voces orfas
pasos que se perden
no longo corredor
da ausencia
O dia 30 de outubro do ano 1999 morreu Uxío Novoneyra, levamos catorce anos orfos, non só dunha voz grande da poesía segada antes de tempo, cando aínda lle quedaba tanta palabra por dicir, tantos fermosos libros que abririan novos camiños nesta realidade esfameada, senón que nos falta tamen o Home bo e xeneroso.
Ana López.
Estas liñas foron sacadas dunha entrevista a Elba Rei, na súa voz está a palabra de Uxío.
"Considero que ser poeta é o máximo destino. é o máis solidario coa tua existencia e coa dos demáis.É a mirada máis compasiva"
"A poesía é todo o máis real, o máis axustado á realidade.Para Uxío a vida e a obra estan tan encaixada que é dificil distinguilas. El sempre dicia que tentaba fuxir do que a xente entende por poeta"
"No poeta sempre poden a esperanza e a responsabilidade máxima"
"Se un poidese orar aínda, o único que teimaría en pedir sería non ceder nunca do entusiasmo"
Na súa caixiña, para acompañalo na última viaxe, Elba púxolle estes fermosos versos:
Camiño de volta fago
volvo do cabo do mundo
Terra solo en ti me fundo
é a certeza que traigo.
Uxío Novoneyra.
PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
martes, 29 de octubre de 2013
ACLARACIÓN
Que a ninguén se lle ocurra pensar, coma a Conchi, que LUJURIA, ese precioso poema, é meu. Primeiro porque nunca se me ocurriría enganarvos. Segundo porque nunca daría escrito algo tan bo e terceiro, está en castelán.
A imaxe é de Angel Boligán e o poema e collido dunha miscelánea e nin nombre ten.
Que máis quixera eu...
A imaxe é de Angel Boligán e o poema e collido dunha miscelánea e nin nombre ten.
Que máis quixera eu...
lunes, 28 de octubre de 2013
Visita o xoves a exposición "Metamorfosis" do poeta e fotógrafo Manuel Vilariño no MAC da Coruña. É unha retrospectiva dos trinta anos de obra, o último unha viaxe por Extremadura da man da néboa. Antes da visita pronunciou unhas palabras; pura e profunda poesía,definiuse como un ser que fora i é "silencio e soedade", inda que non falou deso, ali palpamos a reciente perda que sufriu. Recomendable exposición, recomendable poeta. Estas pequenas palabras son para el con moitisimo respecto.
PERDA
Escoitaba ausente aqueles cantos dos que non participaba e sentía sobre el os abrazos como gadoupas que o esgazaban; pero mantíñase dreito.
Agora contaba coa comprensión social do silencio, era normal que naquel momento non dixera nada, por unha vez non tería que disculparse.
Ó redor a vida seguía.
Non sabía con que forza contaría mañá, pero seguro que sería quen de comezar o día, e rematalo.
Eso sería todo.
Ana López.
Escoitaba ausente aqueles cantos dos que non participaba e sentía sobre el os abrazos como gadoupas que o esgazaban; pero mantíñase dreito.
Agora contaba coa comprensión social do silencio, era normal que naquel momento non dixera nada, por unha vez non tería que disculparse.
Ó redor a vida seguía.
Non sabía con que forza contaría mañá, pero seguro que sería quen de comezar o día, e rematalo.
Eso sería todo.
Ana López.
domingo, 27 de octubre de 2013
Verde
Sempre hai un día
no que o verdor esmorece
entón chegou o momento
de agardar
por unha nova primavera.
Ana López.
no que o verdor esmorece
entón chegou o momento
de agardar
por unha nova primavera.
Ana López.
sábado, 26 de octubre de 2013
Non me resigno-2
Non me resigno ao silencio,
nin me fio do voo das bolboretas
abatida beleza dun instante.
Non me resigno a dormitar
na palabra que atolda o cristal
onde se conxela a esperanza.
Non me resigno a camiñar
polos beizos do tempo
recitando abecedarios alleos.
Non me resigno a mirar con rutina
o po deste desgastado presente
que se difumina no abismo.
Non me resigno a ser unha lembranza
no vértice da fráxil memoria dos días.
Non me resigno a contemplar indolente
como o home asustado afunde os ollos
no cadaleito do futuro.
Non me resigno a ceder baixo o peso
das respostas que rebentaron as preguntas.
Non me resigno a escoitar indiferente
o tintineo das cadeas.
Ana López.
nin me fio do voo das bolboretas
abatida beleza dun instante.
Non me resigno a dormitar
na palabra que atolda o cristal
onde se conxela a esperanza.
Non me resigno a camiñar
polos beizos do tempo
recitando abecedarios alleos.
Non me resigno a mirar con rutina
o po deste desgastado presente
que se difumina no abismo.
Non me resigno a ser unha lembranza
no vértice da fráxil memoria dos días.
Non me resigno a contemplar indolente
como o home asustado afunde os ollos
no cadaleito do futuro.
Non me resigno a ceder baixo o peso
das respostas que rebentaron as preguntas.
Non me resigno a escoitar indiferente
o tintineo das cadeas.
Ana López.
jueves, 24 de octubre de 2013
El cansancio
El cansancio. De nuevo, el
cansancio. El esfuerzo por
sobrevivir. Reiterado
Observar las nubes.
Dentro.
Barrer.
Dentro.
Elegir quedar.
Toda nube
lleva una trayectoria. Asumir
la trayectoria. Imposible
barrer todo siempre. Está el
cansancio.
Aunque también el de
las trayectorias. De ver pasar las nubes.
También ese cansancio.
Entonces,
por un momento, ahora.
Sin voluntad. Y casi está bien.
Hasta pensar el estar bien y convertirlo
en nube. En trayectoria.
De "Hilos" 2007
cansancio. El esfuerzo por
sobrevivir. Reiterado
Observar las nubes.
Dentro.
Barrer.
Dentro.
Elegir quedar.
Toda nube
lleva una trayectoria. Asumir
la trayectoria. Imposible
barrer todo siempre. Está el
cansancio.
