PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
domingo, 26 de agosto de 2012
CONTEMOS ¡¡¡¡
Se as estrelas soñasen, soñarian nunha cálida noite de verán deitadas na herba mollada pola choiva, nunha posta de sol no mar na compaña dos amigos mentras escoitaba o marmurio da fonte da liberdade.
¿Serán gratis os soños das estrelas?
Ana López
“S.O.S. Estoy
atrapada en un cuerpo humano”.
Nacemos
sin dar permiso. Nadie nos pregunta si deseamos entrar a la aventura de laVida.
Esta es la primera agresión a nuestra libertad. Porque, ¿quiénes somos? Una
maleta de carne, vísceras y huesos, que contiene un espíritu libre. Encerrado
con candado y obligado a viajar por las vías tortuosas del Tiempo y del
Espacio. Pasando por llanuras, lagos, mares, montañas, túneles y paradas, hasta
el último apeadero, donde la maleta por fin se abre… ¿a dónde? ¿a qué?
Somos algo intangible dentro del más prosaico
y tangible envoltorio, del que no podemos desprendernos jamás. Del que,
contradictoriamente, no queremos desprendernos…por miedo ¿a la libertad
absoluta? ¿o a la destrucción?
Entonces, ¿qué somos? Nuestro cuerpo nos
atrapa y al mismo tiempo nos permite viajar por lo que conocemos como Vida. Sin
nuestro envoltorio ¿podríamos vivir?
Pasamos la vida queriendo desprendernos de
nuestras ataduras, deseando al menos que éstas sean las que queremos y no las
que nos han tocado por suerte, o por genética, o despilfarradas por el mal uso.
Queremos el Yo limpio y libre. Queremos volar
sin alas. Queremos… … …
Ser o no
ser… cuanta verdad.
La vida es sueño… cuanta cordura. Más
polvo enamorado… cuanta ¿esperanza?
El Yo absoluto, libre y sin mancha, no puede
existir en un mundo injusto y sucio. No puede existir sin las leyes de la
gravedad. No puede existir sin el peso denigrante del paso firme de un tiempo
dictador. Habrá otros planetas, pero estamos en éste.
Sólo nos quedan los sueños.
Allí
podemos volar, amar, reír, sin cadenas, sin prejuicios, sin pecado. Sólo allí
nuestro espíritu es libre y no necesita del andamiaje de huesos y carne, tan
necesarios al despertar a la arquitectura del mundo real.
Soñemos
pues, aunque estemos despiertos. Sin sueños no hay paraíso. Y si quieren
despertarnos, resistámonos. Defendamos nuestros sueños, que son las banderas de
nuestras libertades. Es lo mejor que tenemos. ¿Lo único?
Nadie sabe qué pasará en el último apeadero,
si existe una ciudad luminosa e ingrávida que acoja nuestros sueños libres, o
si nuestra maleta acaba con el equipaje de
toda una vida desperdigado en una vía muerta.
Angela
sábado, 18 de agosto de 2012
CONTEMOS ¡¡¡¡¡¡¡¡
Di Gema:
NON PODEN COBRAR
¡¡¡¡¡ Por espertar co canto dun grilo ...
Engade Conchi:
NON PODEN COBRAR
Por contemplar unha posta de sol
Por mergullarse nas augas do mar
Por camiñar descalza por riba da herba
Polo recendo da terra despois da choiva
Pola brisa que che acariña a pel
Polo abrazo dun amigo
Por unha mirada de amor
Por tecer soños
Por admirar as estrelas
Por imaxinar, so imaxinar, que vives en liberdade...
Engade Gema:
NON PODEN COBRAR
Por o goce cristalino de escoitar o marmurio dunha fonte
Por pousar os beizos sedentos na pel da auga
DISCURSO DE DESPEDIDA DEL PRESIDENTE DE LA COCA COLA ( MUY CORTO Y EXCELENTE)
El discurso más corto...por Bryan Dyson. Lo dijo al dejar el cargo de Presidente de Coca Cola.
"Imagina la vida como un juego en el que estás malabareando cinco pelotas en el aire”.
Estas son: - Tu Trabajo, - Tu Familia, - Tu Salud, - Tus Amigos y - Tu Vida Espiritual, Y tú las mantienes todas éstas en el aire.
Pronto te darás cuenta que el Trabajo es como una pelota de goma. Si la dejas caer, rebotará y regresará. Pero las otras cuatro pelotas: Familia, Salud, Amigos y Espíritu son frágiles, como de cristal. Si dejas caer una de estas, irrevocablemente saldrá astillada, marcada, mellada, dañada e incluso rota. Nunca volverá a ser lo mismo.
