O tedio envólvese no medo,
vive illado en silencios de algodón
ou no monótono zumbido das abellas.
A morte do asombro, e o fastío
converte en lixo as horas da conciencia
desta "flor do mal" que medra no confort.
É xordo e insensible ó pálpito da vida,
lonxe dos dentes da fame empoza o sufrimento
nun sen sentido baleiro de inquedanza.
O tedio enreda a realidade
á espera dun soño que rompa esa coiraza
e poña ás e luz ao corazón.
Ana López.
PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
martes, 15 de enero de 2013
lunes, 14 de enero de 2013
VALIOSO CORREO ENVIADO POR CONCHI
Deusssss...... se fora quen de telo escrito eu ¡¡¡¡¡¡¡¡¡
Pero que satisfación e orgullo tan grande atopar que hai xente que tamén pense así e que o exprese tan ben e sexa un personaxe recoñecido..... Deus, como sería o mundo se máis xente pensase así ¡¡¡¡¡¡¡
Non é que o suscriba coas miñas pegadas dixitais senón con toda a entraña.
* Necesito poco y lo poco que necesito, lo necesito poco*...
Será porque tres de mis más queridos amigos se han enfrentado inesperadamente estas Navidades a enfermedades gravísimasy cada día aprendo de él algo valiosoO porque, por suerte para mí, mi compañero es un hombre que no posee nada material pero tiene el corazón y la cabeza más sanos que he conocido
O tal vez porque, a estas alturas de mi existencia, he vivido ya las suficientes horas buenas y horas malas como para empezar a colocar las cosas en su sitio.
Será, quizá, porque algún bendito ángel de la sabiduría ha pasado por aquí cerca y ha dejado llegar una bocanada de su aliento hasta mí.
El caso es que tengo la sensación –al menos la sensación– de que empiezo a entender un poco de qué va esto llamado vida.
Casi nada de lo que creemos que es importante me lo parece. Ni el éxito, ni el poder, ni el dinero, más allá de lo imprescindible para vivir con dignidad.
Paso de las coronas de laureles y de los halagos sucios. Igual que paso del fango de la envidia, de la maledicencia y el juicio ajeno.
Aparto a los quejumbrosos y malhumorados, a los egoístas y ambiciosos que aspiran a reposar en tumbas llenas de honores y cuentas bancarias, sobre las que nadie derramará una sola lágrima en la que quepa una partícula minúscula de pena verdadera.
Detesto los coches de lujo que ensucian el mundo, los abrigos de pieles arrancadas de un cuerpo tibio y palpitante, las joyas fabricadas sobre las penalidades de hombres esclavos que padecen en las minas de esmeraldas y de oro a cambio de un pedazo de pan.
Rechazo el cinismo de una sociedad que sólo piensa en su propio bienestar y se desentiende del malestar de los otros, a base del cual construye su derroche.
Y a los malditos indiferentes que nunca se meten en líos.
Señalo con el dedo a los hipócritas que depositan una moneda en las huchas de las misiones pero no comparten la mesa con un inmigrante.
A los que te aplauden cuando eres reina y te abandonan cuando te salen pústulas.
A los que creen que sólo es importante tener y exhibir en lugar de sentir, pensar y ser.
Y ahora, ahora, en este momento de mi vida, no quiero casi nada.
Tan sólo la ternura de mi amor y la gloriosa compañía de mis amigos. Unas cuantas carcajadas y unas palabras de cariño antes de irme a la cama.
El recuerdo dulce de mis muertos.
Un par de árboles al otro lado de los cristales y un pedazo de cielo al que se asomen la luz y la noche.
El mejor verso del mundo y la más hermosa de las músicas. Por lo demás, podría comer patatas cocidas y dormir en el suelo mientras mi conciencia esté tranquila.
También quiero, eso sí, mantener la libertad y el espíritu crítico por los que pago con gusto todo el precio que haya que pagar.
Quiero toda la serenidad para sobrellevar el dolor y toda la alegría para disfrutar de lo bueno.
Un instante de belleza a diario.
Echar desesperadamente de menos a los que tengan que irse porque tuve la suerte de haberlos tenido a mi lado. No estar jamás de vuelta de nada.
Seguir llorando cada vez que algo lo merezca, pero no quejarme de ninguna tontería.
No convertirme nunca, nunca, en una mujer amargada, pase lo que pase.
Y que el día en que me toque esfumarme, un puñadito de personas piensen que valió la pena que yo anduviera un rato por aquí.
Sólo quiero eso.
Casi nada o todo.
Angeles Caso
-------------
" Para mí, ser es sorprenderme
de estar siendo"
sábado, 12 de enero de 2013
INFORMACION ENVIADA POR CONCHI, BOA AMIGA E CONSELLEIRA
INCREIBLE :Quien bebe VINO VIVE MENOS....
· Menos triste.
· Menos deprimido.
· Menos tenso.
· Menos peleado con la vida.
· Menos enfermo del corazón.
Piensa en ello.
· Menos deprimido.
· Menos tenso.
· Menos peleado con la vida.
· Menos enfermo del corazón.
Piensa en ello.
viernes, 11 de enero de 2013
jueves, 10 de enero de 2013
LAPOESÍA ES UN ARMA CARGADA DE FUTURO
Cuando ya nada
se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo. .........
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo. .........
Gabriel Celaya.
ALMOFADA DE LUZ
Qué afán leva ao sol a rescatar ó día
percorrendo a cara oculta da lúa
trala maleza de grises desta choiva
que garda o río das horas?
Qué afán leva ao sol
a engañar a máscara do tempo
acendendo menceres solidarios
cómplices da noite?
Qué afán leva ao sol
a pintar arco iris nas nubes
como un pacto de amor
entre os homes e o ceo?
Qué afán leva ao sol
a ser a almofada de luz deste futuro
preso e sen estrelas?
Ana López.
percorrendo a cara oculta da lúa
trala maleza de grises desta choiva
que garda o río das horas?
Qué afán leva ao sol
a engañar a máscara do tempo
acendendo menceres solidarios
cómplices da noite?