Aunque también el de
las trayectorias. De ver pasar las nubes.
También ese cansancio.
Entonces,
por un momento, ahora.
Sin voluntad. Y casi está bien.
Hasta pensar el estar bien y convertirlo
en nube. En trayectoria.
De "Hilos" 2007
Chantal M.
Estamos hoxe na rúa na defensa do futuro. Que os cartos non o limiten !
O FUTURO
é a historia da xente
que non calou
nin o poder
amedrentou !
Ana López.
é a historia da xente
que non calou
nin o poder
amedrentou !
Ana López.
miércoles, 23 de octubre de 2013
Escribir
enredarse nas sombras á procura da luz
un camiño que se perde cada día
un alento afogado no peito
pasos que non volven
tempo que fuxiu
un silencio
un lamento
escribir
Ana López.
un camiño que se perde cada día
un alento afogado no peito
pasos que non volven
tempo que fuxiu
un silencio
un lamento
escribir
Ana López.
Tarde de outono
Pouco queda do día
deíxome caer espida
no leito de follas
deste outono.
Pouco queda de min
entro e saio do tempo
vou e veño no ar
Demorada na choiva
desta melancólica tarde
de setembro
inda sinto no corazón
a inexorable paixón
de vivir.
Ana López.
Foto:Fernando Barbeyto.
deíxome caer espida
no leito de follas
deste outono.
Pouco queda de min
entro e saio do tempo
vou e veño no ar
Demorada na choiva
desta melancólica tarde
de setembro
inda sinto no corazón
a inexorable paixón
de vivir.
Ana López.
Foto:Fernando Barbeyto.
martes, 22 de octubre de 2013
MAÑÁ ESPLÍCASMO QUE HOXE NON TEÑO CABEZA PARA ISO
Obleas
Nos decían que dios era el padre.
Nos decían que dios era el padre
y que era el hijo.
y que era el hijo.
Nos decían que dios era el padre
y que era el hijo
y que era una paloma.
y que era el hijo
y que era una paloma.
Nos decían que el hijo
-que era el padre-
había sido concebido por el padre
-que era el hijo-
por medio de la paloma
-que era el padre y que era el hijo-
sin cópula alguna
en el vientre de una mujer inmaculada
que era la madre
del hijo
del padre
y de la paloma.
-que era el padre-
había sido concebido por el padre
-que era el hijo-
por medio de la paloma
-que era el padre y que era el hijo-
sin cópula alguna
en el vientre de una mujer inmaculada
que era la madre
del hijo
del padre
y de la paloma.
Nos daban una oblea
y nos decían que nos comiéramos
a los tres.
y nos decían que nos comiéramos
a los tres.
Nos decían
que había que tener fe para tragárselos.
que había que tener fe para tragárselos.
Y yo creía
hasta el momento en el que
el padre, el hijo y la paloma
se me quedaban
pegados al paladar.
hasta el momento en el que
el padre, el hijo y la paloma
se me quedaban
pegados al paladar.
Iván rafael
lunes, 21 de octubre de 2013
POEMA FUNIL
Península situada al sudoeste de Europa y al norte del continente africano.
Tierra de íberos, turdetanos y vascones abundante en conejos.
Colonias romanas de la costa mediterránea de Iberia.
Provincias Baetica, Tarraconensis y Lusitana.
Dominios de suevos, vándalos y alanos.
Gallaecia, Hispania y Narbonensis.
Emirato árabe de Al-Andalus.
Reino de Castilla y Aragón.
Imperio católico español.
Monarquía española.
Primera república.
Otra monarquía.
Otra república.
Dictadura.
España.
Spain
S.A.
Tierra de íberos, turdetanos y vascones abundante en conejos.
Colonias romanas de la costa mediterránea de Iberia.
Provincias Baetica, Tarraconensis y Lusitana.
Dominios de suevos, vándalos y alanos.
Gallaecia, Hispania y Narbonensis.
Emirato árabe de Al-Andalus.
Reino de Castilla y Aragón.
Imperio católico español.
Monarquía española.
Primera república.
Otra monarquía.
Otra república.
Dictadura.
España.
Spain
S.A.
Iván R.
Un parágrafo do texto de Ezra Pound sobre a linguaxe ; procede do libro "Antologia" traducido por José Coronel Utrecho e Ernesto Cardenal.
"No uses ninguna palabra superficial,ningún adjetivo que no revele algo.Mezcla una abstración con lo concreto.No repitas en verso mediocre lo que ya se ha dicho en buena prosa....no imagines que el arte de la poesía es más simple que el arte de la música, o que puedas complacer al experto antes de haber empleado al menos tanto esfuerzo en el arte del verso como el profesor de piano corriente emplea en el arte de la música.
Déjate influir por tantos grandes artistas como quieras, pero ten la decencia de recordar la deuda francamente o tratar de esconderla ...
Usa un buen adorno o ninguno...
...no es necesario que un poema dependa de su música, pero si depende de su música, esta debe ser tal que deleite al experto...
No seas"mira- mira", deja eso para los escritores de lindos ensayitos...
Empieza por aprender lo que ya ha sido descubierto, a partir de ahí hacia adelante...
un buen poema golpea el ojo de la imaginación del lecto...si estás usando una forma símétrica, no trates de poner en ella lo que quieres decir y luego llenar con bazofio los vacios que quedan...."
E etc, etc, etc.
MOI DURO NON?
Déjate influir por tantos grandes artistas como quieras, pero ten la decencia de recordar la deuda francamente o tratar de esconderla ...
Usa un buen adorno o ninguno...
...no es necesario que un poema dependa de su música, pero si depende de su música, esta debe ser tal que deleite al experto...
No seas"mira- mira", deja eso para los escritores de lindos ensayitos...
Empieza por aprender lo que ya ha sido descubierto, a partir de ahí hacia adelante...
un buen poema golpea el ojo de la imaginación del lecto...si estás usando una forma símétrica, no trates de poner en ella lo que quieres decir y luego llenar con bazofio los vacios que quedan...."