Debes entender esto: apreciar y esforzarte por conseguir y cuidar lo más valioso. Trabaja eficientemente en el horario regular de oficina y deja el trabajo a tiempo. Dale el tiempo requerido a tu familia y a tus amigos. Haz ejercicio, come y descansa adecuadamente. Y sobre todo...crece en vida interior, en lo espiritual, que es lo más trascendental, porque es eterno. Shakespeare decía: Siempre me siento feliz, ¿sabes por qué? Porque no espero nada de nadie, esperar siempre duele.
Los problemas no son eternos, siempre tienen solución. Lo único que no se resuelve es la muerte. La vida es corta, ¡por eso, ámala.! Vive intensamente y recuerda: Antes de hablar... ¡Escucha ! Antes de escribir... ¡ Piensa! Antes de criticar... ¡ Examínate ! Antes de herir... ¡ Siente ! Antes de orar... ¡ Perdona ! Antes de gastar... ¡ Gana ! Antes de rendirte... ¡ Intenta ! ANTES DE MORIR... ¡¡ VIVE !!
viernes, 17 de agosto de 2012
CONTEMOS ¡¡¡¡¡¡
Despois de poñer onte o anaco escrito por Almudena Grandes, ao erguerme, despois do café, entrárome ganas de facer unha lista das cousas polas que non nos poden cobrar impostos nin peaxes todos os usureiros do mundo xuntos.
Caio na conta de que en realidade son as máis importantes.
Animémonos a contalas.
NON PODEN COBRAR ( os moi cabróns )
¡¡ Polo aire salgado que me dá na cara cada mañá cando abro a ventá ...
Caio na conta de que en realidade son as máis importantes.
Animémonos a contalas.
NON PODEN COBRAR ( os moi cabróns )
¡¡ Polo aire salgado que me dá na cara cada mañá cando abro a ventá ...
jueves, 16 de agosto de 2012
COUSAS GRATIS
Hay muchas cosas buenas que salen gratis. Pasear por la mañana temprano, cuando el sol es tierno, tímido como la brisa que coquetea con las hojas de los árboles. Caminar de madrugada por calles tan llenas de gente como en los mediodías del invierno, para asombrarse de la euforia silenciosa de las parejas que se besan en los bancos, o apoyadas en los pilares de las plazas porticadas. Los que viven cerca del mar lo tienen fácil, pero también es una fiesta meter en una tartera la comida prevista para consumir en casa, despacharla sobre una manta, en la hierba de algún parque, y tumbarse después a la sombra. Asistir a los conciertos de las bandas que suelen tocar en quioscos de parques y plazas mayores los domingos por la mañana. Y frecuentar las bibliotecas públicas, mientras duren.....
Almudena Grandes.
Almudena Grandes.
miércoles, 15 de agosto de 2012
INTROITO DE INVERNO
Miércoles 15 de agosto de 2012 9:53
Os raios non teñen a fogaxe do mediodía, pousánse no mar suavemente, coma se tivesen medo a ferilo. As ondas bican a area con pasos de vals. As cores do ceo confúndense coa auga, desvaidos azuis con regañas de nubes que levan os soños a paisaxes sutiles.
A vida non é un fogonazo, non se axita, é un alento sosegado. Palpita un desexo tenro, coñecido, gozado que invade os sentidos. Disfruta de cada instante a través da pel, como unha luz tenue que brilla suave, íntima, plena. O pracer está en cada pregue, en cada ánsia, en cada lembranza compartida; intenso e tenro; sen présa, sen máscara.
Chega o tempo de recoller-se.
Chega o tempo de ver o " verdadeiro rostro da vida "
Foto : F. Barbeyto Ana López.
A vida non é un fogonazo, non se axita, é un alento sosegado. Palpita un desexo tenro, coñecido, gozado que invade os sentidos. Disfruta de cada instante a través da pel, como unha luz tenue que brilla suave, íntima, plena. O pracer está en cada pregue, en cada ánsia, en cada lembranza compartida; intenso e tenro; sen présa, sen máscara.
Chega o tempo de recoller-se.
Chega o tempo de ver o " verdadeiro rostro da vida "
Foto : F. Barbeyto Ana López.
lunes, 13 de agosto de 2012
domingo, 12 de agosto de 2012
¿Somos libres...?
