sábado, 12 de mayo de 2012

ANIMACIÓN Á ESCRITURA



Aquel día ....


IDEAS ANTICRISIS


"Toda la masa de aromas de estas flores para serenar la noche que cae sobre nuestras lágrimas"
René Char.

A Xana

Viste o sol un mandilón de flores
cun soño en cada flor
e unha nova canción.
Un xardin pintado coas cores do
tempo
e a vida latendo na linea do vento.
!Corre meu amor!Que esa nube negra
non apague a luz do teu corazón.


Ana López

miércoles, 9 de mayo de 2012

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

O MANDILÓN DE FLORES

A data exacta era o 3 de maio, día da Santa Cruz, nin máis nin menos.
Nese día comezaban a tocar as campás ás doce, comezaba a sesta, e podíase por mandilón.
Nunca o entendín, nin agora tampouco pero era así. Pola única razón de que así fora sempre.
Podía derreterse  o sol que non había maneira de zafarse do xersei, a cazadora e a saia de tablas.
Non sei se nas outras casas sucedía o mesmo, na miña era así irremediablemente.
 Por iso me tardaba tanto a min o día da Santa Cruz: era a festa na casa da avoa Antonia e estreaba mandilón. Aquel era especial, o máis lindo que tivera nunca. Fixéramo miña nai, coma sempre, pero a tea non era das que sobraban na tenda senón que a mercara adrede a un viaxante, era unha novidade: de nylon que non facía falla pasarlle o ferro, non quedaba pegada ao corpo, tiña vida propia, coma se voara e o colorido brillante coma ás de bolboreta. De flores grandes, vermellas e rosa,o fondo era branco. Coma todos os meus mandilóns levaba detrás unha gran lazada que nesta tea, e ao ser dobre, máis que lazada parecía unha gran cola de pavo real.
Levaba uns días colgado na percha, xa acabado e eu ía velo antes de irme para escola, ao volver, antes de comer ou durmir coma o persignarse. Cando durmía soñaba con el…….:.ía na procesíon mentres tocaba a orquestra, co meu primo Finucho e a xente non ía detrás da santa, viña tras de min, admirando o meu vestido, preguntando quen era, de onde viñera aquela tea que nunca viran tan bonita e meu primo e máis eu botabamos a correr pero polo aire, por derriba das carballeiras e as nubes, voando coma papaventos , a xente seguíanos polos camiños,  ata nós chegaba o seu
OOOOOOOOOOOh!!!!!! de admiración ……  Espertaba e contaba outra vez os días que faltaban.
 E  chegou soleado, espléndido, sen unha nube, ideal. Chegara  o momento ansiado tantos días e noites. Tiña xa présa por estar fóra, papá e mamá xa se desfixeran  en loubanzas polo bonito que era e o ben que me quedaba o mandilón novo de flores.
Era todo tan novo, tan excitante, todo estaba por estrear e cada mínima novidade convertíase nunha aventura tan importante como para gardala o resto da vida entre os pregues máis recónditos da memoria.
O sabor da manteiga que comiamos de entrante naquela celebración e que me sorprendía por o inusual que me resultaba. Pasou moito tempo antes de que me volveran a por manteiga de entrante e daquela lembrei o visionaria que era a avoa Antonia do Mesón do Rey.
Agora doume conta que aquelas situacións tan excitantes eran os meus primeiros coqueteos coa a ansiedade que co tempo iría a máis, a máis coma cen cabalos galopando na boca do estómago.
Subín as escaleiras de dúas en dúas para que me viran, non para ver aos tíos e a avoa. O éxito deixoume verdadeiramente como en éxtase, nunha nube. Os pés non me andaban, voaban, arriba, abaixo, arriba, abaixo…..
A tía Sara pasaba o ferro ás camisas dos tíos. Como me viu tan rebuldeira, pediume que lle levara o ferro á avoa para que lle botara brasas. Teu dito, meu feito. En ningún momento presentín o que me agardaba, coido que o peorciño da miña vida enteira…
Co ferro na man subín as escaleiras mirando demorada o fermoso despregue da tea desde a perna que avanzaba  formando un ángulo recto,  ata a esquerda que era a quedaba atrás. Un gran ramo de flores vía. Ao pasar o descanso, a perna dereita xa sobre o vanzo seguinte ofreceume unha ocasión irresistible de experimentar outras perspectivas: puxen o ferro derriba da perna que semellaba unha táboa de pasar a roupa. Erguina axiña porque queimaba e o que vin arrepioume, non se sentiu o estrondo do ferro polas escaleiras abaixo porque o meu berro foi moito, moitísimo máis potente ca ningún berro arrincado nunca a ningún humano por ningún motivo.
Quedei estantía , sen alento, sen sangue , nin alma, nin sol, nin dios bendito, como nunca máis volvería a quedar no resto de todos os días que vivín e os que me queden por vivir.
 O mandilón de flores amosaba un descarado burato en forma de ferro de repasar a roupa que nunca habería ninguén que puidera amañar.
Hai sinsabores que unha non pode esquecer na vida por moito tempo que dure.
Desde aquela a Santa Cruz nunca volveu ser tan leda pero seguía sendo a data de por o mandilón aínda  que a avoa aquel día sentenciara, non sin certa risiña, iso me pareceu polo menos a min:
Ata o corenta de maio, non quites o saio
gema
                                                            
                                                                

O talismán



"Cantas lembranzas en cada pétalo... En cada centímetro de tea... "



Abriu o armario. Alí estaba, case oculto entre a roupa perfectamente aliñada nas perchas de madeira. Retirouno con coidado,  como se tivera  medo de que se lle fora desfacer entre os  dedos. Ollouno durante uns segundos e logo refregou as súas meixelas ardentes de febre contra o tecido gastado, pousou case con devoción os  labios secos  sobre as   flores descoloridas que sementaban de nostalxia  o corpiño axustado e se espallaban con desordenada xenerosidade sobre a longa  faldra . Cantas lembranzas en cada pétalo... En cada centímetro de tea...