E etc, etc, etc.
MOI DURO NON?
domingo, 20 de octubre de 2013
LA POESÍA MATA
Ya sé
que cuando sacan petróleo de una guerra
no están pensando en metáforas.
que cuando sacan petróleo de una guerra
no están pensando en metáforas.
Sin embargo fíjate,
ahora que quedó claro que el capitalismo salvaje
es un epíteto,
como los mercaderes hacen con el libre mercado
prosopopeya
y convierten la democracia en una hipérbole,
y convierten la democracia en una anáfora,
y toman el gobierno del pueblo en antítesis
y administran su intereses con un símil
y gestionan los países como empresas
y exhortan a las naciones con un apóstrofe
y se dirigen a electores y votantes
y arengan a consumidores y clientes
y reclutan mano de obra
y alistan todas las metonimias
y las llaman cascos azules
y las llaman boinas verdes
y decretan el comienzo de las perífrasis
y declaran
el envío de tropas para el inicio
de operaciones defensivas en prevención de un ataque
y dicen eufemismos
y disparan
eufemismos
que provocan daños colaterales
y causan bajas.
ahora que quedó claro que el capitalismo salvaje
es un epíteto,
como los mercaderes hacen con el libre mercado
prosopopeya
y convierten la democracia en una hipérbole,
y convierten la democracia en una anáfora,
y toman el gobierno del pueblo en antítesis
y administran su intereses con un símil
y gestionan los países como empresas
y exhortan a las naciones con un apóstrofe
y se dirigen a electores y votantes
y arengan a consumidores y clientes
y reclutan mano de obra
y alistan todas las metonimias
y las llaman cascos azules
y las llaman boinas verdes
y decretan el comienzo de las perífrasis
y declaran
el envío de tropas para el inicio
de operaciones defensivas en prevención de un ataque
y dicen eufemismos
y disparan
eufemismos
que provocan daños colaterales
y causan bajas.
Ya sé
Iván R.
sábado, 19 de octubre de 2013
"...a la nave costa, a la costa nave" Rainer María Rilke
non hai porta onde chamar
a vida pare días anicados
no patio traseiro das casas
os sentidos alertan agatuñando
os andamios do aire
pálidas lúas
afúndense na noite
o vento cose no mar
os abrazos dos náufragos
Ana López.
a vida pare días anicados
no patio traseiro das casas
os sentidos alertan agatuñando
os andamios do aire
pálidas lúas
afúndense na noite
o vento cose no mar
os abrazos dos náufragos
Ana López.
viernes, 18 de octubre de 2013
LAMPEDUSA
He aquí unos muertos cuyos huesos no blanqueará la lluvia,
lápidas donde nunca ha resonado el golpe tormentoso
de la piel del lagarto,
inscripciones que nadie recorrerá encendiendo la luz
de alguna lágrima;
arenas sin pisadas en todas las memorias.
Son los muertos sin flores.
Olga O.
A PELÍCULA
Xa vira aquela película moitas veces diante do espello; o mesmo plano curto e esa luz inda branca que iría trocando de tonalidade ó longo do día do branco o negro.
Mentras remataba de peitearse e de pintarse os beizos da cor da cereixa soaba na radio que sempre a acompañaba unha antiga canción que a transportaba a nenez :"que será, será" daquela gustáballe a loira ñoña que a cantaba.
Non pensaba ler o guión, sabía de memoria o seguinte ; un plano americano. Axustou o vestido ao peito e palpou as cadeiras, sabia por experiencia que a cámara sempre se detiña alí.
Pero non foi suficiente, non podía ver aqueles marabillosos zapatos de tacón que lle custaran o que non tiña.
Púxose de pé e empezou o traveling; volta para un lado, para o outro, diante, detrás, de canto, de fronte...O resultado era máis que correcto para a entrevista que a esperaba.
A película podería ser unha comedia ou convertirse nun drama nas máns do entrevistador, eran os donos dos cartos, " os productores" e ademáis dirixían.
Antes de entrar os nervios poideron con ela. Tentou verse cun obxetivo angular para darse confianza.Rexeitou o teleobxetivo sabía que a aplastaría.
Tampouco utilizaría a súa voz,botaría mán da dobre, tiña unha voz máis doce e dócil.
Cando se sentou ante el soubo que estaba perdida. A música soaba moi lonxe e dende onde estaba só era posible un primeiro plano: sentiu o ollo da cámara recrearse no seu medo.
A resposta non tardou en chegar, buscaban unha estrela e ela non chegaba nin a extra.
Nada puido facer para cambiar o final.
Plano xeral.
Mañá comezaría outra vez a película.
Ana López.
Mentras remataba de peitearse e de pintarse os beizos da cor da cereixa soaba na radio que sempre a acompañaba unha antiga canción que a transportaba a nenez :"que será, será" daquela gustáballe a loira ñoña que a cantaba.
Non pensaba ler o guión, sabía de memoria o seguinte ; un plano americano. Axustou o vestido ao peito e palpou as cadeiras, sabia por experiencia que a cámara sempre se detiña alí.
Pero non foi suficiente, non podía ver aqueles marabillosos zapatos de tacón que lle custaran o que non tiña.
Púxose de pé e empezou o traveling; volta para un lado, para o outro, diante, detrás, de canto, de fronte...O resultado era máis que correcto para a entrevista que a esperaba.
A película podería ser unha comedia ou convertirse nun drama nas máns do entrevistador, eran os donos dos cartos, " os productores" e ademáis dirixían.
Antes de entrar os nervios poideron con ela. Tentou verse cun obxetivo angular para darse confianza.Rexeitou o teleobxetivo sabía que a aplastaría.
Tampouco utilizaría a súa voz,botaría mán da dobre, tiña unha voz máis doce e dócil.
Cando se sentou ante el soubo que estaba perdida. A música soaba moi lonxe e dende onde estaba só era posible un primeiro plano: sentiu o ollo da cámara recrearse no seu medo.
A resposta non tardou en chegar, buscaban unha estrela e ela non chegaba nin a extra.