| "Malos tiempos para la libertad..." |
Desde que naces ‘hay’ que ser de algo. De papá o de mamá, de colegio público o privado, de privado o de religioso, de Primera Comunión o de Primera Comunión, de un amiguito íntimo o de otro, ‘enamorado’ de una niña o de otra, de tu cuerpo descubierto y masturbado, del primer amor ‘serio’, y del segundo, y del tercero, de estudiar o pasar, del primer viaje, del fútbol, del alcohol de botellón, de los porros, de la droga, de la primera vez de sexo, de las siguientes, del primer trabajo, de la boda, del primer hijo, y del segundo, del tedio, de la o del primer/a amante, del divorcio, de la sexualidad infinita, de la primera arruga, del primer nieto, de la jubilación, de los amigos muertos y los padres fallecidos, de la soledad acompañada, de la televisión, -la gran pertenencia-, del fútbol nuevamente, del Madrid o del Barça o del equipo de tu ciudad aunque no juegue nadie de ella, de un partido político o de otro, de ninguno pero de otro, siempre se es consciente o inconscientemente de alguno, de una ideología, de la próstata y de las mamas, del miedo al cáncer, de la Navidad, del veraneo, de la vejez que va llegando sin notarla, de la enfermedad, del pasado, del futuro, del Más Allá, de la incomprendida religión, del dinero, del dinero, del dinero, de la publicidad por los ojos y por los oídos, de los héroes, de las guerras, de las armas, de la pensión, de la tristeza ahuyentada, de la crueldad suavizada, de las tradiciones, de la historia, de las galaxias infinitas de la rebeldía apagada, del odio a los ricos, de lo que no tenemos, de las ausencias, de las dudas sin certezas, de las desaparecidas luchas de clase, del deterioro, de conformarnos con ver el mundo, del lento y rapidísimo pasar de la vida, de lo que dejaremos, de los hijos, de lo que no hicimos, de la alegría de vivir, de las obsesiones, de los miedos, de las supersticiones, de las imposiciones sociales, de las corrupciones, de los sistemas políticos, de las tendenciosidades que arrastramos, de lo difícil que es ser objetivo, de la educación que hemos recibido, de las circunstancias, de la fe, de los lugares comunes, del qué dirán, del sentido del ridículo, de la necesidad de pertenecer a alguien, a algo, y que ‘nos pertenezcan’. De los sueños.
¿Somos libres? Malos tiempos para la libertad.........................................................¿Y tú de quién eres?
¿Somos libres? Malos tiempos para la libertad.........................................................¿Y tú de quién eres?
Fragmento do artigo "Los idus de agosto" de Arturo Fernandez (Publico.es 12-08-2012) (Foto propia)
martes, 7 de agosto de 2012
lunes, 6 de agosto de 2012
A XANA
Hai un silenzo de almofada mol e doce
na cabeceira do dia.
Outros silenzos
agardan nun fondo verde - gris
o temperán canto dos paxaros.
No devalar, o mar, camiña na punta dos pés
para non espertar a meniña
que soña con ramos azuis de lavanda,
con limóns e fresas,
unha lúa grande
e pompas de xabón.
O pai amoroso mécelle o soño
nun berce de estrelas.
Ana López
na cabeceira do dia.
Outros silenzos
agardan nun fondo verde - gris
o temperán canto dos paxaros.
No devalar, o mar, camiña na punta dos pés
para non espertar a meniña
que soña con ramos azuis de lavanda,
con limóns e fresas,
unha lúa grande
e pompas de xabón.
O pai amoroso mécelle o soño
nun berce de estrelas.
Ana López
sábado, 4 de agosto de 2012
REFLEXIÓNS CON CAFÉ
Naces preguntando: Que farei na vida?
Aos cuarenta: Estareino facendo ben?
Aos setenta: Que farei coa vida? ........
viernes, 3 de agosto de 2012
AI MAXESTADE .....¡¡¡¡¡
Ha de ter que mirar o do karma que é moi cabrón.
miércoles, 1 de agosto de 2012
martes, 31 de julio de 2012
PALABRAS
Hace unos
15 millones de años, según dicen los entendidos, un huevo incandescente estalló
en medio de la nada y dio nacimiento a los cielos y a las estrellas y a los
mundos.
Hace unos 4 mil o 4 mil
500 millones de años, años mas años menos, la primera célula bebió el caldo del
mar, y le gustó, y se duplicó para tener a quien convidar el
trago.
Hace unos dos millones
de años, la mujer y el hombre, casi monos, se irguieron sobre sus patas y
alzaron los brazos y se entraron, y por primera vez tuvieron la alegría y el
pánico de verse, cara a cara, mientras estaban en eso.
Hace unos 450 mil años,
la mujer y el hombre frotaron dos piedras y encendieron el primer fuego, que los
ayudo a defenderse del invierno.
Hace unos 300 mil años,
la mujer y el hombre se dijeron las primeras palabras y creyeron que podían
entenderse.
Y en eso estamos,
todavía: queriendo ser dos, muertos de miedo, muertos de frío, buscando
palabras....
Eduardo Galeano
lunes, 30 de julio de 2012
MATICES
Hai un conto indio que me
gusta moito. Máis menos así:
Ían
cinco ou seis cegos por un camiño e atoparon algo descoñecido que
comenzaron a apalpar.
Un
colleu unha orella e dixo: isto é unha cousa delgada, plana, áspera,
con pelos.....
Outro
que estaba agarrado a unha pata díxolle: pero es parvo, ou? Isto é
unha columna redonda,..
