jueves, 19 de abril de 2012

PEL DE GALIÑA

¡ PÁÁÁÁNICO !

Al fin tocó mi turno. Enfrentarme con el monstruo. Ese ser casi mitológico que invitaba (¿obligaba?) a adentrarme en sus terroríficos dominios. ¿Por voto propio? Más bien por cuestión de orgullo… mal entendido.

La boca del miedo se abrió de par en par, y de un bocado engulló los proyectos previos de mi supuesta valentía. Desató todos los vientos del pánico, que silbaron, en forma de aullidos, azotando huracanadamente mis cuerdas vocales, hasta su extenuación.

Cerrar los ojos no aliviaba la tempestad. Tampoco el ambiente festivo del resto de los mortales, que, curiosamente, parecía disfrutar (sádicamente, pienso) de aquel vértigo infernal.

Me sentí un bicho raro, conduciendo por la autopista del terror, en dirección contraria a la del placer...

Fueron minutos. Pero juraría que fueron eternidades.

Con el vello erizado, firme ante las órdenes de un terror de alta graduación, unido al arte de la palidez que pinta el miedo, me abandoné al estado de la histeria del que está a punto de ser devorado por los leones ( por muy cristiano que sea).

Me sentí protagonista del grito de Munch, de la chica en la ducha,de Psicosis, del perseguido por la moto-sierra de la matanza de Texas, o del condenado a muerte empezando a freírse en la silla eléctrica. Peor aún, mi pánico era la suma de todos estos pánicos (y de otras malas hierbas de las que, por el bloqueo mental del momento, ya no me acuerdo, pero que, por lo menos, debían de ser carnívoras).

Mi cuerpo estaba fuera de todo control, enajenado por el paralizante miedo, sin punto de equilibrio físico ni mental, con los sentidos tan erizados como el vello, descolocados de sus correctas posiciones, y explosionados en un pequeño Big Bang personal, que nadie, sólo yo, percibía en mi doliente interior…

Fueron minutos, pero juraría que fueron eternidades.

Con el sudor pegado a mi piel y el frío del miedo congelando la humedad de los poros hasta la convulsión. El cuerpo, con todas las alertas rojas en funcionamiento, esas que nos previenen del peligro… pero ya inútiles en su respuesta, estaba bloqueado por el pánico, e impotente ante el monstruo devorador de almas indefensas.

Las manos agarrotadas, crispadas, clavadas sobre su negro lomo (o lo que fuera), sintiendo la indefensión del débil ante la superioridad más obscena jamás sentida.

La bestia violadora se resistía a dejarme libre. A frenar sus impulsos vertiginosos hacia un precipicio tan real y tan engañoso:

Caías… pero no. Te tiraba… pero no. Te estrellabas… pero no.

Y se reía de mi debilidad. ¿O eran los otros, los inconscientes, los que neciamente obvian el peligro, los osados armados con la coraza de hierro de la ignorancia (¿tal vez de la valentía?) los que se reían?.

Sólo sé que, esa experiencia, fue la sublimación del miedo, coronando la cota más alta, el látigo en las tripas del vértigo más absoluto, y el más amargo sabor del pánico, que inyectó en mis venas un ácido corrosivo, y me dejó fuera de este mundo, como un jarrón de duralex, hecho añicos…

¿Minutos? puede. Pero juraría que fueron eternos.

Cuando todo paró. Cuando el tiempo programado se detuvo, el monstruo aflojó sus riendas.

Volvieron mis sentidos a sus posiciones iniciales. Recuperé la consciencia y la conciencia. Me sentí libre de nuevo, los ojos abiertos, de nuevo el sol. Otra vez yo, milagrosamente entera. Algo perjudicada, pero yo. Me revisé detenidamente, estaba completa. Mis mandíbulas volvieron a encajar. El cabello, después de los vientos huracanados, en su sitio. Evaporado el sudor y recuperado el color, sonreí de nuevo a la vida, esa que hacía unos minutos ( aunque eternos) creí perder a manos del monstruo de los abismos, que ahora simulaba dócil y encantador.

Dueña al fin de mi equilibrio, de mi ritmo, ordenados mis pensamientos, con la serenidad de la resaca y en mis plenas facultades mentales, con mi voz recuperada de las estridencias, entonces, como Escarlata, elevé mis ojos al cielo y juré:

“A Dios pongo por testigo no volver a montar jamás en El Tren de la mina”.*

* Una de las atracciones ¿infantiles? de Port Aventura.

miércoles, 18 de abril de 2012

CANTOS RODADOS- DELICIAS DA MADUREZ



A badía, de tan pequena e bonita é un recuncho feito polo mar e as fadas. Sedosos cantos rodados de todos os tamaños e colores, ao fronte o horizonte aberto que se perde no infinito. Catedral da música do mar onde o tempo non transcorre, demórase nas mans do aire que non se move.

