PECHA OS OLLOS QUE CANTARÁ PARA TI

Cada pluma leva unha nota para compartir....

 

MIL FOLIOS BRANCOS ( se coñece que o folio escrito arrincoumo a nordesía)

Merco mil folios brancos

para debuxar neles

quince mil versos

arrincados ao silencio.

Arrincados á caixa das lembranzas

ás esbrancuxadas ondas da memoria

en insomnios estériles.

Arrincados ás nocturnas notas

dun incansable grilo

que canta a súa soedade

a todos os ventos.

Versos de palabras fuxidías

que a penas se deteñen un intre

e voan coma bolboretas

aos brazos do sol.

Quincemil versos

que arrincarei dun corazón

aterecido polo frío da indiferencia

ou ardente de paixón.

gema  

AS ÚLTIMAS RAIOLAS

Elina E.

Sempre nacerá un día de glicinias...

un anaco de lúa
na cadeira do ceo

no horizonte
catro luces esmorecen

o día espertou
nun leito de glicinias
na marxe invisible
do tempo.


Ana López.

A tenrura

"...e buscaba poemas no fondo dos vasos" 

                                                                                             

Que fixemos con ela. Cada vez que disparamos contra a tenrura, queimamos o horizonte, ou sexa, o que quede por vivir. Dinamita cando non queda tenrura. Gas. Mísil. Cada vez que o mundo está en conflito (ese eufemismo que oculta a palabra odio) eu pregúntome onde quedou a tenrura. Pasamos media vida procurando unha pel suave que toque, piano, as teclas que trenzan o interior. Coñezo a tenrura. Vivín sen ela algunha vez. Extravíabame sonámbulo e buscaba poemas no fondo dos vasos. Algunha vez encontreinos. Non sempre. Outras veces perdíame nos acentos do mencer e tirábame a un precipicio (quen non cae nos abismos nunca gozará as alturas). Coleccionei precipicios como cromos de futbolistas, de neno, cando a felicidade non era unha pregunta. Por todo isto, por tantos precipicios, teño autoridade para falar da tenrura. No castelo de Monterrei vin como chegaba de noite, camiño a ningunha parte, cabalgando sobre o lombo dun cabalo sen nome. Abrazoume moitas veces. Por ela estou vivo. Recordo aquelas noites e recordo tamén a tenrura. En realidade nada me define (nos define) máis que a tenrura. Non coñezo ningún canalla que fale da tenrura ou que a practique. Nos noticiarios estes días non habita a tenrura. En Siria está pisoteada. Un procura perlas de afecto entre tanto espanto e queda perdido nun verso, pouso de café, contemplando o invisible: o tempo, ou a esperanza. Os que negan a esperanza están negándonos a tenrura. Quero dicir que sen tenrura un non pode vivir. Un futuro sen futuro. Cada vez que penso neste mundo de mentira (o Nobel da Paz guerreando) sei que só nos queda a tenrura.

Publicado por X. Carlos Caneiro na Voz de Galicia. (Foto propia)

EI!!! Onde vai o precioso poema "Mil folios en branco" que deu lugar a esta pobre réplica Gema? Deste xeito non darás rematado os mil Anda escribeo porfa !

A Gema, para que nunca deixe de cantar

Contigo levas
mil folios en branco
e quince mil cantos.

Mil caixiñas de música
para mecer as noites de insomnio

A mirada lonxe
para ver as bolboretas
no colo do sol.

E a forza do canto
no teu corazón.


Ana López.

ISTO SI É SER UN CAMPEÓN, ISTO SI É MARCA ESPAÑA, ISTO SI É UN EXEMPLO

Póñenlle ao chaval un avión privado para que chegue máis descansado ao próximo partido e di que non, que viaxa en línea regular, que o pais non está para gastar cartos ,,,,
Alguén tomará exemplo ?

