano,
se limita a esperar que la tormenta pase
y llegue el día, el día en que por fin
las cosas dejen de venir mal dadas.
En la noche de octubre,
mientras leo entre líneas el periódico,
me he parado a escuchar el latido
del silencio en mi cuarto, las conversaciones
de los vecinos acostándose,
todos esos rumores
que recobran de pronto una vida
y un significado propio, misterioso.
Y he pensado en los miles de seres humanos,
hombres y mujeres que en este mismo instante,
con el primer escalofrío,
han vuelto a preguntarse por sus preocupaciones
por su fatiga anticipada,
por su ansiedad para este invierno .....
LA PROSPERIDAD DE UN PUEBLO ES LA HONRADEZ DE SU GOBIERNO
(Canto XVII de "Analecta" de Confucio traducida por Ezra Pound)
Tendal
A vida
un tendal ao sol
para enxugar as pezas
e as ondas do mar
que traen e levan.
Ana López.
un tendal ao sol
para enxugar as pezas
e as ondas do mar
que traen e levan.
Ana López.
sábado, 6 de abril de 2013
Animación á escritura
A peixeira
Meu pai era mariñeiro, saía ao mar pola noite e voltaba ao mencer. Tiña un barco branco e azul e na proa con letras ben grandes e vermellas o meu nome: Serea.
Cando voltaba do mar miña nai e máis eu iamos esperalo ao peirao, non me importaba madrugar, recibir a primeira aperta do pai, e aquela mirada cómplice dos dous , compensábame as horas que lle quitaba ao sono.
Despois empezaba o trafego das cestas e dos peixes. Esta imaxe, e o olor o salitre permanecen na miña memoria como o paraíso perdido da nenez.
Eran outros tempos, as lonxas eran un negocio próximo e familiar.Os homes falaban e rían, comentaban a singradura, as mulleres metían o peixe nas cestas para levalas ó mercado.
Cando miña nai se erguia coa súa cesta de peixes, e poñia o rodelo na cabeza como unha coroa, parecíame unha deusa do mar forte e fermosa.
Un día nembargantes algo trocou no meu maxín, xa non disfrutaba daqueles momentos, desexaba poder ir eu ao mar,e que fose ela tamen...Agora penso que puido ser a miña primeira reinvidicación como muller. Vin o seu rostro cuberto de escamas, como o ventre dun xigantesco ollomol que me miraba fachendoso enriba da cesta.
Non sei se foron os ciumes ou a envexa o que puido conmigo; ou as duas cousas.Ou quizais fose a febre...
Antes de me quedar durmida escoitei como nun soño as súas palabras:
-!Pero meu ben, si inda teño as mans para levarte no colo!
Ó espertar sentin os seus aloumiños ,no seu cabelo non habia escamas só os raios do sol, e nos ollos grandes e azuis moitisimo amor.
O mar xa estaba ao meu carón!
Ana López.
A
Meu pai era mariñeiro, saía ao mar pola noite e voltaba ao mencer. Tiña un barco branco e azul e na proa con letras ben grandes e vermellas o meu nome: Serea.
Cando voltaba do mar miña nai e máis eu iamos esperalo ao peirao, non me importaba madrugar, recibir a primeira aperta do pai, e aquela mirada cómplice dos dous , compensábame as horas que lle quitaba ao sono.
Despois empezaba o trafego das cestas e dos peixes. Esta imaxe, e o olor o salitre permanecen na miña memoria como o paraíso perdido da nenez.
Eran outros tempos, as lonxas eran un negocio próximo e familiar.Os homes falaban e rían, comentaban a singradura, as mulleres metían o peixe nas cestas para levalas ó mercado.
Cando miña nai se erguia coa súa cesta de peixes, e poñia o rodelo na cabeza como unha coroa, parecíame unha deusa do mar forte e fermosa.
Un día nembargantes algo trocou no meu maxín, xa non disfrutaba daqueles momentos, desexaba poder ir eu ao mar,e que fose ela tamen...Agora penso que puido ser a miña primeira reinvidicación como muller. Vin o seu rostro cuberto de escamas, como o ventre dun xigantesco ollomol que me miraba fachendoso enriba da cesta.
Non sei se foron os ciumes ou a envexa o que puido conmigo; ou as duas cousas.Ou quizais fose a febre...
Antes de me quedar durmida escoitei como nun soño as súas palabras:
-!Pero meu ben, si inda teño as mans para levarte no colo!
Ó espertar sentin os seus aloumiños ,no seu cabelo non habia escamas só os raios do sol, e nos ollos grandes e azuis moitisimo amor.
O mar xa estaba ao meu carón!
Ana López.