Nada puido facer para cambiar o final.
Plano xeral.
Mañá comezaría outra vez a película.
Ana López.
jueves, 17 de octubre de 2013
BOA NOITE -- QUE ATOPEDES O AMOR

El amor
En la selva amazónica, la primera mujer y el primer hombre se miraron con curiosidad. Era raro lo que tenían entre las piernas.
- ¿Te han cortado?- preguntó el hombre.
- No-dijo ella-. Siempre he sido asi.
- No-dijo ella-. Siempre he sido asi.
Él la examinó de cerca. Se rascó la cabeza. Allí había una llaga abierta.
Dijo:
Dijo:
- No comas yuca, ni plátanos, ni ninguna fruta que se raje al madurar. Yo te curaré. Échate en la hamaca y descansá.
Ella obedeció. Con paciencia tragó los menjunjes de hierbas y se dejó aplicar las pomadas y los ungüentos. Tenía que apretar los dientes para no reirse, cuando el le decía:
- No te preocupes.
- No te preocupes.
El juego le gustaba, aunque ya empezaba a cansarse de vivir en ayunas y tendida en la hamaca. La memoria de las frutas le hacía agua la boca.
Una tarde, el hombre llegó corriendo a través de la floresta. Daba saltos de euforia y gritaba:
- ¡Lo encontré! ¡Lo encontré!
- ¡Lo encontré! ¡Lo encontré!
Acababa de ver al mono curando a la mona en la copa de un árbol.
- Es así -dijo el hombre, aproximándose a la mujer.
- Es así -dijo el hombre, aproximándose a la mujer.
Cuando terminó el largo abrazo, un aroma espeso, de flores y frutas, invadió el aire. De los cuerpos, que yacían juntos, se desprendían vapores y fulgores jamás vistos, y era tanta su hermosura que se morían de vergüenza los soles y los dioses.
Eduardo Galeano
Palabras sonámbulas
que foi das illas dos soños
nos mares do alén
onde están agora
as palabras sonámbulas
do río de lava
que percorría o peito
cando ensartou a mudez
voces malgastadas
no fío do silencio
como se apagaron as estrelas
que sinalaban a liña do horizonte
porque derrubaron as columnas de luz
que sostiñan o futuro?
Ana López.
nos mares do alén
onde están agora
as palabras sonámbulas
do río de lava
que percorría o peito
cando ensartou a mudez
voces malgastadas
no fío do silencio
como se apagaron as estrelas
que sinalaban a liña do horizonte
porque derrubaron as columnas de luz
que sostiñan o futuro?
Ana López.
miércoles, 16 de octubre de 2013
Cando a tarde se tinga de gris/ oa abrigo do sol / pídelle ao mar que te meza / e deixa nas máns do vento/ a tristeza.
!Pasear á beira do mar é sanador!
Fermosa foto,esa cor entre o grís e o azul-cobalto acolle moi ben o poema.
Ana López
Fermosa foto,esa cor entre o grís e o azul-cobalto acolle moi ben o poema.
Ana López
martes, 15 de octubre de 2013
Poema para unha tarde gris...
O zume da vida
camiña por riba dos balados,
desbórdase cada día
en lúas pálidas
que se perden
por entre as fendas violáceas do corpo
e producen feridas que sangran...
Non sei que busco aínda
Non sei que busco aínda
nos recunchos grises da tarde,
nos caixóns roídos pola couza do olvido,
no extravío do frío,
na ingravidez dun rostro
feito anacos sobre o po
que se acumula enriba dos armarios,
na vertixe da paixón
que aínda traspasa os ósos
e fai niño entre as ruínas da carne,
ou na dor calcinada dos astros
que tecen órbitas de loucura
sobre a transparencia de cada instante...
TATUAXES MODERNAS
O outro día fun á casa duns amigos que tiñan unha festa infantil. Había nenos de dez e once anos. Estaban xogando ao fútbol no xardín a un xogo que chamaban mundi? Ao pouco descubrín que non deixaba de ser o noso attack e gol pero con outro nome. E é que poucas cousas cambian cando es un pícaro. Pero o que si me sorprendeu era que case todos levaban un moratón xigante no brazo. Non o entendía ben, así que lle preguntei a un dos rapaces e contestoume que era a moda de agora no colexio. Roías o teu mesmo brazo ata que che saía un moratón. A pregunta era obvia: por que? Tardou un intre en contestarme como non comprendendo a pregunta, coma se fose a cousa máis estraña que alguén podía querer saber. Finalmente respondeume: Son as nosas tatuaxes, son gratis e fáciles de facer. Roeu o outro brazo ata que lle saíu outro moratón e foise xogar ao mundi?? Pensei naquela incrible frase de Herbert Asquith: A mocidade sería absolutamente perfecta si chegase un pouquiño máis tarde na vida. Feliz semana. A. Espinosa. |
domingo, 13 de octubre de 2013
Imos a rescatar o futuro con esta pequena viaxe a "Illa do tesouro" da man deste parágrafo do artigo de Manuel Vicent "Tesoro" que viña hoxe no xornal El Pais. Un recoñecemento no meu entender o fermoso traballo dos profesores/as.
"...cuando recien desembarcados pregunten donde se halla el cofre del tesoro el timonel les dirá: estaba ya en la mochila que cargabas al llegar por primera vez al colegio. El tesoro es todo lo que habeis aprendido; los libros que habeis leído, la cultura que hayais adquirido.Ese tesoro lo llevais con vosotros, no será detectado por ningún escaner, cruzará libremente todas las aduanas y fronteras y tampoco ningún pirata os lo podrá arrebatar nunca...."
"...a los colegios e institutos llegan en bandadas niños y chavales cargados con sus mochilas. Ellos no lo saben pero todos se dirigen a la "Isla del Tesoro"
!QUE A NINGÚN NENO LLE FALTE A SÚA MOCHILA!
Boa noite
Felices soños.
