.jpg)
GÁRDAME LUME DE SAN XOÁN
QUE NON ME ROIA NIN COBRA NIN CAN
miércoles, 25 de junio de 2014
jueves, 19 de junio de 2014
miércoles, 18 de junio de 2014
martes, 17 de junio de 2014
!Arriba o ánimo! O sol trenzou para nós un cestiño de alentos.
A serra
Somos fillos dun tempo indomable.
Aprendemos a ler as sombras dos charcos,
pateamos os carreiros en todas direccións
afastados dos pasos sometidos dos conventos.
Medramos trenzando as mazorcas do millo,
cabalgamos as xestas,
compartimos larpeiradas cos gatos
ao carón da lareira.
Non precisamos luvas ni sombreiros
estamos afeitos a invernía.
Nalgún lugar de nós arde o desexo
de vivir cada amencer
na luz que no alto da serra alumea.
Ana López.
!FELIZ VERÁN!
lunes, 16 de junio de 2014
ANTONIO, AMIGO
Foise Antonio
deitarse co sol no colo do horizonte.
silandeiro coma sempre,
como vén a primavera.
Paseniño, coma sempre,
como se van as anduriñas
rozando o azul coas ás.
deitarse co sol no colo do horizonte.
silandeiro coma sempre,
como vén a primavera.
Paseniño, coma sempre,
como se van as anduriñas
rozando o azul coas ás.
domingo, 15 de junio de 2014
Agarimo orfo
Y aunque tu no has de verlas,
Para hablar con tu ausencia
Estas líneas escribo,
Únicamente para estar contigo.
Luis Cernuda.
Para Antonio, sempre na memoria.
Sempre haberá un tempo que leve o teu nome,
o sosegado compás do teu andar pousado
a cálida mirada atemperando as sombras
a aperta dun outono que chegaba
cando a vida estreaba sorrisos
e os versos debullaban as palabras.
Sempre quedará o teu pan
na extremada mesa da ausencia,
na cunca un tépedo café
coa cullerada xusta da luz dunha mañá.
Gardará a memoria un agarimo orfo
da derradeira aperta que nos quedou por dar,
e un contraluz de nubes violetas
daquela tarde na que a lúa madrugara.
Ana López.
Para hablar con tu ausencia
Estas líneas escribo,
Únicamente para estar contigo.
Luis Cernuda.
Para Antonio, sempre na memoria.
Sempre haberá un tempo que leve o teu nome,
o sosegado compás do teu andar pousado
a cálida mirada atemperando as sombras
a aperta dun outono que chegaba
cando a vida estreaba sorrisos
e os versos debullaban as palabras.
Sempre quedará o teu pan
na extremada mesa da ausencia,
na cunca un tépedo café
coa cullerada xusta da luz dunha mañá.
Gardará a memoria un agarimo orfo
da derradeira aperta que nos quedou por dar,
e un contraluz de nubes violetas
daquela tarde na que a lúa madrugara.
Ana López.
sábado, 14 de junio de 2014
Encrucillada
Lonxe do lugar da partida
pouco trocou aquela nena
ainda que pasaran tantas cousas!
Segue a enredar o van da misma música
e xira coa misma intensidade
ó redor das árbores sen follas
e dos paxaros sen canto
unha e outra vez!
Coñece os recunchos da sombra
as rúas da desolación
e a lousa do silencio
rexeitou hai tempo os cantos das sereas.
Perdeu o camiño na encrucillada
do candor coa incerteza.
Ana López.
pouco trocou aquela nena
ainda que pasaran tantas cousas!
Segue a enredar o van da misma música
e xira coa misma intensidade
ó redor das árbores sen follas
e dos paxaros sen canto
unha e outra vez!
Coñece os recunchos da sombra
as rúas da desolación
e a lousa do silencio
rexeitou hai tempo os cantos das sereas.
Perdeu o camiño na encrucillada
do candor coa incerteza.
Ana López.
jueves, 12 de junio de 2014
miércoles, 11 de junio de 2014
Quien me habita
................................................"Car Je est un autre".
..............................................................RIMBAUD
¡Qué extraño es verme aquí sentado,
y cerrar los ojos, y abrirlos, y mirar,
y oír como una lejana catarata que la vida se derrumba,
y cerrar los ojos, y abrirlos, y mirar!
¡Qué extraño es verme aquí sentado!
¡Qué extraño verme como una planta que respira,
y sentir en el pecho un pájaro encerrado,
y un denso empuje que se abre paso difícilmente por mis venas!
¡Qué extraño es verme aquí sentado,
y agarrarme una mano con la otra,
y tocarme, y sonreír, y decir en voz alta
mi propio nombre tan falto de sentido!
¡Oh, qué extraño, qué horriblemente extraño!
La sorpresa hace mudo mi espanto.
Hay un desconocido que me habita
y habla como si no fuera yo mismo.
