PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
sábado, 12 de mayo de 2012
"Toda la masa de aromas de estas flores para serenar la noche que cae sobre nuestras lágrimas"
René Char.
A Xana
Viste o sol un mandilón de flores
cun soño en cada flor
e unha nova canción.
Un xardin pintado coas cores do
tempo
e a vida latendo na linea do vento.
!Corre meu amor!Que esa nube negra
non apague a luz do teu corazón.
Ana López
viernes, 11 de mayo de 2012
jueves, 10 de mayo de 2012
EDUARDO GALEANO
Eu penso que é a Prima de Riesgo
miércoles, 9 de mayo de 2012
ANIMACIÓN Á ESCRITURA
O talismán
| "Cantas lembranzas en cada pétalo... En cada centímetro de tea... " |
Abriu o armario. Alí estaba, case oculto entre a roupa perfectamente aliñada nas perchas de madeira. Retirouno con coidado, como se tivera medo de que se lle fora desfacer entre os dedos. Ollouno durante uns segundos e logo refregou as súas meixelas ardentes de febre contra o tecido gastado, pousou case con devoción os labios secos sobre as flores descoloridas que sementaban de nostalxia o corpiño axustado e se espallaban con desordenada xenerosidade sobre a longa faldra . Cantas lembranzas en cada pétalo... En cada centímetro de tea...
Apoiou as costas contra a parede e posuída por unha doce éxtase, deixouse escorregar con preguiza ata o chan. Xa non sentía medo, nin dor... A morte só era unha fantasía de flores coa que xogar eternamente.
(Animación á escritura)
martes, 8 de mayo de 2012
Téñoas un pouco mal afeitas, ademais son moi frikis e non acougan co do día da nai e tal .....
Bueno, a verdade é que eu tamén caín na trampa por dobre partida, andiven afaenada en buscar algo bonito para o tal día:
VELAÍ .......
viernes, 4 de mayo de 2012
PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA
jueves, 3 de mayo de 2012
COUSAS
Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicado na Voz de Galicia
Négate a ser cousa. As cousas viven no frío. Que non te traten como un obxecto que colocan ou descolocan por riba da cómoda do presente. Que non fagan contigo un pano de usar e tirar, que non rouben a túa dignidade, que non te inclúan na nómina dos adeptos a unha consigna. Que non te engañen con sofismas, que non anoten o teu nome a carón dun número. Que non pisen as túas ganas de voar (avión de papel que derrotas todas as distancias), de ser mellor cada día. Que non fagan da política o único credo. Que non confundan facilidade con felicidade. Empuxo as miñas palabras no colchón de plumas deste xoves: para que sigas sendo diferente. Quédate contigo cando non poidas quedar con ninguén na esquina, no café, no leito das noites sen compaña. Quédate contigo cando todas as palabras parezan insuficientes, cando vivir pareza mentira. Quédate contigo, coa túa carne: ti non es cousa. Quédate contigo, con iso que sentes cando amas desamas sofres gozas: ti non es cousa. Contigo cando te traizoen, cando penses que non paga a pena ser como es. Non te confundas. Sempre ganan os que seguen o camiño do corazón, non a senda sucia dos intereses. Ti non es cousa. A cousificación do presente: defínenos. Sobran profetas da corrección que pensan que eles pensan por ti. Non te deixes levar por nada, por ningúen: segue o camiño do corazón, repito. Vamos, corre ao espello, mírate. Es ti. Tan imperfecto, imperfecta, pero real. Non formas parte do rabaño. Es ti quen empeza o periódico pola última, quen escoita toca e acaricia, quen non cambia o amor por un cheque millonario. Ti non es cousa. As cousas viven no frío.
(Foto Propia)
O GRITO
miércoles, 2 de mayo de 2012
UN AGUJERO EN EL ZAPATO ( II )
Cuando María mejoró me la traje a las dos a casa y, en medio de todo, nuestra casa me pareció un palacio. Éramos cuatro, dentro de su pobreza, para querernos. Dieguito tiene seis años, la nena uno. La encargada sacó las gallinas del fondo para que los chicos pudieran jugar allí. Papá yo quiero un revólver. Papá yo quiero pinturitas. El pibe va a primer grado. Papá yo quiero, yo quiero, yo quiero... Quiere muchas cosas. A mí se me hace un nudo en la garganta cada vez que lo oigo. Le acaricio el pelo, lo beso, lo aprieto contra mi pecho. Dicen que eso basta, que a los chicos hay que darles amor y con eso todo se suple. Pero no basta.