Qué afán leva ao sol
a pintar arco iris nas nubes
como un pacto de amor
entre os homes e o ceo?
Qué afán leva ao sol
a ser a almofada de luz deste futuro
preso e sen estrelas?
Ana López.
miércoles, 9 de enero de 2013
ESPERANZA
Planto hoxe no Patio, para sempre, este símbolo da ESPERANZA, PAZ E LIBERDADE.
Precisará votos especiais para que prospere .......

....máis que volver ao de antes, diría, que quero volverlle dar importancia ao que nunca deixou de tela ...
Precisará votos especiais para que prospere .......
....máis que volver ao de antes, diría, que quero volverlle dar importancia ao que nunca deixou de tela ...
martes, 8 de enero de 2013
OCARINA
domingo, 6 de enero de 2013
PATIO DE RECREO DE LOITO
Espero que a celebración do ano de Munch e o 2013 sexan só unha coincidencia.
Digo isto porque O Grito, ese cadro que é a mellor expresión plástica do arrepío, foi o que se me veu á cabeza cando me enterei do caso de Málaga.
Que crueldade tan obscena¡¡¡¡¡
Non se me ocorre outra cousa que mirar ao ceo cos puños erguidos e os dentes pechos, e logo, tirar ao chan uns pétalos imaxinarios bañados en bágoas.
gema, 06-01-13
sábado, 5 de enero de 2013
CARTA AOS REIS MAGOS
Moi respetables Srs. Reis Magos:
A verdade é que sempre pensei
que eran vostedes unha engañifa montada polos tendeiros para vender
mercancía.
Nunca me cadrou ben que uns Reis e
ademais Magos, lle levaran como regalo para un bebé ouro,
incienso e mirra. Excelencias, é
que non ten pés nin cabeza, para que quere iso un meniño se por
derriba é Deus? Vamos, unha extravagancia, pero como a literatura
oriental é tan dada ás grandes metáforas ......
Total,
que como nunca se sabe, e este ano as cousa andan moi jodida,
póñolles estas catro letras por se se lles ocorrira parar na miña
casa. Por certo, non deixo nada para os camelos.
Teño
que dicirlles a verdade: méritos non fixen ningún en todo o ano,
non me portei nada ben. Infrinxín normas de luxuria a pasto, exceso
de velocidade e salto de semáforos, non din limosnas nin recei nada,
odio aos políticos ata límites insospeitados, pago os impostos
porque non me queda outro remedio, consumo o mínimo posible e así o
país nunca tirará adiante.
Se
mandara algo aniquilaría o Senado, metade dos politicos e dos
sindicatos, metería no trullo a todo ladron aínda que fora parente
da Realeza e a todos os golfos sexan de que caste sexan....
Claro,
xa sei que con esta franca confesión que lles fago o que me poden
deixar será moitísimo carbón porque é o que merezo. Non saben
canto lle lo agradecerei porque a luz cortáronnola por impago xa fai
tempo e o gas tamén. Entón nunha pequena estufa de ferro que
recollemos na chatarra, non inverno non pasariamos tanto frío.
Por
se é o caso, saúdoos con moitos respetos e agradecementos de
antemán.

PD: aquí non busquedes estrela, guiádevos polo faro da Torre de Hércules.
PD: aquí non busquedes estrela, guiádevos polo faro da Torre de Hércules.
NOITE DE REIS
Entramos empurrados a un tren que non ten saídas de emerxencia.
As ventás non deixan ver con claridade a paisaxe.
Nos corredores os latidos dos vagóns fan tremer ao silencio.
Ninguén sube nin baixa.
Nembargantes, máis alá da medianoite, pode que se escoite o soño dun neno que nos esperte a todos.
Debemos seguir a viaxe.
"Próxima estación Esperanza".
Ana Lopez.
As ventás non deixan ver con claridade a paisaxe.
Nos corredores os latidos dos vagóns fan tremer ao silencio.
Ninguén sube nin baixa.
Nembargantes, máis alá da medianoite, pode que se escoite o soño dun neno que nos esperte a todos.
Debemos seguir a viaxe.
"Próxima estación Esperanza".
Ana Lopez.
Carta aos Reis Magos
"Contrigo"
![]() |
| "Regálanos entusiasmo... Un amigo, unha amiga (polo menos)" |
Baltasar, rei negro, quítanos tanta mediocridade e regálanos luz e luces, pombas e trigo. As sonatas para violín e piano que escribiu Mozart, xenio, díscolo, prófugo de todas as correccións imposicións satrapías e intolerancias. Melchor, rei de prata, danos alento cando o alento se precipite en nada. E ti, Gaspar, tráenos o gozo de vivir cando o gozo de vivir desapareza. Regálanos, rei de todos os reis, o sosego. Regálanos un horizonte, quero dicir unha ilusión que nos mova. Quítanos da boca o limón agrio, vinagre dos días, devólvenos a inocencia que o presente roubou. Limita a estupidez, ese andazo sen remedio. Eleva aos que non souberon elevarse. Reduce aos que reduciron aos outros. Danos honestidade, rectitude e dignidade, para desprezar os miserables e os que se pudren na súa miseria. Regálanos un «quitapenas». Non esquezas o Scalextric que pedín hai tantos anos (e sigo esperando). Esperanza, digo, que non falte. O tren da bruxa para subir con ela, con el, e deter con bicos a escuridade. Desexo afán apetito. Regálanos aspiracións que non rimen só con poder, fama ou dividendo. Turrón de chocolate cando o turrón non repouse nos escaparates. Pinturas de amor e non de guerra. Regálanos entusiasmo. Unha emoción que rabuñe a nosa pel. Uns ollos aos que mirar para revivir día por día, proclamando: ámote. Uns dedos que meter na boca, e lamber, e que o seu sabor sexa de azucre e papaia. Un amigo, unha amiga (polo menos). Regálanos afectos. Alegría e canción. Alguén que nos sosteña: poder pechar os ollos e caer. Regálanos, rei mago, vida para vivir. Para vivir: con ela, con el, contrigo.
