lunes, 16 de enero de 2012

ANIMACIÓN Á ESCRITURA - ZAPATOS ROTOS

Aínda que volva un día a primavera,
e o sol derreta a xeada.
Sempre será inverno.
A luz non chegará a esta beira do camiño,
nin guiará os teus pasos.
Eses zapatos que colgan da memoria
non abrigarán os pés que os habitaron.
Qué  buscaban?  Que  encontraron?
Que realidade pisaron?Por que os colgaron?
Miramos o que queda pendurado no tempo,
non sabemos qué  vida se agocha
nesas  ventás abertas.
Mais o ollos do corazón poucas veces erran,
e non ven fadas agarimando a historia,
Só soños orfos ao pouco de nacer ,
e pés descalzos.


Ana López.






SOL NO PATIO DE RECREO

imaxe de Google

domingo, 15 de enero de 2012

EL DESTINO

Los hombres y mujeres caviar seguirán entrando y saliendo de las tiendas de moda, de los clubes, de las marisquerías, de la ópera, de los coches de lujo (de alta gama, les dirán, para disimular el boato). Dentro de la masa de pan de nuestros sesos harán túneles, en cambio, proyectos a los que no nos subiremos, hijos o nietos que ya no alumbraremos, estudios que nunca emprenderemos. Compraremos al Estado lotería que no tocará, haremos cola en hospitales públicos sin quirófanos y perderemos la vida frente a mostradores de facturación de aeropuertos fantasmas. Por entretenernos, reservaremos mesa en restaurantes imposibles y luego cancelaremos la reserva, como secretarios de nosotros mismos. Nos llamaremos desde el teléfono móvil al fijo y desde el fijo al móvil dejándonos mensajes en los dos. No mensajes desesperados, ni amenazantes, ni raros, mensajes de no me esperes a cenar, cariño, o llegaré más tarde, amor, o han vuelto a suspenderme la Física, mamá, o al niño le ha subido la fiebre, abuela. Mensajes dóciles, de los de ya estoy en casa, me han hecho otro ERE o se ha estropeado la calefacción. En las marquesinas de los autobuses nos sentaremos junto a mujeres de tobillos gruesos, con bolsas de la compra por las que asomará un manojo de puerros. Comeremos en las cafeterías de los tanatorios los restos que abandonen los deudos: migas de sándwiches de mortadela seca y culos de cerveza caliente y trozos de tristura a la plancha, muchas veces fingida. Dormiremos con la cabeza en el lado de los pies y con los pies en el lado de la cabeza, a veces también debajo de la cama, con los ojos abiertos. Cada poco, nos agacharemos a atarnos los cordones de los zapatos, para no pisárnoslos, y así caerán las noches y los días y las estaciones y los años. Después del 15 de enero, las tardes comenzarán a ser más largas.
Juan José Millás - 15-01-12

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

ZAPATOS ROTOS


Imaxe Google

PUEDES ESPERAR SENTADA QUE VUELVA - MULLER NA SILLA DE LUIS SEOANE

Estas fueron sus últimas palabras, las que tengo clavadas en mis secas entrañas desde hace cincuenta años. Las que me tienen clavada a esta silla, lo  único de valor que llevé como ajuar de casa de mis padres. Esta silla de castaño, de fabricación casera, que envejece conmigo, y que podría contar mi historia si tuviese el don de la palabra. La silla que mi padre talló, con sus manos encallecidas, que vio crecer a mi hijo antes de nacer. Aquellos interminables nueve meses de reposo absoluto, para no perderlo. Lo que son las cosas, al final lo perdí. Nueve meses de cuidados dieron su fruto en forma de niño, y luego el fruto se fue deformando a medida que crecía, sin que yo fuera capaz de evitarlo.
La silla quedó vacía todos esos años de seguimiento, no había tiempo para el descanso. Pero por más que traté de guiar sus desvíos, el barco marchó a la deriva por el tormentoso mar de la droga.
Llevo sentada  en esta silla no sé cuánto. Desde que mis piernas dejaron de obedecer las órdenes del cerebro y decidieron quedarse rígidas y adaptarse a la silla. De tal forma que sólo puedo acostarme plegada, como si  siguiese sentada en una silla invisible.
…Puedes esperar sentada…
Martillea sin descanso en mi cabeza día y noche, como una música maldita. Y espero.
En la noche, a caballo del sueño, mis poros se abren hasta dejarme bañada en un sudor frío, como un sudario. Un ejército de sillas, que caen como lluvia sobre mí, me aproximan al pánico. Me levanto exhausta, tras la incruenta batalla.
Durante el día, interminables horas, que se alargan hasta la desesperación, mirando por la ventana al punto fijo de un horizonte sin cambios, me devuelven la sensación de vacío y soledad en la que habito desde hace años.
…Puedes esperar sentada
Cada vez más lejos, como una música de fondo que ya forma parte de mí,. Que cada vez se acomoda más a mi cuerpo inválido, que ya sólo espera la paz  del descanso, pero que aún sigue preguntando al cartero cada día si hay algo para ella, desde algún lugar lejano o desde alguna penitenciaría. O tal vez la noticia cruel y antinatural de haber sobrevivido al hijo.
Soy la mujer que espera sentada. La madre que espera, y que seguirá esperando, sentada, aún bajo la tierra, en la posición sedente a la que la maldición de un hijo, perdido para siempre, la condenó

Angela Fernández. 