O
terceiro que agarraba o rabo sentenciou que era unha corda delgada
.....
E
así o da trompa e o do lombo.
TODOS
TIÑAN RAZÓN. O caso é como a percibes.
Isto vén ao caso de que onte mandeil
le un correo a unha amiga de meu dicindolle:
puxen o blog moi limpiño, mira se che gusta (decidírame por uns
tonos grises moi finos.
Contestoume de
contado:
Ai non!!!!!! sintoo pero estábache moito máis bonitiño antes e máis alegre, agora semella de loito, tan serio e gris... para gris xa temos a ....... O gris é unha cor triste . Vólveo a "pintar" anda....
Eu non pensei no blog senón en que sempre ando
vestida de colores neutros e seguro que a amiga de meu pensa que son
triste e gris.... Ou sereino de verdade????
Vouno pintar de rosa para que non pense ......
gema,30-07-12
domingo, 29 de julio de 2012
SOLPOR NO PORTIÑO
Tras a ventá de pedra do Portiño
déitase no Atlántico o sol maduro
coma unha enorme mandarina.
Detrás a lúa crecente pálida de
prata
sobre o monte cárdeno de breixo,
diminutos corazóns fucsia.
Acuarela para enmarcar na memoria,
no devalar do tempo,
que ti e eu gardaremos nas meniñas.
Gema, 29-07-12
O ASOMBRO COTIÁ
Abrir a ventá
despois do derrube das murallas do sono e sentir
toda a forza de toda terra, todo o ceo e todo o mar a percorrer as
veas.
A
música do mar non é a mesma de onte, nin a escuma. Coller hoxe nel
a mellor vaga e ascender á súa cresta para baixar bébeda de sal
polo seu ventre liso e verde ata bicar a area da praia tépeda e
solitaria do oasis.
Observar
como a raíña dos ingleses aquelaba as uñas mentres desfilaba a súa
fachendosa delegación de atletas vestidos coma Principiños.
Xogos
Olímpicos, Oh- limpia
–
das ¡¡¡¡ lixadas con tres ducias de paises en guerra nas que non
gañarán os mellores, seguro, segurísimo.
E
por se fora pouco ( que non gañamos para sobresaltos ), cando
tiñamos todo sabido sobre pirámides, deuses, momias e demais,
aparece o novo misterio das pirámides bosnias ....
Navegar,
cada
día, demoradamente,
sobre
o contradictorio pracer do ASOMBRO
e
o AMOR,
que
vén a ser o mesmo.....
gema,29-07-12
Imaxe Google
sábado, 28 de julio de 2012
SUEÑO CON SERPIENTES
con cierto mar, ay, de serpientes sueño yo.
Largas, transparentes, y en sus barrigas llevan
lo que puedan arrebatarle al amor.
Oh, la mato y aparece una mayor.
Oh, con mucho más infierno en digestión.
No quepo en su boca. Me trata de tragar
pero se atora con un trébol de mi sien.
Creo que está loca. Le doy de masticar
una paloma y la enveneno de mi bien.
Ésta al fin me engulle, y mientras por su esófago
paseo, voy pensando en qué vendrá.
Pero se destruye cuando llego a su estómago
y planteo con un verso una verdad.
Largas, transparentes, y en sus barrigas llevan
lo que puedan arrebatarle al amor.
Oh, la mato y aparece una mayor.
Oh, con mucho más infierno en digestión.
No quepo en su boca. Me trata de tragar
pero se atora con un trébol de mi sien.
Creo que está loca. Le doy de masticar
una paloma y la enveneno de mi bien.
Ésta al fin me engulle, y mientras por su esófago
paseo, voy pensando en qué vendrá.
Pero se destruye cuando llego a su estómago
y planteo con un verso una verdad.
(1974) Silvio Rodriguez
viernes, 27 de julio de 2012
VÉN AO CASO
BARCELONA JA NO ES BONA
....................
Oh mundo de mi infancia, cuya mitología
se asocia -bien lo veo-
con el capitalismo de empresa familiar!
Era ya un poco tarde
incluso en Cataluña, pero la pax burguesa
reinaba en los hogares y en las fábricas,
sobre todo en las fábricas - Rusia estaba muy lejos
y muy lejos Detroit.
Algo de aquel momento queda en estos palacios
y en estas perspectivas desiertas bajo el sol,
cuyo destino ya nadie recuerda.
Todo fue una ilusión, envejecida
como la maquinaria de sus fábricas,
o como la casa en Sitges, o en Caldetas,
heredada también por el hijo mayor.
Sólo montaña arriba, cerca ya del castillo,
de sus fosos quemados por los fusilamientos,
dan señales de vida los murcianos.