Gabriel Celaya
(La soledad cerrada, 1947)
..............................................................RIMBAUD
¡Qué extraño es verme aquí sentado,
y cerrar los ojos, y abrirlos, y mirar,
y oír como una lejana catarata que la vida se derrumba,
y cerrar los ojos, y abrirlos, y mirar!
¡Qué extraño es verme aquí sentado!
¡Qué extraño verme como una planta que respira,
y sentir en el pecho un pájaro encerrado,
y un denso empuje que se abre paso difícilmente por mis venas!
¡Qué extraño es verme aquí sentado,
y agarrarme una mano con la otra,
y tocarme, y sonreír, y decir en voz alta
mi propio nombre tan falto de sentido!
¡Oh, qué extraño, qué horriblemente extraño!
La sorpresa hace mudo mi espanto.
Hay un desconocido que me habita
y habla como si no fuera yo mismo.
Gabriel Celaya
(La soledad cerrada, 1947)
martes, 10 de junio de 2014
LUARADAS
Vaite de aí
lúa lueira
que ti non sabes
quitar as penas.
Vaite de aí
lueira lúa
que non che quero
cousa ningunha
Vaite e non volvas
co teu luar
que no meu leito
xa hai quen está.
Ana López.
lúa lueira
que ti non sabes
quitar as penas.
Vaite de aí
lueira lúa
que non che quero
cousa ningunha
Vaite e non volvas
co teu luar
que no meu leito
xa hai quen está.
Ana López.
domingo, 8 de junio de 2014
Ponte arborada
Está abraiado polo instante
de confirmar na vellez que segue a ser un neno;
a viaxe máis longa remata na infancia.
A casa é unha ausencia de rostros familiares
e unha ola baleira ao lume da cociña.
Sabe vagamente que o corazón
pode afundirse un tempo de domingo
nunha ponte arborada.
Ana López.
de confirmar na vellez que segue a ser un neno;
a viaxe máis longa remata na infancia.
A casa é unha ausencia de rostros familiares
e unha ola baleira ao lume da cociña.
Sabe vagamente que o corazón
pode afundirse un tempo de domingo
nunha ponte arborada.
Ana López.
O LUNS NO ÁGORA
PROXECTO
Hei cerrar as axendas e facer meu o día,
volver á vocación das antigas xornadas.Hei facer o bocexo da vella enredadeira,
comprobar se o farrapo alimentou o lume
e foron as especias vangardas do sentido.
Hei tirar a estas augas a pedra escurecida,
confortar os meus mortos no fondal dun insomnio,
poñer en paz a herdanza que cabe nunha ollada,
desenterrar a cunca na que figura un nome
e compracerme, humano, na rosa que repite.
A. Torneiro
Estes fermosísimos versos pertecen ao libro "Onde nunca é mañá" do noso Premio Naciónal de Poesía Manuel Álvarez Torneiro.
MENTRES AGROMAN LIRIOS
A verdadeira dor non fai ruído
nin ergue torres de ámbar enloitado,
nin plano de saqueo,
nin obriga a cubrirnos a cabeza
coma os nenos nas tardes de tormenta.
Pero é un poderío,
é un oficio de contrarios
e leva dentro a nosa criatura:
nenos retrospectivos,
unha misericordia devastada,
unha infección que morde
e anula o patrimonio.
Non fai ruído pero esgaza en vivo,
precisa un odio seco,
unha amargura cóncava,
un seme negro.
Ás veces ergue o puño do inocente,
do dono da cordura,
blasfema e racha a alba,
persuade da miseria.
Mentres, agroman lirios nazarenos
nos cómaros de maio.
Manuel Álvarez Torneiro ( Onde nunca é mañá )
A verdadeira dor non fai ruído
nin ergue torres de ámbar enloitado,
nin plano de saqueo,
nin obriga a cubrirnos a cabeza
coma os nenos nas tardes de tormenta.
Pero é un poderío,
é un oficio de contrarios
e leva dentro a nosa criatura:
nenos retrospectivos,
unha misericordia devastada,
unha infección que morde
e anula o patrimonio.
Non fai ruído pero esgaza en vivo,
precisa un odio seco,
unha amargura cóncava,
un seme negro.
Ás veces ergue o puño do inocente,
do dono da cordura,
blasfema e racha a alba,
persuade da miseria.
Mentres, agroman lirios nazarenos
nos cómaros de maio.
Manuel Álvarez Torneiro ( Onde nunca é mañá )
Tarde de choiva
Pelexan no cristal
as pingas da choiva,
o sol
agarda pendurado
na compulsión da tarde
o fondal da noite.
Ana López.
as pingas da choiva,
o sol
agarda pendurado
na compulsión da tarde
o fondal da noite.
Ana López.
sábado, 7 de junio de 2014
Limiar ( para Gema, alma do Patio)
A cuberta do tempo
grava o primeiro verso,
despois os días
comezarán novas estrofas.
Caerán borróns nas liñas
das follas do caderno,
zoarán outros ventos
envellecerán as cousas...