UN BO DÍA PARA SOÑAR

sábado, 14 de enero de 2012

Y DIOS ME HIZO MUJER - GIOCONDA BELLI


Y Dios me hizo mujer,
de pelo largo,
ojos, nariz y boca de mujer.
Con curvas 
y pliegues
y suaves hondonadas
y me cavó por dentro,
me hizo un taller de seres humanos.
Tejió delicadamente mis nervios
y balanceó con cuidado
el número de mis hormonas.
Compuso mi sangre
y me inyectó con ella
para que irrigara
todo mi cuerpo;
nacieron así las ideas,
los sueños,
el instinto.
Todo lo creó suavemente
a martillazos de soplidos
y taladrazos de amor,
las mil y una cosas que me hacen mujer todos los días
por las que me levanto orgullosa
todas las mañanas
y bendigo mi sexo.
Fuente Google

UNHA DAS MELLORES FOTOS DA SEMANA


A lúa aparece por derriba da Praza da Concorde en París - Fonte de Google
Tronzo as marañas que urdiu o meu desexo
solto as amarras que te unían a min
 exímote do amor
Pilar Pallarés



viernes, 13 de enero de 2012

DUDAS RAZONABLES

Desde que soy consciente, y ya son noventa años de veterana consciencia, la duda, es mi señal de identidad. Dudo, luego existo, sería mi lema. No concibo la vida sin la duda. Y no hay nada que se me antoje más odioso que la seguridad plena. Pienso que el que está seguro de algo, o es un necio o no sabe ver más allá de la certeza. Y certezas, las justas. Es más, cuando creo que estoy seguro de algo, por higiene mental, busco otras alternativas, y, podéis creerme, todas me parecen iguales o más válidas que la mía. Por eso practico la DUDA como filosofía de vida. Porque, quién en su sano juicio puede apostar por algo, si hay infinitas posibilidades para apostar, a favor, en contra o todo lo contrario.
 Por poner un ejemplo: ¿realmente existimos? Unos dirán que sí, que por supuesto, que estamos en este mundo, que gozamos y sufrimos… que somos y estamos. Pero, y ¿cuándo dormimos? ¿Cuándo olvidamos el pasado vivido?  ¿Cuándo el tiempo nos cambia? ... …dónde quedan los sueños, dónde los olvidos, dónde nuestras  vivencias? Todo es relativo, todo es dudoso. ¿realmente somos? ¿o todo es sueño, que dijo nuestro Calderón?

Dudo desde que tengo uso de razón. Y la razón me hace dudar. La duda es lo que la inteligencia pone a nuestra disposición, para no situarnos en la posición de ombligo, de la seguridad del ignorante. Para que tomemos tierra en esta tierra movediza y caduca. Sólo sé que no se nada, decía el sabio. Por eso practico la duda, para no caer en el espejismo de la  certeza, porque, decía Hamlet… “to be or not to be, that is the question”.
Y “the question” es que, a mis noventa años, y toda una vida llena de dudas que resolver, y que ya no necesito resolver, porque ni me interesa ni me siento capaz de resolverlas, a lo único que aspiro es a dejarme llevar, una vez más, por el camino de la duda razonable, a dónde ésta quiera llevarme, a la acogedora tierra del olvido final, o a otra dimensión, que se me escapa por irreal, pero que tampoco descarto.

Es por eso que, ante la duda, he dejado bien claro mi testamento:
Primero, nada de incineración, por lo que pueda pasar.
Segundo, dejo un diez por ciento de mis bienes a quien demuestre que mis dudas eran injustificadas y que mis hijos son realmente míos.
Tercero, en el caso de que Clara no me haya sido infiel (cómo siempre he sospechado,
al triplicarle la edad) con mi abogado, dejo la totalidad de mi fortuna a mi joven esposa, siempre y cuando no vuelva a casarse, ni tenga relación alguna con otro hombre. En caso contrario, toda la propiedad pasará a manos de…
los pequeños cantores de Viena, que deberán comprometerse a hacer seis misas cantadas al año… por la duda, razonable, de …si hay otra vida.
Angela Fernández.