Y yo subo despacio por las escalinatas
sintiéndome observado, tropezando en las piedras
en donde las higueras agarran sus raíces,
mientras oigo a estos chavas nacidos en el Sur
hablarse en catalán, y pienso, a un mismo tiempo,
en mi pasado y en su porvenir.
Sean ellos sin más preparación
que su instinto de vida
más fuertes al final que el patrón que les paga
y que el salta-taulells que les desprecia:
que la ciudad les pertenezca un día.
Como les pertenece esta montaña,
este despedazado anfiteatro
de las nostalgias de una burguesía.
Oh mundo de mi infancia, cuya mitología
se asocia -bien lo veo-
con el capitalismo de empresa familiar!
Era ya un poco tarde
incluso en Cataluña, pero la pax burguesa
reinaba en los hogares y en las fábricas,
sobre todo en las fábricas - Rusia estaba muy lejos
y muy lejos Detroit.
Algo de aquel momento queda en estos palacios
y en estas perspectivas desiertas bajo el sol,
cuyo destino ya nadie recuerda.
Todo fue una ilusión, envejecida
como la maquinaria de sus fábricas,
o como la casa en Sitges, o en Caldetas,
heredada también por el hijo mayor.
Sólo montaña arriba, cerca ya del castillo,
de sus fosos quemados por los fusilamientos,
dan señales de vida los murcianos.
Y yo subo despacio por las escalinatas
sintiéndome observado, tropezando en las piedras
en donde las higueras agarran sus raíces,
mientras oigo a estos chavas nacidos en el Sur
hablarse en catalán, y pienso, a un mismo tiempo,
en mi pasado y en su porvenir.
Sean ellos sin más preparación
que su instinto de vida
más fuertes al final que el patrón que les paga
y que el salta-taulells que les desprecia:
que la ciudad les pertenezca un día.
Como les pertenece esta montaña,
este despedazado anfiteatro
de las nostalgias de una burguesía.
Gil de biedma
jueves, 26 de julio de 2012
martes, 24 de julio de 2012
CARNE CRÚA
Non
me considero unha aguda observadora mais fai unhas semanas que me
chama a atención algo:
o
prezo da carne crúa.
Explícome,
porque carne crúa é case toda a que se merca, máis ben debera
dicir carne viva,
pero podería interpretarse de moi variadas formas e ademais é un
capricho lingüístico. Carne crúa. Soa moito mellor.
Son
unha seguidora cotiá das desventuradas novas que aburan
a nosa
paupérrima patria, non teño nin idea do que pode suceder, se eu
fora España, tirábame ao mar ......
Non
fai falla numerar todas as carencias nas que se van sumindo todos os
sectores da sociedade, menos,
UN,
coño.
Casta de deuses, opio do pobo?
O
FUTBOL: Están en zafra de compra de carne crúa, para iso non
importa a cor, dá o mesmo, págase ao mesmo precio. A canto sairá o
gramo?
Catro
mil millónsa, dous mil, cinco mil ..... ou máis por peza, por
cabeza ......
E
póñeno nas noticias a continuación de todas as anteriores
penurias, sen ningún rubor nin chisco de vergonza, e a min dáme
vergonza e arrebáteme.
Manexan
cifras astronómicas de cartos nos seus clubes, adeudan cifras
millonarias á S.S. E o único que fan é correr coma desgraciados,
22 tíos, tras dunha bóla, mentres cuspen, berran, insultan, quebran
òsos ..... Claro que o choio debe de estar en que milleiros de
cerebros abducidos e adormentados non pensen noutra cousa.
Só
entendo á miña cadela.
gema,
24-07-12
lunes, 23 de julio de 2012
ESPECIE MEDIOCRE
El triunfo de los mediocres
Quizá ha llegado la hora de aceptar que nuestra crisis es más que económica, va más allá de estos o aquellos políticos, de la codicia de los banqueros o la prima de riesgo.
Quizá ha llegado la hora de aceptar que nuestra crisis es más que económica, va más allá de estos o aquellos políticos, de la codicia de los banqueros o la prima de riesgo.
Asumir que nuestros problemas no se terminarán cambiando a un partido por otro, con otra batería de medidas urgentes o una huelga general.
Reconocer que el principal problema de España no es Grecia, el euro o la señora Merkel.
Admitir, para tratar de corregirlo, que nos hemos convertido en un país mediocre. Ningún país alcanza semejante condición de la noche a la mañana. Tampoco en tres o cuatro años. Es el resultado de una cadena que comienza en la escuela y termina en la clase dirigente.
Hemos creado una cultura en la que los mediocres son los alumnos más populares en el colegio, los primeros en ser ascendidos en la oficina, los que más se hacen escuchar en los medios de comunicación y a los únicos que votamos en las elecciones, sin importar lo que hagan. Porque son de los nuestros.
Estamos tan acostumbrados a nuestra mediocridad que hemos terminado por aceptarla como el estado natural de las cosas. Sus excepciones, casi siempre, reducidas al deporte, nos sirven para negar la evidencia.