Ana López.
grava o primeiro verso,
despois os días
comezarán novas estrofas.
Caerán borróns nas liñas
das follas do caderno,
zoarán outros ventos
envellecerán as cousas...
Ana López.
miércoles, 28 de mayo de 2014
FRIKIS
Era un deses días nos que os ósos, como diría un moderno, non fan boa maridaxe coa cama, por eso non me quedou máis remedio que erguerme a unha hora na que a lúa aínda andaba enredando coa noite.
Onte fora votar, nunca deixara de facelo. Cando era novo contábame unha amiga que tiña os pais emigrados en Francia que alí se facía, e que nos despreciaban un chisco por termar dun dictador. Daquela había outro mundo máis alá dos Pirineos. Por iso en canto se arranxaron as cousas e os que mandaban acordaron que votar era bo, alá que nos fumos todos fachendosos.
Malia dor, hoxe erguérame de bo humor. Antes de que Pedro Chosco me visitase pola noite e me trouxese un profundo sono, escoitara pola radio que o meu voto servía para soster un soño. Afeito a perder, aquelo parecíame un triunfo moi importante.
Como todos os días entrei na cociña engruñado pero sabía que ao pouco tempo o esquelete se ía poñer dereito e !como novo !
Puxen a cafetera e acendin o televexo por ter algo de compaña. Dende que o fillo se me foi a Alemania preciso o son dalgunha voz aínda que sexa nunha caixa.
Aquel home parecía algo contrariado e botaba para fora. Víase seguro do que dicía, turraba nunha palabra para falar de min e de outros moitos : frikis. Parecía anoxado porque de cando en vez a cidade se ateigaba de xente coma nós.
Quedei tan inquedo que decidin buscar a palabra na internet. Toda a vida á procura da miña identidade e o tipo aquel xa tiña a resposta !velaí que ben!
Os sigficados da palabra eran :extravagante, estraño, estrafalario, que quere chamar a atención e !fanático!
O de fanático si que me ofendeu. Teño as miñas cousas dende logo, pero nunca me gustou chamar a atención, nin impoñer o meu criterio a ninguén.
Con moitísimo repecto meu señor; !NON !
De seguro que o seu foi unha arroutada, as veces pasa...
Ana López.
Onte fora votar, nunca deixara de facelo. Cando era novo contábame unha amiga que tiña os pais emigrados en Francia que alí se facía, e que nos despreciaban un chisco por termar dun dictador. Daquela había outro mundo máis alá dos Pirineos. Por iso en canto se arranxaron as cousas e os que mandaban acordaron que votar era bo, alá que nos fumos todos fachendosos.
Malia dor, hoxe erguérame de bo humor. Antes de que Pedro Chosco me visitase pola noite e me trouxese un profundo sono, escoitara pola radio que o meu voto servía para soster un soño. Afeito a perder, aquelo parecíame un triunfo moi importante.
Como todos os días entrei na cociña engruñado pero sabía que ao pouco tempo o esquelete se ía poñer dereito e !como novo !
Puxen a cafetera e acendin o televexo por ter algo de compaña. Dende que o fillo se me foi a Alemania preciso o son dalgunha voz aínda que sexa nunha caixa.
Aquel home parecía algo contrariado e botaba para fora. Víase seguro do que dicía, turraba nunha palabra para falar de min e de outros moitos : frikis. Parecía anoxado porque de cando en vez a cidade se ateigaba de xente coma nós.
Quedei tan inquedo que decidin buscar a palabra na internet. Toda a vida á procura da miña identidade e o tipo aquel xa tiña a resposta !velaí que ben!
Os sigficados da palabra eran :extravagante, estraño, estrafalario, que quere chamar a atención e !fanático!
O de fanático si que me ofendeu. Teño as miñas cousas dende logo, pero nunca me gustou chamar a atención, nin impoñer o meu criterio a ninguén.
Con moitísimo repecto meu señor; !NON !
De seguro que o seu foi unha arroutada, as veces pasa...
Ana López.
sábado, 24 de mayo de 2014
Xornada de reflexión
" Calar é deixar crer que non se xuzga nada, e , en certos casos, non desexar efectivamente nada"
Albert Camus ( O home rebelde )
Albert Camus ( O home rebelde )
viernes, 23 de mayo de 2014
Levo días preocupado.
O mundo deu comigo e está chegando a min.
Son consciente de que o aire xa me ocupa.
E a auga.
E a luz do sol.
O mundo deu comigo e está chegando a min.
Son consciente de que o aire xa me ocupa.
E a auga.
E a luz do sol.
Podo estar desacertado mais diría
Que hai tardes en que a sombra me reclama,
En que verte sobre min a súa gabanza.
E eu vou como quen leva o corpo para un río
A refrescarse.
E preséntome en fervenzas ou en praias
Sen máis roupa que a tristeza,
Tan espido como as árbores caducas
No final de novembro.