"...a los colegios e institutos llegan en bandadas niños y chavales cargados con sus mochilas. Ellos no lo saben pero todos se dirigen a la "Isla del Tesoro"
!QUE A NINGÚN NENO LLE FALTE A SÚA MOCHILA!
Boa noite
Felices soños.
PARA ASUNTA

Delicada princesa de Oriente:
que malfadada estrela te guiou
en busca de pais e pan ?
Crisálida que abrías ás de bolboreta
con luz propia
que unha funesta madrastra
apagou con vermellas mazás envelenadas
no ben camuflado castelo dos horrores.
Agora
pobre princesa oriental
nin as túas cinzas teñen un recuncho
onde volver florear.
gema, 13-10-13
sábado, 12 de octubre de 2013
LEMBRANZA (a Luisa Villalta)
resucitou
no abrazo
cando os pasos
caían polo sumideiro
do asfalto
emborcados nun tempo
impronunciable
coa desmesura da loba ferida
pola dor que non sucumbe
encadeando ouveos
nunha luz sen retorno
traendo e levando
eternidade
a noite é para espertar
Ana López.
no abrazo
cando os pasos
caían polo sumideiro
do asfalto
emborcados nun tempo
impronunciable
coa desmesura da loba ferida
pola dor que non sucumbe
encadeando ouveos
nunha luz sen retorno
traendo e levando
eternidade
a noite é para espertar
Ana López.
Aos meus fillos
O meu amor
non é tinta seca nun papel
non entra nos versos dun poema
nin se enreda na usura das palabras
non quere cousa ningunha
nin agarda por ninguén
vai máis alá do tempo
non limita con nada.
O meu amor
é unha eterna melodía
no centro das entrañas.
Ana López.
non é tinta seca nun papel
non entra nos versos dun poema
nin se enreda na usura das palabras
non quere cousa ningunha
nin agarda por ninguén
vai máis alá do tempo
non limita con nada.
O meu amor
é unha eterna melodía
no centro das entrañas.
Ana López.
viernes, 11 de octubre de 2013
Hoxe fun de compras, merquei dous libros; devorei o primeiro. Como a estas alturas coido non ser sospeitosa de dicer gabanzas que non sinto; "Habitación do asombro" de Miguel Anxo Fernan Vello é un fermosisimo libro. Aqui vai unha pequena mostra:
"...cando todo se extingue entre nostalxia e fábula
e cando somos carne esquecida na néboa,
como espectro vulgar que se extraña a se mesmo
ou espello de imaxes deformadas e ausentes,
a experiencia volátil de existir nun horario
sen tocar terra nunca, sen entrar no misterio,
só vivindo na páxina dun deserto sonámbulo,
sen saber o camiño,
finalmente na sorte
de non ser
ou ser algo..."
Miguel Anxo Fernán Vello
e cando somos carne esquecida na néboa,
como espectro vulgar que se extraña a se mesmo
ou espello de imaxes deformadas e ausentes,
a experiencia volátil de existir nun horario
sen tocar terra nunca, sen entrar no misterio,
só vivindo na páxina dun deserto sonámbulo,
sen saber o camiño,
finalmente na sorte
de non ser
ou ser algo..."
Miguel Anxo Fernán Vello
Ángela recibe o premio dos Xogos Florais da Coruña
A nosa Ánxela estaba guapísima, tanto que un dos maceiros que presidía a Comitiva Municipal , sufriu un desmaio; dixeron que fora unha lipotimia por mor da calor, pero eu penso que foi a causa da presenza e da suave voz da poetisa.
PARABÉNS Ángela por este merecido premio!!!
Outono de festa no noso Patio...
MILHOMES
Sobre os tellados
unha néboa mesta.
Dende o poder
a palabra necia dun milhomes
triturando a verdade.
Hai que seguir remando
inda que o río nos sequen
Ana López.
unha néboa mesta.
Dende o poder
a palabra necia dun milhomes
triturando a verdade.
Hai que seguir remando
inda que o río nos sequen
Ana López.
jueves, 10 de octubre de 2013
PARABÉNS POR NOBEL E MULLER
La escritora canadiense, galardonada por ser la «maestra del cuento contemporáneo», se muestra «aturdida» por la noticia

La canadiense, renovadora de la literatura moderna canadiense, ha sido calificada como la Chejov contemporánea.
La escritora canadiense Alice Munro ha sido galardonada con el Premio Nobel de Literatura 2013, según ha dado a conocer la Academia Sueca en Estocolmo. La autora de «Mi vida querida» recibió la llamada de la Academia Sueca y no pudo atenderla, por lo que los académicos le dejaron un mensaje en el contestador.
Poco después se enteró de la noticia que ya daba la vuelta al mundo a través de llamada de su hija: «Mamá, ¡ganaste!». La escritora entró en estado de shock, puesto que en Ontario eran las 4 de la mañana
La canadiense, renovadora de la literatura moderna canadiense, ha sido calificada como la Chejov contemporánea.
miércoles, 9 de octubre de 2013
PREMIO NACIONAL DE POESÍA
ALVAREZ TORNEIRO: 
Hei facer o bocexo da vella enredadeira,
comprobar se o farrapo alimentou o lume
e foron as especias vangardas do sentido.
Hei tirar a estas augas a pedra escurecida,
confortar os meus mortos no fondal dun insomnio,
poñer en paz a herdanza que cabe nunha ollada,
desenterrar a cunca na que figura un nome
e compracerme, humano, na rosa que repite.
(Do libro Os ángulos da brasa, editado por Kalandraka Editores. Col. Tambo2012)
QUE CARA DE VELLO PILLO ......¡¡¡¡¡¡
Escribo contra o mundo e a favor da Vida. Como poeta, creo na utopía.
Manuel Álvarez Torneiro: «Este premio cementa o idioma, recoñece o valor dunha lingua»
PROXECTO
Hei cerrar as axendas e facer meu o día,
volver á vocación das antigas xornadas.Hei facer o bocexo da vella enredadeira,
comprobar se o farrapo alimentou o lume
e foron as especias vangardas do sentido.