Te recuerdo Amanda

Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica donde trabajaba Manuel.
La sonrisa ancha, la lluvia en el pelo,
no importaba nada
ibas a encontrarte con el
Son cinco minutos
la vida es eterna en cinco minutos
Suenan las sirenas
la vuelta al trabajo
y tu caminando lo ilumunas todo
los cinco minutos
te hacen florecer.
Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica
donde trabajaba Manuel
La sonrisa ancha
la lluvia en el pelo
no importaba nada
ibas a encontrarte con el
que partio a la sierra
y encinco minutos
quedó destrozado
Suenan las sirenas
la vuelta al trabajo
muchos no volvieron
tampoco Manuel.


Unha lembranza para o autor desta fermosisima canción; Victor Jara; que morreu en Chile victima do golpe de Pinichet o 11 de setembro do ano 1973.
O seu canto e a súa testemuña siguen vivos.

La noche suspendida en el silencio

en la misma orilla del tiempo

donde los sueños que habitan la memoria

escriben un nuevo lenguaje

que estremece más allá de los viejos acordes

derramando temblores

desde las yemas de los dedos

hasta el vientre del mismo deseo

sen autor

ESCRITORES E GATOS: UNHA ALIANZA DE SERES LIBRES

Hemingway and his cat (Fotos tomadas de la página web el ortiba.org)

 
J. Cortázar

María Elena Walsh

INSPIRAR E EXPIRAR  08/09/2013 . E xa se acaba o verán, nótase polo ambiente, pálpase no carácter da xente? Esta semana xa escoitei máis de vinte veces a curiosa frase:  Xa volveron todos.  E ese todos engloba a coñecidos e descoñecidos. Sempre me gustou a utilización da palabra todos. Recordas cando eras pequeno e desexabas ir a un sitio e non che deixaban? É nese instante cando utilizabas aqueloutra curiosa frase: Pero se van todos?? Supoño que todos formamos parte dese todos? nalgún instante e quizá aqueles todos que ían a tantos os lugares cando eramos pequenos son os mesmos que agora volven. Pero non é diso do que vos quero falar senón dun pequeno truco para superar esta volta de verán  Trátase de coller aire ,  volvendo ao truco para superar esta semana de volta Recordo que no hospital coñecín unha muller de 80 anos que nestas épocas sempre me dicía que había que inspirar cheiros de verán, todos os que puideses e conservalos. Para poder despois expirarlos no inverno cando as cousas non fosen tan ben.  E deste xeito o recordo e a fragrancia do verán perduraría en ti durante todo o inverno.  Eu créoo ¡Así que inspiremos forte e feliz semana! A. Espinosa

MENCER ( 2)

dende a cama
pendurado da néboa
o día por abrir

no ollo da ventá
a chamada do mencer

contraluz
caendo

polo lombo
dun libro
empapado
de soños

que medra
folla
a folla...


Ana López.

EL MAL

Mientras los escupitajos rojos de la metralla

silban todo el día en el infinito del cielo azul;

mientras escarlatas o verdes, junto al rey burlón

se desploman en masa los batallones bajo el fuego;

mientras una espantosa locura machaca

y hace de cien millares de hombres una pila humeante

—¡pobres muertos!, en el verano, en la yerba, en tu alegría,

¡oh Naturaleza!, tú que hiciste a estos hombres santamente—,

hay un Dios que se ríe de las telas adamascadas

de los altares, del incienso, de los grandes cálices de oro;

un Dios que con el balanceo de los hosannas se duerme

y sólo se despierta cuando algunas madres, recogidas

en su angustia y llorando bajo su vieja toca negra,

le dan una perra gorda liada en su pañuelo.

ARTHUR RIMBAUD (1854-1891). Trad. de Juan Abeleira.

CAMPAMENTO

as escavadoras
removen en algures
un campamento de refuxiados

hai que esmagar os cimentos

non hai campo nin lameira
onde o terror non penetre

grandes trombas de auga
contra o berro axeonllado

o ollo dunha cámara
recolle o instante

preto
as ambulancias
curan as feridas abertas
da esperanza

Ana López

A poco andar viene la polilla
se introduce en mi paladar
entonces
las palabras se deshacen
son esqueletos de ideas
mil oportunidades hueras
cero alimento del alma
la calma no reconoce su huella
y la marea de lo oscuro avanza
mi lengua se contrae en el vacío
soy un río de nocturnidades inventadas
héroe del callejón olvidado
lodo de mi pasado en este pantano de marañas.