Ou reclúome na casa para oír
O son que trae o vento cando brúa,
A música que verte enfebrecida
Do interior das mazás.
Que hai tardes en que a sombra me reclama,
En que verte sobre min a súa gabanza.
E eu vou como quen leva o corpo para un río
A refrescarse.
E preséntome en fervenzas ou en praias
Sen máis roupa que a tristeza,
Tan espido como as árbores caducas
No final de novembro.
Ou reclúome na casa para oír
O son que trae o vento cando brúa,
A música que verte enfebrecida
Do interior das mazás.
Seica ando transtornado
Por non sei que me pasou.
Desas cousas que acontecen polo fondo
E teñen son de orquestra wagneriana,
Ou rumor de contrabaixos.
Por non sei que me pasou.
Desas cousas que acontecen polo fondo
E teñen son de orquestra wagneriana,
Ou rumor de contrabaixos.
Levarei o desvarío a que mo amañen
E direilles que me miren a existencia.
Non vaia ser que sexa a noite.
Ou o frío da alba.
E direilles que me miren a existencia.
Non vaia ser que sexa a noite.
Ou o frío da alba.
m. paradela
jueves, 22 de mayo de 2014
miércoles, 21 de mayo de 2014
POR FIN, MAFALDA PRINCESA
'Quino', el creador de Mafalda, Premio Príncipe de Asturias de Comunicación y Humanidades
Por min, Mafalda, nomeariate patroa de todas as mulleres:
Por libre, sincera, sencilla, lúcida e brillante ¡¡¡¡¡¡¡
Sonche dende fai moito, una gran admiradora túa, guapa, resalada.....
Reixas
su vista está cansa del desfile de las rejas
Rainer María Rilke
Xa non sabe de quen é a imaxe
que o mira dende o espello.
nin de quen son os ollos entornados
que non atinan a ver toda a paisaxe.
Anda ó redor de círculos concéntricos
sen se atrever a xirar no máis pequeno.
Está ó remate dunha viaxe apresurada.
Aventaxou hai tempo sen chegar a deterse
a estación dos adentros onde moran
os nacidos seis días antes do Nadal.
Deambula afastado da xente por andeis solitarios
cargando coa maleta dos versos en precario.
Anda perdido no xardín das prantas rubidoras
onde non chega o marmurio das ondas.
Non soubo liberar o voo como o neno a pelota,
esmoreceu no corazón o grao sementado.
Esgazou o fío das cousas importantes
o aire, a casa, a árbore que desvelan o verso
na procura da patria inexistente do Parnaso.
Ana López.
Rainer María Rilke
Xa non sabe de quen é a imaxe
que o mira dende o espello.
nin de quen son os ollos entornados
que non atinan a ver toda a paisaxe.
Anda ó redor de círculos concéntricos
sen se atrever a xirar no máis pequeno.
Está ó remate dunha viaxe apresurada.
Aventaxou hai tempo sen chegar a deterse
a estación dos adentros onde moran
os nacidos seis días antes do Nadal.
Deambula afastado da xente por andeis solitarios
cargando coa maleta dos versos en precario.
Anda perdido no xardín das prantas rubidoras
onde non chega o marmurio das ondas.
Non soubo liberar o voo como o neno a pelota,
esmoreceu no corazón o grao sementado.
Esgazou o fío das cousas importantes
o aire, a casa, a árbore que desvelan o verso
na procura da patria inexistente do Parnaso.
Ana López.
martes, 20 de mayo de 2014
ÁGORA -- AGORA
Renxe o mastro da noite, no tempo,
e na ribeira do silencio dorme afanosa
a muller de Seraogna. Espiga de luz,
muller de xiz, introdúcese núa
na terra que traballa, abertos os seus seios e o seu sexo.
Cheira a silva e confúndese co gran
a muller de Seraogna. Saben a vaca os seus dedos
e a leite os seus beizos que o sol mata no centro da eira.
Sabe a tempo, a vida, a río e a soño
a muller que non sabe de contas,
que se perde na praza regateando dúas pesetas e o peso.
Sabe a sol, a uva, a resina recenden
os seus peitos cando anceiosa e cansa me ofrece o seu corpo.
Alfonso Pexegueiro
Onte no Ágora asistimos ao recital de poesía de Alfonso Pexegueiro e a chinesa mandarina Mind.
A calidade non se discute pois Alfonso e a chinesa veñen precedidos de currículos envexables.
Bueno, o que máis me vén chamando a min a atención que a tal despregue de exquisiteces coma as que desfilan por este ciclo, non asisten, nunca, máis ou menos, os poetas de cuño e selo de A Coruña e creo que os coñezo a todos.
Que pasa entón ? Non será un exceso de exquisitez para os mediocres ( con perdón ) que asistimos ? Será que os nosos benqueridos mestres da poesía recoñecida navegan no olimpo da grandeza e a sabiduría?
Pois non sei, só me interrogo.
