viernes, 30 de noviembre de 2012

PARADOXOS

EL: Hola, quiero conocerte mejor, tengo 38 años, soy diputado hace 10 años y soy honesto.

ELLA: Hola, encantada, tengo 30 años, soy prostituta desde hace 15 años y soy virgen.
correo conchi

ESPERANZA

Andamos á procura da hora en que o home se reconcilie có mencer, e faga un pacto có ocaso para que acenda luces novas.
Andamos á procura da hora en que as miradas acollan a forza do amor que desterre o medo, que fai pendurar a vida dun feble fío nas mans dos poderosos.
Andamos á procura de que ningún erro nos poida facer perder o camiño para sempre.
Andamos a procura de reconstruir o presente reunindo os anacos do que roubaron e volver a camiñar pola esperanza.
Andamos á procura desa hora con ás que se foi un día que estabamos viaxando nun tren pantasma, cara a ningures, conducido por ausencias.



Ana López.

jueves, 29 de noviembre de 2012

BO DESCANSO

O medo



"...é unha boca que ignora o licor que se agacha na palabra bico"

É a desolación, non saber onde ir, a melancolía con balas, as balas da miseria. O medo é recoñecer que este mundo escapóusenos das mans, que os ricos son máis ricos e os pobres máis pobres cada vez. O medo é sentirse só en medio da Nada, gritar e que ninguén escoite, amar e que ninguén poida amarte a ti. O medo é levantarte coa boca seca de tristeza, os ollos húmidos, as cancións sen letras e os ríos con auga de lodo e porquería. O medo é a enfermidade, un cuarto que nunca mira o mar, un diagnóstico precoz de desgana. O medo é a palabrería que non soluciona, a política que mira a todas partes menos a si mesma (para rexenerarse): este sistema, tan corrupto e voraz, que ninguén cambia. O medo son unhas mans que non saben acariciar, unha boca que ignora o licor que se agacha na palabra bico, os que empregan a lingua só para maldicir e malferir e malandar. O medo é esperar a apocalipse sen facer nada, sentado, agardando a bomba áspera que nos arranque os verbos fundamentais: sentir vivir amar gozar. O medo é non abrazar aos que te abrazan. O medo é perder as ganas de ganar. Coñezo xente que se levanta co medo agarrado á súa pel cada día ignorando que o medo é invisible. Xente que acende a radio por costume e por costume fai o amor, come, dorme, pasea deportivamente, ou agarda a navalla da morte. O medo afoga sen sabelo e sen poder evitalo. O medo é soñar con el, ela, espertar e saber que marchou por sempre. Proclamo este xoves unha barricada contra o medo e todos os infernos. Reclamo o sol na fin de novembro. Para que vivas sintas ames goces. E venceremos o medo. Definitivamente.

Artigo publicado por Xosé Carlos Caneiro  na Voz de Galicia                        (Foto propia)

VILA-MATAS NA UNED

Ter a oportunidade de poder escoitar en vivo e directo a un home de tanto renome fai alterar os programas establecidos.
Colunnista, coleccionista de premios maiores en todo o mundo, chegou a ser presentado en conferencias súas por Europa por un mesmo premio nobel ........ Abraia a calquera tal currículum.
Sala ateigada ata a bandeira, risas complacidas da xenta aínda que non dixera nada gracioso, que non é gracioso, é retorcido.
Pois a mortales tan elementales coma min só logrou deixar un pouso de decepción e confusión.
As uvas estaban moi altas, xa sabedes.......
Vino como unha persoa que navega permanente na incertidume, creo que escribe para non ser entendido, comezou dicindo que escribía grazas aos inimigos, leva as súas novelas ata a complicación tal que non as da acabado porque o superan, mete moitas citas que a maior parte inventa  e atribúe a outro es critores .....
Personaxe por derriba de todo o ben e todo o mal, empoderado, catalán e tan tortuoso e enrevesado que para min viaxar na súa literatura sería coma navegar nun pantanal.
Non estou afeita a altitudes astronómicas.
gema, 29-11-12

miércoles, 28 de noviembre de 2012

SILENCIOS

Nos espazos en branco
que deixa o silencio
viven acubillados
os impostores.

Nos espazos en branco
que deixa o silencio
ceden sitio as palabras
aos des-afectos.

Nos espazos en branco
dos silencios cómplices,
afogan as preguntas
que fóra esmorecen.

Nos espazos en branco
que deixa o silencio
sementa a dúbida
des-encontros no tempo.