 Tardes de sol ao borde do mar, o vento penetrando  a través da lixeireza do tecido, unhas mans  sobre o van ... Dous corpos fundíndose coa cadencia das ondas, luxuria de  flores sobre a area,  e na boca sabor a sal... Paseos sobre rúas descoñecidas,  mochilas ao lombo,  brazos entrelazados, a saia floreada ao vento coma unha bandeira de liberdade... Luz, olores, músicas... O mundo por descubrir...
Tamén levaba posto aquel vestido cando el... Non , non , iso xa estaba soterrado. Non quería lembrar, pero  as imaxes eran coma madellas que se desfiañaban  teimudas  dentro da súa cabeza... Unha amiga prestáralle outro de cor negra. Ela non quería desprenderse daquela orxía de flores pálidas, pero convencérona de que eran unha provocación. Provocación a que, a quen? pensaba no medio da confusión que lle producía a inmensa dor. Pero non tivo forzas para negarse.
O tempo  paralizouse... O vestido  que el lle mercara naquela tenda  dunha cidade da que xa non lembraba nin o nome  xaceu durmido meses , tal vez anos, nunha bolsa de plástico, seguramente a mesma na que aquela amiga “caritativa”  llo empaquetara para que non fora motivo de escándalo.  Atopouno unha tarde na que estaba especialmente triste entre unha morea de cousas que  a desídia de tantos días sen horas foran apilando no seu cuarto. Non quixo lavalo , nin tan sequera pasarlle o ferro... Perdería o engado...  Simplemente estirouno sobre a cama, alisou un pouco as engurras coas mans e logo colocouse diante do espello e deixou que  aquela cascada de flores se precipitara sobre a súa pel. Foi coma  se renacera a luz.  Sentiu que volvía ser ela. Colleu a vella mochila , saíu á rúa como noutros tempos... Volveron os olores e a música... Faltaban unhas mans abrazando o seu van, pero estaba segura de que as súas pegadas aínda estaban entre a palidez estampada daquel vestido. E de novo  percibíu aquela sensación  de liberdade xa case olvidada.
Dende entón cada vez que se sentía angustiada, ou cansa, ou os problemas ameazaban afogala, poñía o vestido, botábase fóra da casa e paseaba sen rumbo ata que pouco a pouco ía recuperando  a tranquilidade.
Os días reorganizáronse. O tempo volveu moverse ao seu redor. E aquel traxe floreado quedou relegado  no último recuncho do armario. Estaba demasiado gastado, demasiado antigo e non ía acorde  coas súas novas actividades de brillante executiva. Pero nunca quixo desfacerse del. Ás veces, sobre todo cando o día tiña sido máis duro que de costume ou as cousas viraban mal, gustáballe acariñalo. Era como se entre os frunces daquela prenda deslucida polo uso,  atopase de novo o recendo de lonxanas tardes , salitre e mar, e iso devolvíalle a calma.

E agora... Que lle quedaba de todo o que formara parte da súa vida...  A onde fuxiran os vellos soños?  Onde se acochaba a liberdade...? Tiña xa algunha importancia o pasado cando as follas do seu almanaque estaban a piques de...?
As tempas latexábanlle con forza, semellaba que lle ían estalar os miolos. Notou que a tea, na que a súa cara seguía buscando doce aloumiño, se humedecía e a cor rosa que a debuxaba, tan murcha como as súas meixelas, volvia resplandecer co  brillo  das bágoas. Sen saber moi ben o que facía desfíxose da bata que dende había meses era o seu único adobío e deixou que aquela suavidade antiga esvarara ao longo do seu corpo. E a  penas foi lene caricia sobre  a pel núa, sentiu como os    músculos se ían relaxando ; o pánico fuxiu; unha explosión de cores escachou contra os seus ollos e suaves mans enervaron durmidos resortes no seu interior.
 Agora, xa nada a podería danar, todos os males estaban conxurados; aquel vello vestido, do que xamais se puidera desprender, protexeríaa como sempre o fixera.
Apoiou as costas  contra a parede e posuída  por unha doce éxtase, deixouse escorregar  con  preguiza ata o chan. Xa non sentía medo, nin dor... A morte só era unha fantasía de flores coa que xogar eternamente.


(Animación á escritura)

martes, 8 de mayo de 2012

Algunhas amiguiñas do PATIO botaron de menos que o domingo non me presentara no sitio.

Téñoas un pouco mal afeitas, ademais son moi frikis e non acougan co do día da nai e tal .....
Bueno, a verdade é que eu tamén caín na trampa por dobre partida, andiven afaenada en buscar algo bonito para o tal día:
VELAÍ .......









viernes, 4 de mayo de 2012

TRONADA DE PRIMAVERA

PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA

PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA

                                           