Hei tirar a estas augas a pedra escurecida,
confortar os meus mortos no fondal dun insomnio,
poñer en paz a herdanza que cabe nunha ollada,
desenterrar a cunca na que figura un nome
e compracerme, humano, na rosa que repite.
(Do libro Os ángulos da brasa, editado por Kalandraka Editores. Col. Tambo2012)
QUE CARA DE VELLO PILLO ......¡¡¡¡¡¡
Escribo contra o mundo e a favor da Vida. Como poeta, creo na utopía.
Manuel Álvarez Torneiro: Premio Naciónal de Poesía 2013
Hoxe estamos ledos,un gran poeta galego; Manuel Álvarez Torneiro recibiu o Premio Naciónal de Poesía pola súa obra "Os ángulos da brasa" escrita en lingua galega, a primeira vez que se concede este premio a unha obra poética en galego.
Noraboa ao poeta e a todos os que amamos esta lingua que o autor "amaba tan intensamente que non se esquece xamáis" según as súas palabras.
Premio a unha poesía feita dende o rigor e a disciplina.
NESTE MOMENTO EXISTO SIMPLEMENTE
Neste momento existo simplemente.
Simplemente respiro, ollo a árbore.
Sobrenado na calma do crepúsculo
pronuncio este silencio, oio o profundo
corazón que late por un intre.
............................................................
...........................................................
........................................................
...............................................................
Florezo no abandono
Case non sei de min si pecho os ollos.
Manuel Álvarez Torneiro.
Noraboa ao poeta e a todos os que amamos esta lingua que o autor "amaba tan intensamente que non se esquece xamáis" según as súas palabras.
Premio a unha poesía feita dende o rigor e a disciplina.
NESTE MOMENTO EXISTO SIMPLEMENTE
Neste momento existo simplemente.
Simplemente respiro, ollo a árbore.
Sobrenado na calma do crepúsculo
pronuncio este silencio, oio o profundo
corazón que late por un intre.
............................................................
...........................................................
........................................................
...............................................................
Florezo no abandono
Case non sei de min si pecho os ollos.
Manuel Álvarez Torneiro.
PASOS
nunca temos a certeza
de que a volta sexa o comezo
ou se esquivaremos a curva
onde nos perdemos
como fráxiles casandras
que non lameron as serpes
sen fitas que sinalen o camiño
nin báculo onde apoiar o tempo
sen muros e sen portas
deixamos ás costas o bafo do medo
e seguimos camiñando polo verdor das follas
esperando...
Ana López.
martes, 8 de octubre de 2013
COUSAS DE NENOS
Onte cortounos o paso a procesión da Virxe do Rosario, polo que no nos quedou máis remedio que ficar a mirala. Ao noso carón estaban unha avoa e a neta. Cando levaban pasado unha cantidade respetable de participantes: alabarderos, autoridades, cregos, damas enloitadas,militares, banda de música e público inda non había traza da imaxe...Entón a nena moi preocupada volveu a cara hacia nós e exclamou:
-Perderon a santa!!
Ana López..
-Perderon a santa!!
Ana López..
lunes, 7 de octubre de 2013
SOY
Es bonito escribir porque reúne las dos alegrías:
hablar solo y hablarle a una multitud.
( Cesare Pavese)
YO soy tal cual escribo,
con rosas de espinas sangrándome la yema de los dedos.
Cuerpo asomado a la barandilla de una noche opaca.
Soy, escalera de caracol, desbarajuste de palabras,
letras diluidas en el recóndito riachuelo de lodo y barro.
Noche pérfida que me hiere y me diseca
rozando el filo de lo absurdo y lo imposible.
Límite del cenit,
más allá del horizonte intocable.
Soy mientras escribo
laberinto de ausencias
conjunción de verbos sonoros y alocados,
noche de estrellas fugaces que me asisten,
acercándose una a una para besarme en la frente.
Yo soy tal cual escribo
deshojando una margarita camino de lo incierto.
Sasi Alami
Imaxe google
Es bonito escribir porque reúne las dos alegrías:
hablar solo y hablarle a una multitud.
( Cesare Pavese)
YO soy tal cual escribo,
con rosas de espinas sangrándome la yema de los dedos.
Cuerpo asomado a la barandilla de una noche opaca.
Soy, escalera de caracol, desbarajuste de palabras,
letras diluidas en el recóndito riachuelo de lodo y barro.
Noche pérfida que me hiere y me diseca
rozando el filo de lo absurdo y lo imposible.
Límite del cenit,
más allá del horizonte intocable.
Soy mientras escribo
laberinto de ausencias
conjunción de verbos sonoros y alocados,
noche de estrellas fugaces que me asisten,
acercándose una a una para besarme en la frente.
Yo soy tal cual escribo
deshojando una margarita camino de lo incierto.
Sasi Alami
LAMPEDUSA
lanternas
afastadas
miraban indiferentes
esterilizados corazóns
desertaron do rescate
ultramar
sinuoso e
ausente.
Ana López.
afastadas
miraban indiferentes
esterilizados corazóns
desertaron do rescate
ultramar
sinuoso e
ausente.
Ana López.
domingo, 6 de octubre de 2013
O venres foi a presentación... E hoxe o patio volve vestirse de festa para agasallar a Gema!!!
O Patio segue de festa!!!! A nosa Gema publica varios poemas no libro "Dez anos de poesías nas Pontes" do grupo Alalá, xunto a nomes tan coñecidos como: Xulio López Válcarcel, Darío Xohan Cabana, Xosé Váquez Pintor, Diana Varela e outros grandes da poesía galega. Parabéns e un feixe de apertas Gema!!!!!
Un día de corvos
o día
é un mendo doutros días
de horas mal cosidas
un día de canto
a medio espertar
un día victima da noite
seducido polo frío
dos caixóns baleiros
un día que esqueceu o abrigo
do cuarto da lúa
un día de rebaixas
no escaparate xeado da esperanza
un día coa camisa da serpe
un día máis
no inventario dos corvos.
Ana López.