As altas  paredes color azafrán son un fortín inexpugnable para calquera pirata que ouse pisar o colar de pedras redondas. Como único acceso unhas diminutas escaleira escarvadas na terra avermellada, para subir ou baixar só de un en un, feitas á diminuta medida dos pés dos nenos .
Todo está deseñado como para mirar cos dedos e escoitar cos ollos, ese vento que se converte en luz, nun momento, nese  intre indeciso entre o sono e a vixía, no que non se sabe se este lugar existe ou só se leva dentro. De existir, precisa un nome que aínda está por escribir.
   gema, 18-04-12





martes, 17 de abril de 2012

O QUE HAI QUE VER !!!!!!!!

¿Quién es la amiga especial del Rey?
La princesa Corinna zu Sayn-Wittgenstein está detrás del último escándalo de la Casa Real española. Ésta, a través de su empresa Boss&Company Sporting Agency, fue la encargada de organizar la cacería de don Juan Carlos en Botsuana.
Corinna y el Rey son inseparables y se conocen desde hace años. La alemana está muy bien relacionada y tanto nobles como multimillonarios recurren a sus servicios para realizar safaris y otras actividades de alto riesgo en el extranjero.
 "Sayn-Wittgenstein, que pasa largas temporadas en España, ha sido vinculada sentimentalmente con el Rey de forma reiterada en los últimos años. La princesa, de 46 años, divorciada y madre de dos hijos, es una gran aficionada a la caza y la vela, dos pasiones que comparte con don Juan Carlos. También ha actuado como representante del monarca ante el príncipe Alwaleed bin Talal, que posee una de las mayores fortunas de Arabia Saudí y ocupa el puesto 29 en la lista Forbes de los personajes más ricos del mundo",   Noticias Yahoo.
POR SE CAZAR ELEFANTES FORA POUCO.

SÓ UNHA CASUALIDADE

Wie kommt der Elefant auf den Mars? (Symbolbild: NASA/JPL/University of Arizona) Noticia Yahoo

La NASA ha fotografiado un 'elefante' en Marte. Es un efecto óptico fruto de la orografía del terreno en el que ha sido tomada la foto y representa la silueta de la cabeza de un paquidermo en la que se puede distinguir un ojo y su trompa.

BOA NOTICIA

16 abr 2012 |Enlace permanente|22 Comentarios
Es más que el rey de España, es el rey de la selva. El Jefe del Estado español merece un cargo nuevo: Juan Carlos I de Botsuana, país en el que el monarca impone su poder sobre el reino animal a punta de escopeta. Pero le ha salido el tiro por la culata.

Despois desta rotunda afirmación na prensa de hoxe, o rei deixa as armas.

domingo, 15 de abril de 2012

ANIMACIÓN Á ESCRITURA


                                                PEL DE GALIÑA

Foi un golpe seco, rotundo, que ecoou por toda a ampla esplanada da magnífica construción.

O acto de entrega de premios quedara moi lucido. Bastantes asistentes, autoridades, políticos, amigos e fotógrafos, moitos fotógrafos e cámaras.
Non foi nada empalagoso como ás veces sucede nestes eventos. Todo na súa xusta medida.
Os galardoados, tres, ela a única muller, falaron ben, ela mellor. Xa se sabe que as féminas temos máis desenvolvido o hemisferio dereito do cerebro e iso son palabras maiores á hora, sobre todo, de manexar as palabras, entre outras moitas cousas.
Para remate, nun espazo diáfano das dependencias, en mesas redondas de pé esvelto, quizabes demasiado segundo para que estaturas, as copas de tinto prometidas no programa, acompañadas das tapas de rigor transportadas con lixeireza por hábiles camareiros entre os grupos, porque a verdade é que cada un dos gañadores reuniuse coa súa tribo e non houbo moito intercambio entre eles.
Co viño que ía e viña o ambiente foise enriquecendo cun ton cada vez máis acendido, salpicado de gargalladas cada vez máis sonoras, en fin, o que corresponde a unha celebración. Algunha copa esfarelada no chan coma diminutas estrelas caídas, algunhas pingas estamparon vestimentas con deseños enxeñosos en color tinto,  a celebración da ledicia en todos os seus matices.
Ela, a única muller gañadora, ousara participar cun tema erótico, xénero no que era moi, moi boa.
Non sei se ese sería, tal vez, o detonante que desencadeara a furia dalgún anxo que xa se sabe non teñen sexo, ou pura casualidade. O caso é que xa fóra, en plena esplanada, en plena euforia, soou o golpe e o berro, ecoando: O trofeo de vidro, groso vidro, xacía  no chan co seu transparente corpo nu, esnaquizado impúdicamente nas lousas do pavimento, sen bragas, coma a protagonista do relato gañador.