Lichazul © Elisa

imaxe internet

CANDO A NOITE NON É NOITE

Para Xana e todas as fadiñas que enchen a vida de tenrura

Por un buratiño
aberto no ceo
asoma unha fada
cunha cestiña de caramelos.

Ana López.

É QUE ME RECHIFLA VER TANTA TENRURA

CREO QUE EMIGRO A ESA TRIBO PARA APRENDER

MATRICULA GRATIS

Neste PATIO non costa nada matricularse, admitense todos os xéneros, razas, relixións e singularidades.
Non se aplica ningún tipo de recortes nin se impoñen ideoloxías, cada quen vén coa súa posta e ha de conservala,ou cambiala segundo lle pareza oportuno.
Só se precisa vir co sorriso posto e vestidos de ESPERANZA.
Non sei que máis queredes, coño, a ver se vides porque por aquí non aparece nin o pupas...

ENXUGAR

A mañá lavou o verso
a tarde tendeuno ao sol
a noite deixou pegadas
na seda do corazón.


Ana López.

MANDA  PISTONES ...

É DE TODAS, TODAS, INMORAL, MATAR CON GASES. ( previamente vendidos por eles )
AGORA ESTÁN PENSANDO COMO MATALOS CON OBUSES TELEDIRIXIDOS.
gema, 04-09-13

NAI. Eva Veiga

NAI CANDO veña o tempo de derrubar as estatuas nosas pola súa man noutrora ergueitas, cando os nosos actos e tamén os desleixos voen como follas desprendidas no aire indolente e incomprensible, cando os nosos átomos e mesmo os xenes que compartimos se esquezan xa noutras existencias da vida e da forma sucesiva que nos deron, entón, alén do sol e deste inverno que me anega, a luz túa sempre acesa e desa luz a miña sede avivarán o amor universal que adoito refai tan alta casa.

Tolo non é o que perdeu a razón, senón o que o perdeu todo menos a razón?? E esa cita ten moito que ver coa columna de hoxe? É que o outro día andaba pola rúa e vin que había un home duns 60 anos que dicía unha frase a todo o mundo que pasaba preto de,l repetíaa moitas veces. E pódovos asegurar que a xente non replicaba, mirábano e levemente asentían coma se lle desen a razón? Era realmente curioso de ver? A frase que dicía e repetía era: Pódelo facer mellor, e ti  sábelo, pódelo facer mellor.  Estas palabras eran repetidas a todas as persoas coas que se cruzaba e como vos contaba, pódovos asegurar que todas  afirmaban co rostro. E é que creo que non hai dúbida que esa frase toca todos os corazóns e non hai ninguén que non estea de acordo. Sexa por un tema ou por outro, pero sempre o podemos facer mellor e sabémolo. Parecía un tolo, pero cada vez que penso nesa frase, estou seguro que non o era e como di aquela cita, perdera todo menos a razón.  Feliz semana! A. Espinosa

DE HOXE EN DIANTE

CADA VEZ QUE UNHA MULLER SEXA ASASINADA, DEIXAREI NO PATIO UNHA ROSA VERMELLA COMA UNHA PINGA DE SANGUE:
POR ELSA.