Artigo publicado na Voz de Galicia por Xosé Carlos Caneiro (Foto propia)
viernes, 4 de enero de 2013
LOS REYES MAGOS ESTÁN EN CRISIS - Lucía Etxebarría
Miguel tiene doce años. Su padre le regala un iPhone por Reyes. Como no quiere reconocer que ha pedido dinero prestado, le cuenta al niño que de vez en cuando hace trabajos extra en negro. En cuanto Miguel regresa con su madre, le enseña el iPhone y repite lo que el padre ha dicho. La madre va relatándoles a todas las vecinas y familiares que el cabrón del padre siempre se está quejando de que casi no puede pagar la pensión alimenticia cuando, mira por dónde, resulta que el dinero le sobra. Finalmente, la historia desembocó en una discusión cataclísmica en la que familiares y amigos se vieron obligados a tomar partido a favor o en contra de José. Lo más absurdo de toda la historia es que nadie con dos dedos d
e cabeza le regala un iPhone a un niño de doce años. Excepto un padre divorciado de una mujer que le culpabiliza de haber abandonado al niño y de no saber cuidar de él, y que cree que el cariño se compra.
Este domingo muchos niños no recibirán regalos, o los regalos no serán tantos ni tan costosos como los que recibieron en el 2012. A algunos padres les va a costar explicar esto. Tendrán que decir a los niños que la crisis es global y que también ha afectado a la empresa de SS.MM. de Oriente. Pero quizá algo bueno podamos sacar de todo esto y empecemos a educar a nuestros hijos en otros valores.
La historia del iPhone de Miguel ilustra muy bien el delirio consumista en el que nos habíamos instalado en los últimos años. Mi hija me ha vuelto loca los dos últimos años con la cantinela de “quiero una Monster High”. Las tiene todas. No le llegan a durar ni un mes. Acaban olvidadas en cualquier cajón, desmembradas como si hubieran vivido la masacre de Texas (todas han perdido al menos un brazo). Mi hija es el exponente perfecto de que la sociedad consumista –aquella que devora productos sin llegar a disfrutar de ellos, que propugna el consumo acelerado de mercancías desechables y las relaciones de usar y tirar– tiene su futuro asegurado; porque enseñamos a los niños a ser consumistas casi desde que nacen. También les enseñamos a asociar afecto con mercancías, a identificar dinero con cariño e incluso a chantajear (mi hija no paró de darle matraca a mi madre hasta que le compró la Draculaura, y si Miguel recibió un iPhone fue, obviamente, porque lo había pedido).
Ningún regalo caro sustituye a una carencia emocional, pero una persona que no conoce el afecto real no lo sabe, porque no puede comparar. Por lo tanto, a falta de afecto, cada vez deseará más cosas materiales, y como estas jamás le proporcionarán lo que en el fondo ansía –sin saber siquiera que lo ansía–, el resultado es que cada vez deseará más en una espiral autorreferente: un iPhone 5 en lugar de un 4, unos zapatos de temporada porque los del año pasado (nuevecitos) ya se han pasado de moda, una Monster High porque las Bratz ya no se estilan.
Podríamos regalar a los niños la enseñanza de saber apreciar su suerte, de valorar el hecho de que han nacido en una parte del mundo en la que no les van a hacer trabajar o luchar como soldados a los ocho años ni les van a casar a la fuerza a los doce. Pero el mejor regalo que se puede hacer a los niños y niñas es el cariño incondicional: un bien escaso y que no se compra con dinero.
PS: Miguel perdió el iPhone en febrero
jueves, 3 de enero de 2013
ANA, A ONDE VAI O TEMPO ???
Penso que a ningures. O tempo non vai a ningures.
O TEMPO É O CADALEITO
DOS ESQUELETES DAS HORAS.
O TEMPO É O CADALEITO
DOS ESQUELETES DAS HORAS.
miércoles, 2 de enero de 2013
Encetemos o ano con xenerosidade e esperanza.
!Inda non chegaron os tempos de ceder o futuro!
Bo Aninovo!
Xermolo de vida
en mans abertas.
Nómada de soños
e futuros.
Renace cada día
ó amor compartido.
Sen dobregarse,
inmune ó desalento
desafía á inxustiza.
Abre horizontes coutados,
defendendo a inocentes
en toda a face da terra.
Ana López.
!Inda non chegaron os tempos de ceder o futuro!
Bo Aninovo!
Xermolo de vida
en mans abertas.
Nómada de soños
e futuros.
Renace cada día
ó amor compartido.
Sen dobregarse,
inmune ó desalento
desafía á inxustiza.
Abre horizontes coutados,
defendendo a inocentes
en toda a face da terra.
Ana López.
martes, 1 de enero de 2013
Empezo cun problema:
- Non desexo deixar de fumar
-Non desexo empezar a estudar inglés
- Non desexo comezar ningunha dieta de adelgazamento
- Non desexo comezar a ir a ningún ximnasio
- Non desexo volver 20 anos atrás
- Non desexo facerme ningún implante ( que non sexa dental )
-Non desexo ter máis do que necesite ......
lunes, 31 de diciembre de 2012
domingo, 30 de diciembre de 2012
TEMPO
O tempo non ten ollos,
non ve o musgo que medra na ventá
onde pendura o espello
que ninguén mira.
Non ve as bonecas de cartón
coa cara cuarteada
e os traxes desvaídos pola luz.
Enche os cuartos de seres diminutos
de ollos enormes.
Fai do po efímeras esculturas,
sementa cinza na melena.
Para que quere ollos o tempo
se non sabe a onde vai?
sábado, 29 de diciembre de 2012
ASFIXIA
Desesperado, entro en la Fnac a la caza de un libro que me salve la vida. Arrastro la desesperación desde la Casa del Libro y sigo con ella hasta La Central, la nueva tienda de los alrededores de Callao. Un libro que me salve la vida, pero del que no me haya hablado nadie todavía, que no haya salido en los periódicos, que no se encuentre entre los diez mejores del año, quizá que ni siquiera se haya publicado, aunque misteriosamente esté ahí, para mí, y nos reconozcamos al instante. Con la desesperación intacta, abandono la zona y bajo al metro donde una pareja de adolescentes, junto a la máquina expendedora de billetes, se salvan la vida el uno al otro a cuchilladas, si sus lenguas fueran dos cuchillos. Eso es salvarse la vida con desesperación, me digo, mientras la máquina me da un sablazo. Ya en el tren, una mujer ecuatoriana observa con desasosiego la pantalla del móvil a la espera de una llamada, de un mensaje, de un whatsApp que le salve la vida. Y estos que ahora entran a tocar la guitarra están pidiéndonos en realidad que les salvemos la vida......