A DÚBIDA EN IMAXE

PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA - NA PROCURA DUNHA DÚBIDA

PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA - NA PROCURA DUNHA DÚBIDA

ANIMACIÓN Á ESCRITURA- NA PROCURA DA DÚBIDA

Esperto sobresaltada, suorosa e o corazón a baterme na boca ...
Enorme, enorme corría tras min a grandes chimpos, sobre aquel punto fulcral a modo de ollo sinistro.
Arfaba coma unha besta e o seu alento quente dábame na caluga. Nalgún momento cheguei a sentir como unha masa xelatinosa me batía nas pernas.
-Que vai ser de min? Que vai ser de min? Quixen berrar pero a voz no me sía, por máis que me esforzara, non me saía ¡¡¡¡¡¡¡¡¡
-Agora píllame¡¡¡¡ Agora píllame¡¡¡¡¡, pensaba arrepiada.
Nun sforzo titánico mirei atrás: era enorme, verde, brillante, cunha gran boca redonda sen dentes.
-Aspirariame? Fagocitariame? Disolveriame na nada?
-Que ía ser de min???????
O chan era molciño, coma de musgo. Afundíame en cada paso, a cada paso......

Prendín a luz, tirei o vaso de auga sobre o libro que deixara aberto na mesiña. Xurei. Refreguei ben os ollos, ata doerme pero alí estaba, enorme, na parede, verde, brillante, pegañenta, a enorme interrogación que me perseguía día e noite dende que unha amiga? Me dixo que iamos en procura dunha dúbida.
Cuspín e volvín a xurar. Mala leche¡¡¡¡¡¡
gema, 13-01-12
imaxe Google

DUBIDA

LEVO DOUS DÍAS SEN SABER QUE DICIR.

O QUE HAI QUE VER

Un 'teleconsolador' para tener sexo por internet, novedad 'porno-tecnológica'

noticias yahoo

jueves, 12 de enero de 2012

COMO TRABALLASTES TANTO, TOCA RECREO

Foto de archivo: Los estudiantes de primaria en la estructura de juego

ANIMACIÓN Á ESCRITURA - NA PROCURA DUNHA DÚBIDA

FOXTROTS
Ata de agora notar a friaxe do asadoiro da maleta cando a baixaba do andel superior do armario era ó máximo que chegara cando a dúbida lle facía acenos.
Hoxe as cousas chegaron a máis.
Puxo a maleta enriba da cama e comenzou a dobrar e desdobrar a roupa, a metela coidadosamente , tan coidadosamente que lle daba tempo a cambear de opinión, inda que non chegou a colgala de novo.
Era toda unha metáfora da sua vida.Combinación de resistencia e suavidade. Unha especie de foxtrots:pasos adiante,volta, pasos atrás, volta, pasos de lado, volta, de frente, volta…Un equilibrio sostido por unha banda, polas certezas aprendidas, e pola outra polos desexos de voar .
Intuía que as dúbidas axudaban a romper os muros que a paralizaban desde a nenez.Tiña necesidade de desaprender.
Nada era seguro.Tampouco que algo fermoso pasaría se marchaba tras unha dúbida , seguro que en canto se acercase escacharía o espello .
Non sabía se aquela viaxe remataría algunha vez, pero tiña ó fin as forzas necesarias para emprendela.
Descubriría novas dúbidas agochadas en cada estación por onde pasase camiño dun destino sen determinar.
Pechou a maleta e …
Sonou un foxtrots.
Ana López
1.
Pintura de Úrculo

MICRORRELATO

11. JULIO CORTÁZAR (Argentina): “Amor 77” (31 palabras)

Y después de hacer todo lo que hacen se levantan, se bañan, se entalcan, se perfuman, se visten, y así progresivamente van volviendo a ser lo que no son.

Un tal Lucas, 1979

miércoles, 11 de enero de 2012

Máis relatos, máis relatos por favor...

Queredes xogar coas palabras...? Que vos parece inventar unha historia a partir dun título?

Divertido, non si...?

Ben, pois o título será o seguinte:

" Na procura da dúbida"

Para os que o vaian escribir en castelán "En busca de la duda"

(?????????????????????????????????)


" Precísanse dous anos para aprender a falar e sesenta para aprender a calar"

PARA UNHA MULLER NA CADEIRA DE LUIS SEOANE

Amadora, a avoa, selou a boca para sempre con aquel rotundo cabrón !!!!
Foi coma un disparo contido tantos anos de soedade, traballos, nostalxias e dúbidas.
Despois sentou na silla que so deixaba por necesidades vitales e non volveu a pronunciar palabra.
O médico dixo que era que non quería falar porque as facultades tíñaas.