PATIODERECREO 2013-14

Imaxe internet

AGOSTO COMA ESTE, CUN SUBMARIÑO NUCLEAR NO NARIZ

INMA LÓPEZ SILVA

31 de agosto de 2013  05:00

9 votos

Era un agosto coma este e foi só un intre. Tremeron os cristais. Movéronse as flores dos xeranios. A roupa bailou nos tendais. Só me deu tempo a correr axiña cara ao balcón e, coa Nancy aínda nunha man e o peite na outra, vin pasar o avión de guerra. Na memoria, sinto na cara o vento que deixan as cousas que pasan a toda velocidade e no oído o fungar da fractura da barreira do son. A primeira guerra do Golfo, que foi tamén a primeira guerra que eu vin cun certo uso de razón, chegou e marchou así daquela terraza doutrora, ateigada entre os xeranios da miña nai e os xoguetes meus. Nunca máis se me foi da memoria, e algunhas veces aínda soño con aquel avión de guerra a pasar coma un fantasma, sobrevoándome e ameazándome con facerme saír morta na tele a diario. Nesas noites nas que aínda soño co avión de guerra, recupero unha sensación estraña e distante, unha sorte de medo amolecido polo tempo, seguramente o que sentín asomada á terraza sen saber se aquel avión era dos bos ou dos malos, dos nosos ou dos outros, se só pasaba por alí, se se perdera, ou se ía atacar o meu pequeno mundo de xeranios, tendais e bonecas.

Sempre que vai comezar unha guerra, vólveme ese medo do avión co que aínda soño ás veces. Cando me anuncian unha guerra, sigo sen entender nada en absoluto, coma cando xogaba na terraza e xa intuía que saber de bos e malos nesta historia non debía de ser tan fácil coma nas películas. Cando se reúne a Comisión de Seguridade de Nacións Unidas, non podo tirar da cabeza unha imaxe de bonecas decapitadas, roupa esfarrapada e flores de xeranio esmagadas polo chan, entre charcos de sangue.

PARA A MIÑA INÉS

O loro é un dos paxaros máis incomprendidos deste planeta. Ben mirado, son os precursores das novas tecnoloxías sen que en ningún momento se lles rendese respecto nin admiración. E con todo foron eles e non outros quen, coas súas frases urxentes e sentenciosas, veñen desde tempos remotos abríndolles o camiño  ás redes sociais como Twitter ou Facebook. Auténticos tweets que nunca exceden os 140 carácteres como ?Luisa, esta sopa está fría?, ?Con esa minisaia esta nena non sae á rúa? ou ?Houston, temos un problema? inundaron os fogares que teñen a fortuna de sentar un loro á súa mesa.-- Francisco R. Criado

Imaxe internet

AGARDO A TÚA CHAMADA

SERÁ CERTO ???

NON SABÍAN PORQUE A GAIVOTA NON ERA FELIZ, SE ATA LLE DABAN BOCADILLOS DE XAMÓN ......

A QUEN REZARÁ????

IMPRESIONANTE IMAXE

As lapas do lume lamben luxuriosas a pel lozana de Galicia.




Gustavo Rivas

ARQUITECTURA GALEGA

Pablo F. Blanco

BOA NOITE

EXEMPLO PARA HUMANOS

NON VOS É DE RISA......

Dous velliños están sentados no banco do parque. 
O primeiro di: ¡Como me apetece un xeado!
O segundo respóndelle: - E a min. Vou compralos, de que o queres?
-De chocolate.
-Eu de vainilla. Vou aló.
-Será mellor que o apuntes. 
-¡Quitaaa!!, se o carrito do xeado está aí mesmo.
-Apúntao, que che esquece... 
-Que non, que non me esquezo. 
E vaise repitindo, -chocolate, vainilla, chocolate, vainilla.. 
Logo dun cuarto de hora, regresa con dous perritos quentes.
E o que estaba esperando pregúntalle -onde está a mostaza?
-Merda, ¡¡¡esquecéume!!!
-Ves?, xa che dixen que o apuntases....

DELICIOSA

 Imaxe google

ANIVERSARIO DO DISCURSO DO SOÑO M. L. K.

OLLO, OLLIÑO......

E chegamos á semana máis perigosa do ano no que se refire á relación entre as persoas. Cada ano intento dedicar a columna a este tema para poñer sobre aviso a navegantes.

E é que desde fai anos hai miles de estudos que demostran que a última semana de agosto ten o récord de parellas que se rompen. A xente conviviu todo o verán e en ocasións o rozamento non fai o agarimo senón que provoca o contrario.

E é por iso que segundo todos os estudos, durante esta semana has de evitar tomar ningunha decisión radical, xa que se afai a romper parellas consolidadas, novas, grupos de amigos e ata relacións familiares?