J.J. Millás
J.J. Millás
viernes, 28 de diciembre de 2012
QUE NON MORRA A ESPERANZA
–Pero si no he hecho ningún ruido...
–Pero quieres que los haga yo...
–Ha, ha. Bueno, un poco nada más.
–Que te estés quieto, te digo. Pesado.
–Pero si los niños ya están dormidos…
–Que me dejes, que mañana madrugo. Además no estoy de humor.
–… Yo también madrugo… ¿Y por qué no estás de humor?
–¿Y por qué tendría que estarlo? No tiene que ver contigo. Por qué va a ser, ya sabes.
La crisis.
–¡No me fastidies! Oye, esto me suena a escena cómica, lo que ocurre es que en vez de decir, como en los chistes, “me duele la cabeza”, tú dices “la crisis”.
–Vaya tontería. Mira que humor tan rijosillo, mira cómo me río. Hi, hi.
–Sí que te ríes, sí que te ríes.
–Pero si es verdad… Ya no es por el trabajo, que luchas y luchas, pero no sabes cómo estarás dentro de un año. Es por los críos, ¿qué les espera?
–Mujer, ya se verá. ¿Cómo estaban las cosas cuando teníamos nosotros sus años? ¿Qué hablarían nuestros padres cuando estaban en la cama como ahora nosotros? Ya nos hemos olvidado, o simplemente cuando eres más joven lo vives todo con más inconsciencia.
–Pero ahora no es así, ahora ves a la gente joven tan desanimada… ¿Qué les estamos diciendo? Que no hay nada que hacer aquí, que se vayan. Como el individuo ese que los manda a Finlandia…
–No puedes hacer caso de las estupideces que diga cualquier mala persona. Todos hablan y hablan, y ya ves que siempre se equivocan. No sabe uno a quien hacerle caso, a nadie.
–Pero es que antes hablaban de dos años, luego de tres, ahora de quince y de veinte… ¿A quién hay que hacer caso? ¿Al Gobierno? ¿A los economistas? ¿Al Banco Mundial…? ¿A su puñetera madre?
–Venga, mujer, no te enfades. No les hagas caso.
–Que no les haga caso… No, ya sé lo que tú quieres, pero no estoy de humor. La crisis. Anda y ríete tú.
–Te lo digo en serio, no se les puede hacer caso a esas predicciones, o son hipótesis aventuradas o son predicciones posibles o son propaganda. No lo sabemos, no lo vas a saber.
–Que te estés quieto, que no estoy para bromas… Pero entonces, ¿qué quieren? ¿Volvernos locos a todos?
–Puede ser, para aturdirnos y no ir a lo esencial: que esta política acaba con sectores sociales y que aceptarlo es un suicidio. Que hay que hacer exactamente lo contrario y que, si no, no hay esperanza.
–Esperanza, me dices. Eso es lo quisiera darle a los hijos. Pero me puede todo lo que oigo, la información me abruma.
–Mira, lo único que sé es que si me doy por vencido, ya está todo perdido. Así que en las cosas que no están en mi mano ya no puedo hacer nada, pero en las que están en mi mano hago lo que puedo.
–Que quites de ahí la mano, te digo. Pesado.
–Pues eso, no dejes que te quiten la esperanza, pasa de ellos. Que no se cuele la crisis en esta cama, así tan calentitos.
–Que quites la mano de ahí. Ya está, ya te saliste con la tuya.
–¿Qué?
–Te voy a dar a ti esperanza.
Suso de Toro
CARTA AOS REIS MAGOS
Queridos Reis Magos:
O único que vos pido para o ano que vén é unha conta gorda e un corpo delgado ...
Por favor, tentade, non misturedes as cousas coma o ano pasado¡¡¡¡
martes, 25 de diciembre de 2012
25-12-12
Onte, a luz dunha mirada inocente iluminou a casa. Primeiro víronse refachos de luces exteriores que puideran ser anuncios da chegada de Papá Noel, a excitación prende nas meniñas dos ollos un punto como de temor e asombro, hai algún ruído descoñecido ...... que aumenta as sospeitas, todos se poñen en garda e disfrutan dese momento único no que a maxia envolve todo.
A avoa recibe unha chamada ( os tempos evolucionan) comunicando que se produciu a invasión misteriosa e agardada . Na entrada, indica a mensaxe. Na entrada da casa, no holin.
Entre ruxidos de papeis e exclamacións variadas produciuse o incendio da ilusión da vida e da esperanza para os que xa a temos algo apagada.
gema, 25-12-12
lunes, 24 de diciembre de 2012
domingo, 23 de diciembre de 2012
Rescate
"Cando todo cae, quedas ti. Toca a túa pel. Ti non es mentira..."
En ocasións non consegues resistir e saltan as bágoas, como dentes, ratas nos ollos. En ocasións sentes a soidade como serpe, enroscándose no peito, corazón arriba. Gritas «non podo máis» fronte ao espello dos días e afirmas que nada paga a pena. Equivócaste. Están os amigos que te escoitan, teléfono por medio ou cara a cara: sempre hai alguén a quen abrazar. Os que afirman que non tires a toalla. Os que len as palabras que mandas envoltas en papel celofán electrónico, SOS en código morse: rescátame. Están as gotas de chuvia que acariñan o teu rostro de inverno. Están as cousas que nunca mancan: os libros imprescindibles, os versos de amor, as noites de azucre que recordas con imprudencia. Está o sol que non logras ver, pero está: ¡está! Grito para que me escoites máis alá dos quilómetros e das horas. Cando todo cae, quedas ti. Toca a túa pel. Ti non es mentira. Ti e todo o que amas: a única verdade que podes proclamar sen temor. Proclama, pois, a túa verdade. Os ollos de luz que pasean mentres o café escribe letras de quimera. Cando non queda nada quedas ti, coas túas virtudes e defectos, grandezas e quebrantos: tan humano e indefenso. Mírate ao espello e abrázate. Neste mundo onde os hipócritas son batallón, neste tempo de descrédito dos salvadores, debes saber que tamén son batallón os xenerosos, solidarios, desprendidos, desinteresados e espléndidos. Vivir para os outros é o modo máis fértil de vivir. Se vives para algo máis que para ti mesmo, comprenderás que non precisas ningún rescate. Ti non es náufrago. Os náufragos auténticos son eses, e hai moitos, que non teñen a quen abrazar.
Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicado na Voz de Galicia (Foto propia)
sábado, 22 de diciembre de 2012
miércoles, 19 de diciembre de 2012
SEMPRE HABERÁ UNHA ESTRELA AÍNDA QUE A TAPEN AS NUBES
Por non ter palabras, taigo esta estrela ao Patio para xogarmos con ela.
Conto de Nadal
Saíra coa última estrela da tarde, na procura dunha lúa preñada de soños.
O vento esgazara as últimas nubes do día e quedaron penduradas da noite.
Desapareceu o camiño.
Non se oían os chios dos paxaros.
Por cumes e vales andivo perdido algún tempo perseguindo lúas gordas e estrelas despistadas.
Cada día era máis dificil volver a ilusionarse; era como se a desesperanza se acubillase na parte traseira do corazón.
Á luz non lle foi doado convencer ás nubes de que se desprendesen da noite, e se convertesen nesa auga morna e salgada que lava as impurezas das entrañas e arrastra a decepción.
Ó cabo, despuntou un ceo azul que debuxou de novo o camiño. Os pés fixeron remuíños no pó, e as mans apartaron as pólas das árbores que lle batían nos ollos.
Recoñeceu a paisaxe.
Estaba preto.
Apurou o paso.
Ata el chegaban as amadísimas voces dos seus, e o lume do fogar espertaba a súa pel.
Cando entrou na cociña ninguén lle preguntou nada, os bicos e as apertas substituiron as palabras.
Fóra, a lúa agardaba. Facíalle acenos na ventá. Ninguén a miraba. Decatouse de que non voltaría a buscala...
A estrela do Nadal era quen o abrazaba.
Ana López.
O vento esgazara as últimas nubes do día e quedaron penduradas da noite.
Desapareceu o camiño.
Non se oían os chios dos paxaros.
Por cumes e vales andivo perdido algún tempo perseguindo lúas gordas e estrelas despistadas.
Cada día era máis dificil volver a ilusionarse; era como se a desesperanza se acubillase na parte traseira do corazón.
Á luz non lle foi doado convencer ás nubes de que se desprendesen da noite, e se convertesen nesa auga morna e salgada que lava as impurezas das entrañas e arrastra a decepción.
Ó cabo, despuntou un ceo azul que debuxou de novo o camiño. Os pés fixeron remuíños no pó, e as mans apartaron as pólas das árbores que lle batían nos ollos.
Recoñeceu a paisaxe.
Estaba preto.
Apurou o paso.
Ata el chegaban as amadísimas voces dos seus, e o lume do fogar espertaba a súa pel.
Cando entrou na cociña ninguén lle preguntou nada, os bicos e as apertas substituiron as palabras.
Fóra, a lúa agardaba. Facíalle acenos na ventá. Ninguén a miraba. Decatouse de que non voltaría a buscala...
A estrela do Nadal era quen o abrazaba.
Ana López.
martes, 18 de diciembre de 2012
21 - 12 - 12
Acábase o tempo, son horas as que
quedan para outro fin do mundo. Eu no último aínda era pequena e
predicárono na igrexa, como non. Miña nai levabame á misa e lembro
que dende que saín de alí pasei a dor de barriga máis caralludo
que lembro. Medo, puro medo físico, visceral. Como era pequena non
constatei que o mundo non se acabara para que me servira de
experiencia. Logo viñeron outros e o último debeu ser o do 2000.
Ese xa non me asustou nadiña, aló cada quen cos medos que goste de
cultivar, eu os imprescindibles, case ningún. Para que?
Bueno, pois agora, xusto o día antes
de que toque a lotería, para máis joda, outra vez.
Avísovos para que nas horas que
quedan, sempre que queiredes, fagades unha investigación exhaustiva
de por onde pode quedar aquí na Coruña, algo así coma un bunquer
que anos atrais, para outro fin do mundo houbo xente que preparou e
que ten pensado meterse alí.
Eu se queredes douvos máis pistas
porque o oín no radio e colaboro co que necesitedes pero dentro non
vou. Non quero saír e ter que vivir nun mundo máis devastado que o
de agora e sobre todo sen televisión nin ordenador.....
lunes, 17 de diciembre de 2012
Furados dos soños
Como en los sueños,
detrás del rostro que nos mira no hay nadie.
Jorge Luis Borges.
No fondal ocre da memoria
poúsanse os nomes que se escaparon polos furados dos soños
e palpitan nas liñas do tempo;
as rúas que non volveremos a camiñar,
as casa brancas que non habitaremos nunca,
as portas que se pecharon,
as ventás que non se abriron,
os días abafantes en cuartos escuros,
as voces estrañas, e as risas das máscaras.
Veñen do máis alá da noite,
onde cada mencer morren os camiños,
as árbores dan cobixo á sombra
e os anxos gardan as palabras.
Son siluetas evanescentes
que se deslizan polos laberintos da nebra
atravesando a realidade
ate se convertir en nada.
Ana López.
detrás del rostro que nos mira no hay nadie.
Jorge Luis Borges.
No fondal ocre da memoria
poúsanse os nomes que se escaparon polos furados dos soños
e palpitan nas liñas do tempo;
as rúas que non volveremos a camiñar,
as casa brancas que non habitaremos nunca,
as portas que se pecharon,
as ventás que non se abriron,
os días abafantes en cuartos escuros,
as voces estrañas, e as risas das máscaras.
