lunes, 11 de marzo de 2013

In memoria

Era un río azul de esperanza
que percorría as rúas da cidade
polos lindes dun frío amencer
solitario e de choiva.

A noite declinaba entre saloucos
no ventre cómplice da lúa,
Amador e Daniel marchaban
coa ilusión como facho
e a razón como bandeira.

A morte rondaba emboscada
no chumbo covarde das pistolas
naquela mañá de botas e de cinza.

O corazón garda o sacrificio
neste inverno de sombras e mentiras,
e perdura a sementeira de futuro
da súa xusta e xenerosa rebeldía.

                                                      Ana López.

domingo, 10 de marzo de 2013

AI MIÑAS AMIGAS: CANTO SINTO FACERVOS SENTIR CULPABLES COA MIÑA MINI .
 SE HOXE ERA DOMINGO .......

Testemuña

Veño das mulleres que recolleron
a rebeldía das voces que interrogaban ao aire,
"indecentes" que saíron á rúa  esixindo o sufraxio
e devolveron ao home o dereito do pranto.

Veño das mulleres que non se queimaron nos braseiros
e amosaron a forza da palabra.

Testemuña das que avanzaron na historia
sen desandar un paso,
e enxendraron no ventre
homes e mulleres liberados.

                                         Ana López.

Grazas a todas as mulleres e homes que abren cada día camiños de  igualdade.


Inverno

                                        
                                                          
As nubes cabalgan sobre un ceo enzoufado de mentiras,
a choiva marca nos cristais polifonías de dor
e sobre a humidade silenciosa do chan
os fíos violáceos das horas
berran indecorosas blasfemias cara un deus xordo
mentres que pegadas indiferentes
afogan o últino alento da tarde
sobre un leito lixado de morte.
De lonxe chega o bruido do mar...
As ondas exaculan escuma sobre o cume das rochas
e un frío cincento penetra polas portas do corpo
e galopa sobre a indiferencia da pel...

                                                                                     (Foto propia)

MINI ( PARA UN PATIO SEN XENTE)


Cun clic no corazón
ábrense os archivos da memoria
cando a soedade
pisa a boca do estómago.

gema.

viernes, 8 de marzo de 2013


google

O caso das "luvas parisinas"

Eu teño un anel anticapitalista, non é ningunha brincadeira, tardei moitos anos en notarllo pero xa sabedes que todo acaba por saír.
O descubrimento foi por casualidade, como todo na vida.
Como todos os xoves fun pola mañá ao super dunha coñecida marca. Entrei toda fachendosa !feita un pincel ! Era primeiros de mes, e iba peiteada de perruquería. Estreaba unhas finisimas" luvas parisinas". agasallo dunha amiga; eran ceñidas nos dedos, longas no pulso, e pedriñas brillantes nos bordes:!sexi total!
Parei na froitería e ó  tender a man para coller a froita dinme conta de que non levaba o anel. Entolecin.Empecei a dar voltas e voltas mirando ao chan e berrandö :
-O anel, o anel!
Paralizouse o mercado. Baixou a prima de risco. A xente empezou a dar voltas e  a buscar...! Deus sabe qué!
Eu turraba:
-Leva toda a vida conmigo.Non sei vivir sen el !
Non me daban consolado, ate veu o encargado que me prometeu que se se perdera alí habia de aparecer.
Cando me din acougado, salín. Púxenme as luvas e... !o dedo anular entrou no anel que o agardaba!
Foi un boicó ao sistema? Non sei.
Non mirei atrás mentres me alonxaba...
                                                               Ana López.

"Resérvate o dereito de pensar: inda que te equivoques é mellor que non pensar". Hipatía


Foto:Fernando Barbeyto.

MULLERES


google

PAXAROS NA CABEZA

Mulleres con paxaros na cabeza
mais sen ás para voar.
Os soños son os mesmos,
non importa a cor.
Mulleres mironianas, picassianas,
mulleres bolivianas, marroquinas,
peruanas, africanas ...
Mulleres,
os soños son os mesmos.

gema, 28 - 01 - 10


8 DE MARZO POLA IGUALDADE

¿Quien ha erigido al hombre en único juez si la mujer comparte con él el don de la razón ?

                                                                                                        Mary Vollstonecraft.e

                                                                                                        Mary VMlMM don de la razón ?

08 -03 - 13

picasso

jueves, 7 de marzo de 2013

ANIMACIÓN Á ESCRITURA - MINIRRELATO


                                                           O ANEL


O amargor frío da cervexa contrastaba co caloriño doce  dunha raiola que me daba nas pernas e  me levou á ensoñación.

Chegara pola tarde inopinadamente. Saín saudalo e quedouse sobre a mesma moto, eu ao lado, parolando, baixiño, paseniño. Sabía eu que o de vir ver a meus pais era unha desculpa.
Díxomo: quería unha muller coma ti para casarme. Miroume en fite entre inocente e pícaro. Baixei os ollos.
Aberta en canal: o meu amor platónico, sacrílego, fronte ao lume da paixón encarnada.
A ensoñación da noite anterior atrapárame. Foi o tintineo do anel do meu dedo anular,co que argallaba, que ao caer no chan me volveu á realidade.