Gema.
lunes, 19 de mayo de 2014
domingo, 18 de mayo de 2014
O abismo branco ( unha visión do cadro " O bosque do abismo blanco " de Isabel Pintado )
Detéñome sempre ás portas do bosque
no colo dourado das mimosas;
é perigoso camiñar descalza !
O chan está estrado de toxos,
follas secas dos piñeiros,
espellos escachados,
coroas de loureiro,
as follas arrincadas dun caderno,
a cuberta mollada dun libro por abrir,
a plumaxe esgazada dun paxaro
que non puido voar...
Chaman por min a luz dun vidueiro,
as fadas que viven nos carballos,
a mazá que recolle as bagoas do salgueiro
No branco abismo da memoria
na póla do amieiro
canta o merlo.
Ana López
no colo dourado das mimosas;
é perigoso camiñar descalza !
O chan está estrado de toxos,
follas secas dos piñeiros,
espellos escachados,
coroas de loureiro,
as follas arrincadas dun caderno,
a cuberta mollada dun libro por abrir,
a plumaxe esgazada dun paxaro
que non puido voar...
Chaman por min a luz dun vidueiro,
as fadas que viven nos carballos,
a mazá que recolle as bagoas do salgueiro
No branco abismo da memoria
na póla do amieiro
canta o merlo.
Ana López
sábado, 17 de mayo de 2014
viernes, 16 de mayo de 2014
NO EIDO DAS NOSAS VERBAS
LIBERTÁ CHAMAS NOS OLLOS TRISTES
LIBERTÁ chamas nos ollos tristes nas caras do METRO
nos que xa perderon o futuro e ganan o pan con sobresalto
na gran cidade nos tesos cumes i en todo o silencio preguntando.
Vélante os xóvenes
i os que saben da morte e xuntan inseguranza e desamparo.
Cando vexo un neno penso en ti
e si oio un bruído sin nome coido que ti chegas i acude todo o sangre.
Todo bruído sin nome é un agoiro
Uxío novo N.
miércoles, 14 de mayo de 2014
17 DE MAIO, DIA DAS LETRAS GALEGAS 2014: Xosé María Diaz Castro( 1914 - 1989)
Fillo de labregos naceu en Vilariño, concello de Guitiriz en 1914 e finou en Lugo en 1989 . Aprendeu as primeiras letras na escola ,e en 1929 ingresa no seminario de Mondoñedo ainda que non chegaría a ser crego. Estuda Latin e Humanidades e máis tarde Teoloxía. No seminario confírma a súa vocación de escritor.
Foi traballar a Madrid, onde pasa moitos anos como traductor, coñecía todas as linguas europeas.
No ano 1961 ve a luz o seu único libro Nimbos.
A súa poesía recorre a paisaxe dunha maneira simbólica para introducir a realidade do país.
Quizais sexa este fermosisimo poema o máis coñecido:
PENÉLOPE
Un paso adiante, e outro atrás , Galiza,
i os teus sonos non se moven.
A espranza nos teus ollos se esperguiza
aran os bois e chove.
Un bruar de navios moi lonxanos
che estrulla o sol coma unha uva.
Pero ti envolveste en sabas de mil anos
i en sonos volves a escoitar a chuva.
Traguerán os camiños algun día
a xente que levaron, Deus é o mesmo
Suco vai e suco ven, Xesús María,!
e toda cousa ha de pagar seu desmo.
Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono
un paso adiante i outro atrás , Galiza.
Xosé María Diaz Castro.
Foi traballar a Madrid, onde pasa moitos anos como traductor, coñecía todas as linguas europeas.
No ano 1961 ve a luz o seu único libro Nimbos.
A súa poesía recorre a paisaxe dunha maneira simbólica para introducir a realidade do país.
Quizais sexa este fermosisimo poema o máis coñecido:
PENÉLOPE
Un paso adiante, e outro atrás , Galiza,
i os teus sonos non se moven.
A espranza nos teus ollos se esperguiza
aran os bois e chove.
Un bruar de navios moi lonxanos
che estrulla o sol coma unha uva.
Pero ti envolveste en sabas de mil anos
i en sonos volves a escoitar a chuva.
Traguerán os camiños algun día
a xente que levaron, Deus é o mesmo
Suco vai e suco ven, Xesús María,!
e toda cousa ha de pagar seu desmo.
Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono
un paso adiante i outro atrás , Galiza.
Xosé María Diaz Castro.
TODA UNHA VIDA DE LETRAS GALEGAS
NA OUTRA BANDA
Na outra banda dixéreonme
os vellos vanse convertindo en arbres
vellos tamén sin follas na cara do sol
agardando sin saber o qué
mudos.
Pro súpetamente un arbre calisquer
sinte rubir dentro del a seiva dun soño
beira da morte xa pro aínda
morno como o leite da nai.
O soño vai rubindo polas veas do arbre
unha vida enteira que pasa
ate facerse paxaro nunha ponla
un paxaro que recorda canta e vaise
denantes de que todos os arbres morran.