- Mediocre es un país donde sus habitantes pasan una media de 134 minutos al día frente a un televisor que muestra principalmente
basura.
- Mediocre es un país que en toda la democracia no ha dado un presidente que hablara inglés o tuviera unos mínimos conocimientos sobre política internacional.
- Mediocre es el único país del mundo que, en su sectarismo rancio, ha conseguido dividir incluso a las asociaciones de víctimas del terrorismo.
- Mediocre es un país que ha reformado su sistema educativo tres veces en tres décadas hasta situar a sus estudiantes a la cola del mundo desarrollado.
- Mediocre es un país que no tiene una sola universidad entre las 150 mejores del mundo y fuerza a sus mejores investigadores a exiliarse para sobrevivir.
- Mediocre es un país con una cuarta parte de su población en paro, que sin embargo, encuentra más motivos para indignarse cuando los guiñoles de un país vecino bromean sobre sus deportistas.
- Mediocre es un país con una cuarta parte de su población en paro, que sin embargo, encuentra más motivos para indignarse cuando los guiñoles de un país vecino bromean sobre sus deportistas.
- Mediocre es un país donde la brillantez del otro provoca recelo, la creatividad es marginada –cuando no robada impunemente- y la independencia sancionada.
- Es Mediocre un país que ha hecho de la mediocridad la gran aspiración nacional, perseguida sin complejos por esos miles de jóvenes que buscan ocupar la próxima plaza en el concurso Gran Hermano, por políticos que insultan sin aportar una idea, por jefes que se rodean de mediocres para disimular su propia mediocridad y por estudiantes que ridiculizan al compañero que se esfuerza.
- Mediocre es un país que ha permitido, fomentado y celebrado el triunfo de los mediocres, arrinconando la excelencia hasta dejarle dos opciones: marcharse o dejarse engullir por la imparable marea gris de la mediocridad.
Forges.
No verán as soidades aumentan
![]() |
| " O peor é que buscan deixarnos sós incluso de nosoutros mesmos..." |
A soidade aniña sempre nas nosas propias contornas. Cando todo o mundo anda de praias ou vai de viaxe, parece unha obscenidade falar de sufrimentos ou do soas que fican moitas persoas fronte aos seus problemas máis vitais. Teoricamente estamos comunicados, e curiosamente, ao outro lado dun berro de axuda ou dunha conversa, non hai ninguén. Na época dos móbiles, ninguén descolga.
Esta tempada, polo estilo da miña vida, tocoume transitar vieiros de sufrimento persoal e principalmente dos demais. Tiven de exercitar a fondo iso que agora se deu en chamar tecnicamente ‘counselling’. (Se non o dis en inglés xa te aparcan os ben situados, os dos bilingüismos harmónicos e doutras historias). Nós entendémonos moito mellor cando falamos na voz do outro, sexa guaraní, quechua, romanó, galego, castelan, etc. Falamos con corazón de acompañamento, de saber ser e saber estar aí ao pé de quen o está pasando mal. É o misterio da presenza servizal e silenciosa, humilde e de autenticidade. Sen pretender acertar sempre, sen ir de sabido pola vida nin pedir nada a cambio. Trátase de ofrecermos alma, corazón e vida: Se che servo de algo, amigo, aquí me tés. Aquí estou e conta comigo. “Se é túa a miña noite, se choran os meus ollos o teu pranto, se os nosos berros son iguais, coma un irmá che falo.”
Ás veces, moitas, vou notar que si, servo para algo. Moitas outras vin en saber máis tarde que a miña presenza foi de verdadeiro amor. E tamén, por que non dicilo, naquel outro intre non fun a persoa indicada e canto antes deixei camiño libre, sen lañar, sen rancor e con perdón, tanto mellor. Mas isto non é desculpa para que a seguido non teña de novo de pórme á disposición do outro con cordura, bo siso e prudencia, sabendo escoitar, secar bágoas, ofrecer un abrazo para coa presenza axudar na procura da serenidade, da paz, do acougo. Deixar que o outro poida ser el mesmo e verbalizar, incluso berrar a súa rabia ou a súa protesta contra das inxustizas. Non se trata de acender máis lume. Só de acoller, escoitar, atender a esa persoa concreta que no desamparo, clama, chama, pide unha man con calor de irmán. “Se temos semellantes as feridas, coma un irmán che falo.” “Eu para iso non vallo”, dicimos, e ímonos. Iso no código penal chámase negación de auxilio en caso de necesidade. E no código humanitario: Amigo, non me falles, non me deixes só.