Ana López.

martes, 27 de noviembre de 2012

E VAN 43

Debaixo dos puños
de pedra sen alma,
debaixo de ollares
tan fríos que tollen,
debaixo de berros
tan feros que feren,
debaixo de promesas
tan viles que aterran,
debaixo de corpos
que magoan e esmagan,
nun inferno que todo fulmina,
agóchase o reptil,
a palabra blasfema:
VIOLENCIA



 

EL BURRO DE PETRA

 Cuando creí que mi capacidad para el terror ( después de mi última experiencia en un parque de atracciones) había tocado techo, hete aquí que conseguí elevarla a su cota más alta, ya imposible de superar, en mi último viaje a Jordania.
Todo el mundo conoce (aunque no haya tenido el placer de visitarla) la ciudad de Petra. Esa maravilla del mundo antiguo, fundada por los nabateos en el siglo III a. c., es  más espectacular de lo que podamos imaginar, por su singularidad y su grandiosidad.
Pero no es de Petra de lo que quiero hablar, sino de mi terrible experiencia con un burro. Si, sí, con un burro,  un animal (peludo y suave) en el que monté para subir los casi mil peldaños de un monte que lleva al llamado Monasterio, una maravilla dentro de las mil maravillas de dicha ciudad. El caso es que, para aliviar dicha subida, los beduinos ofertan sus burros para hacer la excursión más llevadera (???????).
Pobre de mí. Si pudiese volver atrás elegiría subir, no mil, sino cinco mil peldaños antes que montarme en aquel ser demoníaco que a punto estuvo de hacerme perder la vida, no sin antes someterme a la tortura montuna más sádica jamás descrita.
Estaban los burros en cuestión dispuestos para su alquiler, atados y ensillados con mantas multicolor, y después del consabido regateo llegamos al precio justo. El beduino me asignó uno, color blanco roto ( hablando en plata, color blanco desteñido) por los muchos años que llevaba encima, que tal parecía sacado de un taller de taxidermista .
Como una pieza abandonada a su suerte y llena de polvo. Por supuesto me negué en redondo a montar en dicho engendro prehistórico, así que elegí …el más brillante, lustroso y desarrollado de la manada, un hermoso ( aunque burro) animal de vivos ojos con los que parecía llamarme a montar sobre su peluda grupa. Y ahí comenzó la tragedia.
Nada más montarlo, el bicho se desprendió de sus ataduras y me llevó, en sentido contrario, hasta una pequeña loma desde donde yo, presa de pánico, grité el primer socorro. Y digo el primero porque luego hubo tantos socorros como escalones tuve que subir.
Los peldaños (o lo que fueran), de piedra irregular y resbaladiza, subían en vertical y luego cogían la curva cerrada hasta la siguiente verticalidad. Así todo el trayecto, es decir, todo el calvario. No se lo que Cristo sufrió con la cruz, pero sí se lo que sufrí yo, con las manos agarrotadas y tensas, asiendo una no-silla sin agarre, para no caer de espaldas y dejar los sesos desparramados contra el suelo.
Resulta que al chico que debía sujetar mi burro y ayudarme a manejarlo, le salió otro plan mejor, una joven rubia que parece que necesitaba más ayuda (???? ) que yo, pobre de mí, y me dejó a mi ( mala) suerte. Y mi suerte ( es decir mi desgracia) fue que mi animal se creía Fernando Alonso y, a pesar de que otros burros iban por delante, él los adelantó a todos, por las buenas y por las malas, es decir, saltándose todas las normas escritas de la circulación, y también las no escritas.
Iba en un sin vivir, con el grito de bocina y el sudor empañándome el parabrisas, perdón, la frente. Tensa como una guitarra y con el terror incrustado en las pupilas desorbitadas, pálida como la arena del desierto y blasfemando en arameo. Por más que gritaba, el beduino me  hacía caso omiso ( es lo que tienen las rubias, que descolocan los sentidos moros ) así que me vi sola, cabalgando en vertical sobre un demonio peludo, que más parecía que volaba, hasta la meta (ya no deseada) sin poder apearme ni parar el motor. Sintiendo el sonido martilleante de las pezuñas sobre las losas resbaladizas, derrapando, cogiendo las curvas tan cerradas que mis piernas rozaban los muros, viendo la altura que se  iba ganando y el precipicio que se iba mostrando como boca de lobo.
Me veía volar cabalgando por los aires, o desnucándome cuando mis manos agarrotadas soltasen la montura, rotas ya de tanta presión.
Por supuesto, llegamos los primeros, pero sin copa ni ramo de flores, ni botella de champán, más bien con un cuerpo dolorido por la tensión y un alma en pecado por las blasfemias gritadas.
Nada más bajar del burro, con las piernas aún temblando dije, como anteriormente había dicho en Port Aventura :

 A dios pongo por testigo que jamás volveré a montar en burro.
Ángela Fernández.
 

 

 

lunes, 26 de noviembre de 2012

NAVEGANTES

Hai que levar por navío o corazón
para encontrar Dorados nos pasadizos do mar.
Hai que descifrar os reflexos da auga
que falan de pontes que unen as ribeiras.
Contemplar atardeceres encarnados
en nubes ruborosas que bordan no aire
a delicada rota da felicidade.
Hai que descalzarse ó comezar o camiño.
Parar o tempo cando o sol ilumine un esponsal de miradas.
Non temades ó mañá,
a herba onde se pousa o voso amor
non coñecerá nunca a xeada.
O arco de luz que uniu as dúas ourelas
gardará a vosa casa.
Ó mirarvos tivemos a certeza
de que existiron Mu e a Atlántida.