Hay que ver los zapatos quietos, los zapatos solitarios de las noches de Reyes, y la mano hurgando en los bolsillos para encontrar el peso que compre la sonrisa. Un peso que sólo compra una desilusión. -Los Reyes nunca me traen lo que les pido...!la bicicleta se la pusieron al chico de la otra cuadra ! y uno se traga las lágrimas. Y uno alza los ojos y pide cosas. Y reza. Y se olvida de rezar. Y vuelve a inaugurar el padrenuestro...Y uno se olvida de las palabras de amor para María... Y un día se siente mal, va al médico del hospital, el médico lo revisa a uno, le hace sacar radiografías, le hace hacer análisis... y le dice que no es nada, con una cara grave. Y uno, que tiene miedo -no por uno sino por todos eso que puede ocurrir si uno llegara a faltar -agarra las radiografías y los resultados de los análisis y le dice al médico de la fábrica : " Esto es del padre de mi mujer...¿se puede hacer algo por él?" Y el médico de la fábrica mira, lee, piensa, frunce el ceño, mueve la cabeza de izquierda a derecha, de derecha a izquierda y murmura : " Tiene para un mes..a lo sumo, dos".
martes, 1 de mayo de 2012
A REALIDADE SUPERA A FICCIÓN
Un agujero en el zapato ( I )
|
Queríamos tan poco... una piecita más, una ventana al sol, un poco más de luz... En el fondo, la encargada criaba gallinas. Al principio nos sobresaltaba el gallo de la madrugada, después nos acostumbramos. María quedó encinta en seguida; no era lo mejor que nos podía ocurrir, pero ya que Dios lo mandaba, recibimos al chico con el corazón alborozado y lo llamamos Diego, como yo, Dieguito. Para colmo cerraron el taller y todos quedamos sin trabajo. Tuve que ponerme a buscar como desesperado y agarrar una changa en una fábrica. Me dije: malos tiempos, ya mejorarán... Pero no mejoraron. María se enfermó después del parto y pasaron varios meses hasta que se recuperó, pero no del todo. A nuestro modo tratamos de ser felices. No pedíamos nada, así que cuando teníamos algo, nos parecía una maravilla. Era una manera de llevarle ventaja a la desesperanza. Dieguito caminó al año. Era haragán para hablar, pero un buen día se le desató la lengua y nos llamó papá y mamá hasta hacernos llorar. Para nosotros que somos tan pobres, tener a Dieguito es ser un poco ricos. Cuando María intentó volver a los dobladillos, allá, en la casa de modas, habían tomado otra. Entonces se puso a lavar ropa en las casas del barrio, pero los riñones dijeron no y por más que quiso ganarles la partida, tuvo que abandonar y darse por vencida. Por eso quiero vivir. Ellos me necesitan. El año pasado nació la nena. Marí estuvo mal y tuve que dejarla un mes en el hospital. Dieguito con la abuela. Yo corriendo de un lado a otro, viendo qué podía hacer para ganar un peso más.......
Poldy Bird
|
Revolución
(Fragmentos dun artigo publicado por Florent Marcellesi no diario dixital Público ) |
Activista ecologista e investigador, miembro de Equo
Ilustración de Jordi Duró
...................
La revolución es un sueño, una esperanza. Antes de llegar a ser cambio social o institucional, la revolución es primero un viento que recorre nuestros sueños y nuestras mentes: el de un futuro cercano o lejano, diferente y mejor, para nosotras, las generaciones futuras, los países del Sur, la naturaleza y sus seres vivos. Es una parcela de intimidad personal y colectiva que los poderes mercantiles o institucionales no nos pueden extirpar. Es una válvula de escape que potencialmente salta al mundo material como una chispa que enciende nuestros gritos de indignación y reafirma nuestra dignidad. Es el primer paso hacia la esperanza, la utopía concreta, es decir en tiempos grises una locura razonable.
.................