A
Fíos
Hai que espallar ó vento
ate a derradeira rafega
un berro interminable
que desfolle ó mundo da inxustiza.
Desfacer o nobelo do presente
que escamotea o pulo da esperanza.
As estrelas inda brillan dispersas
nos corazóns rebeldes.
E nós
somos os mesmos
que cosiamos menceres de néboa
cós fíos dos soños.
Ana López.
ate a derradeira rafega
un berro interminable
que desfolle ó mundo da inxustiza.
Desfacer o nobelo do presente
que escamotea o pulo da esperanza.
As estrelas inda brillan dispersas
nos corazóns rebeldes.
E nós
somos os mesmos
que cosiamos menceres de néboa
cós fíos dos soños.
Ana López.
Uno leyó hace mucho tiempo La Resistencia, de Ernesto Sabato. E.S. es un tipo que a Uno le cae bien de una forma intuitiva, y La Resistencia le gusta más en espíritu que en significado. Demasiada intensidad, piensa Uno. Demasiada nostalgia y sentimentalismo y romanticismo y esencias y religiosidad. Demasiado demasiado, piensa Uno. Y, sin embargo, a Uno le gusta ese título, La Resistencia, y le gustan algunas frases que le da vergüenza transcribir y, como a E.S., a Uno le gusta Robert Walser y le gustan algunas ideas acerca de lo irrelevante y le gustan muchas otras cosas agradables tras las que Uno se parapeta para no prestar demasiada atención a los imbéciles que gritan todos los días ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es la Resistencia.
Maillard Chantal
Maillard Chantal
viernes, 5 de abril de 2013
Mayo ..............................................................................Déjame mirarte a los ojos.
...............Quiero
saber cómo estás.
Rainer W. Fassbinder
Rainer W. Fassbinder
Mira, ha
entrado mayo,
Ha
extendido su párpado azul sobre el puerto.
Ven, hace
tiempo que no sé de ti,
Se te ve
tembloroso, como esos gatitos que ahogamos siendo niños.
Ven, y
hablaremos de las cosas de siempre,
Del valor
de ser amable,
De la
necesidad de arreglárselas con las dudas,
De cómo
llenar los huecos que tenemos dentro.
Ven,
siente en tu rostro la mañana,
Cuando
estamos tristes, todo nos parece oscuro;
Cuando
estamos fuertes, el mundo se desmigaja.
Cada uno
de nosotros guarda algo desconocido de las vidas ajenas,
Sea un
secreto, un error o un gesto.
Ven y
pondremos verdes a los vencedores,
Saltaremos
desde el puente riéndonos de nosotros mismos.
Contemplaremos
en silencio las grúas del puerto,
Porque
estar juntos en silencio es
La mejor
prueba de la amistad.
Vente
conmigo, quiero cambiar de país,
Dejar este
cuerpo mío a un lado
Y meterme
contigo en una concha,
Con
nuestra pequeñez, como los bígaros.
Ven, te
espero,
Continuaremos
la historia interrumpida hace un año,
Como si no
tuvieran un círculo más
los
abedules blancos de la rivera.
Kirmen
Uribe
(Mientras
jueves, 4 de abril de 2013
NOXO E FURIA
Día a día ímonos afundindo nun
lodazal de tales dimensións que antes de afogarnos daranos tempo de
sufrir a náusea máis profunda, o noxo como especie e a vergonza de
pertencer a ela:
Os nosos dirixentes serán máis ou
menos sabidos ???? Pero descoñecen a sabedoría,
a ética e a estética. Saberán facer as contas, para eles, pero
nunca un libro de filosofía tocaron como non fose a Maquiavelo.
Que
hai que dicir que o emperador leva traxe novo, ala ¡¡¡¡¡ pois a
coro, aínda que como sabemos anda en pelota picada.....
Faltos
de valentía e carraxe para non abaixarse diante dun capitalismo
feroz que só quere vernos o cu a todos
Confunden
dignidade e honor con empoderamento pero parecen ignorar tamén que hai pobo que a
parte de sentir arcadas, sente indignación e sabe o mezquinos e
ignorantes que son. Por non saber, non saben que con pouco tamén se vive.
NON
SE PODE ROUBAR A UN POBO A MANSCHEAS SEN QUE NADA SUCEDA.
gema, 04-04-13
Terapia
Entrar paseniño no cuarto
acender as luces
deixar saír o que se agocha nos recunchos.
Des-envolver os medos
coñecer todos os hóspedes
recompoñer os rostros fragmentados.
Remexer na abundancia do corazón
sen derramar na curva.
Palpar o que doe
sen afogar-te.
Sentir-te na pel.
Reverter.
Ana López.