é un mendo doutros días
de horas mal cosidas
un día de canto
a medio espertar
un día victima da noite
seducido polo frío
dos caixóns baleiros
un día que esqueceu o abrigo
do cuarto da lúa
un día de rebaixas
no escaparate xeado da esperanza
un día coa camisa da serpe
un día máis
no inventario dos corvos.
Ana López.
"Un ciudadano debe considerarse amortizado, descatalogado o realmente muerto cuando ya no se sorprende de nada y admite de antemano que las cosas son como son y nada se puede hacer para cambiarlas "
Parágrafo recollido do artigo de Manuel Vicent "Rebeldía" publicado na contraportada do xornal El País de hoxe.
REPÍTEME OUTRA VEZ CANTO ME QUERES
Repíteme otra vez cuánto me quieres
como quien plancha sueños enterrados,
repíteme otra vez
que estaremos unidos para siempre
excepto, por supuesto, los domingos
de fútbol en la tele
y ausencias derramadas en la cama,
cuéntame que trabajas día y noche
para que nada falte en los estantes
salvo en todo caso, algunos sentimientos
carentes de importancia,
o esa caricia en el alma herrumbrosa,
repíteme, otra vez, o no podría
soportar la hiel del desayuno,
lo bien que me quedan los cruasanes
que en el horno tuesto a fuego lento
junto a mis ilusiones medio crudas,
mientras duermes arrullado en la rutina,
de cómo te cuidaré si caes enfermo,
repíteme, mientras vomito hastío,
que una familia así, comodiosmanda,
es el cimiento del amor, y punto,
mientras, un poco más adentro,
la soledad me resquebraja lentamente,
dime que soy persona
porque lo soy en ti, me gusta mucho,
repíteme, otra vez, cuánto me quieres…,
lo echo en falta ahora especialmente,
cuando por el camino de silencio
que de tu voz me aleja, y de tu amparo,
su eco se ha perdido, y no me alcanza.
Publicado por Amando García Nuño
sábado, 5 de octubre de 2013
O SERODIO VERÁN DISCÚTELLE, DESCARADO, O TRONO AO OUTONO
Os que tivemos algo que ver con Lugo nunca podemos esquecer este día:
Como mozos estudiantes, como parellas namoradas , ademáis se unha está de cumpre, ademáis se unha recibiu por sorpresa un primeiro bico abrasador que aínda non se apagou ...... Ademais se unha
foi en familia cos seus nenos á romaría.... Mercáranme aquel ano una violeta africana que sempre me encantaron e ben cediño para outro día, cando aínda non daba aberto os ollos, se me presentou na cama o meu neno que tería tres aniños, coa presa de flores que lle ripara á violeta, dicíndome inocente e radiante: Para ti mamá.
gema. 05-10-2013
viernes, 4 de octubre de 2013
HOXE O PATIO ESTÁ MOI LEDO:
A nosa querida compi Angela acaba de acadar un PRIMEIRO PREMIO nun concurso de poesía.
A súa ledicia é a nosa.
Xa vos irei contando máis cando teña máis información.
PARABENS E APERTAS PARA ANGELA.

A súa ledicia é a nosa.
Xa vos irei contando máis cando teña máis información.
PARABENS E APERTAS PARA ANGELA.
O CUARTO
Escribo baixo unha pequena ventá
coa primeira luz do día
nunha hora de ninguén.
Desprego os ósos
do percheiro da noite,
escoito distante
a trécola deste vento do outono
Non sinto o desafío dos anos
nesta promiscua estancia
de libros acugulados
mobles en desuso
fotos , cadros e papeis.
A vida reflectida nunha imaxe
Van caendo as palabras
como as follas das árbores
nesta polifonía do silencio
paseniño...
ate ateigar de versos o cuarto
Ana López.
coa primeira luz do día
nunha hora de ninguén.
Desprego os ósos
do percheiro da noite,
escoito distante
a trécola deste vento do outono
Non sinto o desafío dos anos
nesta promiscua estancia
de libros acugulados
mobles en desuso
fotos , cadros e papeis.
A vida reflectida nunha imaxe
Van caendo as palabras
como as follas das árbores
nesta polifonía do silencio
paseniño...
ate ateigar de versos o cuarto
Ana López.
jueves, 3 de octubre de 2013
DE VOLTA DA PRESENTACIÓN DUN NOVO LIBRO DE XAVIER SEOANE: POETA INDISPENSABLE E PERSOA AGARIMOSA E HUMILDE COMA POUCOS.
A creación é tan fundamental como a leña e o pan.
A creación é un vento impregnado de sentido moral.
É forza tranquila e furacán desatado.
Luva ardendo na man.
Mirada no centro da cara.
Encarnadura no soño da carne.
A creación é o soño desperto do real, a vertixe luminosa que atrapa a libélula do instante.
A creación é o que non ensinan as escolas, nin os mestres, nin os pais; nin sequera os Avós nos seus relatos.
Creación é sachar.
A creación é a consciencia de saberse apto para o soño, propicio para a viaxe, cheo de indicios, de acontecementos, de morada.
A creación é instante interminábel.
Itsmo que canta.
Xavier Seoane
A creación é un vento impregnado de sentido moral.
É forza tranquila e furacán desatado.
Luva ardendo na man.
Mirada no centro da cara.
Encarnadura no soño da carne.
A creación é o soño desperto do real, a vertixe luminosa que atrapa a libélula do instante.
A creación é o que non ensinan as escolas, nin os mestres, nin os pais; nin sequera os Avós nos seus relatos.
Creación é sachar.
A creación é a consciencia de saberse apto para o soño, propicio para a viaxe, cheo de indicios, de acontecementos, de morada.
A creación é instante interminábel.
Itsmo que canta.
Xavier Seoane
Hai un ano escribin este poema
Poeta
si cantas, eleva o amor
ata horizontes non sinalados no mapa.
Canta aos tullidos da vida
!dalles a palabra!
Aquí sigo mentres me quede alento!
Hoxe uns versos dun mestre: Maïakovki.
"...a estas horas
por las calles
solo andan
los poetas
y los ladrones..."