Veñen do máis alá da noite,
onde cada mencer morren os camiños,
as árbores dan cobixo á sombra
e os anxos gardan as palabras.
Son siluetas evanescentes
que se deslizan polos laberintos da nebra
atravesando a realidade
ate se convertir en nada.
Ana López.
viernes, 14 de diciembre de 2012
AGASALLO PARA ESTAS DATAS E O ANO NOVO
CANDO ME AMO DE VERDADE
Cuando me amé de verdad, comprendí que en cualquier circunstancia, yo estaba en el lugar correcto y en el momento preciso. Y, entonces, pude relajarme. Hoy sé que eso tiene nombre… autoestima.
Cuando me amé de verdad, pude percibir que mi angustia y mi sufrimiento emocional, no son sino señales de que voy contra mis propias verdades. Hoy sé que eso es… autenticidad.
Cuando me amé de verdad, dejé de desear que mi vida fuera diferente, y comencé a ver que todo lo que acontece contribuye a mi crecimiento. Hoy sé que eso se llama…madurez.
Cuando me amé de verdad, comencé a comprender por qué es ofensivo tratar de forzar una situación o a una persona, solo para alcanzar aquello que deseo, aún sabiendo que no es el momento o que la persona (tal vez yo mismo) no está preparada. Hoy sé que el nombre de eso es… respeto.
Cuando me amé de verdad, comencé a librarme de todo lo que no fuese saludable: personas y situaciones, todo y cualquier cosa que me empujara hacia abajo. Al principio, mi razón llamó egoísmo a esa actitud. Hoy sé que se llama… amor hacia uno mismo.
Cuando me amé de verdad, dejé de preocuparme por no tener tiempo libre y desistí de hacer grandes planes, abandoné los mega-proyectos de futuro. Hoy hago lo que encuentro correcto, lo que me gusta, cuando quiero y a mi propio ritmo. Hoy sé, que eso es… simplicidad.
Cuando me amé de verdad, desistí de querer tener siempre la razón y, con eso, erré muchas menos veces. Así descubrí la… humildad.
Cuando me amé de verdad, desistí de quedar reviviendo el pasado y de preocuparme por el futuro. Ahora, me mantengo en el presente, que es donde la vida acontece. Hoy vivo un día a la vez. Y eso se llama… plenitud.
Cuando me amé de verdad, comprendí que mi mente puede atormentarme y decepcionarme. Pero cuando yo la coloco al servicio de mi corazón, es una valiosa aliada. Y esto es…saber vivir!
No debemos tener miedo de cuestionarnos… Hasta los planetas chocan y del caos nacen las estrellas.
Cuando me amé de verdad, pude percibir que mi angustia y mi sufrimiento emocional, no son sino señales de que voy contra mis propias verdades. Hoy sé que eso es… autenticidad.
Cuando me amé de verdad, dejé de desear que mi vida fuera diferente, y comencé a ver que todo lo que acontece contribuye a mi crecimiento. Hoy sé que eso se llama…madurez.
Cuando me amé de verdad, comencé a comprender por qué es ofensivo tratar de forzar una situación o a una persona, solo para alcanzar aquello que deseo, aún sabiendo que no es el momento o que la persona (tal vez yo mismo) no está preparada. Hoy sé que el nombre de eso es… respeto.
Cuando me amé de verdad, comencé a librarme de todo lo que no fuese saludable: personas y situaciones, todo y cualquier cosa que me empujara hacia abajo. Al principio, mi razón llamó egoísmo a esa actitud. Hoy sé que se llama… amor hacia uno mismo.
Cuando me amé de verdad, dejé de preocuparme por no tener tiempo libre y desistí de hacer grandes planes, abandoné los mega-proyectos de futuro. Hoy hago lo que encuentro correcto, lo que me gusta, cuando quiero y a mi propio ritmo. Hoy sé, que eso es… simplicidad.
Cuando me amé de verdad, desistí de querer tener siempre la razón y, con eso, erré muchas menos veces. Así descubrí la… humildad.
Cuando me amé de verdad, desistí de quedar reviviendo el pasado y de preocuparme por el futuro. Ahora, me mantengo en el presente, que es donde la vida acontece. Hoy vivo un día a la vez. Y eso se llama… plenitud.
Cuando me amé de verdad, comprendí que mi mente puede atormentarme y decepcionarme. Pero cuando yo la coloco al servicio de mi corazón, es una valiosa aliada. Y esto es…saber vivir!
No debemos tener miedo de cuestionarnos… Hasta los planetas chocan y del caos nacen las estrellas.
Charles Chaplin
miércoles, 12 de diciembre de 2012
12 DO 12 ÁS 12
Hoxe a hora do recreo é especial , esta data é irrepetible. Quizabes non teña demasiada importancia porque en realidade cada intre da nosa vida é irrepetible, pero polo menos é chusco:
12 - 12 - 12 h
Non sei se os maias o terían anotado nos seus cadernos. En tal caso, falaremos mañá.....
12 - 12 - 12 h
Non sei se os maias o terían anotado nos seus cadernos. En tal caso, falaremos mañá.....
martes, 11 de diciembre de 2012
NON SABÍA SOÑAR(animación á escritura)
Cando eu nacín eran tempos dificiles,máis ou menos como agora,viñamos a este mundo con unha barra de pan baixo o brazo, ou eso dicían, o que non traíamos era un manual de instruccións, así que esto da vida era toda unha aventura dende o principio, un asunto de proba e error por camiños mal transitados, cheos de cruces mal sinalizados.Pero o que despistaban máis eran uns carreiros aparentemente doados de andar,cheos de frores polas beiras que te levaban polo aire...
Miña nai advertíame tódolos días que non me metese por alí, que aqueles vieiros non levaban a ningures e podían ser perigosos para min xa que tiña moitos paxaros na cabeza .Esto si que me poñía nerviosa ! que podía ser pior que ter aqueles inquilinos pica que te pica no miolo !
A curiosidade, a ánsia, ou o que demo fora, leváronme a percorrelos algunha vez, bueno para servos sinceira ! moitisimas veces !Eran parte de min, o que pasaba era que, ou me perdía ,ou me cansaba...
e daba a volta para a casa.
