martes, 18 de junio de 2013

Anaquiño do poema de Ezra Poud "La isla en el lago " !coidadiño coa escrita; en grandes doses pode causar moita fatiga!

"...préstame una tiendita de tabaco,
                          o instálame en alguna profesión
que no sea esta maldita profesión de escribir
                           donde uno necesita su cerebro todo el
   tiempo"

lunes, 17 de junio de 2013

ANDURIÑAS

chegaron hoxe
pintando o ceo de garabatos negros.
Nunca tiven balcón para que pendurasen os niños
feitos de febras e cuspe.

Voarán, logo, os seus pitos
como voaron os meus:
lonxe.


gema, 17-06-13

A GATA BRANCA

Indiferente
tras o cerco de cristal
nun leito de plumas
unha gata branca.

Quedou sen árbore onde saltar.

levaron as palas o salgueiro
que choraba no patio,
quedou sen follas o camiño
que sinalaba o tempo.

As flores perecen
na maraña de silvas
dun xardín salvaxe.

Non hai menceres de nácar
días azuis, nin solpores laranxa;
quedaron pechados no cobalto da lúa
onde habita Baku.

Polos mares do inverno
navegan pregados os abanos dos soños
de regreso.

                           Ana López.

domingo, 16 de junio de 2013

.ALÍ TAMÉN CHOVE. MENOS MAL ...

"Si no creo en nada, si nada tiene sentido y si en ninguna parte se puede descubrir valor alguno, entonces todo está permitido y nada tiene importancia" Albert Camús


                          

                        SI TODO DA IGUAL
                        vivir
                        que resistir

                        dobregarse
                        que loitar

                         impostura
                         que verdade

                         camiñar
                         que pisar

                          tolemia
                          que razón

                          cobixar
                          que despoxar

                          si o cero e o infinito
                          son o mesmo

                          !ai bueno !

                                            Ana López.
          
                          

         .

                  

                       
                       
        

sábado, 15 de junio de 2013

A OUTRA ORELA

Miñas donas como anda hoxe o Patio!
Non gasto moito tempo, e ademáis non sabería , en contestar ! Velaí o gran  interrogante! A morte.
É a única certeza que temos; o paso á outra orela. En que forma, e coma vai ser a viaxe nin p...idea! E ademáis que máis da. Eso sí que sexa curto, que o barqueiro sexa amable e no me cobre moito sufrimento.
De cando en vez xogo coa idea, como si quixera desdramatizala.
Este é un deses momentos:

o tempo batendo
entre a caída
e o voo

na orela remaban
a ola
e un adeus

         Ana López
Foto:Fernando Barbeyto.



HOXE A CORUÑA ESTÁ UN POUCO MÁIS GRIS

EU ? NON

Quizabes sexa unha rareza e xa non lembro se desde sempre ( porque nacín algo destemida ) ou foi unha evolución, En tal caso, fai moito que non temo á morte, si ao sufrimento,  que son cousas diferentes pero para iso, hoxe, tamén hai solución.

Recoñézome coma unha chispa de enerxía que se acendeu entre dúas nadas que poden ser milenarias, seguindo una longa evolución (creo que aínda gardo en min latexos de ameba) e que non sei se se prolongará en consciencias máis elevadas noutras órbitas do ser. Tampouco me preocupa.
Sei que a enerxía non se crea ............., todos o sabemos. Polo tanto poderemos ser un outro. Dáme o mesmo.
Un día morreume un pato e no mesmo campeiro incinereino. Senteima á beira para observar o proceso e cavilar: ao final xa non tiña pato pero tiven outra cousa: calor, luz, fume, efluvios e cinzas das que nacerían, seguro, herbas e quizabes margaridas.
Para min somos procesos efímeros que acontecemos nun período nanomilesimal, como partículas integradas que toman certa conciencia de si mesmas e se desvanecen e desintegran coa mesma velocidade nun universo inconmensurable.
Que máis sucederá se algo sucede ? Non o sei nin me preocupa.
O que si sei é que antes de existir, non existía, e nada pasaba.
Eu ? non.
gema, 15-06-13

MEDO Á NADA


RESPUESTA A ROSA MONTERO y otras hierbas

Alcanzar la inmortalidad en esta vida …o creer que la alcanzas son dos cosas diferentes. Yo me puedo creer todo lo que me proponga, basta con un acto de autoconvencimiento, porque me es útil y necesario. O eso, o la desesperación ante el abismo final. Un abismo sin fondo conocido que hace pensar en la “insoportable levedad del ser”, esa terrorífica nada que borra identidades.

Yo llamo a eso autoengaño consentido, una forma de asumir nuestra mortalidad sin sufrimiento añadido. Ya que es inevitable, pensemos en positivo, y hagámonos peras mentales para afrontar los hechos que nos dejarán sin hechos.