Naqueles tempos de tanta fame os homes íanse facer as Américas e o avó Manuel tamén marchou a Cuba co aquel de mandar para manter os catro nenos e aforrar para ter casa de seu.
Amadora foi unha daquelas viuvas de vivos.Traballou por dous, fixo de nai e pai sempre cun sorriso
para todos e un amor devoto polo seu home e os fillos.
Viñan as remesas de cartos e notábase máis alegría, viñan e ían as cartas contando o que pasaba.
Manuel, mal que ben sabía ler e escribir pero Amadora non, entón, tivo que depender da sobriña do cura ata que chegaron os fillos. Iso condicionábaa a hora de falar de cousas íntimas. Quixera preguntaelle ao home se miraba para algunha muller...., contarlle canto o botaba de menos.... Cousas de pel adentro.
Co paso do tempo as cartas fóronse distanciando a modiño coma continentes á deriva.
Os fillos xa marcharan da casa entón tamén ela tardaba máis en contestar. Ata que chegou o tempo da sequía absoluta.
Amadora ( que nome tan premonitorio) preguntaba a todos os que viñan de aló se sabían algo de Manuel. Ninguén o vira.
Algo non andaba ben: ou Manuel morrera ou......
As noites fóronse facendo máis longas e máis espesas e máis escuras e os pesadelos máis insoportables ata preferir pasar sen durmir.
Un día xa non aguantou máis e foi chamar por teléfono a Luis, o fillo maior. Díxolle que viñera á casa de urxencia e el así o fixo pensando que algo grave lle ocurría á nai.
Amadora estaba cos cartuchos cargados, non estaba disposta a pasar máis días e noites así.
-Luisiño, lle dixo, vaslle escribir unha carta a teu pai, isto é un ultimoatún, ou se ven dunha vez ou o damos por morto.
Como resultado logo enviou unha carta Manuel confesando que el alí formara unha nova familia, que tiña cinco fillos que non podía......
Foi daquela cando estoupou a derradeira palabra: cabrón !!!!!!!!!!!!!!!!!!! coma un trono.
O retrato da avoa Amadora preside o comedor da casa como homenaxe a unha das tantas viuvas de vivos. Debaixo alguén lle escribiu a boca é para calar.
                       Gema,11-01-12








    martes, 10 de enero de 2012

    LA ÚLTIMA COPA

                                          ( de la bebedora de absenta)
    Después del primer trago, uno ve las cosas cómo le gustaría que fuesen. Después del segundo, uno ve las cosas que no existen. Finalmente, uno acaba viendo las cosas tal y como son, y eso es lo horrible que puede ocurrir.
     Oscar Wilde
    -Buenas noches señora Higinia ¿lo mismo de siempre?
    -Sí, Pedrín, más de lo mismo. Pero hoy déjame la botella, ya me sirvo yo. Tengo algo importante que celebrar.
    Otra noche más, amiga absenta. Dicen de ti que produces alucinaciones, como alcaloide psicoactivo que eres, que le diste  el valor necesario a Hemingway para salir a torear, o   que guiaste la mano de Van Gogh para prescindir de una oreja. Ninguna de estas dos cosas guía mi sed. Yo sólo pretendo olvidar. O mejor aún, recordar…los sueños…pasados. Y dormir.
    ¿Cuántas copas van?  ¿ dos…cuatro…?
    No hay duda del diagnóstico. Ya empiezo por no saber ni contar. Yo, licenciada en Exactas, doctora por la Universidad de Salamanca, sola, celebrando mi última copa de absenta, e intentando traer los recuerdos por última vez.
    Azules, verdes, blancas, tal vez rosas… No, rojas. Sí, sí, rojas como el fuego. Nubes. Que giran en espirales vertiginosas, como ojos de huracán, como una caída al vacío infinito. Una fuerza centrífuga que me engulle como un boa constrictor y me arroja al agujero del miedo. Nubes que rotan, se superponen, se distorsionan, cambian de forma y de color… hasta llegar al caos: una explosión incontrolada, que hace saltar por los aires todos mis átomos, como bandadas de pájaros sin control y sin destino…me desintegro en una nube de polvo multicolor.
    ¿Cuántas copas van? ¿ cuatro , ocho?
    De pronto las nubes reducen la velocidad de giro, diluyen sus colores, como  la acuarela en el agua. Se ordenan y alisan. Se paran, formando una base firme y plana del color de un cielo despejado. Sobre este lienzo celeste aparece una joven en  su esplendor de juventud. Sonríe con boca de media luna. Es feliz. Se oyen campanas a lo lejos, su sonido metálico se va acercando y acercando. Me modela el cuerpo con sus vibraciones de repique…Absenta de mis delirios.
    De pronto el sonido de las campanas se desvanece y una música de violines entra y llena lo azul. Es el roce de  un beso de fuego, que  inunda mi cuerpo de cálidas cosquillas, de placer total…Absenta alucinógena.
    Ahora me siento transportada, sin gravedad, por los brazos de una brisa suave hasta un campo de moras. Cojo una a una y las pongo en la boca de unos niños, que más parecen ángeles, blancos, como el fondo de nubes que ahora se ha vuelto de un blanco de algodón. Sobre ese campo mullido floto ingrávida, con los niños blancos, volando por un espacio de luz que ciega.
    Son ya diez o veinte?...¿cuantas pastillas me quedan?
    Las campanas regresan de nuevo, pero ahora son sonidos monótonos, tristes : tan, tan, tantán, tantán, tan tan. Y lo blanco se vuelve amarillo, luego pardo, y así, degradándose por una  gama de grises, se llega al  negro.
     Pedrín, otra copa, por favor.
    Señora, la absenta es traicionera. Ya lleva una botella.
    Será la última. Sólo necesito una última copa ( para las últimas pastillas).
    Sobre lo negro cae una intensa lluvia,  que se solidifica en forma de púas, se clavan sobre el lienzo como estalagmitas. Empiezan a girar y girar, con sus aspas como cuchillos transparentes. El fondo comienza a agrietarse, como venas superficiales, por las emanaciones de una fuerza de  líquido verdoso en ebullición, parecido a la absenta, que sale de las entrañas  de lo negro. Las grietas son cada vez más grandes. Una enorme grieta,  de bordes humeantes y resbaladizos, me hace perder el equilibrio de vuelo, y caigo envuelta en una espiral de loco tiovivo, a la velocidad del vértigo.
    Siento desintegrarme. Estoy desapareciendo, fundida en la negra oscuridad de una nada terrorífica por lo desconocido. Me abandono a mi destino, ya sin recuerdos. Perdidos a lo largo de la caída. Ya no sé quién soy. Tampoco me importa. Dejo caer mis recuerdos uno a uno, como moras, por el abismo, en un último acto de libertad, sin esperar a que me abandone la memoria. Como otros me han abandonado, amiga absenta.
    Señora, despierte, se le ha caído algo. Señora, señora Higinia, por dios, es un frasco de pastillas. Se ha roto el cristal, está vacía.
    Señora, despierte.
                                                                                                              Angela Fernández