                                                   TELA DE FLORES



Terminó el invierno, al tiempo que  acabaron los  ahorros, los remiendos para tapar los agujeros, ahora jirones, de la crisis que no entendían. Eran horas difíciles en  casa de la Filomena, marido en paro, y cuatro bocas que alimentar. Por no hablar de una madre sin memoria, y un hermano que entraba y salía de la cárcel como el sol de cada día. Un día, el hermano dejó de imitar al astro rey, y ya no volvió a salir. Este hecho alivió la economía de guerra, pero llenó de tristeza y ausencia la casa. Total por unos cuantos euros conseguidos por el método del tirón; pero no contaban con la rotura de la cadera y del brazo, defensor del bolso Loewe, de la que, además, era  persona consorte influyente, y movió los hilos hasta tejer una gruesa cuerda con la que lo ataron a siete años y un día. Pedrusco, que así lo llamaban los pocos que lo querían, por bruto y por básico, sólo quería contribuir a la casa con una aportación económica que la sociedad le había negado, por bruto y por básico: duraba en los trabajos lo que dura una piedra (o pedrusco) en hundirse en el fondo del mar.
La niña cumplía siete años el día que entró con paso firme la primavera.
La gruesa capa de inclemencias del  invierno daba paso a una primavera dispuesta a aflojar las ropas. Y la niña sintió el golpe de la carencia ante el espejo, tan sincero e incapaz de una mentira piadosa. Debajo del abrigo todo funcionaba, pero ahora, la doctrina de la nueva luz descubría todos los pecados inconfesables de su mejor vestido: demasiado corto, demasiado ajustado, demasiado ajado por el abuso de lavados, y sobre todo, demasiado oscuro.
 Por eso Pedrusco, su tío delincuente, tan bruto y tan básico, pero tan querido por los pocos que lo querían, le juró (y fue su perdición) un nuevo vestido de flores, para hacer juego con la nueva primavera.
Filomena no daba para más. Cinco casas por horas y una oficina llegaban justas para arreglar, con ingenio, una comida escasa,  alquiler,  luz y agua. Además estaba la abuela desmemoriada, que sólo reconocía al gato y a los presentadores del telediario de las tres, a los que trataba como de  la familia; y a la familia, que trataba como ajena, y de “mire usted”.
El ingreso del paro ya no llamaba a su puerta, así que el marido de Filomena, salía cada mañana y no regresaba hasta que la única farola del barrio se encendía. Unas veces con las manos vacías, otras con algo en especie, las menos, con dinero. La crisis, que nadie entendía, lo estaba engullendo, como una boa constrictor, y luchaba en vano por salir del estómago del animal antes de ser paralizado por los jugos gástricos y convertido en un alimento más.
 Un día trajo consigo  una recuperada sonrisa y un extraño  paquete.
Había estado descargando en el puerto unos containers de una fábrica textil y le habían dado una pieza de tela,  desechada por taras. Era estampada, de vistosas flores tropicales de gran colorido, sobre fondo blanco.
 Y así fue como en  casa de la Filomena entró, para siempre, la primavera.
La niña lució un hermoso traje floreado. La abuela una alegre falda de volantes, que aprovechó para mostrar, con recuperada coquetería, a los del telediario de las tres. Filomena se hizo un traje chaqueta de corte clásico. A su marido le confeccionó una camisa al más puro estilo caribeño. El gato tuvo su correspondiente mantita estampada. Y hasta sobró tela para reponer las raídas cortinas del salón y tapizar las  seis sillas.
Y, como si de un hechizo  se tratase, aquella explosión floral por los cuatro costados de la casa y de sus habitantes, atrajo al genio de la buena suerte; como al que encuentra, eso dicen, un trébol de cuatro  hojas. Y su destino giró, de la deriva hacia ninguna parte, a veinticuatro grados a babor, y a toda máquina:
El marido consiguió  un trabajo digno, a pesar de la crisis, en los almacenes de Inditex. El hermano fue indultado, por bruto y por simple. A la Filomena le pagaron más las horas, y pudo dejar  dos casas. Y hasta la abuelita, que un buen día, de esa buena primavera, los reconoció a todos y a cada uno… aunque después, con su falda de volantes y sus recuerdos olvidados marchó a donde, algunos creen, que regresan de nuevo los recuerdos, y una mejor vida.
Y la niña, en su propia historia, aún por escribir, la Filomena  sabía, que aquella tela estampada de muchas primaveras, siempre estaría enredada en la maceta de sus infantiles recuerdos… y bajo la tierra de sus probables olvidos.


jueves, 3 de mayo de 2012

COUSAS


   
                   "Es ti. Tan imperfecto, imperfecta, pero real.  Non formas parte do rabaño."       


Artigo de  Xosé Carlos Caneiro publicado na Voz de Galicia
    
Négate a ser cousa. As cousas viven no frío. Que non te traten como un obxecto que colocan ou descolocan por riba da cómoda do presente. Que non fagan contigo un pano de usar e tirar, que non rouben a túa dignidade, que non te inclúan na nómina dos adeptos a unha consigna. Que non te engañen con sofismas, que non anoten o teu nome a carón dun número. Que non pisen as túas ganas de voar (avión de papel que derrotas todas as distancias), de ser mellor cada día. Que non fagan da política o único credo. Que non confundan facilidade con felicidade. Empuxo as miñas palabras no colchón de plumas deste xoves: para que sigas sendo diferente. Quédate contigo cando non poidas quedar con ninguén na esquina, no café, no leito das noites sen compaña. Quédate contigo cando todas as palabras parezan insuficientes, cando vivir pareza mentira. Quédate contigo, coa túa carne: ti non es cousa. Quédate contigo, con iso que sentes cando amas desamas sofres gozas: ti non es cousa. Contigo cando te traizoen, cando penses que non paga a pena ser como es. Non te confundas. Sempre ganan os que seguen o camiño do corazón, non a senda sucia dos intereses. Ti non es cousa. A cousificación do presente: defínenos. Sobran profetas da corrección que pensan que eles pensan por ti. Non te deixes levar por nada, por ningúen: segue o camiño do corazón, repito. Vamos, corre ao espello, mírate. Es ti. Tan imperfecto, imperfecta, pero real. Non formas parte do rabaño. Es ti quen empeza o periódico pola última, quen escoita toca e acaricia, quen non cambia o amor por un cheque millonario. Ti non es cousa. As cousas viven no frío.                            
                                                                                                                                                (Foto Propia)     

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

O MANDILÓN DE FLORES

O GRITO

Fotografía cedida en donde se observa a la única de las cuatro versiones de "El grito", del pintor noruego Edvard Munch, que quedaba en manos privadas y que se vendió en Nueva York en 119,9 millones de dólares, constituyendo una cifra récord en ventas de un cuadro en una subasta. EFE/Sotheby's Imaxe Google