Sócrates eligió para su último minuto el seguir aprendiendo a tocar la flauta. Bravo por él. Yo a lo mejor elijo tomarme unas natillas. Eso ¿ qué prueba? Sólo el haber llegado, y no es poco, a un estado de tranquilidad ante lo inevitable… que es la mortalidad…esa que yo no comprendo ni comparto, por absurda. Para mí la vida con ese fin irreversible no tiene sentido… por mucho que filosofes o hayas dejado tu huella a los que quedan…que también se irán. Que alguien me lo explique, sin dioses ni fes ciegas, ni odas al presente inmediato.

Yo solo encuentro, o intento, el camino de la resignación y los bastones de la tranquilidad de espíritu para apoyar y afrontar, con flautas o con natillas, la nada que nos espera.

¿Y tú?
Angela Fernández

aqui había unhas palabras sobre a soberbia; a censura ordenou retiralas, van a permanecer un tempiño madurecendo. A des-autora (palabro que ven a significar autora desautorizada) pide desculpas. Ana .

viernes, 14 de junio de 2013

O QUE HAI QUE VER


Los dictados de la moda son severos y muchas mujeres los siguen hasta las últimas consecuencias. Hace tiempo que nos venimos quejando de la tiranía impuesta por la moda del prototipo de belleza femenina, que es totalmente incompatible con la salud. Pero la necesidad de estar siempre guapas y de seguir las últimas tendencias hace que muchas mujeres pongan en grave riesgo su salud. La última moda que nos llega de Estados Unidos es pasar por el quirófano para cortarse el dedo meñique y poder así llevar tacones más tiempo y sin dolor.

PARA ANGELA CANDO VEÑA AO PATIO. BEN SABE POR QUE. E PARA TODAS AS ESPECIES DO PATIO - QUE CABEN TODAS ....

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->

.................Y lo es porque la verdadera inmortalidad es la del aquí y el ahora, la de la plenitud anímica y la fuerza vital, la de la capacidad de habitar el presente como un amplio horizonte interminable. “Mi día equivale a tu año”, cantaba Lou Reed. Es esa tranquila intensidad la que aspiro alcanzar. Y desde luego no es cosa de la edad, o no solo: hay jóvenes que son viejos a los veinte años y viejos capaces de reinventarse cada día. Como Óscar. En todo ello interviene sin duda la salud, cierta energía básica que viene inscrita en nuestro organismo, haber tenido la suerte de tener en el cuerpo una sopa química lo suficientemente favorable. La ciega alegría de las células. Pero además está la disposición, la voluntad de seguir, la decisión de asumir una actitud u otra. Ya se sabe que, tras haber sido condenado a muerte, Sócrates se pasó la última noche de su vida aprendiendo a tocar una complicada melodía con su flauta. Sus amigos, que estaban desolados, le preguntaron para qué perdía el tiempo en eso. “¿Para qué va a ser?”, contestó: “¡Para aprenderla antes de morir!”. No se me ocurre una manera mejor de ser eterno.
R. Montero

O MAÑÁ SEMPRE FOI ONTE ....

É que cando chegas aos 20, 30, 40? Dá a sensación que a túa vida ten que ser un punto e aparte . Suscitarche cousas, saber onde estás e que che falta?

E é aquí cando me acordo do que opinaba sobre isto un home que coñecín rumbo á Seu d?Urgell  Aquel home que rondaba os 90 e tantos, o éxito chegoulle tarde. Díxome nun ton de voz tan elevado que todo o tren o escoitou: Nesta vida, non has de facer nunca resumos de nada porque che podo asegurar logo de tantos anos, que o mañá sempre foi onte e has de facer como cando cumpriches os 10 anos? Felicidade por crecer e preocupacións mínimas? Tan só dedícate a atopar o teu lugar para vivir neste mundo que non adoita ser no que naciches?

Non sei si o mañá sempre foi onte ou o pasadomañá é hoxe? Nin tampouco sei cal é o meu lugar neste mundo? Pero sempre que penso nel, recordo que desprendía moita felicidade e enorme paz así que seguramente estaba preto da súa verdade?
A. Espinosa


Clase de música

adicada aos mestres de música que onte enchian o parque de esperanza.


Na porta do super
aquel que nada ten, desexa
! un día feliz !

No parque, unha clase improvisada;
soa unha escala de acordes de guitarra.

Pode que inda haxa tempo
para escribir un compás de sol
na partitura da néboa do mañá.


                               Ana López.

MADEIRAVIVA

Esta é a bola de pan que tiña que correr o mundo e facerse comestible en cada man de ser humano desposuído por Occidente.
X. Agulla