    PARA A MULLER DA CADEIRA -- LUIS SEOANE

            DESAFIUZAMENTO
    Seoane pintoume nunha cadeira.Cousas dos artistas, sempre na procura dun símbolo.Eu nono son.
    Son moito máis;son unha muller.
    Mirádeme, podo ser cada unha de vós:
    Esperando dócil ou disposta a saltar.
    Quizais despedindo, quizais agardando.
    Tal vez soñando...
    É unha imaxe moi sutil.
    Déspota?
    Sumisa?
    Son unha muller e as mulleres somos todo iso.
    Son unha muller a que veñen a botar da súa casa.
    ! Que me leven sentada !
                                  Ana López

    GATA PARA UN RATOPÉREZ

                                                                                                                 gema

    lunes, 9 de enero de 2012

    RATOPÉREZ - Curiosidade

    Ilustración: El ratoncito Pérez [Edición mini]
    La compañía Google añade este lunes un nuevo 'doodle' a su colección. En esta ocasión el protagonista del rediseño del logotipo del buscador es el famoso Ratoncito Pérez, homenajeando a su creador, Luis Coloma, en el 161 aniversario de su nacimiento
    A finales del siglo XIX, desde la Corte, le pidieron al padre Coloma que escribiera un cuento cuando al pequeño Alfonso XIII, de ocho años, se le cayó un diente. A Coloma se le ocurrió la historia del Ratoncito Pérez, protagonizada por el rey Bubi, que era como la Reina Doña María Cristina llamaba a su hijo.
    A partir de ese momento, el simpático ratón es uno de los personajes más populares entre los niños españoles e hispanoamericanos, a los que pone un regalo bajo la almohada cuando se les cae un diente. Datos de Google

    UN CONTO DE PRINCESAS QUE ME TROUXERON OS REIS

    Había unha vez nun pequeno reino de Occidente unha princesa tan bonita como adoitan ser as princesas, se non máis. Loira, esguía, con ollos azuis, boca chea de doce sorriso, ben formada intelectualmente, deportista.... En fin, seus pais os reis preparárona en condicións para a vida que lle correspondería levar, coma os seus outros irmáns.
    Chamábase Crisálida da Luz Censoles e Mandioca. A pesares de pertencer á realeza ela traballou no mundo plebeio e mesmo se namorou dun plebeio. El non era príncipe pero parecíao, tal era a súa presencia. Namoraría a calquera princesa.
    Seus pais, os Reis ao ver a súa filla tan ilu, non opuxeron ningún reparo á voda que foi tal cual coma un conto de fadas.
    Tiveron moitos fillos cos que vivían nunha casa moi, moi grande. Que digo casa.....¡ Era unha familia modelo, idílica, exemplar,feliz…
    Pero coma en todos os contos, un día sucedeu algo totalmente inesperado: Xa ben entradiño o día, Crisálida da Luz ao espertar presentiu como algo estraño, como un alento descoñecido, como un olor desagradable....
    Foi pouco a pouco entreabrindo os seus ollos de ceo e.........
    O estarrecedor berro foi sofocado entre os coxíns por non espertar aos nenos. Berrou tanto, tanto que aínda non tería parado se non se lle agarrotasen as cordas bucais ata case non poder respirar.
    Tampouco non era un caso tan raro, xa pasara noutras  ocasión pero ela nunca sospeitou que fora sucederlle:
    O  príncipe xacía a seu carón no leito máis que respirando, arfando. Os ollos nos que tanto se mirara eran dúas cánicas brancas e desorbitadas que a miraban agora con estupidez infinta. A pel noutrora sedosa volvérase coma un biscoso feltro verde escuro con vultos deformes. Estarricaba   
    unhas poutas de longas uñas mouras por tanto rañar no lodo, suponse. Nunha palabra, un auténtico anuro, coma nalgúns contos de princesas.
    Díxolle ao servicio que necesitaba uns días de meditación, que correran con todo e só abría a porta
    da alcoba para recibir algún alimento, máis ben zumes.
    Despois, apareceu, francamente moi desmellorada. Desgaxara, o rostro estaba coma unha prenda descolgada dunha percha, caído, os ollos encovados e sen brillo, o sorriso minguado coma unha lúa tras  das dunas. Pensativa.  Co corazón fendido entre o que fora o seu amor o que se convertira  nun pesadelo.  Entre o compromiso de princesa e madre e o de amante inquebrantable??
    E o conto queda por acabar.
    Poderiamos aconsellar á princesa????
    gema, 06-01- 12