La revolución es un poder-hacer. Tomemos el poder, sí, pero no cualquier poder: el poder de hacer y de ser autónomos como sujetos y comunidades. No tendría que ser un poder de control sobre alguien, ni una sustitución de una imposición por otra, ni tampoco solo una lucha por el poder institucional. Se trata más bien de un empoderamiento personal y colectivo desde abajo: del hombre que aprende a coser, de la mujer que decide parir en casa, de un grupo de amigos que ocupan y cultivan un huerto en plena ciudad, de una red que implanta una moneda social, de las personas trabajadoras que transforman su fábrica en cooperativa, de los que luchan en contra de la privatización del agua o de los indignados del 15-M que organizan sus asambleas de barrio. Es una apuesta incierta pero decidida, individual o colectiva, local o global, pacífica y ética, para tomar las riendas de nuestras vidas y del gobierno de lo común. Dentro de un proceso constituyente consciente y subversivo, es un movimiento constante para dejar de producir injusticia e insostenibilidad y una iniciativa permanente para construir ahora y aquí justicia social y ambiental. Como decía Paul Éluard, “otro mundo es posible y se encuentra en este”.
..................
La revolución pertenece a la gente común. Para crear grietas, no hace falta vanguardias, ni élites profesionalizadas que hablan en nombre del pueblo pero sin el pueblo. La gente común en su diversidad es la condición sine qua non de la revolución. Sus actos de rebeldía diarios, no mediatizados, posibilitan la hegemonía cultural que tanto alababa Gramsci. ¿No nos dice Eduardo Galeano que mucha gente pequeña en lugares pequeños haciendo cosas pequeñas puede cambiar el mundo? Sí, al mismo nivel y juntas —de una forma u otra— con aquellas personas y organizaciones que alientan huelgas generales, del consumo o de los cuidados. ¡Rompamos de una vez la división entre activistas y no activistas, de entre los que han visto la luz y las masas ignorantes! Todas y todos somos gente común con capacidad transformadora y con algo que enseñar a los demás. No busquemos por tanto un sujeto revolucionario único y homogéneo, mítico y inaprensible. Con empatía y modestia, ampliemos nuestra mirada al “mundo de los mundos” y, como les llama Lipietz, a todas las y los “artesanos e ingenieros de la felicidad”. Allí fuera está la multitud de actores y actrices, organizados o no, que, sin ni siquiera a veces reconocerse como tal, son las semillas del cambio y que ya practican a diario otros mundos posibles de forma ruidosa o silenciosa.
.................
QUE IGNORANCIA ......
Ao ver hoxe a imaxe de Ramón y Cajal en Google, non me puiden sustraer á viaxe no tempo:
Xa sin rubor, confeso a confusión que me acompañou durante algúns anos da infancia e adolescencia avanzada: non sabía nunca se Ramón y Cajal e Ortega y Gaset, eran un ou dous.
Como non ousaba preguntarlle a ninguén para non descubrir tamaña incultura, estas dúas eminencias acompañáronme longo tempo sen saber se eran dous ou catro........

lunes, 30 de abril de 2012
CAMBIAN AS MIRADAS?
Sabiamente a memoria borra aquilo que non quere lembrar, puidera ser o truco polo que en min esta película non causara tal zozobra noutras ocasións, quizaves a idade, quizaves o momento......
Pegado ao padal teño o sabor amargo dunha experiencia que puidera ser como unha primavera e remata nun tremendo fracaso existencial:
Para que aquel profesor esperta nos alumnos a sede de divinidade se só poden ser vasalos?
Ou é que a película quere demostrar dramáticamente que a utopía “ non ten lugar no mundo” como afirma algunha definición?
Conségueo. Eu, pobre utópica, quedo cun nó no estómago, agardando a que alguén me dea unha visión que dilúa este borrón que onte me choveu no pensamento.
gema, 30-04-12

domingo, 29 de abril de 2012
CAMBIAN AS PAISAXES
Todo queda magnificado a través da mirada dun neno. É a novidade, o impacto da vez primeira o que recolle a retina e a memoria garda. Logo, o paso do tempo nos ollos fai o traballo: cando regresas aos lugares de antes abráiate a diferenza. Que cambiou? Os meus ollos? A paisaxe?
Neste caso a man do home, que digo? As poutas mecánicas de enormes paquidermos coma deuses de ferro, rañaron día e noite no ventre da terra para arrincarlle o froito de milenarias árbores engulidas nalgún terremoto e agora convertidas, grazas ao tempo, en lignito negro para producir luz branca.
sábado, 28 de abril de 2012
EXÍLIOME
Vou pintar no ceo unha grande pompa de xabón de mandarina, onde me pechar cos meus amores,
as orquídeas, os libros, a música e o meu can
.