Que as rúas se enchan de poesía que faga fuxir aos ladróns.
ana López.
si cantas, eleva o amor
ata horizontes non sinalados no mapa.
Canta aos tullidos da vida
!dalles a palabra!
Aquí sigo mentres me quede alento!
Hoxe uns versos dun mestre: Maïakovki.
"...a estas horas
por las calles
solo andan
los poetas
y los ladrones..."
Que as rúas se enchan de poesía que faga fuxir aos ladróns.
ana López.
miércoles, 2 de octubre de 2013
FOLLA DE OUTONO
Bila comigo
esta danza dourada do estío
agora que estás ceiba.
Baila comigo
nas esquinas amarelasonde nacerán as margaridas.
Baila comigo
entre o arrecendo
das mazás maduras.
Acaríciame a modiño
con ás de bolboreta
para deixarme na pel
o po dourado do tempo.
Abrazadas nesta danza ritual
caeremos no corazón da terra
para renacer
na primavera ......¡¡
gema, 02-10-13
O CURRO
ao galope
có medo e a suor esvarando
cercados por cordas e lazos
baixaron do monte os cabalos
medraron sen brida
coa crina no aire
no foxo do curro
loitaron no po
contra a marca do ferro
a couces e a bocados
na fogaxe da liorta
unha egua fuxiu da manada
un rincho salvaxe
esgazou a sixilosa cantiga do rio
polo monte choveu liberdade
Ana López
có medo e a suor esvarando
cercados por cordas e lazos
baixaron do monte os cabalos
medraron sen brida
coa crina no aire
no foxo do curro
loitaron no po
contra a marca do ferro
a couces e a bocados
na fogaxe da liorta
unha egua fuxiu da manada
un rincho salvaxe
esgazou a sixilosa cantiga do rio
polo monte choveu liberdade
Ana López
martes, 1 de octubre de 2013
A PROPÓSITO DUNHA SANDÍA
La hermosa sandia, cortada con destreza de cuchillo jamonero a la mitad, mostrando lasciva su tierna carne roja salpicada de miles de ojos de pepitas negras, reposaba sobre la mesa de camping. El patriarca, portador de gruesa cadena de oro y pulsera a juego, sentado en el centro, cuchillo en mano, como un sacerdote ante su ofrenda, presidía la mesa. Un zumbido de churumbeles pululaba a su alrededor como moscas a la miel.
La abuela, con la mirada perdida en aquel mar del sur de un sofocante mes de julio, vestía de un riguroso negro, que contrastaba con el pelo canoso, casi blanco, recogido en un moño apretado. Junto a ella, su nuera, los largos cabellos tiznados jugaban inquietos a la comba del viento, y ella daba su aprobación con mirada de noche oscura. El resto del clan, de piel tostada, orgulloso de su raza, completaba el grupo gitano, ruidoso y alegre, como castañuelas en un tablao de arena.
Puerto de Santa María. Pueblo de mar, frituras y bodegas. Y una playa urbana, de salero andaluz que retrataba una escena familiar de patio y perejil compartido. La sandia menguaba al tiempo que los comensales barnizaban sus labios con el dulce jugo de su néctar, con muecas rojas de placer básico. La abuela apenas comía, absorta en sus pensamientos. Quizás absorta por el causante-ausente de su severo luto.
El mar se iba aproximando a la mesa, tímido pero constante. El agua ya alcanzaba el hatillo de piernas y pies de la comitiva, encerando su moreno calé con su brocha de sal, reviviendo su color tostado de herencia húngara y nómada, y haciéndolo aún más atractivo. La máma, de pelo carbón y ojos de noche, observaba complacida la voracidad de sus vástagos que sostenían, en sus diminutas manitas, los jugosos semicírculos de la sacrificada sandía en aras de la unidad familiar. El rito duró lo que duró la inmolada sandía, cuyos restos, como barquitas de verdes cascos, ya sin sus velas rojas, se alineaban sobre la mesa, como la flota que invadió Troya. Ahora los niños jugaban con ellas a guerras marinas. Y se hundían, al caer sobre la arena recién mojada, con la última ola invasora que las hacía zozobrar.
Familia gitana, a las cinco de la tarde, en un caluroso día de julio.
Llegó el atardecer. Los ojos negros, herencia de antepasadas noches de intemperie y carromatos, brillaban como constelaciones en la noche serena. El rito familiar de merienda en la playa alrededor de la sandía era una inconsciente acción de gracias por su pequeña fortuna de vida ya sedentaria. Casa y comida diaria, ganada a pulso y por méritos propios (después de la lucha por su integración) como recolectores de chatarra, en un barrio payo. Una furgoneta de segunda mano, un trabajo en equipo, y muchas horas de trabajo, quitadas al sueño y a los juegos, habían hecho el milagro. El resplandeciente oro de cadenas y sortijas, brillaba al sol como un trofeo de estatus alcanzado con orgullo. Pero lo más llamativo del cuadro, no era el reluciente oro, sino la unidad. Varias generaciones en íntima relación, adorando y comulgando la hermosa y redonda sandía, que poco a poco se iba desmembrando. Solo la abuela se mantenía ausente en sus pensamientos de viaje por el pasado.
La tarde se cerró de un portazo. El sol, ya tibio, de despeñó por la línea del horizonte, cansado de tantas horas de sofocante trabajo, y se hundió en el mar. Una luz naranja tiñó al grupo en un acto de magia hasta convertirlo en un cuadro abstracto, de figuras imprecisas. Con las últimas pinceladas de luz pegadas a su piel salada, levantaron el campamento plegando sillas y mesa de camping. Y en una silenciosa y jerárquica fila, presidida por la anciana-barco enlutada, seguida por una cola de humanos-gaviotas abandonaron el arenal, azuzados por un viento de arena que azotaba sus piernas en un último acto de juego, o quizás de rebeldía contra la soledad que le esperaba cuando cayese de lleno la noche.
Angela F
Angela F
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

Imaxe google