Ao volverme, porque ía diante,  o que vin foron os ollos desorbitados da gañadora,  a boca coma un enorme O maiúsculo sen pechar, tal cal o grito de munch.
Foi entón cando experimentei aquela sensación inaudita: a roupa separábaseme do corpo imperceptiblemente por efecto do arreguizo que convertiu a miña epiderme en pel de galiña.

gema, 15-04-12


INCONDOLENCIA

CREO que xa creo, que deus castiga sen pau nin pedra.
Mentras España languidece, se desangra...
E se abaten innecesariamente auténticas marabillas da fauna...
gema, 15-04-12

sábado, 14 de abril de 2012

jueves, 12 de abril de 2012

POEMA PARA TEMPOS PRESENTES

Imaxe Google


ANTEPASADOS

Mis antepasados inventaron la Vía Láctea,
dieron a esa intemperie el nombre de la necesidad,
al hambre le llamaron muralla de hambre,
a la pobreza le pusieron el nombre de todo lo que no es extraño a la pobreza.

Poco es lo que puede hacer un hombre con el pensamiento del hambre,
apenas dibujar un pez en el polvo de los caminos,
apenas atravesar el mar en una cruz de palo.
…..............................................................
Poco es lo que puede hacer un hombre que sólo ha tenido en la vida estas cosas,
apenas quedarse dormido recostado en el pensamiento del hambre
mientras oye la conversación de los gorriones en el granero..............

Poco es lo que puede hacer un hombre con las migas de la piedad,
comer pan mojado los días de lluvia a los que luego seguirán largos días de viento........
J.C. Mestre



MINI


No oasis
non hai murallas.
O tempo detido
mantén as dunas no horizonte.
        gema, 17 – 02 – 07                                                  

O QUE HAI QUE VER

Imaxe Google

Mejor toma nota:

Si entre los destinos para tu luna de miel estás considerando pasar por Éboli, al sur de Nápoles, mucho cuidado con alquilar un auto y besar a tu pareja mientras uno de los dos conduce: podrían multarlos con una penalidad de hasta 500 euros ($667).

Claro, siempre hay lugares que suben la parada con esto de las leyes “raras”. Por ejemplo, en París, “la ville de l’amour”, es ilegal besarse en los andenes del tren. Y en Dubai son todavía más absolutos: está vedado besarse en público y punto.

martes, 10 de abril de 2012

.......................
De nuevo cae la tarde,
 mengua la luz.
Los colores de otoño vienen del oeste,
decía aquel poeta chino.
El mundo está en mi..
no me apartaré.
Acojo todos los colores, el
estío dentro de mi otoño,
porque sé que
 no hay fin, que no habrá término.
Todo comienza y termina en mi.
Yo soy el infinito proyecto de mi misma
por encima de mi
me sobrevuelo.
.......................Chantal Maillard

XA O DICÍA PERICLES NO ANO 430 A. C.

" O feito de que non teñas interese na política non significa que os políticos non teñan interese en ti"
Imaxe Google

HOXE É UN DÍA EXCEPCIONAL: UN RAPAZ, QUE VEN A SER O MEU FILLO, ESTREA TRABALLO ¡¡¡¡¡¡¡¡¡

lunes, 9 de abril de 2012

LUNS DE PASCUA


Xa avisaran que Galicia ía ter o mellor tempo na Semana Santa e a verdade que foi certo. Por aí adiante cairon chuzos de punta e tiveron problemas cos santos.

Pois o luns de Pascua a mañá está preciosa. O mar calmo coma un manto de seda, o ceo luminoso e azul coma se estivera de estreo, sin vento...

Aínda pasean á raxeira polo paseo marítimo os últimos visitantes da Meseta que pola tarde retornarán á súa vasta aridez cos ollos cheos de mar e o sal na cara.

No medio andaba eu arredor da Torre, deixando voar a mente máis aló do horizonte, cando unha voz de neno me trouxo de volta:

Mama, mama, bájame de aquí que ya no quiero estar más en el cielo”.

Rin, e logo quedeime pensando.
gema, 09-04-12

POIS EU TAMÉN


Eu son Lela, unha cadeliña caniche, guapa, ben parecida, Gema díme que nos parecemos por aquilo de que os amos e os seus cans sempre se parecen. Seguro que pretende parecerse a min.