Non quero pertencer máis ao terrorífico mundo do capital, da hipocresía, das relixións e do medo co que alguén quere segar de raíz,as raíces da esperanza ...
O QUE HAI QUE VER
| ||
viernes, 27 de abril de 2012
Un artigo de Xosé Carlos Caneiro
jueves, 26 de abril de 2012
INFORMACIÓN BÁSICA PARA UNHAS AMIGUIÑAS DO PATIO
Planta con talos delgados, follas longas e estreitas, flores olorosas, empregadas como adorno, que responde ao nome científico de "Dianthus caryophillus". As flores poden ser de color vermella, branca ou rosa.
Exemplo ilustrativo............ Puntos suspensivos.......
miércoles, 25 de abril de 2012
martes, 24 de abril de 2012
ANGELA: PARABÉNS
Imaxe GooglePARABÉNS PARA ÁNGELA porque onte entregáronlle o premio da Deputación convocado co gallo da celebración do Día do Libro. O relato CARTA DE AMOR TARDÍO conmoveu ao xurado pola súa calidade e calidez.
Ángela, que cacarexa coma unha galiña asustada, subida a unha noria, non se lle move un pelo á hora de gañar premios literarios alí onde se presente. Sempre caladiña, discreta, menos nas norias.
É un luxo para este PATIO contar con xente así
Para min como conserxe, autonomeada, do lugar, exercer de voyeur satisfáceme tanto coma se o éxito fora propio.
CALUROSAS APERTAS.
lunes, 23 de abril de 2012
PREMIO CERVANTES
El Hombre Imaginario
El hombre imaginario
vive en una mansión imaginaria
rodeada de árboles imaginarios
a la orilla de un río imaginario
De los muros que son imaginarios
penden antiguos cuadros imaginarios
irreparables grietas imaginarias
que representan hechos imaginarios
ocurridos en mundos imaginarios
en lugares y tiempos imaginarios
Todas las tardes imaginarias
sube las escaleras imaginarias
y se asoma al balcón imaginario
a mirar el paisaje imaginario
que consiste en un valle imaginario
circundado de cerros imaginarios
Sombras imaginarias
vienen por el camino imaginario
entonando canciones imaginarias
a la muerte del sol imaginario
Y en las noches de luna imaginaria
sueña con la mujer imaginaria
que le brindó su amor imaginario
vuelve a sentir ese mismo dolor
ese mismo placer imaginario
y vuelve a palpitar
el corazón del hombre imaginario.
Nicanor Parra
domingo, 22 de abril de 2012
DIA DA TERRA - A ÚNICA QUE TEMOS
Imaxe Google
".......Que el nuestro sea un tiempo que se recuerde por el despertar de una nueva reverencia ante la vida; por la firme
resolución de alcanzar la sostenibilidad; por el aceleramiento en la lucha por la justicia y la paz y por la alegre
celebración de la vida....."
viernes, 20 de abril de 2012
SE SÓ POR UNHA VEZ TODO ESTIVESE EN SILENCIO
Se só por unha vez todo estivese en silencio.
Se se enmudece o casual e o aproximado
e a risa veciña´
se o ruído que fan os meus sentidos,
non me impedise tanto estar esperto-
Entón podería un pensamento
mil veces pensado - pensarte ata o límite
e posuírte ( só durante un sorriso ),
para entregarte en ofrenda a todo o que viva,
como un agradecemento.
Rilke
jueves, 19 de abril de 2012
PEL DE GALIÑA

Al fin tocó mi turno. Enfrentarme con el monstruo. Ese ser casi mitológico que invitaba (¿obligaba?) a adentrarme en sus terroríficos dominios. ¿Por voto propio? Más bien por cuestión de orgullo… mal entendido.
La boca del miedo se abrió de par en par, y de un bocado engulló los proyectos previos de mi supuesta valentía. Desató todos los vientos del pánico, que silbaron, en forma de aullidos, azotando huracanadamente mis cuerdas vocales, hasta su extenuación.