Si eu me fago arbre vello na outra banda do río
e me toca ser o arbre que recorda e soña
ben segura podes estar de que soñarei contigo
cos teus ollos grises como a alba
e coa tua sorrisa
coa que se vestiron os beizos das roseiras
nos días máis felices
os vellos vanse convertindo en arbres
vellos tamén sin follas na cara do sol
agardando sin saber o qué
mudos.
Pro súpetamente un arbre calisquer
sinte rubir dentro del a seiva dun soño
beira da morte xa pro aínda
morno como o leite da nai.
O soño vai rubindo polas veas do arbre
unha vida enteira que pasa
ate facerse paxaro nunha ponla
un paxaro que recorda canta e vaise
denantes de que todos os arbres morran.
Si eu me fago arbre vello na outra banda do río
e me toca ser o arbre que recorda e soña
ben segura podes estar de que soñarei contigo
cos teus ollos grises como a alba
e coa tua sorrisa
coa que se vestiron os beizos das roseiras
nos días máis felices
martes, 13 de mayo de 2014
lunes, 12 de mayo de 2014
Quizá encontres o amor da túa vida. Triunfa, por fin. A felicidade nunha estación con vistas ao mar duns ollos negros, marróns, verdes, azuis Celta. Abrazos no cuarto da risa do pasado. Quizá encontres en calquera ceo, o ceo. E os infernos sexan alucinación. Se casualmente dás co amor, a felicidade, os abrazos, non deixes de escribirme. Comunícate comigo. Precisamos sumar ilusión esta primavera. Facérmonos adictos ás boas noticias. Desterrar o desconsolo, desengano, aflición e tormento. Encerrar a decepción. Se casualmente encontras unha voz que ilumine, e unha luz que escriba sonatas de xílgaros pía piando, e uns versos debuxados con carmín nas aristas da lúa, avísame. En ocasións penso que buscamos demasiado, corremos demasiado, que perdemos unha parte da vida na procura de soños que non chegan. Deixa de buscar, procurar, correr. Espera sen esperar nada a cambio. Entrégate. Pensa nos outros. Se casualmente tocas o sol e non queima, comparte a calor: o mundo está pasando tanto frío. Se casualmente chegas ao paraíso, guasapéame (a min, que non teño guasap). Cóntame como é o edén: crema, chocolate, algodón, licorcafé. Dime que si, que existe un lugar onde a xente non sofre padece resígnase soporta. Onde a enfermidade é mentira: falaz zozobra, angustia, temor. Onde o rancor non ten quen lle escriba. Se casualmente pensas que existen os amores eternos, confesa cómo é posible. Remíteme sinais de fume, en son de paz, e cóntame o segredo. Se casualmente tes unha destas columnas recortadas, conxúrate contra o infortunio. Se casualmente resistes, non resistas máis. Triunfa, por fin.
x. c. caneiro.
domingo, 11 de mayo de 2014
O MARMURIO DO BOSQUE de Takeshi Shikama no MAC entre o 8 de maio e o 12 de outubro: a serenidade de Oriente sobre a delicadeza artesanal do papel Gampi.
Érase unha vez un home que escoitou o latido do bosque da man da súa dona nunha casa de madeira lonxe do ruído dunha gran cidade...
Paga a pena ver a exposición .
!!!ANDANDO!!!
Ana López.
Paga a pena ver a exposición .
!!!ANDANDO!!!
Ana López.
EUROVISIÓN 2014 - MÚSICA - ESPECTÁCULO - PROVOCACIÓN ??????
Érgome hoxe co sabor da incertidume
nas papilas.
Coido que a partires desta madrugada
nada será igual. Conchita introduciu no espectáculo de Eurovisión
un novo xénero que aínda que non fora descoñecido non estaba
representado abertamente como oficial.
A min, que non me considero moi
conservadora, produciume bastante desconcerto visual coordenar unha
melena tan longa, cunha barba tan longa, un vestido tan longo e un
pene tan curto, seica...
Será, logo, chegado o tempo do xénero
andróxino xa anunciado por algúns visionarios escritores.
Eu, de momento, onde vexa unhas tetas
penso que hai unha muller e onde vexa un paquete penso que hai un
home e que non me toleen¡¡¡¡¡¡
gema
O gato
Tensa o arco no ollo do lume
miaña ó redor da caveira do medo
agatuña polo lombo do misterio.
Ana López.
miaña ó redor da caveira do medo
agatuña polo lombo do misterio.
Ana López.
sábado, 10 de mayo de 2014
O home serea mírame desde a profundidade dun abismo sen auga. El está alí, pousando descarado, coa expresión inmutable do que non pode ser.
Téntame para que coma a mazá que sostén entre os dedos, xa mordisqueada por algunha Eva que se extraviou nos meandros dun paraíso.
Mordela, mentres o miro e me míra o home sirena, aínda que o meu auténtico desexo é sacarlle parte do peixe a dentadas, coma se fose a froita.