Como me entero de todo o que pasa na casa e por outro lado, ela misma mo confirmou, faltoulle tempo, ela... é Inés, a lora, unha lareta que de contadiño me dixo que fora ao patio. O que é ela : unha cotilla de pacotilla, fachedosa larapeta, cacarexa todo o día pero non pon un ovo, non.

Indiscutiblemente eu son a raíña da casa e así me tratan. Adoro aos meus amos, aos dous pero sobre todo a Gema porque é elemental coma min, disfrutamos de moitas cousas comunes, entendémonos sen falar, compartimos mantas, olores, sillón...

Debo recoñecer no máis profundo do meu ser, para os meus adentros, que son algo ciumenta. Inés jódeme bastante.... Por iso quero vir ao patio. Eu tamén. E logo?

Lela, 09-04-12

domingo, 8 de abril de 2012

REFLEXIÓN


" O ser humano do terceiro milenio non precisa a tutela de autoridades relixioxas; pode atopar por si mesmo a súa dimensión espiritual. Uns atoparana nun Ser superior, outros nun determinado plantexamento filosófico ou nas artes.
Non é a música, a poesía ou a pintura unha porta aberta ao máis sutil do noso ser?"

A DIVINIDADE ESTÁ EN TI, NON EN CONCEPTOS OU LIBROS.
H. Hesse.

equilibrado, piedras - csp6614529

LORAINÉS


Son Inés, a lora de Gema. Bueno, son unha guacamaya azul, ela dime galiña azul, seica recorda algo bonito da literatura. Eu diso non entendo.
Xa viñen ao patio outra vez pero non me atopei cómoda porque había moito balbordo, a min os ruídos estridentes moléstanme. Prefiro os ruidiños da auga e o vento....
Como seica hai vacacións,algo de santos,  son un ave e non entendo que è iso, veño hoxe porque a min parolar gústame moito aínda que tamén teño as miñas horas. Para falar, falar, prefiro non comezar antes das doce e despois de durmir a sesta tamén é bo momento.
Claro, sobre o mediodía comeza o movemento na cociña e iso motívame moito porque a parte de estar acompañada entre parrafeos vou probando un anaquiño de todo. Encántame o allo, a cebola, o tomate pero o que máis, máis, a tortilla, brrrr... iso é unha burrada.
Cando me dan un bo anaco, despois de comela toda, báixome e doulle papadiños á cadela coma se fora un pito meu. Non sei por que lles extrana tanto que comparta do meu papo coa Lela. Teñen unhas ideas un pouco raras......
Aínda que en verdade, eu deles non me podo queixar, vivo libre, moi mimada e con todas as comodidades.
Inés,07-04-12


viernes, 6 de abril de 2012

REFLEXIÓNS PARA SEMANA SANTA

 Google


Os encoros de toda España baixo mínimos históricos. Preocupación para os agricultores que ven como as sementes non xermolan e morren estériles. Culpable o cambio climático que está arruinando o planeta por culpa duns humanos irresponsables que contaminan co afán desmedido de produción-consumo-ganancias-explotación, culpables, culpables, culpables desde a mancha do pecado orixinal do que nunca se puideron safar.
A piques de sacar os santos á rúa en rogativas para pedir ao ceo a bendición da choiva como se fixo tradicionalmente, cando irrumpe no calendario a Semana Santa que quere sacar os santos á rúa como se fixo tradicionalmente e valaí: Non se pode porque se puxo a chover a chuzos.
Son os insondables disignios divinos.

gema, 06-04-12

CAMBIAN AS PAISAXES

CAMBIAN AS PAISAXES

Retornos del amor en los vividos paisajes
Rafael Alberti

Creemos, amor mío, que aquellos paisajes
se quedaron dormidos o muertos con nosotros
en la edad, en el día en que los habitamos;
que los árboles pierden la memoria
y las noches se van, dando al olvido
lo que las hizo hermosas y tal vez inmortales.

Pero basta el más leve palpitar de una hoja,
una estrella borrada que respira de pronto
para vernos los mismos alegres que llenamos
los lugares que juntos nos tuvieron.
Y así despiertas hoy, mi amor, a mi costado,
entre los groselleros y las fresas ocultas
al amparo del firme corazón de los bosques.
Allí está la caricia mojada de rocío,
las briznas delicadas que refrescan tu lecho,
los silfos encantados de ornar tu cabellera
y las altas ardillas misteriosas que llueven
sobre tu sueño el verde menudo de las ramas .....

Imaxe Google

jueves, 5 de abril de 2012

GRAZAS....