Cerrar los ojos no aliviaba la tempestad. Tampoco el ambiente festivo del resto de los mortales, que, curiosamente, parecía disfrutar (sádicamente, pienso) de aquel vértigo infernal.
Me sentí un bicho raro, conduciendo por la autopista del terror, en dirección contraria a la del placer...
Fueron minutos. Pero juraría que fueron eternidades.
Con el vello erizado, firme ante las órdenes de un terror de alta graduación, unido al arte de la palidez que pinta el miedo, me abandoné al estado de la histeria del que está a punto de ser devorado por los leones ( por muy cristiano que sea).
Me sentí protagonista del grito de Munch, de la chica en la ducha,de Psicosis, del perseguido por la moto-sierra de la matanza de Texas, o del condenado a muerte empezando a freírse en la silla eléctrica. Peor aún, mi pánico era la suma de todos estos pánicos (y de otras malas hierbas de las que, por el bloqueo mental del momento, ya no me acuerdo, pero que, por lo menos, debían de ser carnívoras).
Mi cuerpo estaba fuera de todo control, enajenado por el paralizante miedo, sin punto de equilibrio físico ni mental, con los sentidos tan erizados como el vello, descolocados de sus correctas posiciones, y explosionados en un pequeño Big Bang personal, que nadie, sólo yo, percibía en mi doliente interior…
Fueron minutos, pero juraría que fueron eternidades.
Con el sudor pegado a mi piel y el frío del miedo congelando la humedad de los poros hasta la convulsión. El cuerpo, con todas las alertas rojas en funcionamiento, esas que nos previenen del peligro… pero ya inútiles en su respuesta, estaba bloqueado por el pánico, e impotente ante el monstruo devorador de almas indefensas.
Las manos agarrotadas, crispadas, clavadas sobre su negro lomo (o lo que fuera), sintiendo la indefensión del débil ante la superioridad más obscena jamás sentida.
La bestia violadora se resistía a dejarme libre. A frenar sus impulsos vertiginosos hacia un precipicio tan real y tan engañoso:
Caías… pero no. Te tiraba… pero no. Te estrellabas… pero no.
Y se reía de mi debilidad. ¿O eran los otros, los inconscientes, los que neciamente obvian el peligro, los osados armados con la coraza de hierro de la ignorancia (¿tal vez de la valentía?) los que se reían?.
Sólo sé que, esa experiencia, fue la sublimación del miedo, coronando la cota más alta, el látigo en las tripas del vértigo más absoluto, y el más amargo sabor del pánico, que inyectó en mis venas un ácido corrosivo, y me dejó fuera de este mundo, como un jarrón de duralex, hecho añicos…
¿Minutos? puede. Pero juraría que fueron eternos.
Cuando todo paró. Cuando el tiempo programado se detuvo, el monstruo aflojó sus riendas.
Volvieron mis sentidos a sus posiciones iniciales. Recuperé la consciencia y la conciencia. Me sentí libre de nuevo, los ojos abiertos, de nuevo el sol. Otra vez yo, milagrosamente entera. Algo perjudicada, pero yo. Me revisé detenidamente, estaba completa. Mis mandíbulas volvieron a encajar. El cabello, después de los vientos huracanados, en su sitio. Evaporado el sudor y recuperado el color, sonreí de nuevo a la vida, esa que hacía unos minutos ( aunque eternos) creí perder a manos del monstruo de los abismos, que ahora simulaba dócil y encantador.
Dueña al fin de mi equilibrio, de mi ritmo, ordenados mis pensamientos, con la serenidad de la resaca y en mis plenas facultades mentales, con mi voz recuperada de las estridencias, entonces, como Escarlata, elevé mis ojos al cielo y juré:
“A Dios pongo por testigo no volver a montar jamás en El Tren de la mina”.*
miércoles, 18 de abril de 2012
CANTOS RODADOS- DELICIAS DA MADUREZ
martes, 17 de abril de 2012
O QUE HAI QUE VER !!!!!!!!
SÓ UNHA CASUALIDADE
La NASA ha fotografiado un 'elefante' en Marte. Es un efecto óptico fruto de la orografía del terreno en el que ha sido tomada la foto y representa la silueta de la cabeza de un paquidermo en la que se puede distinguir un ojo y su trompa.
BOA NOTICIA
Despois desta rotunda afirmación na prensa de hoxe, o rei deixa as armas.