 Un home duns 75 anos contoume que na última semana de agosto, ata o tempo está cansado de nós e rompe a chover ou a granizar porque desexa abandonarnos, Os cambios de tempo demostran que o agotamiento está tamén no aire.  Díxome que é un perfume que non debemos respirar.

Non sei si ten razón, pero como cada ano deséxovos calma esta semana, non tomar decisións precipitadas e esperar a ver que sentides en setembro. ¡Feliz domingo!

A. Espinosa

Desolación

  imaxe google

sábado, 24 de agosto

Desolación

Facía xa varios días que estaba apreixada entre as púas aceiradas do  cerre  de arame de espiño. O sol, implacable por esas latitudes,  ensañabase con ela intentando torrala, pero a súa pel lacerada, aínda que branca e fina, era tersa e resistía os seus embates. Pola noite, o vento, ese mesmo vento que a trouxo de non se sabe onde,  zarandeabaa, sacudíaa, a henchía para logo baleirala e deixala caer, xogando con ela coma se fose un pelele. Ao seu  redor elevábanse xemidos arrepiantes que, desgarrando a negritude da noite, alzábanse ao ceo para esixir unha paz que non chegaba. E é que, ao longo dos moitos e moitos quilómetros de cerrado que bordeaba a autopista, na máis illada soidade colectiva, coma ela, varios miles doutras bolsas de plástico seguían atrapadas entre as púas desde facía anos sen que ninguén nunca as liberase...

Por Víctor Pérez 

ADICADO A CONCHI, BEN SABE POR QUE ...

imaxe google

O QUE HAI QUE VER

FOLGAS NO ANTIGO EXIPTO. AGORA QUE POR DESGRACIA ESTÁ DE MODA .....

Lo de hacer huelgas no es algo nuevo que venga de la Revolución Industrial, sino de unos cuantos siglos más atrás. En concreto hemos de remontarnos al antiguo Egipto, ya que una de las primeras huelgas de la historia se produjo junto al río Nilo, precisamente durante el reinado del faraón Ramsés III.

Cuando los obreros de la necrópolis real de Deir el-Medina no recibieron su paga habitual en granos decidieron paralizar las obras. Así que optaron por el siguiente modo de lucha: se levantaron por la mañana y en perfecto orden entraron en la necrópolis y templos aledaños, pero en vez de proseguir su labor diaria se sentaron en el suelo con la idea de no levantarse hasta que no se resolviera el tema de los pagos. Y funcionó, ya que después de que el cabecilla de la huelga se reuniera con los enviados del faraón, es decir la patronal, y tras arduas negociaciones, éstos accedieron a llevarles el grano junto con el que se les adeudaba.

Ramsés III

A NÉBOA NA MENTE

Nunca sería quen de levar adiante un diario polo inconstante que son e o aburrido que resaultaria.

Porque en realidade unha vida normal é bastante anodina para ser contada día a día.

Pero hoxe, non sei por que razón me dan ganas de queixarme porque unha néboa solerniña foi avanzando por derriba do mar coma a graxa nun papel e está a piques de me engulir. Non é que me dea medo porque son bastante destemida e ademáis pechei a ventá.

Tampouco é que me sucederan cousas extraordinarias a parte de chegar para comer os meus fillos sen avisar, que tamén chegara sen avisar un certificado cunha munlta de 100 euros por aparcar mal, que a cadela se puxera en celo e me faga tapar todo de escuro coma en Semana S. para que

non manche, aínda que usa a braguiña correspondente. Igual non sabedes que hai bragas para cadeliñas...........

Chámame a miña filla por se quero unhas cortinas que non lle gustan ( os maiores xa non distinguimos), non sei para que as quero pero se as vai tirar..... Alaaaaaaaaaa¡ todo mercar e tirar, mercar e tirar.......

A parte de ter un pé que mo deixou fóra de uso o meu digipuntor coreano ( que debe ser da C. Do norte polo besta que é), o máis doloroso para min, profesora especialista en Lingua Galega, o máis doloroso, repito, é non saber como se di mecedora en galego. Iso chega á entraña, coño.

Alguén pode axudar ?????

gema, 22-08-1