Grazas Xema por me regalar poema tan fermoso nun día coma hoxe, o seguinte a unha conmemoración moi importante para min.
Bico grande.
Gifs Animados Imagenes Animadas


(Sigo sen poder poñer comentarios)

CHANTAL MAILLARD - PARA CONCHI

He de perder las manos
para que me acaricies,
lanzar mi voz hacia la copa de los árboles
para escuchar la tuya como un eco,
abrirme el cuerpo y ser un surco virgen
para tu aliento.
Arderé en tu mirada
después de haberme arrancado los párpados
y que tu luz me haya quemado dulcemente
los ojos y el temor a perderte en la noche.
Chantal Maillard

lunes, 2 de abril de 2012

FRAGAS DO EUME


CURIOSAMENTE, O DÍA INTERNACIONAL DA TERRA, NON SEI SE POR CASUALIDADE OU CAUSALIDADE, COMEZARON AS LAPAS VERMELLAS NAS VERDES
FRAGAS DO EUME.


No bico do Xistral
pousou deus a líquida man antes do tempo.
Os poros das rochas manaron auga,
tres veas abertas a diferentes ventos:
Eume, Sor, Landro.
Os dedos da nai acariciaron o frío ventre
que cuspiu fértil semente,
enorme animal verde, Fraga do Eume.
Eume, convertido en Lume.
Choro no orballo dos amenceres
polos gorrións sen niño,
polas lontras sen troitas.
Sepulto a man no ventre abrasado da terra ardida
estéril coma Sara,
longo tempo,
ata que o sol esperte novas sementes.
Gema, 02-04-12
   
Imaxes Wikipedia

DÍA INTERNACIONAL DO LIBRO INFANTIL 2012

Google
HABIA UNA VEZ UN CUENTO QUE CONTABA EL MUNDO ENTERO
Había una vez un cuento que contaba el mundo entero. Ese cuento en realidad no era uno solo, sino muchos más que empezaron a poblar el mundo con sus historias de niñas desobedientes y lobos seductores, de zapatillas de cristal y príncipes enamorados, de gatos ingeniosos y soldaditos de plomo, de gigantes bonachones y fábricas de chocolate. Lo poblaron de palabras, de inteligencia, de imágenes, de personajes extraordinarios. Le permitieron reír, asombrarse, convivir. Lo cargaron de significados. Y desde entonces esos cuentos han continuado multiplicándose para decirnos mil y una veces “Había una vez un cuento que contaba el mundo entero…"
 F. Hinojosa






domingo, 1 de abril de 2012

HOXE CHEGARON AS ANDURIÑAS: 01-04-12


O sabor dos teus bicos. Unha boa conversa. Fluír. Abandonarme na miña galaxia paralela. Perderme entre a moitedume dunha gran cidade. Sentir o frío da montaña. Respirar fondo. O remol da amizade verdadeira. Fallar, equivocarme e saber rectificar. Toparche. Conseguir gozar do presente cada día. Saber perdoar. Un baño en altamar. Sentirme minúscula na inmensidade. Facerme enorme nas caricias. Durmir no deserto. Notar o lume do teu corpo. Os espárragos silvestres. Canalizar o medo. Rir ata chorar. A luz e a escuridade. Viaxar sen día de retorno. Volver á casa.........”


sábado, 31 de marzo de 2012

DIA MUNDIAL DA TERRA 2012

Imaxe Google
........¿Cómo se puede comprar o vender el firmamento, ni aún el calor de la Tierra? Dicha idea nos es desconocida. Si no somos, dueños de la frescura del aire ni del fulgor de las aguas, ¿cómo podrían, ustedes comprarlo?. Cada parcela de esta tierra es sagrada para mi pueblo, cada brillante mata de pino, cada grano de arena en las playas, cada gota de rocío en los bosques, cada montaña y hasta el sonido de cada insecto es sagrado a la memoria y al pasado de mi pueblo. La savia que circula por las venas de los árboles lleva consigo las memorias de los pieles rojas. Los muertos del hombre blanco olvidan de su país de origen cuando emprenden sus paseos entre las estrellas; en cambio, nuestros muertos nunca pueden olvidar esta bondadosa tierra, puesto que es la madre de los pieles rojas. Somos parte de la tierra y asimismo, ella es parte de nosotros. Las flores perfumadas son nuestras hermanas; el venado, el caballo, la gran águila; éstos son nuestros hermanos. Las escarpadas peñas, los húmedos prados, el calor del cuerpo del caballo y el hombre, todos pertenecemos a la misma familia.
Por todo ello, cuando el Gran Jefe de Washington nos envía el mensaje de que quiere comprar nuestras tierras, nos está pidiendo demasiado. También el Gran jefe nos dice que nos reservará un lugar en el que podamos vivir confortablemente entre nosotros. Él se convertirá en nuestro padre y nosotros en sus hijos. Por ello consideramos su oferta de comprar nuestras tierras. Ello no es fácil ya que esta tierra es sagrada para nosotros.
El agua cristalina que corre por ríos y arroyuelos no es solamente el agua sino también representa la sangre de nuestros antepasados. Si le vendemos tierras, deben recordar que es sagrada y que cada reflejo fantasmagórico en las claras aguas de los lagos cuenta los sucesos y memorias de las vidas de nuestras gentes. El murmullo del agua es la voz del padre de mi padre...........
Carta del jefe indio Seattle