VENDIDO POR CASE I20 MILLÓNS DE EUROS.......
Cando non hai cartos.... Tiña que ser o GRITO, non podía ser outra cousa, non é casualidade.
Se ese ser arrepiado do cadro tivera voz propia, berraría aínda máis. Eu non o levaría para a miña casa.... Por tranquilidade. Máis ca unha obra de arte non sei se non será unha premonición.
Mira ao infinito dunha maneira.....
gema,03-05-12



miércoles, 2 de mayo de 2012

UN AGUJERO EN EL ZAPATO ( II )


Cuando María mejoró me la traje a las dos a casa y, en medio de todo, nuestra casa me pareció un palacio. Éramos cuatro, dentro de su pobreza, para querernos. Dieguito tiene seis años, la nena uno. La encargada sacó las gallinas del fondo para que los chicos pudieran jugar allí. Papá yo quiero un revólver. Papá yo quiero pinturitas. El pibe va a primer grado. Papá yo quiero, yo quiero, yo quiero... Quiere muchas cosas. A mí se me hace un nudo en la garganta cada vez que lo oigo. Le acaricio el pelo, lo beso, lo aprieto contra mi pecho. Dicen que eso basta, que a los chicos hay que darles amor y con eso todo se suple. Pero no basta.

Hay que ver los zapatos quietos, los zapatos solitarios de las noches de Reyes, y la mano hurgando en los bolsillos para encontrar el peso que compre la sonrisa. Un peso que sólo compra una desilusión. -Los Reyes nunca me traen lo que les pido...!la bicicleta se la pusieron al chico de la otra cuadra ! y uno se traga las lágrimas. Y uno alza los ojos y pide cosas. Y reza. Y se olvida de rezar. Y vuelve a inaugurar el padrenuestro...Y uno se olvida de las palabras de amor para María... Y un día se siente mal, va al médico del hospital, el médico lo revisa a uno, le hace sacar radiografías, le hace hacer análisis... y le dice que no es nada, con una cara grave. Y uno, que tiene miedo -no por uno sino por todos eso que puede ocurrir si uno llegara a faltar -agarra las radiografías y los resultados de los análisis y le dice al médico de la fábrica : " Esto es del padre de mi mujer...¿se puede hacer algo por él?" Y el médico de la fábrica mira, lee, piensa, frunce el ceño, mueve la cabeza de izquierda a derecha, de derecha a izquierda y murmura : " Tiene para un mes..a lo sumo, dos".

martes, 1 de mayo de 2012

A REALIDADE SUPERA A FICCIÓN

<><><><><><><><><><> <><><><><><><><><><>                
Un agujero en el zapato ( I )


Queríamos tan poco... una piecita más, una ventana al sol, un poco más de luz... En el fondo, la encargada criaba gallinas. Al principio nos sobresaltaba el gallo de la madrugada, después nos acostumbramos. María quedó encinta en seguida; no era lo mejor que nos podía ocurrir, pero ya que Dios lo mandaba, recibimos al chico con el corazón alborozado y lo llamamos Diego, como yo, Dieguito.

Para colmo cerraron el taller y todos quedamos sin trabajo. Tuve que ponerme a buscar como desesperado y agarrar una changa en una fábrica. Me dije: malos tiempos, ya mejorarán... Pero no mejoraron.

María se enfermó después del parto y pasaron varios meses hasta que se recuperó, pero no del todo. A nuestro modo tratamos de ser felices. No pedíamos nada, así que cuando teníamos algo, nos parecía una maravilla. Era una manera de llevarle ventaja a la desesperanza. Dieguito caminó al año. Era haragán para hablar, pero un buen día se le desató la lengua y nos llamó papá y mamá hasta hacernos llorar. Para nosotros que somos tan pobres, tener a Dieguito es ser un poco ricos. Cuando María intentó volver a los dobladillos, allá, en la casa de modas, habían tomado otra. Entonces se puso a lavar ropa en las casas del barrio, pero los riñones dijeron no y por más que quiso ganarles la partida, tuvo que abandonar y darse por vencida. Por eso quiero vivir. Ellos me necesitan. El año pasado nació la nena. Marí estuvo mal y tuve que dejarla un mes en el hospital. Dieguito con la abuela. Yo corriendo de un lado a otro, viendo qué podía hacer para ganar un peso más.......

 
Poldy Bird

Revolución



(Fragmentos dun artigo publicado por Florent Marcellesi no diario dixital Público )
Florent Marcellesi
Activista ecologista e investigador, miembro de Equo
Ilustración de Jordi Duró