Pero as escamas son duras como diamantes. Entre os meus dentes rotos vaise coando sangue e seme. Cando estou por tocar o ceo, el detenme cunha mirada oblicua.
Resignadamente sigo coa mazá, baleirándoa da pouco, como se quixese baleirar ao home serea.
Mirella S.
viernes, 9 de mayo de 2014
ONTE NA UNED, ANDRÉS TRAPIELLO. INTERESANTE, DISCUTIBLE, VARIADO, PROFUNDO, INTENSO. DEMASIADA INFORMACIÓN PARA MOITO TEMPO ( para o meu parecer e a miña resistencia que é pouca)
HABLA
¿A qué lengua se traduce la lluvia?
que la rosa destila? ¿Con qué rima
uncirías las olas de la playa?
¿Serías tú capaz de discernir
los hemistiquios en el beso último
de dos amantes, y ponerle acentos
al silencio sutil de sus pupilas?
¿Qué humana ortografía serviría
para ese ladrido que a lo lejos
se oye en plena noche o para el pulso
que late en todo astro, incluso muerto?
Dime con qué alfabeto se transcribe
el sueño de la vida,
dímelo sin palabras, que son merma,
sin rima, sin acentos, sin medida,
y luego, habla.
(Andrés Trapiello, de Habla y otros poemas, 2003).
jueves, 8 de mayo de 2014
Nigeria
Como poido falar do rapto da inocencia
sen que a dor me afogue
o lume me converta en cinza
e os vermes da náusea me devoren ?
Arrincarei a voz que aínda me queda
do centro do terror.
A dignidade do mundo
está en Nigeria.
Ana López.
sen que a dor me afogue
o lume me converta en cinza
e os vermes da náusea me devoren ?
Arrincarei a voz que aínda me queda
do centro do terror.
A dignidade do mundo
está en Nigeria.
Ana López.
miércoles, 7 de mayo de 2014
ÚLTIMA HORA
Parece ser que as prazas
non son para os pobres
que non teñen casa;
son unha imaxe pouco edificante
para os nenos das escolas
a pobreza vaiche ser agora
cousa da imaxe !
Ana López.
non son para os pobres
que non teñen casa;
son unha imaxe pouco edificante
para os nenos das escolas
a pobreza vaiche ser agora
cousa da imaxe !
Ana López.
Onte poñía eu esa nota de OLLO ÁS REDES por unha cousa que me sucedeu onte a min e algunha amiga máis.
Abro o correo e atópome coa petición dun terceiro que desde Holanda, seica, pide socorro por atoparse nunha situación complicada e necesita 2.000 euros para saír do apuro...........
Pónseche a cabeza en marcha a 150, chamadas, dúbidas.........
En fin, unha trampa porque España desde o Lazarillo¡¡¡¡¡
Abro o correo e atópome coa petición dun terceiro que desde Holanda, seica, pide socorro por atoparse nunha situación complicada e necesita 2.000 euros para saír do apuro...........
Pónseche a cabeza en marcha a 150, chamadas, dúbidas.........
En fin, unha trampa porque España desde o Lazarillo¡¡¡¡¡
O ACOSO
Andaba o sol a despedir a tarde, nese hora que agarda pola noite.
Onde vivo todo da cobixo a ese instante. O silencio préndese na casa e o corpo comeza a relaxarse. Nada interrompe o sosego dos corazóns.
Por iso me asustou tanto o balbordo que chegaba da rúa e acerqueime a ventá por ver que pasaba.
O que contemplei era algo máis que unha liorta de nenos:
- Baixa maricón! - berraban.
Envalentonados e arengados por quen parecía o xefe; un rapaz que levaba na cara e nos xestos a sombra da violencia, un fato de cativos rían e berraban como tolos.
-Baixa nenaza !- repetía o pequeno matón.
Dende a ventá da casa de enfronte un neno loiro co cabelo enmarañado e os ollos vermellos de chorar tentaba manterse digno e respostáballes erguendo o dedo longo. De súpeto alguén o colleu e pechou a fiestra. Non voltou a saír, ainda que nas escaleiras seguiron os berros e as gargalladas.
Non me puiden esquecer do neno aldraxado nin das risas de satisfacción dos acosadores.
A nenez non habita sempre o paraiso!
Ana López.
Onde vivo todo da cobixo a ese instante. O silencio préndese na casa e o corpo comeza a relaxarse. Nada interrompe o sosego dos corazóns.
Por iso me asustou tanto o balbordo que chegaba da rúa e acerqueime a ventá por ver que pasaba.
O que contemplei era algo máis que unha liorta de nenos:
- Baixa maricón! - berraban.
Envalentonados e arengados por quen parecía o xefe; un rapaz que levaba na cara e nos xestos a sombra da violencia, un fato de cativos rían e berraban como tolos.
-Baixa nenaza !- repetía o pequeno matón.