viernes, 30 de marzo de 2012

GALICIA

Semana Santa pasada por agua menos en...Imaxe Google
MADRID, 29 (EUROPA PRESS)
Galicia será la zona peninsular con menor probabilidad de precipitaciones durante la Semana Santa, cuando las lluvias afectarán a casi todo el país y, especialmente al centro y Levante peninsular, donde las precipitaciones serán "abundantes", según las predicciones de la Agencia Estatal de Meteorología (AEMET).

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

" PEL DE GALIÑA "

 Imaxe Google

PARA ANGELA

 Imaxe Google


 

sábado, 24 de marzo de 2012

CHANTAL MAILLARD


Hoy he mirado a un hombre y él
no pudo desprenderse de mis ojos.
Corrió como una llama en el bosque
y algo se puso a arder entre mis pechos.
Quise apagarlo con la lengua
y reíste, Señor,
te reíste de mí
y borraste la luna con un gesto de nube
precipitada.

Chantal Maillard


viernes, 23 de marzo de 2012

CHANTAL MAILLARD

Disfrutar onte desta excepcional escritora foi un auténtico luxo literario.


La experiencia del dolor le viene a Chantal Maillard (Bruselas, 1951) de antiguo. Fue feliz, según declara, hasta los 7 años, pero a partir de ahí, los continuos cambios de internado en Bélgica y después la adaptación a España, donde se trasladó con su familia en pleno franquismo, la convirtieron en una niña desubicada y silenciosa. Nació sin embargo con el don de la escritura, en la palabra encontró cobijo y, a los 14 años, ya había escrito dos novelas y más de cien poemas. Y así hasta hoy. Poeta, filósofa y gran conocedora del pensamiento y estética orientales, es autora de una docena de títulos, entre los que destacan sus diarios, Diarios indios y Filosofía en los días críticos, un milagro de simbiosis entre filosofía y poesía. En 2004 obtuvo el Premio Nacional de Poesía por Matar a Platón, un libro seco y despojado, escrito durante su grave enfermedad, en el que la muerte y el dolor, sin concesiones literarias, palpitan en cada una de sus páginas. Su nuevo poemario, Hilos, posterior a la imprevisible muerte de su hijo, revela a una de las voces poéticas más intensas, honestas y radicales del panorama actual. literario.
Diario El Pais
 

CHANTAL MAILLARD

4. Resurrección en la tierra

Mirar al cielo. Luego,
a la tierra. Decir
hay un sueño que espera ser soñado.
Un sueño espera ser soñado.

La boca seca. No hay
saliva. Alzar los ojos,
donde los gavilanes
y los misiles. No, los ojos
a ras de suelo,
donde la hierba,
entre la herrumbre,
donde la hierba arde
verde y poderosa.

He perdido las armas.
He tirado el escudo.
De entre todas las verdades elijo
una sola: la caricia del sol
en el tronco de mi alma
calcinada.

* * * * *

jueves, 22 de marzo de 2012

DIA MUNDIAL DA AUGA


                             Imaxe Google

PARAISO


Non son costela esgazada
dun adán durmido,
nin unha outra media laranxa
aínda que a nosa saiva
transita mística para asolagarnos
nunha mesma lagoa.
A túa forza elévame, mais sostéñome eu.
Columnas dun mesmo templo
con nervaduras independentes.
As nosas linguas comparte orografías
pero non falan pola mesma boca.
Beizos perfilando os límites do mesmo abismo
nun mesmo tempo.
Maremotos coincidentes
nun epicentro común.

gema, 22-03-12


miércoles, 21 de marzo de 2012

DEBUXO PARA UNHA PRIMAVERA



Chegou onte de madrugada, senlleira, ocupando todo o espazo do canso inverno. De contado se puxo a facer labores que o seu predecesor descoidou este ano, non regou abondo e a terra láiase por deshidratación. Terá que redobrar esforzos para que as flores non quede unha por saír.