...................
La revolución es un sueño, una esperanza. Antes de llegar a ser cambio social o institucional, la revolución es primero un viento que recorre nuestros sueños y nuestras mentes: el de un futuro cercano o lejano, diferente y mejor, para nosotras, las generaciones futuras, los países del Sur, la naturaleza y sus seres vivos. Es una parcela de intimidad personal y colectiva que los poderes mercantiles o institucionales no nos pueden extirpar. Es una válvula de escape que potencialmente salta al mundo material como una chispa que enciende nuestros gritos de indignación y reafirma nuestra dignidad. Es el primer paso hacia la esperanza, la utopía concreta, es decir en tiempos grises una locura razonable.
.................
La revolución es un poder-hacer. Tomemos el poder, sí, pero no cualquier poder: el poder de hacer y de ser autónomos como sujetos y comunidades. No tendría que ser un poder de control sobre alguien, ni una sustitución de una imposición por otra, ni tampoco solo una lucha por el poder institucional. Se trata más bien de un empoderamiento personal y colectivo desde abajo: del hombre que aprende a coser, de la mujer que decide parir en casa, de un grupo de amigos que ocupan y cultivan un huerto en plena ciudad, de una red que implanta una moneda social, de las personas trabajadoras que transforman su fábrica en cooperativa, de los que luchan en contra de la privatización del agua o de los indignados del 15-M que organizan sus asambleas de barrio. Es una apuesta incierta pero decidida, individual o colectiva, local o global, pacífica y ética, para tomar las riendas de nuestras vidas y del gobierno de lo común. Dentro de un proceso constituyente consciente y subversivo, es un movimiento constante para dejar de producir injusticia e insostenibilidad y una iniciativa permanente para construir ahora y aquí justicia social y ambiental. Como decía Paul Éluard, “otro mundo es posible y se encuentra en este”.
..................
La revolución pertenece a la gente común. Para crear grietas, no hace falta vanguardias, ni élites profesionalizadas que hablan en nombre del pueblo pero sin el pueblo. La gente común en su diversidad es la condición sine qua non de la revolución. Sus actos de rebeldía diarios, no mediatizados, posibilitan la hegemonía cultural que tanto alababa Gramsci. ¿No nos dice Eduardo Galeano que mucha gente pequeña en lugares pequeños haciendo cosas pequeñas puede cambiar el mundo? Sí, al mismo nivel y juntas —de una forma u otra— con aquellas personas y organizaciones que alientan huelgas generales, del consumo o de los cuidados. ¡Rompamos de una vez la división entre activistas y no activistas, de entre los que han visto la luz y las masas ignorantes! Todas y todos somos gente común con capacidad transformadora y con algo que enseñar a los demás. No busquemos por tanto un sujeto revolucionario único y homogéneo, mítico y inaprensible. Con empatía y modestia, ampliemos nuestra mirada al “mundo de los mundos” y, como les llama Lipietz, a todas las y los “artesanos e ingenieros de la felicidad”. Allí fuera está la multitud de actores y actrices, organizados o no, que, sin ni siquiera a veces reconocerse como tal, son las semillas del cambio y que ya practican a diario otros mundos posibles de forma ruidosa o silenciosa.
.................

1º DE MAIO


  Imaxes Google

QUE IGNORANCIA ......

 Imaxe Google
Ao ver hoxe a imaxe de Ramón y Cajal en Google, non me puiden sustraer á viaxe no tempo:
Xa sin rubor, confeso a confusión que me acompañou durante algúns anos da infancia e adolescencia avanzada: non sabía nunca se Ramón y Cajal e Ortega y Gaset, eran un ou dous.
Como non ousaba preguntarlle a ninguén para non descubrir tamaña incultura, estas dúas eminencias acompañáronme longo tempo sen saber se eran dous ou catro........



QUE BAZBADIDADE....



lunes, 30 de abril de 2012

CAMBIAN AS MIRADAS?


Esperto cun desacougo máis profundo que co me deitei onte ao remate de ver a película
El club de los poetas muertos”.
Sabiamente a memoria borra aquilo que non quere lembrar, puidera ser o truco polo que en min esta película non causara tal zozobra noutras ocasións, quizaves a idade, quizaves o momento......
Pegado ao padal teño o sabor amargo dunha experiencia que puidera ser como unha primavera e remata nun tremendo fracaso existencial:
Para que aquel profesor esperta nos alumnos a sede de divinidade se só poden ser vasalos?
Ou é que a película quere demostrar dramáticamente que a utopía “ non ten lugar no mundo” como afirma algunha definición?
Conségueo. Eu, pobre utópica, quedo cun nó no estómago, agardando a que alguén me dea unha visión que dilúa este borrón que onte me choveu no pensamento.
gema, 30-04-12


Google: Eduardo galeano

domingo, 29 de abril de 2012

CAMBIAN AS PAISAXES


Todo queda magnificado a través da mirada dun neno. É a novidade, o impacto da vez primeira o que recolle a retina e a memoria garda. Logo, o paso do tempo nos ollos fai o traballo: cando regresas aos lugares de antes abráiate a diferenza. Que cambiou? Os meus ollos? A paisaxe?
Neste caso a man do home, que digo? As poutas mecánicas de enormes paquidermos coma deuses de ferro, rañaron día e noite no ventre da terra para arrincarlle o froito de milenarias árbores engulidas nalgún terremoto e agora convertidas, grazas ao tempo, en lignito negro para producir luz branca.


Poido xurar que fai moi poucos anos, a centos de metro do lombo brillante do lago, pisaban os meus pés a terra e admiraba engaiolada a eficacia tecnolóxica daquelas moles aceiradas.

Hoxe atopo na prensa esta imaxe:

Vista aérea del lago de As PontesS.S.

lagodesaspontes.com Imaxes de La Voz

sábado, 28 de abril de 2012

EXÍLIOME


Vou pintar no ceo unha grande pompa de xabón de mandarina, onde me pechar cos meus amores,
 as orquídeas, os libros, a música e o meu can

. Imaxe Google


Non quero pertencer máis ao terrorífico mundo do capital, da hipocresía, das relixións e do medo co que alguén quere segar de raíz,as raíces da esperanza ...
gema, 28-04-12


  Imaxe Google





O QUE HAI QUE VER

Advertencia de Premio Nobel de Medicina:
Las Farmacéuticas bloquean las medicinas que curan porque no son rentables impidiendo su distribución,
El ganador del Premio Nobel de Medicina Richard J. Roberts denuncia la forma en la que operan las grandes farmacéuticas dentro del sistema capitalista, anteponiendo los beneficios económicos a la salud y deteniendo el avance científico en la cura de enfermedades porque curar no es tan rentable como la cronicidad.
image001.png@01CCFCB1.938C5400