Dende a ventá da casa de enfronte un neno loiro co cabelo enmarañado e os ollos vermellos de chorar tentaba manterse digno e respostáballes erguendo o dedo longo. De súpeto alguén o colleu e pechou a fiestra. Non voltou a saír, ainda que nas escaleiras seguiron os berros e as gargalladas.
Non me puiden esquecer do neno aldraxado nin das risas de satisfacción dos acosadores.
A nenez non habita sempre o paraiso!
Ana López.
martes, 6 de mayo de 2014
lunes, 5 de mayo de 2014
domingo, 4 de mayo de 2014
sábado, 3 de mayo de 2014
viernes, 2 de mayo de 2014
En maio
 |
| "A tristeza deita sangue..." |
En maio os peitos da luz
amamantan os días
que medraron baixo as chuvias de abril
e os ventos de marzo.
En maio as mágoas átanse á cor das flores
e mídense en magnitudes de transparencia.
Agora teño o corazón
enchoupado en melancolías vermellas.
Cósenme as pálpebras bágoas amarelas,
dores azuis róenme os adentros,
mastigo angustias alaranxadas,
supuran os labios ausencias violáceas
e soidades brancas cólanse entre os dedos.
En maio penduro os abrigos nunha percha,
gardo nunha gabeta os xerseis do inverno.
Saco as cores do armario para adobiar as penas
e camiño polas rúas, anémica de escuridades...
A tristeza deita sangue na inercia celeste da tarde.
(Foto propia)
(Foto propia)
A mesma árbore
A todas as árbores que se manteñen en pé
En esta aldea está la última casa,
tan sola cual la última en el mundo.
Rainer María Rilke.
Só poido decirche
que non hai quen en ningures
que viva por tí.
Que son túas as cousas
e os afectos que tecen as horas,
que envellecerás alzando un voo
invernal e fuxidío.
A vida non ten atallos;
ainda que o aire non sexa o mesmo
sempre mecerá a mesma árbore.
Ana López.
En esta aldea está la última casa,
tan sola cual la última en el mundo.
Rainer María Rilke.
Só poido decirche
que non hai quen en ningures
que viva por tí.
Que son túas as cousas
e os afectos que tecen as horas,
que envellecerás alzando un voo
invernal e fuxidío.
A vida non ten atallos;
ainda que o aire non sexa o mesmo
sempre mecerá a mesma árbore.
Ana López.
MAIOS - CULTO A MAIA - FECUNDA NAI TERRA - MAIOS QUE TAPOU A CRUZ
con
retranca e sentimento
escoitade
as nosas coplas
bicando
ledas ao vento.
Cantamos
na Boa Vila
Coa
Lingua da nosa terra
Alí
onde nós vaiamos
Sempre
imos defendela.
A
educación popular
ten
medidas sobranceiras
os
ricos comen nos prato
os pobres en friameiras.
os pobres en friameiras.
Curso 5º de Campolongo
jueves, 1 de mayo de 2014
Animación á escritura.
DIÁLOGO A UNHA VOZ
Agardou a que viñeran
á calor da tenrura
dun saboroso guiso de lentellas;
nunca voltaron.
Falou coa altiveza un antiguo diálogo:
-Como te atopas?
-Non preguntes.
- Imaxino que debe ser moi doloroso.
-Nada que non poida soportar.
-Por que estás á defensiva?
-Estou moi cansa. Voume deitar.
E a soedade deitose ao seu carón...
Ana López.
Agardou a que viñeran
á calor da tenrura
dun saboroso guiso de lentellas;
nunca voltaron.
Falou coa altiveza un antiguo diálogo:
-Como te atopas?
-Non preguntes.
- Imaxino que debe ser moi doloroso.
-Nada que non poida soportar.
-Por que estás á defensiva?
-Estou moi cansa. Voume deitar.
E a soedade deitose ao seu carón...
Ana López.
...............................................................Le veo arar los rastrojos,
y devorar un mendrugo,
u declarar con los ojos
que por qué es carne de yugo.
Me da su arado en el pecho,
y su vida en la garganta,
y sufro viendo el barbecho
tan grande bajo su planta.
¿Quién salvará a este chiquillo
menor que un grano de avena?
¿De dónde saldrá el martillo
verdugo de esta cadena?
Que salga del corazón
de los hombres jornaleros,
que antes de ser hombres son
y han sido niños yunteros.
Miguel Hernández
y devorar un mendrugo,
u declarar con los ojos
que por qué es carne de yugo.
Me da su arado en el pecho,
y su vida en la garganta,
y sufro viendo el barbecho
tan grande bajo su planta.
¿Quién salvará a este chiquillo
menor que un grano de avena?
¿De dónde saldrá el martillo
verdugo de esta cadena?
Que salga del corazón
de los hombres jornaleros,
que antes de ser hombres son
y han sido niños yunteros.
Miguel Hernández
Suscribirse a:
Entradas (Atom)