No aire percívese un impúdico aleteo que esperta os sentidos

na espera das promesas por cumprir.

gema, 21-03-12


domingo, 18 de marzo de 2012

LAS MUJERES QUE ESCRIBEN SON PPELIGROSAS

 Imaxe Google

Las mujeres que escriben también son peligrosas

“La verdad que escribir constituye el placer más profundo, que te lean es sólo un placer superficial”  Virginia Woolf

sábado, 17 de marzo de 2012

ENTREGA DE PREMIOS

Onte tivemos o pracer de acompañar á nosa amiga Conchi ao Gaiás, Santiago, onde lle entregaron un premio gañado no concurso de relatos curtos convocado por LV.
Aquí a vemos acompañada dos outros dous gañadores e as autoridades respectivas pousando cos respectivos trofeos que logo regamos cun viño, apertas e risas.
Por certo, hai que resaltar o seu curto e ben artellado discurso no que resaltou a importancia de que se apoie a escrita en Lingua Galega para reafirmar a súa normalización.
Para min tamén é de resaltar que é a única muller do grupo.
gema, 17-03-12

jueves, 15 de marzo de 2012

MICRORRELATOS FURTIVOS NO GAIÁS


De Luns a Venres convida os seus lectores a achegarse mañá venres á Cidade da Cultura de Santiago á entrega de premios do II Certame de Minicontos de Outono,
organizado por este xornal e polo Centro PEN de Galicia.

O acto terá lugar ás 18.00 horas no auditorio da biblioteca da CdC e o xornalista da TVG Carlos Macía presentará o acto, que estará presidido polo presidente do Centro PEN, Luis G. Tosar; o secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo; e o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García. Tras a entrega degustarase un viño

Nesta segunda edición do certame, o autor da narración gañadora é Lionel Rexes, un mestre de Alfoz (Lugo) que leva anos adicado á escritura e cuxa afición comeza a recoller os seus froitos, xa que este é o segundo premio literario que gaña con apenas unhas semanas de diferenza. O seu relato Luzada narra a experiencia dun pescador furtivo galego en Suíza.
O segundo premio foi concedido á profesora xubilada Concha Parga por unha composición erótica chamada Fulgores feridos. E José Sixto, xornalista e poeta columnista deste
xornal, é o gañador do terceiro premio por A estrela que veu, un esperanzador relato para estes tempos de crise económica.      

                                 CON MOITOS PARABÉNS












     







         NÉBOA NO MAR
                                                       
A  luz azul marca  teimuda
o parpadeo nervioso do tempo.
Caen as follas  do calendario
e deixan estelas  na memoria.
Río  sobre o reloxio de pedra
pegado na casa do tempo
coas agullas  cravadas nas veas. …………..
Pegadas de vagalume nos sentidos,
ás  veces,
de veloces cabalos na boca do estómago.
Arañeiras na epiderme
e cinza nos ollos de fóra.
Deixa o tempo estrato  de bicos,
olor de margaridas  nacidas na lava,
terra amasada  no balbucir das horas.
Logo,
o latido íntimo aberto en espirais
elévase ao infinito
nun universo sen tempo.
gema, 05 – 05 – 10
 imaxe Google





miércoles, 14 de marzo de 2012

Non escriba poesía de amor (.... ) Sálvese dos temas xerais e vólvase aos que lle ofrece a súa vida cotiá: describa os seu desexos, os pensamentos fugaces e a fe na beleza, descríbao todo con sinceridade interior, tranquila e humilde, empregue para expresalo as cousas do seu ambiente, as imaxes dos seus soños e os obxectos do seu entorno...
Rilke- Cartas a un xove poeta
gema, 14-03-12

martes, 13 de marzo de 2012

NON SON SUPERSTICIOSA...

INVISIBILIDADE


                                                                          III

E se as palabras quedaron encollidas no ceo da boca, por que non as vomitas?  – me pregunto. Cúspeas. Escribe.
-Xa, coma se fora tan doado.
As palabras son anacos fosilizados de vida, son coma escamas que se arrincan desprovistas de vida.
A vida acontece, flúe coma o río, as palabras son cantos rodados, cando saen, solidifícanse, perden a plasticidade que ten a vida, a cada paso  diferente.
Escribir para que? Para ler-te a ti mesma, quizabes, recoñecer-te. Se das a ler, para confesarte, ou alimentar o ego, ou quizais comunicar-te, berrar desde a invisibilidade……
gema,13-03-12






lunes, 12 de marzo de 2012

INVISIBILIDADE

                                                                    II



Nas primeiras páxinas xa atopei palabras que me ecoaban na caverna:
no abstracto aire da ausencia. Agora, ao non ter ninguén a quen falarlle, os alumnos, todo o que di ou fai, tanto a súa elocuencia coma o seu silenzo, esvaran cara á insignificancia, cara ao non reproducible, cara ao indecible? Ao non ter que dar exemplo, ao non ter que dar clase, xa non ten nada que dicir.
Agora que non ve a ninguén e as súas palabras non se amplifican en miles de almas, ou en centos ou en algunhas, as palabras encollen, enrrúganse coma unha froita seca, deshidratada.....