Miña nai non decía nada pero na mirada adiviñábase un !xa cho decía eu ! antes de bicarme e apertarme contra o seu peito. Para min que ela sabía do que falaba.
A altura dos meus anos penso que os soños non son malos, pola contra axudan a sentirte viva cada día e a ter esperanza, máis é preciso saber encaixalos na realidade porque as frores que medran polas súas beiras pode que teñan espiñas.
Unha soñadora irredenta.
Miña nai advertíame tódolos días que non me metese por alí, que aqueles vieiros non levaban a ningures e podían ser perigosos para min xa que tiña moitos paxaros na cabeza .Esto si que me poñía nerviosa ! que podía ser pior que ter aqueles inquilinos pica que te pica no miolo !
A curiosidade, a ánsia, ou o que demo fora, leváronme a percorrelos algunha vez, bueno para servos sinceira ! moitisimas veces !Eran parte de min, o que pasaba era que, ou me perdía ,ou me cansaba...
e daba a volta para a casa.
Miña nai non decía nada pero na mirada adiviñábase un !xa cho decía eu ! antes de bicarme e apertarme contra o seu peito. Para min que ela sabía do que falaba.
A altura dos meus anos penso que os soños non son malos, pola contra axudan a sentirte viva cada día e a ter esperanza, máis é preciso saber encaixalos na realidade porque as frores que medran polas súas beiras pode que teñan espiñas.
Unha soñadora irredenta.
lunes, 10 de diciembre de 2012
domingo, 9 de diciembre de 2012
Non se pode calar.
Non se pode calar,
mentres haxa unha árbore que se derrube
no lombo dun sen-teito,
cando era o seu último refuxio.
Non se pode calar,
mentres un home sen futuro sexa culpable
de buscar abeiro no refugo dun coche.
Non se pode calar,
mentres camiñen retortas as verdades
por vieiros culpables,
trabucando enderezos.
Non se pode calar,
mentres a auga nos chegue ao pescozo,
e nos fagan tragar rodas de muíño.
Non se pode calar,
mentres sigan as ilusións pechadas
nos arcóns dos intocables,
e a luz non esperte as ruínas da conciencia.
Non se pode calar;
un poema non se desliza no silenzo.
Ana López.
mentres haxa unha árbore que se derrube
no lombo dun sen-teito,
cando era o seu último refuxio.
Non se pode calar,
mentres un home sen futuro sexa culpable
de buscar abeiro no refugo dun coche.
Non se pode calar,
mentres camiñen retortas as verdades
por vieiros culpables,
trabucando enderezos.
Non se pode calar,
mentres a auga nos chegue ao pescozo,
e nos fagan tragar rodas de muíño.
Non se pode calar,
mentres sigan as ilusións pechadas
nos arcóns dos intocables,
e a luz non esperte as ruínas da conciencia.
Non se pode calar;
un poema non se desliza no silenzo.
Ana López.
sábado, 8 de diciembre de 2012
UN POEMA POR 20 CÉNTIMOS
Se che cadra pasear polas rúas Da Coruña podes escoitar un saúdo moi especial:
_Boas tardes, ¿por favor comprame un poema?
O que pregunta é un rapaz, leva na man un puñado de poemas enrolados, e atados cunha cinta vermella.
Párate a miralo, é poesía en carne viva.
E, ! por favor compralle un poema!
Ana López.
_Boas tardes, ¿por favor comprame un poema?
O que pregunta é un rapaz, leva na man un puñado de poemas enrolados, e atados cunha cinta vermella.
Párate a miralo, é poesía en carne viva.
E, ! por favor compralle un poema!
Ana López.
viernes, 7 de diciembre de 2012
O TRUNFO DA MEDIOCRIDADE
Quienes me conocen saben de mis credos e idearios. Por encima de éstos, creo que ha llegado la hora de ser sincero. Es, de todo punto, necesario hacer un profundo y sincero ejercicio de autocrítica, tomando, sin que sirva de precedente, la seriedad por bandera.
Quizá ha llegado la hora de aceptar que nuestra crisis es más que económica, va más allá de estos o aquellos políticos, de la codicia de los banqueros o la prima de riesgo.
Asumir que nuestros problemas no se terminarán cambiando a un partido por otro, con otra batería de medidas urgentes, con una huelga general, o echándonos a la calle para protestar los unos contra los otros.
Reconocer que el principal problema de España no es Grecia, el euro o la señora Merkel.
Admitir, para tratar de corregirlo, que nos hemos convertido en un país mediocre. Ningún país alcanza semejante condición de la noche a la mañana. Tampoco en tres o cuatro años. Es el resultado de una cadena que comienza en la escuela y termina en la clase dirigente.
Hemos creado una cultura en la que los mediocres son los alumnos más populares en el colegio, los primeros en ser ascendidos en la oficina, los que más se hacen escuchar en los medios de comunicación y a los únicos que votamos en las elecciones, sin importar lo que hagan, alguien cuya carrera política o profesional desconocemos por completo, si es que la hay. Tan solo porque son de los nuestros.
Estamos tan acostumbrados a nuestra mediocridad que hemos terminado por aceptarla como el estado natural de las cosas. Sus excepciones, casi siempre, reducidas al deporte, nos sirven para negar la evidencia.
- Mediocre es un país donde sus habitantes pasan una media de 134 minutos al día frente a un televisor que muestra principalmente
basura.
- Mediocre es un país que en toda la democracia no ha dado un solo presidente que hablara inglés o tuviera unos mínimos conocimientos sobre política internacional.
- Mediocre es el único país del mundo que, en su sectarismo rancio, ha conseguido dividir, incluso, a las asociaciones de víctimas del terrorismo.
- Mediocre es un país que ha reformado su sistema educativo tres veces en tres décadas hasta situar a sus estudiantes a la cola del mundo desarrollado.
- Mediocre es un país que tiene dos universidades entre las 10 más antiguas de Europa, pero, sin embargo, no tiene una sola universidad entre las 150 mejores del mundo y fuerza a sus mejores investigadores a exiliarse para sobrevivir.