Se estivera con el seguiría vivo? Quererá, en soños, comunicarse comigo?

gema


ANILLOS
Los anillos son verdaderos termómetros para medir nuestra fiebre de humanos. Y hoy estamos verdaderamente enfermos, los políticos nos tienen sujetos y guiados por el anillo de la nariz, como los osos bailarines de Rumania, que bailaban para evitar el dolor. El papa y los cardenales hacen que bajemos la cerviz ante ellos para besarle el anillo. Las novicias lo reciben como sumisión y entrega total a Dios. Los anillos sirven como ostentación, para pavonearnos. También son una alianza de matrimonio que a veces se convierte en soga y de la que, por cobardía, intereses o ambición no queremos desprendernos. Hasta el planeta  Tierra, según los últimos descubrimientos científicos, la rodea un anillo de antimateria, una banda de antiprotones que podrían ser fuente de combustible futuro para  naves espaciales, ya no tenemos por qué envidiar a Saturno.
Los anillos también pueden ser vínculos de amor, familia o amistad: el anillo de boda, el de la abuelita que tantos recuerdos nos trae, el de nuestro cumpleaños…
Cuando morimos nos desprenden de los anillos para no ser objeto de saqueos, como en el caso de los faraones. O tal vez para que en el más allá, si lo hay, no nos valoren por nuestros signos externos.
Vivimos con  estos anillos-termómetro desde que nacemos. La clave está en escoger bien el modelo y no sentirnos sometidos, atrapados o encadenados a ellos.   
 Angela

Aire novo

Fiaños de nubes gabean polo ceo,
nas rúas da cidade derrámanse soños
de menceres atrasados.

Camiñan polas horas que caeron dos días,
dobran a esquina por onde fuxiron
as mañás de vísperas.

Palabras de vidro desangran ilusións
ao pé da cegueira dun tempo
medido có aceiro da mentira.

A esperanza sigue a tender futuros imposibles
entre a sombra dun onte que se foi e un decotado presente
que se nega a ser cinza.

Lonxe de todo, a vida pechouse nunha hora longa;
hai que abrir portas e ventás para que o aire entre
e remova e limpe o corazón e a palabra.

                                                        Ana López.

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

                                                               

                                                                    EL ANILLO

El día que entró por urgencias con un ataque de apendicitis, el anillo desapareció de su mano, igual que la víscera enferma. Por eso la recuperación fue tan larga y dolorosa. Incluso hoy, después de tanto tiempo, aún siente los dolores del postoperatorio en ese rincón invisible que tiene tantos nombres pero que nombraremos como corazón, aunque no sea del todo correcto. Y la marca del anillo todavía sigue tatuando su índice de  un color indefinido dentro del surco por él dejado. Como un campo arado sin sembrar y sin lluvia. Y era así como se sentía, como un campo improductivo y sin esperanza de regeneración. El anillo era el vínculo que la unía a su historia, a su memoria, a todo lo que había perdido. Sólo le quedaba aquel anillo para rescatar su pasado. Un anillo con un pequeño brillante y dos esmeraldas. Un brillante que aún encendía la chispa del vivir y las esmeraldas que reforzaban con su color alguna esperanza en el futuro. Cuando desapareció el anillo le desaparecieron las ganas de vivir.

Angela Fernández.
google

miércoles, 6 de marzo de 2013

Vacío

É por ti por quen chaman
esas alporizadas voces?

É por ti por quen choran
agora que xa es só unha sombra?

Onde estaban esas mans os días da friaxe
cando inda había tempo de curar as feridas?

Onde estaban os berros que hoxe claman xustiza?
Onde estabamos todos ese día...

                                             Ana López.

El disco duro como vientre

06.03.2013 | 02:19
Un forense informático es un señor que abre los ordenadores muertos, estudia sus entrañas y deduce de ellas la vida entera de su dueño. Ahí, en las entrañas del ordenador, está efectivamente su colección de fotos, su álbum familiar y su álbum privado. Quizá alguna instantánea del familiar se haya colado sin querer en el privado y viceversa, como cuando los políticos confunden lo que es suyo con lo que es de todos. Ahí están también las películas que almacenó para verlas a solas, cuando se encerraba en la habitación diciendo que iba a contestar unos correos. Por cierto, que ahí están asimismo los correos, en sus diferentes carpetas. Si el forense informático efectúa una incisión trasversal, al modo en que el médico forense introduce el bisturí en el hígado del cadáver, deducirá enseguida el grado de toxicidad de esos correos. Quizá el dueño del ordenador murió de ellos, de todos esos mensajes de amor o de desamor que se han quedado fríos en ese estómago al que llamamos disco duro.
En el disco duro se pueden rastrear también las últimas páginas web que el difunto visitó, que es tanto como decir los últimos bares en los que entró así como las últimas consumiciones que pidió y con qué aperitivos. Si el fallecimiento es reciente, aparecerán las patatas fritas a medio digerir, las aceitunas apenas destruidas aún por los jugos gástricos, el filete que se tragó sin masticar porque andaba con prisas? Pero estábamos hablando del disco duro del PC, nos del vientre de su usuario? La confusión proviene del hecho de que el ordenador ha devenido ya en una prolongación del propio cuerpo. Yo, del mío, de mi ordenador, tengo dicho que lo incineren y que no le hagan la autopsia, ni siquiera una autopsia menor, una autopsia caritativa, en busca del manuscrito de una novela sin publicar o de un poema de los últimos días en el que se advirtiera ya la premonición de la muerte. Las premoniciones sobre la muerte, habida cuenta de su inevitabilidad, tienen todas un poco de chiste.
Me pregunto a qué venía todo esto y venía, ahora lo recuerdo, a la extrañeza que me produjo leer en el periódico la expresión "forense informático". Ahora mismo, si quieres saber de qué ha muerto alguien, tienes que abrir su ordenador antes que su pecho.