Chantal Maillard
Uno y la resistencia
Uno se encuentra en el autobús, medio dormido. La radio está encendida y aparentemente en bucle: los papeles de Bárcenas, el corralito en Chipre, el Papa Francisco I de los Pobres, los papeles de Chipre el corralito de los Pobres el Papa Francisco I de Bárcenas el corralito de Bárcenas el Papa Francisco I de Chipre, los papeles de los Pobres. Uno bosteza con sincero aburrimiento, tan sincero como las ganas de atravesar el cristal, igual de autoritario. A veces, entre sueños, a Uno se le escapa lo dramático.
Uno ha dejado la estación hace unos minutos, una estación enorme, atestada de individuos con prisa. Atestada de belleza y de rabia y de desánimo. Atestada de negocios, de partidas, de amores, de celos, de poses, de música intracraneal, de ganas de desaparecer, de superficialidad, de unas cuantas pequeñas y valiosas emociones, no muchas, no supremas, pero agradables en cualquier caso, piensa Uno. Y ahora viene un imbécil de voz profunda, piensa Uno, una voz imbécil a mediocrizar la realidad hablándole a Uno de Bárcenas, el Papa Francisco I de los Pobres, la Crisis, Chipre, todos con unas mayúsculas importantes, unas mayúsculas tan autoritarias como el aburrimiento de Uno y como aquel presidente americano que gritó a los cuatro vientos ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es tu puta madre, Idiota, piensa Uno, medio dormido, incapaz de soportar las mayúsculas, incapaz de soportar el aburrimiento, incapaz de aburrirse con desdén principesco.
Uno piensa que se podría haber callado todo esto, que a su serenidad le gusta aquello de Pessoa,
No soy nada, nunca fui nada, nunca podré ser nada, sin embargo llevo en mí todos los sueños del mundo,
Uno ha dejado la estación hace unos minutos, una estación enorme, atestada de individuos con prisa. Atestada de belleza y de rabia y de desánimo. Atestada de negocios, de partidas, de amores, de celos, de poses, de música intracraneal, de ganas de desaparecer, de superficialidad, de unas cuantas pequeñas y valiosas emociones, no muchas, no supremas, pero agradables en cualquier caso, piensa Uno. Y ahora viene un imbécil de voz profunda, piensa Uno, una voz imbécil a mediocrizar la realidad hablándole a Uno de Bárcenas, el Papa Francisco I de los Pobres, la Crisis, Chipre, todos con unas mayúsculas importantes, unas mayúsculas tan autoritarias como el aburrimiento de Uno y como aquel presidente americano que gritó a los cuatro vientos ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es tu puta madre, Idiota, piensa Uno, medio dormido, incapaz de soportar las mayúsculas, incapaz de soportar el aburrimiento, incapaz de aburrirse con desdén principesco.
Uno piensa que se podría haber callado todo esto, que a su serenidad le gusta aquello de Pessoa,
No soy nada, nunca fui nada, nunca podré ser nada, sin embargo llevo en mí todos los sueños del mundo,
Mini-poema fotográfico
![]() |
| Morren as luces de neón |
![]() |
| a escuridade da cidade cólase pola miña ventá |
Conchi
miércoles, 3 de abril de 2013
A PRIMAVERA
(cantiga para Xana)
Na primavera
as follas novas
nas árbores medran.
Na primavera
nacen as margaridas
polas campeiras.
Na primavera
cantan os paxariños
e ao sol aledan.
Ana López. Foto:Fernando Barbeyto.
Na primavera
as follas novas
nas árbores medran.
Na primavera
nacen as margaridas
polas campeiras.
Na primavera
cantan os paxariños
e ao sol aledan.
Ana López. Foto:Fernando Barbeyto.
martes, 2 de abril de 2013
HAI RUIDOS INÚTILES E COMENTARIOS QUE SÓ SON RUIDOS INÚTILES
UNA BRIZNA DE HIERBA
Una brizna de hierba le dijo a una hoja caída de un árbol en otoño:
¡Cuánto ruido haces al caer! espantas todos mis sueños de invierno.
- ¡Tú!, - la hoja replicó indignada-
¡Nacida en lo bajo y habitante de lo bajo, eres insignificante e incapaz de cantar! ¡Tú no vives en las alturas y no puedes reconocer el sonido de una canción!
La hoja de otoño cayó a la tierra y se durmió. Y cuando llegó la primavera, despertó nuevamente de su sueño y era una brizna de hierba.
Y cuando llegó el otoño, fue presa de su sueño invernal; flotan do en el aire empezaron a caerle las hojas encima.
Murmuró para sí misma:
“¡Oh, estas hojas de otoño!, ¡hacen tanto ruido!... espantan todos mis sueños de invierno”.