    ANIMACIÓN Á ESCRITURA

    Luis Seoane

    09 - 01 - 12

    domingo, 8 de enero de 2012

    DENDE A VENTÁ

    Asómome á ventá do patioderecreo como me asomo á vida cada mañá. Non ten moita concurrencia,é certo, pero a vida tampouco está chea de espectadores, menos mal. Transcurre coma un diario, máis ou menos na intimidade.
    Coma na vida, gústame ás veces ser frívola, outras reflexiva, ter amigos, compañeiros de xogos e curisidade porque non me é alleo nada do que sucede.
    Póñome coma unha bola cando escribo algo e alguén me di que o leu con agrado....
    Confórmome con vivir o día e dos limóns facer refresco, non amarguras...








    DE

    jueves, 5 de enero de 2012

    Cuerpo del mensaje


    Morreu Isaac Diaz Pardo.
    Unha árbore menos na paisaxe
    unha ausencia máis no corazón.

    Ana López

    ISAAC DÍAZ PARDO

    FINA UN GALEGO DE PRO
    Maternidad óleo de Isacc Díaz Pardo-1963

    NOITE DE REIS




    Que noite tan tremenda. Voltas e voltas na cama sen poder pegar ollo.

    Sería o descafeínado aquel que tomei no Acougo Bar? Non me fío, haino que pedir de sobre. Aquela morenita creo que andaba máis a lucir teta ca atender á clientela.

    Agora que me teño que erguer estou mallada, daba algo por botar un sono.
    E o medo que pasei..! Cando un está así desvelado todo se ve desmesurado. Cheguei a sentir que me apalpaban por derriba do edredón. Xa sei que son pantasmadas do meu medo.
    Pensei se pecharía a porta vinte mil veces aínda que sabía que si porque antes de me deitar miro vinte mil veces.Hai tantos roubos, todos os días oes de algún. E se me estaban a desvalixar todo?
    Oía mesmo os pasos no corredor. Si, si, aquelas eran pisadas... E ese ruído? Caeulles algo. Ai a miña tele de plasma, o ordenador novo..... E despois ao dormitorio, virán por min..... Se me fago a durmida igual non me fan nada, senón... Ai deus, se tivera por onde escapar...
    Que bobada, estar agora repasando outra vez todo isto, é perder o tempo.
    Respectados moradores desta casa: Han perdoar a derrama causada na súa despensa por estes
    famentos Reis Magos. Antes non tiñamos necesidade disto pero cos tempos que corren vémonos obrigados a repoñer enerxías nalgún domicilio escollido a chou.
    Moitas grazas por estar tan ben abastecidos e todo o noso respecto e cariño
    Melchor, Gaspar e Baltasar.
    Ai deus, ai deus, ai deus…¡ agora si que toleei de remate. Así que hai Reis Magos …...

    gema. 05-01-12.