Hace unos días se publicó una nota sobre datos revelados que muestran que las grandes compañías farmacéuticas en Estados Unidos gastan cientos de millones de dólares al año pagando a doctores para que éstos promuevan sus medicamentos. Para complementar reproducimos esta entrevista con el Premio Nobel de Medicina Richard J. Roberts quien señala que los fármacos que curan no son rentables y por eso no son desarrollados por las farmacéuticas que en cambio sí desarrollan medicamentos cronificadores que sean consumidos de forma serializada. Esto, señala Roberts, también hace que algunos fármacos que podrían curar del todo una enfermedad no sean investigados. Y se pregunta hasta qué punto es válido y ético que la industria de la salud se rija por los mismos valores y principios que el mercado capitalista, los cuales llegan a parecerse mucho a los de la mafia. La entrevista originalmente fue publicada por el diario español La Vanguardia: ¿La investigación se puede planificar? - Si yo fuera ministro de Sanidad o el responsable de Ciencia y Tecnología, buscaría a gente entusiasta con proyectos interesantes; les daría el dinero justo para que no pudieran hacer nada más que investigar y les dejaría trabajar diez años para sorprendernos. - Parece una buena política. - Se suele creer que, para llegar muy lejos, tienes que apoyar la investigación básica; pero si quieres resultados más inmediatos y rentables, debes apostar por la aplicada… - ¿Y no es así? - A menudo, los descubrimientos más rentables se han hecho a partir de preguntas muy básicas. Así nació la gigantesca y billonaria industria biotech estadounidense para la que trabajo. ¿Cómo nació? - La biotecnología surgió cuando gente apasionada se empezó a preguntar si podría clonar genes y empezó a estudiarlos y a intentar purificarlos. - Toda una aventura. - Sí, pero nadie esperaba hacerse rico con esas preguntas. Era difícil obtener fondos para investigar las respuestas hasta que Nixon lanzó la guerra contra el cáncer en 1971. - ¿Fue científicamente productiva? - Permitió, con una enorme cantidad de fondos públicos, mucha investigación, como la mía, que no servía directamente contra el cáncer, pero fue útil para entender los mecanismos que permiten la vida. - ¿Qué descubrió usted? - Phillip Allen Sharp y yo fuimos premiados por el descubrimiento de los intrones en el ADN eucariótico y el mecanismo de gen splicing (empalme de genes). - ¿Para qué sirvió? - Ese descubrimiento permitió entender cómo funciona el ADN y, sin embargo, sólo tiene una relación indirecta con el cáncer. - ¿Qué modelo de investigación le parece más eficaz, el estadounidense o el europeo? - Es obvio que el estadounidense, en el que toma parte activa el capital privado, es mucho más eficiente. Tómese por ejemplo el espectacular avance de la industria informática, donde es el dinero privado el que financia la investigación básica y aplicada, pero respecto a la industria de la salud… Tengo mis reservas. - Le escucho. - La investigación en la salud humana no puede depender tan sólo de su rentabilidad económica. Lo que es bueno para los dividendos de las empresas no siempre es bueno para las personas. - Explíquese. - La industria farmacéutica quiere servir a los mercados de capital… - Como cualquier otra industria. - Es que no es cualquier otra industria: estamos hablando de nuestra salud y nuestras vidas y las de nuestros hijos y millones de seres humanos. - Pero si son rentables, investigarán mejor. - Si sólo piensas en los beneficios, dejas de preocuparte por servir a los seres humanos. - Por ejemplo… - He comprobado como en algunos casos los investigadores dependientes de fondos privados hubieran descubierto medicinas muy eficaces que hubieran acabado por completo con una enfermedad- ¿Y por qué dejan de investigar? - Porque las farmacéuticas a menudo no están tan interesadas en curarle a usted como en sacarle dinero, así que esa investigación, de repente, es desviada hacia el descubrimiento de medicinas que no curan del todo, sino que hacen crónica la enfermedad y le hacen experimentar una mejoría que desaparece cuando deja de tomar el medicamento.
- Es una grave acusación. - Pues es habitual que las farmacéuticas estén interesadas en líneas de investigación no para curar sino sólo para convertir en crónicas dolencias con medicamentos cronificadores mucho más rentables que los que curan del todo y de una vez para siempre. Y no tiene más que seguir el análisis financiero de la industria farmacológica y comprobará lo que le digo. - Hay dividendos que matan. - Por eso le decía que la salud no puede ser un mercado más ni puede entenderse tan sólo como un medio para ganar dinero. Y por eso creo que el modelo europeo mixto de capital público y privado es menos fácil que propicie ese tipo de abusos. - ¿Un ejemplo de esos abusos? - Se han dejado de investigar antibióticos porque son demasiado efectivos y curaban del todo. Como no se han desarrollado nuevos antibióticos, los microorganismos infecciosos se han vuelto resistentes y hoy la tuberculosis, que en mi niñez había sido derrotada, está resurgiendo y ha matado este año pasado a un millón de personas.
- ¿No me habla usted del Tercer Mundo? - Ése es otro triste capítulo: apenas se investigan las enfermedades tercermundistas, porque los medicamentos que las combatirían no serían rentables. Pero yo le estoy hablando de nuestro Primer Mundo: la medicina que cura del todo no es rentable y por eso no investigan en ella. - ¿Los políticos no intervienen? - No se haga ilusiones: en nuestro sistema, los políticos son meros empleados de los grandes capitales, que invierten lo necesario para que salgan elegidos sus chicos, y si no salen, compran a los que son elegidos. - De todo habrá. - Al capital sólo le interesa multiplicarse.. Casi todos los políticos – y sé de lo que hablo- dependen descaradamente de esas multinacionales farmacéuticas que financian sus campañas. Lo demás son palabras…



mariposa2

viernes, 27 de abril de 2012

Un artigo de Xosé Carlos Caneiro

"Os abrazos que non pides... A música que te acompaña mentres paseas..."