Gibrán Khalil Gibrán.
O tempo
Arañeira que nos envolve.
(Foto propia)
| "cavorco de ollos cegos..." |
Arañeira que nos envolve.
Silenciosas pegadas
que nos achegan á nada.
Boca que nos morde os ósos,
cristal que risca as carnes,
pozo onde se acochan as ausencias,
estación dos adeuses,
cavorco de ollos cegos
contra as paredes do inverno.
O pasado é só
unha foto sen lustre,
mañá mudez núa,
hoxe un instante que fuxe.
Follas secas, calafrío sedento,
bordel onde morre o desexo...
(Foto propia)
Maria Sibylla Merian consiguió con la publicación en alemán de 'La oruga, maravillosa transformación y extraña alimentación floral' alcanzar la popularidad en la alta sociedad. Además, logró descubrir en las tierras de Surinam toda una serie de animales y plantas totalmente nuevos. De hecho,sSu clasificación de las mariposas en de día y de noche está plenamente aceptada en la actualidad. Por si todo esto fuera poco, los dibujos de plantas, serpientes, arañas, iguanas y coleópteros tropicales de Maria Sibylla Merian se consideran como auténticas obras de arte y llenan las salas de los coleccionistas de medio planeta. Seguro que con la difusión del doodle de hoy de Google, el nombre de Maria Sibylla Merian será más reconocido aún si cabe, sobre todo por los no duchos en la materia.

Antes de que esta entomóloga fixera as súas investigacións, pensábase que a maior parte dos insectos aparecían por xeración espontánea a partires dos excrementos.
lunes, 1 de abril de 2013
domingo, 31 de marzo de 2013
Entrada al sentido (José Ángel Valente)
La soledad.
El miedo.
Hay un lugar
vacío, hay una estancia
que no tiene salida.
Hay una espera
ciega entre dos latidos,
entre dos oleadas
de vidas hay una espera
en que todos los puentes
pueden haber volado.
Entre el ojo y la forma
hay un abismo
en el que puede hundirse la mirada.
Entre la voluntad y el acto caben
océanos de sueño.
Entre mi ser y mi destino, un muro:
la imposibilidad feroz de lo
posible.
Y en tanta soledad, un brazo armado
que amaga un golpe y no lo inflige
nunca.
En un lugar, en una estancia -
¿dónde?,
¿sitiados por quién?
El alma pende de sí misma sólo,
del miedo, del peligro, del presagio.
sábado, 30 de marzo de 2013
| El Camaleón que finalmente no sabía de qué color ponerse Augusto Monterroso | |
|
viernes, 29 de marzo de 2013
jueves, 28 de marzo de 2013
DESDE A CORUÑA
Con tempo calmo, tépedo, con mar calmo que ao miralo abre todas as portas ao relax, á reflesión, á meditación ou ao despiporre ....
A chuvia
A melancolía de Albinoni. Os poemas que recitaba atrapado, prófugo, na silla dun bar. A infancia de botas altas, barro e un cigarro na boca, fumándome a vida entre libros que gritaban. As notas onde anotaba as palabras que daban luz cando a luz non existía. Un «quérote» como un suspiro, ás dez da noite, cando dicir adeus era un acto de esperanza. As veces que pisei o meu rostro nos charcos. As veces que repetín a Cunqueiro: un poeta esquece os días de chuvia. As veces que morrín para non resucitar ata que outro día, outro, turraba de min para reencarnarme. Unha lágrima. Mil esvarando ventá abaixo na fin dun marzo calquera. A febre de saltar, baila, corre, como se quedasen tres segundos de vida. A febre de derramarme nun corpo derramado entre os meus brazos. Janis Joplin e Bob Dylan. Entregarse a unha causa. Dar. Querer sen paso a barreiras. Escoitar. Pasear con Tango, meu can rebelde. O ceo gris, prata como o cabelo da avoa Aracel. O viño cantado, meu país de prato grande e «tragolargo». O momento en que se acendían as luces, apagados os neóns, e os vasos rezaban a oración do desencanto. Os porqués que nunca contestaron. O chocolate. O prohibido. Bach. Amarte antes de coñecerte. Pedir perdón e saber que me perdoas. Pedir aire e tragar o aire que ela/el respira. Os que non están. Os que chegaron. Os bicos que tiñan frescor. Os bicos que só tiñan apetito. Pregúntome este xoves, santo santo, se a chuvia é unha sinfonía sobre os cristais da primavera: pentagrama de gotas mudas. En ocasións, para ser feliz (ou algo parecido), só precisamos mirar a chuvia. Sentir a chuvia. A chuvia.
Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicadoe na Voz de Galicia (Foto propia)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


google