Agora no verán, e sempre, nas sás de espera de Urxencias, nos hospitais, nas casas deses velliños que lles quitaron a axuda familiar ou xa nunca llela deron, nos que fican parados e sen paro, nos que nunca foron pobres nin pensaron selo nunca, nos que a vida se lles virou ás avesas ou pecháronselles os camiños e mesmo entoleceron, nos que se lles rompeu a convivencia familiar, e xa non falemos das enfermidades, de accidentes, mortes dos fillos .... , velaí os novos lugares das nosas soidades.
O mal máis diabólico (separador) que nos trouxo este grandísimo roubo programado por este sistema des-almado, sen alma, non é o desfalco dos cartos, sendo un verdadeiro ladroízo total. O peor é que buscan deixarnos sós incluso de nosoutros mesmos. Perdermos a solidariedade. Prohibir a solidariedade e o asociacionismo. E nós perderémonos en maldicións estériles. Deixarémonos dividir. Dicía un meu profesor de filosofía: “Que che atacan os cans? Bótalles un óso, xa sen carne, e verás compracido como pelexan entre eles e te deixan a ti tranquilo”. Estaremos nesta ruta do inferno?
“Non temos nas nosas mans a solución para os problemas do mundo. Pero fronte aos problemas do mundo, temos as nosas mans. Cando veña o Deus da Historia, ha mirarnos para as nosas mans.” Fronte á soidade, saber ser, saber estar, saber acompañar. Vale máis acender unha pequena luz do que desfacerse en maldicir as tebras.
Artigo de Xaquín Campo Freire publicado no semanario "Sermos Galiza" - (Foto propia)
domingo, 22 de julio de 2012
miércoles, 18 de julio de 2012
JAVIER CUERVO El actor que encarna con elegancia al presidente de los Estados Unidos hace ataques preventivos con drones, que son aviones no tripulados, misiles de videojuego dirigidos por un joystick, que por 13 millones de dólares y sin que tengas que salir de casa, matan a un terrorista que camina por un pedrero a miles de kilómetros de distancia. Los drones son el arma del siglo XXI y en Pakistán llevan ya 3.000 muertos, entre ellos mil civiles que estaban en un mal lugar en un mal momento.
Los drones convierten a quien los tiene en lo más parecido a los dioses barbudos de melena con raya al medio, tipo Yaveh, Zeus, Odín... Hasta hace poco eran artilugios espías, un ojo que todo lo veía, dirigido por el nervio óptico en el Pentágono, en el Olimpo, en el Cielo o en el Walhalla.
La sola creencia en el ojo de Yaveh (los otros no me tocaron) era muy preventiva, como quieren ser las acciones de estos drones que asesinan preventivamente, es decir, que matan a gente que ha pecado de pensamiento o de palabra, antes de la acción y lo hacen sin juicio (y en un tercio de los muertos sin querer).
Los drones son la mejor representación del rayo divino. Algo muy rápido, que viene del cielo y que mata por fuego. El rayo, aunque se sea ateo, siempre parece divino y cuando le cae a alguien encima, mucho más. De hecho, el rayo es uno de los principales sospechosos de haber creado a dios cuando no había ni atisbo de explicación física para la chispa eléctrica.
Lo que hace más divino al que decide usar esos ojos vigilantes y esos rayos punitivos que son los drones es que su uso depende solo de la voluntad del que los maneja y, de momento, cuenta también con la impunidad de dios. Dios no recibe castigo porque es el único con derecho para castigar, que para eso es dios. No hay control judicial, no hay riesgo de vidas estadounidenses, no hay libro de reclamaciones.
La Opinión
Los drones convierten a quien los tiene en lo más parecido a los dioses barbudos de melena con raya al medio, tipo Yaveh, Zeus, Odín... Hasta hace poco eran artilugios espías, un ojo que todo lo veía, dirigido por el nervio óptico en el Pentágono, en el Olimpo, en el Cielo o en el Walhalla.
La sola creencia en el ojo de Yaveh (los otros no me tocaron) era muy preventiva, como quieren ser las acciones de estos drones que asesinan preventivamente, es decir, que matan a gente que ha pecado de pensamiento o de palabra, antes de la acción y lo hacen sin juicio (y en un tercio de los muertos sin querer).
Los drones son la mejor representación del rayo divino. Algo muy rápido, que viene del cielo y que mata por fuego. El rayo, aunque se sea ateo, siempre parece divino y cuando le cae a alguien encima, mucho más. De hecho, el rayo es uno de los principales sospechosos de haber creado a dios cuando no había ni atisbo de explicación física para la chispa eléctrica.
Lo que hace más divino al que decide usar esos ojos vigilantes y esos rayos punitivos que son los drones es que su uso depende solo de la voluntad del que los maneja y, de momento, cuenta también con la impunidad de dios. Dios no recibe castigo porque es el único con derecho para castigar, que para eso es dios. No hay control judicial, no hay riesgo de vidas estadounidenses, no hay libro de reclamaciones.