- Mediocre es un país con una cuarta parte de su población en paro, que sin embargo, encuentra más motivos para indignarse cuando los guiñoles de un país vecino bromean sobre sus deportistas.
- Mediocre es un país donde la brillantez del otro provoca recelo, la creatividad es marginada –cuando no robada impunemente- y la independencia sancionada.
- Mediocre es un país en cuyas instituciones públicas se encuentran dirigentes políticos que, en un 48 % de los casos, jamás ejercieron sus respectivas profesiones, pero que encontraron en la Política el más relevante modo de vida.
- Es Mediocre un país que ha hecho de la mediocridad la gran aspiración nacional, perseguida sin complejos por esos miles de jóvenes que buscan ocupar la próxima plaza en el concurso Gran Hermano, por políticos que insultan sin aportar una idea, por jefes que se rodean de mediocres para disimular su propia mediocridad y por estudiantes que ridiculizan al compañero que se esfuerza.
- Mediocre es un país que ha permitido, fomentado y celebrado el triunfo de los mediocres, arrinconando la excelencia hasta dejarle dos opciones: marcharse o dejarse engullir por la imparable marea gris de la mediocridad.
- Es Mediocre un país, a qué negarlo, que, para lucir sin complejos su enseña nacional, necesita la motivación de algún éxito deportivo.
ANTONIO FRAGUAS DE PABLOS (FORGES)
correo enviado por Angela
martes, 4 de diciembre de 2012
O TESOURO
Na bolsa da nai
entre chícharos e froita,
asomaban os grelos máis fermosos do mercado;
nun recuncho, o meu tesouro:
un boliño de pan gramado
e un conto de fadas.
! Canto amor naquela bolsa a cadros!
Ana López.
entre chícharos e froita,
asomaban os grelos máis fermosos do mercado;
nun recuncho, o meu tesouro:
un boliño de pan gramado
e un conto de fadas.
! Canto amor naquela bolsa a cadros!
Ana López.
lunes, 3 de diciembre de 2012
domingo, 2 de diciembre de 2012
CONTO DE NADAL
Acércase o Nadal. Nalguns fogares teñen o costume de gardar as figuriñas do nacemento envoltas en papeis de xornais, metidas en caixas de cartón que depositan nun armario, soto ou desván, ata o próximo ano.
Onte houbo un traslado da caixa nesta casa, e leva toda unha noite na mesa do salón. Este ritual é de sobras coñecido polas figuriñas de barro, e saben que está moi próximo o día en que luzan esplendorosas no nacemento.
Con todo agarimo a dona da casa vailles quitando, un por un, o mantiño de papel que os cobre e limpándolles o po con un trapiño suave para non mancalos.
Dúas destas figuras están este ano inquedas:a mula e o boi.
_Xa está aí- dí a mula- xa verás como este ano no nos saca o papel.
_Anda, deixa ,deixa...xa estás ti coas tuas lerias- contesta o boi.
_!Dígocho que o oin na radio un dia que se lle esqueceu pechar a porta, o Papa quere desahuciarnos, pégouselle o dos bancos, polo que se ve.
_Quita, quita!, pero se nós somos unha parella famosa: coma Sansón e Dalila, David e Goliat, que sei eu !imposible!
_Munudos exemplos, só se che esqueceron Cain e Abel...
-Escoita, o Papa anda moi preocupado cós cordóns isos que sei que son malos para a saúde.
_ !Condóns ignorante! e non son malos para nada.
_Bueno, como se chamen ¿tamén o oiches pola radio?
_ Agarda...paréceme...!si,estame desenvolvendo ,e sácame o po!Este é bo sinal.
_Ves mula,xa che dicia eu que ela ao Papa nunca lle fixo moito caso...
Ana López.
Onte houbo un traslado da caixa nesta casa, e leva toda unha noite na mesa do salón. Este ritual é de sobras coñecido polas figuriñas de barro, e saben que está moi próximo o día en que luzan esplendorosas no nacemento.
Con todo agarimo a dona da casa vailles quitando, un por un, o mantiño de papel que os cobre e limpándolles o po con un trapiño suave para non mancalos.
Dúas destas figuras están este ano inquedas:a mula e o boi.
_Xa está aí- dí a mula- xa verás como este ano no nos saca o papel.
_Anda, deixa ,deixa...xa estás ti coas tuas lerias- contesta o boi.
_!Dígocho que o oin na radio un dia que se lle esqueceu pechar a porta, o Papa quere desahuciarnos, pégouselle o dos bancos, polo que se ve.
_Quita, quita!, pero se nós somos unha parella famosa: coma Sansón e Dalila, David e Goliat, que sei eu !imposible!
_Munudos exemplos, só se che esqueceron Cain e Abel...
-Escoita, o Papa anda moi preocupado cós cordóns isos que sei que son malos para a saúde.
_ !Condóns ignorante! e non son malos para nada.
_Bueno, como se chamen ¿tamén o oiches pola radio?
_ Agarda...paréceme...!si,estame desenvolvendo ,e sácame o po!Este é bo sinal.
_Ves mula,xa che dicia eu que ela ao Papa nunca lle fixo moito caso...
Ana López.
sábado, 1 de diciembre de 2012
CABALLERO BONAL
Espera
Y tú me dices
que tienes los pechos vencidos de esperarme,
que te duelen los ojos de tenerlos vacíos de mi cuerpo,
que has perdido hasta el tacto de tus manos
de palpar esta ausencia por el aire,
que olvidas el tamaño caliente de mi boca.
Y tú me lo dices que sabes
que me hice sangre en las palabras de repetir tu nombre,
de golpear mis labios con la sed de tenerte,
de darle a mi memoria, registrándola a ciegas,
una nueva manera de rescatarte en besos
desde la ausencia en la que tú me gritas
que me estás esperando.
Y tú me lo dices que estás tan hecha
a este deshabitado ocio de mi carne
que apenas sí tu sombra se delata,
que apenas sí eres cierta
en esta oscuridad que la distancia pone
entre tu cuerpo y el mío.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