    miércoles, 4 de enero de 2012

    A BEBEDORA DE ABSENTA



    Elisa pensou que debía tomar unha decisión antes de que se lle embotara a mente. Xa levaba tres copas case de penalti.
      Sempre viña aquí, ao seu recuncho, tanto para celebrar un acontecemento como para chorar algún fracaso ou pensar. Aquel espazo entre o balbordo dáballe calma e anonimato.                            
     Hoxe chegou despois da festa de fin de ano na empresa. Cando xa se despedía achegóuselle David e deulle o sobre. Ela sorriulle nun xesto íntimo de agradecemento, non adoitaba obsequiala en metálico  pero quizás intuíra canto o necesitaba.
    Tiña presa por abrilo pero agardaría ata chegar ao bar.
    Elisa  estudaba cuarto de bioloxía e aquel ano chegou á facultade Andrés.
    Seduciuna coa súa brillantez, o seu porte elegante, o interese polas aves migratorias  que ela compartía . Casaron ao rematar o curso sen o consentimento dos pais, nunha cerimonia civil.  
    Era filla única, segundo pensaba ela, concebida coma unha prolongación orgánica dos pais, puidera ser o pé dereito dun e o esquerdo do outro, ou sexa, un como  soporte. Cumpría logo educala como era debido pero aquela rixidez  a ela asfixiábaa dende pequena, así que o matrimonio para ela viña sendo unha liberación e para eles un seguro de vida fracasado.
    Ao acabar a carreira entrou a traballar no observatorio de aves que dirixía Andrés e tras certo entusiasmo do comezo, a rutina  dos horarios, a vida tan chea de conferencias, viaxes, entrevistas e horarios interminables de Andrés, foi  formando entreele unha barreira coralina que de día en día aumentaba a ollos vista.
    O que rebordou o vaso foi o descubrimento de que en definitiva todos os estudos e controles que se facían no observatorio do seu marido, sobre a migración e paso das aves, eran para coñecer minuciosamente a ruta e así os cazadores terían máis éxito.
    Isto, contoullo unha tarde o seu compañeiro de traballo Ramón, co que trabara unha boa amizade e coincidían no xeito de ver a vida.
    A reacción foi fulminante: Aquela noite Andrés e máis ela falaron de todo o que nunca tiñan falado antes e coñecéronse máis a fondo do que se coñecerían, seguro, se seguiran a vivir xuntos o resto da vida. É o que ten  de bo poder falar  a calzón quitado. Tamén lle dixo que en realidade era adoptada por aqueles  miserables  pais. Descubrírao  Andrés ao arranxar os papeis para a voda ( non se sabe se llo dixo por crueldade ou compaixón).
    Pola mañá cedo, sen grandes desdouros, el saíu para o traballo e ela cunha maleta cara un lugar incerto. Iso si, quedando como amigos.
    Aquela foi a primeira vez que acudiu ao bar Vía Láctea e seguiríanlle moitas outras polo que lle gustaba o sitio ou polo que tomaba no sitio.
    Volveu para pensar se se iría  vivir definitivamente con Ramón despois da experiencia anterior.
    Para pensar nel cando lle faltaba tanto tempo por embarcarse con Grempace.
    Cando viu a Andrés cunha noiva collida polo van.
    Cando quería pensar na súa infancia e nos cafres que a adoptaran. Agora sabía perfectamente que o que quería non era unha filla senón unha coidadora,, ben formada para a vellez.
    Cando David a acosou e ela se deixou máis ou menos acosar.
    Cada vez que sucedía de novo.
    Cando lle tardaba a regra e fixo un test de embarazo dando positivo.
    E hoxe, co sobre e o segredo que non ousou descubrirlle a el cando llo entregou.
    Unha vez no seu sitio de sempre, abriuno:
    AGRADÉCELLE A EMPRESA OS SERVIZOS PRESTADOS. A PARTIR DO DÍA 01-01-2012
    CAUSARÁ BAIXA NA NOSA NÓMINA.
    ASINADO O XERENTE
     David Couso Montelo

    Quedou en branco coma se a absorvera un cúmulonimbo. Pediu unha copa e outra e outra pero debía tomar unha decisión antes de que se lle embotara  a mente.
    Volveu en si cando lle ouviu dicir ao camareiro: Señorita, voulle chamar un taxi porque non durmiu nada en toda a noite.
    gema, 04-01-12










    MONOLOGO DUNHA BEBEDORA DE ABSENTA

    No París da bohemia fíxose moi habitual a absenta, unha bebida chamada a "fada verde " que din que tamen tiña propiedades alucinóxenas.Estas son as reflexións dunha bebedora de absenta xunta a sua copa...
                                                        METAMORFOSIS
    Non recordaban ben cando fora a primeira vez que se sentaran xuntas, pero seguro que non estaban soas, sempre había arredor persoas alegres e agarimosas que rian con elas.
    Xa non queda ninguén.
    Agora están as duas mirándose, case descoñecidas, mudas, as palabras embarúllanse, non é doado falar cando non queda nada por dicir e a lingua se move con dificultade.
    Hai tempo que non notan a dozura do fiollo e do anís. Cada día tiñan que aumentar a dose de azucre para distraer a amargura que lles quedaba na boca.
    Tampouco a luz era a mesma, antes era máis piadosa con elas. A fada era verde esmeralda e por veces mostraba imaxes marabillosas  que deixaban a todos abraiados.Ela tamen era fermosa e alegre.
    Sen se decatar tornaron de color, agora os máis dos dias eran amarelas.. Os ollos perderan forza na mirada, tampouco os cabelos eran os mesmos, xa non brillaban ó sol e as imaxes da fada eran cada vez máis terribles, só as vian ámbalas duas.
    Un dia a luz fixo con elas un xogo cruel, mostroulles a sua nova color: eran marrons, a color da realidade.
    Levaban tanto tempo xuntas que lles chegou a soedade e a vellez sen darse conta. Ana López.

    CEN ANOS

    Grazas por existire.
    Déchesme un credo.