La Opinión
|
|
martes, 17 de julio de 2012
COUSAS DE CARTOS
JUAN JOSÉ MILLÁS Auna niña rica le deja el Ratoncito Pérez cinco euros por un diente de leche. La niña rica se lo cuenta a su amiguita pobre, que enseguida calcula el valor de la boca entera: ciento cuarenta euros sin contar las muelas del juicio, en vías de extinción. Los niños pobres se pasan la vida haciendo cálculos aritméticos, aunque no sepan sumar ni dividir. Uno puede ser analfabeto, pero sabe lo que cuestan un riñón o un hígado, por eso están a la venta en internet. Si a un niño pobre le cuentas que por un diente de leche ingresas cinco euros, enseguida te hace la cuenta de lo que podrías obtener por un pie. ¿Cuánta gente se dejaría amputar un pie por, pongamos, dos mil euros? Mucha. Si estuviera permitido el desguace de uno mismo, en dos meses nos quedaríamos en nada.
-Se ha muerto el tío Aniceto.
-¿Y lo vais a enterrar o a cremar?
-Ni una cosa ni otra, porque se fue vendiendo por partes antes de morir y no ha quedado nada de él. ......................................
domingo, 15 de julio de 2012
LA RESISTENCIA
O silencioso Patio deste verán atípico?... lévame á reflexión e como outros o fixeron antes ca min, cando atopo un texto co que empatizo tanto e eu non sería capaz de escribir tan ben, selecciono, copio e pego:
Velaí
Hai días nos que me ergo coa esperanza demencial, nos que sinto que as posibilidades dunha vida máis humana está ao alcance das nosas mans. Este é un deses días.
E, entón, púxenme a escribir case ás tentas na madrugada, con présas, coma quen sae á rúa pedir axuda ante a ameaza dun incendio, ou coma un barco que, a piques de se afundir, fixera un derradeiro aceno ao peirao que sabe que está cerca pero enxordecido polo bruído da cidade e a cantidade de letreiros que enturban a mirada.
Pídolles que nos deteñamos a reflexionar sobre a grandeza á que aínda podemos aspirar se ousamos valorar a vida doutro xeito.
Pídolles a carraxe que nos sitúa na verdadeira dimensión do home..........
Os valores do espírito pódennos salvar deste terremoto que ameaza a condición humana.
Ernesto Sábato – La Resistencia
sábado, 14 de julio de 2012
viernes, 13 de julio de 2012
REENCONTRO
Ai a Coruña, aínda que sexa con nubes, que bonita é. A cada volta sedúceme o mesmo que a primeira vez.
jueves, 12 de julio de 2012
martes, 10 de julio de 2012
lunes, 9 de julio de 2012
EN SERIO
Moi en serio:
Non sei serán estas nubes grises as que me traen estes pensamentos tan grises e estas preguntas tan raras.....
Onte a noticia do día era que o presidente do goberno reentregou o desaparerido e codiciado Código Calixtino.
A nova de hoxe é que atoparon agochados nalgún outro buraco 600.000, seiscentosmil.... O pobo non sae do seu abraio: cacho ladrón ¡¡¡¡¡
Pois mira se eu son revirada que a min dáme por pensar:
Cacho empresa ( chámese institución cristiana), que por un pequeno afluente despistado, gotea día a día tal millonada...
Cal sería, pois o caudal da corriente principal para non notar a filtración? Ou serán parvos? Ou serán cómplices?
SI, rotundamente porque unha comunidade cristiana non pode nadar en augas tan abondosas mentres centos, milleiros de irmáns, morren de inanición a cotío.
gema, 09-07-12
Non sei serán estas nubes grises as que me traen estes pensamentos tan grises e estas preguntas tan raras.....
Onte a noticia do día era que o presidente do goberno reentregou o desaparerido e codiciado Código Calixtino.
A nova de hoxe é que atoparon agochados nalgún outro buraco 600.000, seiscentosmil.... O pobo non sae do seu abraio: cacho ladrón ¡¡¡¡¡
Pois mira se eu son revirada que a min dáme por pensar:
Cacho empresa ( chámese institución cristiana), que por un pequeno afluente despistado, gotea día a día tal millonada...
Cal sería, pois o caudal da corriente principal para non notar a filtración? Ou serán parvos? Ou serán cómplices?
SI, rotundamente porque unha comunidade cristiana non pode nadar en augas tan abondosas mentres centos, milleiros de irmáns, morren de inanición a cotío.
gema, 09-07-12
ESCENAS COTIÁS
ESTAMPA:
Un paisasano cun vulto ao lombo ( que vén sendo Santiago Apóstolo)
Muller: - Non me traigas máis merda para a casa¡¡¡¡¡
Un paisasano cun vulto ao lombo ( que vén sendo Santiago Apóstolo)
Muller: - Non me traigas máis merda para a casa¡¡¡¡¡
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