Necesitas

O solpor na Fisterra. A chuvia que bica, suave, os poros da terra. O recendo da herba neste abril de Galicia, ledicia. O sorriso dun neno que aínda non aprendeu a falar. As lágrimas dun neno que pide alimento, sustento. As boas noticias que agardan, pero chegarán. O bico de dous namorados que non falan de crise nin de mercados, nin de política, nin de partidos: xogan a partida da súa vida xurándose amor eterno e pintando de cores, no corazón do parque, os ollos dos transeúntes que os miran e admiran. A adolescencia, ese estado de ánimo do que non debes saír: expectante, inxenuo, vigoroso. Os poemas de Celso Emilio, que era poeta social cando a poesía social era poesía, non consigna nin lema nin cartel electoral. As razóns para vivir que nos regala o sol, cando nace no Leste, día por día. Os abrazos que non pides e chegan sen remite á mesa de traballo dos teus dedos. As cousas que quedan por facer. A axenda na que escribes palabras lindas: nordés, burbulla, bolboreta, cenoria, trigo. A música que te acompaña mentres paseas. As palabras da tribo, que non pertencen aos dicionarios, nin ás autoridades académicas, senón ao pobo que as usa e cría e levanta e non vulnera. O amor, que pinta de azul o gris dos días. O desamor, que nos recorda que somos humanos, e que perdemos. A literatura, a que leo, que me trae o alento que preciso para non claudicar diante da ditadura do ocio. Os poemas de Rosalía, porque tantas bágoas sementaron o azafrán do futuro, flor a flor. A rebeldía. O gozo de non ser correcto. Un brinde pola vida. Uns amigos que non falten. Un soño. Mil soños. Un millón de soños. Necesitas.                                                                                            

jueves, 26 de abril de 2012

INFORMACIÓN BÁSICA PARA UNHAS AMIGUIÑAS DO PATIO

CRAVO: ( Definición da RAG)
Planta con talos delgados, follas longas e estreitas, flores olorosas, empregadas como adorno, que responde ao nome científico de "Dianthus caryophillus". As flores poden ser de color vermella, branca ou rosa.

Exemplo ilustrativo............ Puntos suspensivos.......
  Imaxe Google

miércoles, 25 de abril de 2012

martes, 24 de abril de 2012

ANGELA: PARABÉNS

 Imaxe Google

PARABÉNS PARA ÁNGELA porque onte entregáronlle o premio da Deputación convocado co gallo da celebración  do Día do Libro. O relato CARTA DE AMOR TARDÍO  conmoveu ao xurado pola súa calidade e calidez.
Ángela, que cacarexa coma unha galiña asustada, subida a unha noria, non se lle move un pelo á hora de gañar premios literarios alí onde se presente. Sempre caladiña, discreta, menos nas norias.
É un luxo para este PATIO contar con xente así
Para min como conserxe, autonomeada, do lugar, exercer de voyeur satisfáceme tanto coma se o éxito fora propio.
CALUROSAS APERTAS.






lunes, 23 de abril de 2012

PREMIO CERVANTES


El Hombre Imaginario
El hombre imaginario
vive en una mansión imaginaria
rodeada de árboles imaginarios
a la orilla de un río imaginario

De los muros que son imaginarios
penden antiguos cuadros imaginarios
irreparables grietas imaginarias
que representan hechos imaginarios
ocurridos en mundos imaginarios
en lugares y tiempos imaginarios

Todas las tardes imaginarias
sube las escaleras imaginarias
y se asoma al balcón imaginario
a mirar el paisaje imaginario
que consiste en un valle imaginario
circundado de cerros imaginarios

Sombras imaginarias
vienen por el camino imaginario
entonando canciones imaginarias
a la muerte del sol imaginario

Y en las noches de luna imaginaria
sueña con la mujer imaginaria
que le brindó su amor imaginario
vuelve a sentir ese mismo dolor
ese mismo placer imaginario
y vuelve a palpitar
el corazón del hombre imaginario.


Nicanor Parra

23 DE ABRIL - DÍA DO LIBRO

Imaxe Google

O libro: o amante máis silencioso e seductor

domingo, 22 de abril de 2012

DIA DA TERRA - A ÚNICA QUE TEMOS


Imaxe Google

".......Que el nuestro sea un tiempo que se recuerde por el despertar de una nueva reverencia ante la vida; por la firme
resolución de alcanzar la sostenibilidad; por el aceleramiento en la lucha por la justicia y la paz y por la alegre
celebración de la vida....."

viernes, 20 de abril de 2012

SE SÓ POR UNHA VEZ TODO ESTIVESE EN SILENCIO

 Imaxe google

Se só por unha vez todo estivese en silencio.
Se se enmudece o casual e o aproximado
e a risa veciña´
se o ruído que fan os meus sentidos,
non me impedise tanto estar esperto-

Entón podería un pensamento
mil veces pensado - pensarte ata o límite

e posuírte ( só durante un sorriso ),
para entregarte en ofrenda a todo o que viva,
como un agradecemento.
Rilke

jueves, 19 de abril de 2012

PEL DE GALIÑA

¡ PÁÁÁÁNICO !

Al fin tocó mi turno. Enfrentarme con el monstruo. Ese ser casi mitológico que invitaba (¿obligaba?) a adentrarme en sus terroríficos dominios. ¿Por voto propio? Más bien por cuestión de orgullo… mal entendido.

La boca del miedo se abrió de par en par, y de un bocado engulló los proyectos previos de mi supuesta valentía. Desató todos los vientos del pánico, que silbaron, en forma de aullidos, azotando huracanadamente mis cuerdas vocales, hasta su extenuación.

Cerrar los ojos no aliviaba la tempestad. Tampoco el ambiente festivo del resto de los mortales, que, curiosamente, parecía disfrutar (sádicamente, pienso) de aquel vértigo infernal.

Me sentí un bicho raro, conduciendo por la autopista del terror, en dirección contraria a la del placer...

Fueron minutos. Pero juraría que fueron eternidades.

Con el vello erizado, firme ante las órdenes de un terror de alta graduación, unido al arte de la palidez que pinta el miedo, me abandoné al estado de la histeria del que está a punto de ser devorado por los leones ( por muy cristiano que sea).

Me sentí protagonista del grito de Munch, de la chica en la ducha,de Psicosis, del perseguido por la moto-sierra de la matanza de Texas, o del condenado a muerte empezando a freírse en la silla eléctrica. Peor aún, mi pánico era la suma de todos estos pánicos (y de otras malas hierbas de las que, por el bloqueo mental del momento, ya no me acuerdo, pero que, por lo menos, debían de ser carnívoras).