    LONGA NOITE DE PEDRA

    O teito é de pedra.
    De pedra son os muros
    i as tebras.
    De pedra o chan
    i as reixas.
    As portas,
    as cadeas,
    o aire,
    as fenestras,
    as olladas,
    son de pedra.
    Os corazós dos homes
    que ao lonxe espreitan,
    feitos están
    tamén
    de pedra.
    I eu, morrendo
    nesta longa noite
    de pedra.

    Celso Emilio Ferreiro
    (Longa noite de pedra, 1962)

    AGASALLO POR FIDELIZACION


    Varios Bancos y Cajas de Ahorros (BBVA, Banco de Santander, Kutxa, La Caixa, Caja Laboral, etc.) han decidido hacer un regalo conmemorativo para agradecer a sus clientes el haberles ayudado en tiempos de necesidad.
     Para ello, han producido una edición conmemorativa y limitada de afiladores de lápiz, como detalle con un número de clientes especiales, en agradecimiento por los millones de beneficios obtenidos este año.


    Está diseñado para recordarnos la relación amistosa, y a veces íntima, que los bancos han desarrollado con todos nosotros





    martes, 3 de enero de 2012

    DEITADO FRENTE AO MAR

    DESTINO

     



    A túa pel foi debuxada

    para tatuar a miña.

    Navegamos no plasma do tempo,

    dende o sutil pálpito da nada

    para atoparnos.

    E velaí, sucedeu o milagre

    naquela tarde do verán serodio.



    Recoñecémonos voraces,

    coas mans sen estrear.

    A túa pel envelenou a miña

    e descubrimos a luz

    nun amencer de papoulas

    que incendiaron o sangue.



    Os beizos foron auga

    que rebordou en torrentes

    e bebemos no manancial da abundancia

    ata vencer a secura dos séculos.

    Náufragos no mar dos praceres

    á procura doutras dimensións

    nas que seguir amándonos.



    Gema, en Poemas de Amor e Cidade- 2009







    fotos de flores - foto de campo de amapolas rojas 12




    lunes, 2 de enero de 2012

    CELSO EMILIO FERREIRO

    Ano Ferreiro

    Este ano 2012, que agardamos sexa ventureiro e sereno, será o do poeta Celso Emilio Ferreiro. Celebraremos o centenario do seu nacemento, o 4 de xaneiro 1912 en Celanova, e o cincuentenario da publicación na colección Salnés da editorial Galaxia da primeira edición de Longa noite de pedra, o seu poemario esencial e libro insignia da memoria cívica e literaria de varias xeracións. O poeta que reclamou “voz e voto”, o grande poeta político e social da Galicia contemporánea, o poeta galego do século XX, probablemente, máis querido e popular volverá ser lembrado e apupado en Galicia e fóra dela.
    Ano Ferreiro

    TODO CAMBIA

    SEMPRE O TEMPO

                                                                    
    A  luz azul marca  teimuda
    o parpadeo nervioso do tempo.
    Caen as follas  do calendario
    e deixan estelas  na memoria.
     Río  sobre o reloxio de pedra
    pegado na casa do tempo
    coas agullas  cravadas nas veas. …………..
    Pegadas de vagalume nos sentidos,
    ás  veces,  de veloces cabalos
    na boca do estómago.
    Arañeiras na epiderme
    e cinza nos ollos de fóra.

     Deixa o tempo,
    estratos  de bicos,
    olor de margaridas  nacidas na lava,
    terra amasada  no balbucir das horas.
    Logo,
     o latido íntimo,
    aberto en espirais
     elevarase  infinito
    nun universo sen tempo.
                                   gema, 05 – 05 – 10

    reloj, de edad




    domingo, 1 de enero de 2012

    PILAR PALLARÉS

    En Portas Ártabras, o pasado venres presentou Pilar Pallarés un pequeno libro de poemas titulado
    LEOPARDO SON.
    Estivo acompañada na mesa polo editor Miguel Anxo F. V., M. Mato e a prologuista Eva Veiga.
    Fixeron longos e eloxiosos discursos, para meu gusto, excesivos no tempo.
    A autora, no seu punto xusto, leu algúns dos seus poemas.
    Opino que é unha escritora  admirablemente hábil no manexo da linguaxe para expresar os sentimentos máis íntimos coa forza dun raio:
    Vede aí unha mostra do apartado 2 CRISÁLIDAS:

    E por amor do mar fun o navío
    que fondea ao solpor en terra incógnita.
    Por amor doutros ceus burlei a lei,
    fun polisón que soña nas adegas
    para o incendio do sol novas ribeiras.
    Por amor das tormentas fun o mar
    e a sera, o naufraxio,os afogados.
    Na calma chicha cavei un remuíño
    ( expirais de paixón, auga que arde ).
    Por saudades de amor busquei a noite
    na pupila do kraken e o silencio
    das fosas abisais. Engolín morte.
    Pero ordéname o mar: aínda navego.