Ana López.

sábado, 24 de noviembre de 2012

TREGUA

!Non van a acabar con nós!
Séguenos latendo a mesma fé e a mesma entereza
no caixón de xastre que levamos no peito.
Seguimos cada día enxendrando ilusións
nunha realidade de banzos invisibles
que baixamos enganando o tempo,
coidando non romper un nocello, retorcer un brazo,
ou que nos tiren ó chan.
Camiñamos por un hoxe destruído, cara a un mañá incerto,
demorando a chegada en formas imprecisas
que lindan coas promesas.
!Non acabarán con nós!
Inda lembramos cando os días eran amables,
o mar erguía metáforas no solpor,
os reloxios non encontraban as horas,
e os soños non asinaran unha tregua.

Ana López.

jueves, 22 de noviembre de 2012

SORRIR

Francesco Tonucci, coñecido como Frato escribiu un fermoso libro que se titulaba"Niño se nace", as historias contaban con uns dibuxos xeniais. Os debuxos non podo peñérvolo , o que acompañaba esta historia é un neniño totalmente perplexo e dí así:
Imaxinade o neno e no globo característico dos comic o seguinte:

"-A  los seis años, cuando empecé a ir a la escuela en Pedreira, no entendía nada porque en casa se hablaba gallego.a los ocho, en Frankfur,no sabia alemán. Ahora en Pedreira, no entiendo nada porque sólo hablo alemán"
                                        Francesco Tonicci( Emigración-1983)

ESPERANZA



Á FORZA, volverémonos máis austeros, máis solidarios, aprenderemos a valoras as moitas cousas que temos, a ser máis espirituales e reflesivos ( que non quere dicir relixiosos) .......
É dicir, dándolle a volta á tortilla, que non hai ben que por mal non veña"

miércoles, 21 de noviembre de 2012

Sabeduría popular

Ás veces, por un casual, un escoita preguntas axenas e lembra unha expresión perdida na nenez dunha riqueza !incrible!:
"hai que ilas levando"
Non se trata diso a vida?Aceptar con naturalidade as circunstancias que atopas no camiño.

SEN PARAÍSO

A noite
é un estrondo de bombas e de berros.
Derrubaron as casas
enchendo de bagoas solares baleiros.
Amontoaron ausencias.
Os visitantes ferraron os afectos,
desabotoaron a realidade.
A carraxe arrastra corpos torturados polas rúas.
O medo anica os corazóns,
camisas de forza paralizan o amor.
A compaixón viaxa nun vagón abandoado
nunha estación pantasma:
Unha larva agochada na traxedía.

Ana López.

martes, 20 de noviembre de 2012

Que se acocha tralos "días de..."?

...Ás veces intereses comerciais, outras algunha clase de marxinación



   
       

        Entre as pedras do deserto
          florecen sorrisos
         que a miseria non é quen de afogar.
         Entre a inmensidade da nada
         e ante un futuro sen pan
         os ollos da infancia
         son pozos cheos de luz
         porque aínda non saben
         que as areas, baixo os seus pés,
         asasinaron a esperanza…
  
"Os taxistas” do deserto.
Nenos con mans expertas e  a pel queimada polo sol da inxustiza.

                                                                                                                          (Fotos propias)
  

DIA UNIVERSAL DO NENO

SEN PALABRAS
 
 
 
 
 
 
 
 
 


LUÍSA VILLALTA(poeta e violinista)

"A súa esencia persoal e creativa era unha fusión, unha dobre pertenza á música e á poesía"
                                                                                                     Miguel Anxo Fernán -Vello.


En marzo do 2004 Luísa Villalta colleu un tren con destino descoñecido e deixóunos as súas palabras sostidas nun "pizzicato" que belisca as cordas dos nosos corazóns.
Grazas sempre, que cheguen as nosas palabras onde sone agora o teu violín.
                                                                                                          Ana López.




                 A ESTACIÓN

Onda nós nunca pasan os trens
só chegan ou parten.
por eso tamén somos nós
a nosa última estación.

Así podemos marchar
no único sentido posibel
ou esperar o avalo dos viaxeiros
para sentirnos expandidos nas miradas extranas
que chegan arrastrando as bambalinas do mundo.

Onda nós non hai nunca outro destino
que ser un anónimo fin
ou un glorioso comezo.

Máis alá
máis alá somente o mar
e a incertidume da luz
o extremo
o abismo
o espello detido de nós.

                                    Luísa Villalta.(1957-2004)

domingo, 18 de noviembre de 2012

QUE NON VAI SER TODO NADAL...


Dos viejecitos conversando:
- ¿Prefieres el sexo o la Navidad?
- ¡Sexo, claro! Navidad hay todos los años .
Eviado en correo por Conchi, picantona...