Mi cuerpo estaba fuera de todo control, enajenado por el paralizante miedo, sin punto de equilibrio físico ni mental, con los sentidos tan erizados como el vello, descolocados de sus correctas posiciones, y explosionados en un pequeño Big Bang personal, que nadie, sólo yo, percibía en mi doliente interior…

Fueron minutos, pero juraría que fueron eternidades.

Con el sudor pegado a mi piel y el frío del miedo congelando la humedad de los poros hasta la convulsión. El cuerpo, con todas las alertas rojas en funcionamiento, esas que nos previenen del peligro… pero ya inútiles en su respuesta, estaba bloqueado por el pánico, e impotente ante el monstruo devorador de almas indefensas.

Las manos agarrotadas, crispadas, clavadas sobre su negro lomo (o lo que fuera), sintiendo la indefensión del débil ante la superioridad más obscena jamás sentida.

La bestia violadora se resistía a dejarme libre. A frenar sus impulsos vertiginosos hacia un precipicio tan real y tan engañoso:

Caías… pero no. Te tiraba… pero no. Te estrellabas… pero no.

Y se reía de mi debilidad. ¿O eran los otros, los inconscientes, los que neciamente obvian el peligro, los osados armados con la coraza de hierro de la ignorancia (¿tal vez de la valentía?) los que se reían?.

Sólo sé que, esa experiencia, fue la sublimación del miedo, coronando la cota más alta, el látigo en las tripas del vértigo más absoluto, y el más amargo sabor del pánico, que inyectó en mis venas un ácido corrosivo, y me dejó fuera de este mundo, como un jarrón de duralex, hecho añicos…

¿Minutos? puede. Pero juraría que fueron eternos.

Cuando todo paró. Cuando el tiempo programado se detuvo, el monstruo aflojó sus riendas.

Volvieron mis sentidos a sus posiciones iniciales. Recuperé la consciencia y la conciencia. Me sentí libre de nuevo, los ojos abiertos, de nuevo el sol. Otra vez yo, milagrosamente entera. Algo perjudicada, pero yo. Me revisé detenidamente, estaba completa. Mis mandíbulas volvieron a encajar. El cabello, después de los vientos huracanados, en su sitio. Evaporado el sudor y recuperado el color, sonreí de nuevo a la vida, esa que hacía unos minutos ( aunque eternos) creí perder a manos del monstruo de los abismos, que ahora simulaba dócil y encantador.

Dueña al fin de mi equilibrio, de mi ritmo, ordenados mis pensamientos, con la serenidad de la resaca y en mis plenas facultades mentales, con mi voz recuperada de las estridencias, entonces, como Escarlata, elevé mis ojos al cielo y juré:

“A Dios pongo por testigo no volver a montar jamás en El Tren de la mina”.*

* Una de las atracciones ¿infantiles? de Port Aventura.

miércoles, 18 de abril de 2012

CANTOS RODADOS- DELICIAS DA MADUREZ



A badía, de tan pequena e bonita é un recuncho feito polo mar e as fadas. Sedosos cantos rodados de todos os tamaños e colores, ao fronte o horizonte aberto que se perde no infinito. Catedral da música do mar onde o tempo non transcorre, demórase nas mans do aire que non se move.

As altas  paredes color azafrán son un fortín inexpugnable para calquera pirata que ouse pisar o colar de pedras redondas. Como único acceso unhas diminutas escaleira escarvadas na terra avermellada, para subir ou baixar só de un en un, feitas á diminuta medida dos pés dos nenos .
Todo está deseñado como para mirar cos dedos e escoitar cos ollos, ese vento que se converte en luz, nun momento, nese  intre indeciso entre o sono e a vixía, no que non se sabe se este lugar existe ou só se leva dentro. De existir, precisa un nome que aínda está por escribir.
   gema, 18-04-12





martes, 17 de abril de 2012

O QUE HAI QUE VER !!!!!!!!

¿Quién es la amiga especial del Rey?
La princesa Corinna zu Sayn-Wittgenstein está detrás del último escándalo de la Casa Real española. Ésta, a través de su empresa Boss&Company Sporting Agency, fue la encargada de organizar la cacería de don Juan Carlos en Botsuana.
Corinna y el Rey son inseparables y se conocen desde hace años. La alemana está muy bien relacionada y tanto nobles como multimillonarios recurren a sus servicios para realizar safaris y otras actividades de alto riesgo en el extranjero.
 "Sayn-Wittgenstein, que pasa largas temporadas en España, ha sido vinculada sentimentalmente con el Rey de forma reiterada en los últimos años. La princesa, de 46 años, divorciada y madre de dos hijos, es una gran aficionada a la caza y la vela, dos pasiones que comparte con don Juan Carlos. También ha actuado como representante del monarca ante el príncipe Alwaleed bin Talal, que posee una de las mayores fortunas de Arabia Saudí y ocupa el puesto 29 en la lista Forbes de los personajes más ricos del mundo",   Noticias Yahoo.
POR SE CAZAR ELEFANTES FORA POUCO.

SÓ UNHA CASUALIDADE

Wie kommt der Elefant auf den Mars? (Symbolbild: NASA/JPL/University of Arizona) Noticia Yahoo

La NASA ha fotografiado un 'elefante' en Marte. Es un efecto óptico fruto de la orografía del terreno en el que ha sido tomada la foto y representa la silueta de la cabeza de un paquidermo en la que se puede distinguir un ojo y su trompa.

BOA NOTICIA

16 abr 2012 |Enlace permanente|22 Comentarios
Es más que el rey de España, es el rey de la selva. El Jefe del Estado español merece un cargo nuevo: Juan Carlos I de Botsuana, país en el que el monarca impone su poder sobre el reino animal a punta de escopeta. Pero le ha salido el tiro por la culata.

Despois desta rotunda afirmación na prensa de hoxe, o rei deixa as armas.