 Falo disto exactamente. Queda no fondo da alma coma os pousos do xiz, a man paralizada no ar,
unha actriz sen espectadores....
gema, 12-03-12 

domingo, 11 de marzo de 2012

A CRISE DA INVISIBILIDADE

I

Desexaba tinta fresca. Estaba cansa de ler na seca folla do ebook ou a literatura de culto nun grupo de lectura na biblioteca municipal.

Saín a percura da tinta fresca coma un vampiro na noite. Escollín un libro cun comezo raro pero o desexo de ir descubrindo que había detrás impulsábame a seguir.
Conseguín logo o primeiro obxectivo que me rondaba a cabeza desde había pouco: reavivar o desexo.
O desexo, lera, é o motor da vida. Pareime a cavilar no tema. Claro, precísanse desexos para impulsarte, en contraposición co que facía pouco pensara: non desexar nada, non precisar nada é acadar o nirvana, a paz de espírito segundo as filosofías orientais. Pero o corazón non bate no peito e o silenzo ás veces pon medo.
Debe ser unha crise, a crise da INVISIBILIDADE.
O pasado martes, no círculo de lectura, comentando “El guardián del centeno”( proposta que me neguei a reler), dixen se pensaban que a crise da adolescencia é a máis terrible. Miráronme coma se fora un marciano apousado no medio da mesa. Ao velos tan abraiados seguín dicindo que había outras e daquela xa se asustaron.
Calei para que a cousa non se desbordara e quedou todo nuha risa boba....

Pois si, creo que estou na crise da INVISIBILIDADE.
gema,11-03-12

11 M

QUE TODO O MUNDO POIDA VIVIR LIBRE DA TIRANÍA DO MEDO

imaxe Google

sábado, 10 de marzo de 2012

Oración dun desempregado


Pai,
baixa dende os ceos, esquecín
as oracións que me ensinou a avoa
pobriña, ela repousa agora,
non ten que lavar, limpar, non ten
que preocuparse, andando o día, pola roupa,
non ten que velar a noite, mágoa e mágoa,
rezar, pedirche cousas, rosmar docemente.

Dende os ceos baixa, se estás, baixa entón
que morro de fame nesta esquina,
que non sei de que serve ter nacido,
que me miro as mans rexeitadas,
que non hai traballo, non hai,
baixa un pouco, contempla
isto que son, este zapato esnaquizado,
esta angustia, este estómago baleiro,
esta cidade sen pan para os meus dentes, a febre
cavándome a carne,
este durmir así,
baixo a choiva, castigado polo frío, perseguido
dígoche que non o entendo, Pai, baixa
tócame a alma, mírame
o corazón!
eu non roubei, non asasinei, fun neno
e en troques golpeánme e golpean,
dígoche que non entendo, Pai, baixa
se estás, que busco
resignación en min e non a teño e vou
aferrarme á carraxe e afiala
para zoupar con ela e vou
berrar "a sangue en colo"


Juan Gelman ( traducción e foto propias)

jueves, 8 de marzo de 2012

UN DIA AO ANO.......

dia-internacional-mujerimaxe Google

"NO DÍA DA MULLER" LEVO TODA A MAÑÁ PENSANDO
POR QUE O HOME NON TERÁ UN DÍA???......

domingo, 4 de marzo de 2012

NADA NOVO BAIXO O SOL

1.1092318911@web28515.mail.ukl.yahoo.com  
Diálogo entre Colbert y Mazarino: 
Acerca del Estado y la gente, durante el reinado de Luís XIV de Francia, el ‘Rey Sol’:


Colbert:
 
Para conseguir dinero, hay un momento en que, engañar [al contribuyente] ya no es posible. Me gustaría, Señor Superintendente, que me explicara cómo es posible continuar gastando cuando ya se está endeudado hasta al cuello...


Mazarino:
 Si se es un simple mortal, claro está, cuando se está cubierto de deudas, se va a parar a la prisión. Pero el Estado...!! cuando se habla del Estado, eso ya es distinto!! No se puede mandar el Estado a prisión... Por tanto, el Estado puede continuar endeudándose. Todos los Estados lo hacen!

Colbert:
 
Ah sí? Usted piensa eso? Con todo, precisamos de dinero. Y cómo hemos de obtenerlo si ya creamos todos los impuestos imaginables?

Mazarino:
 
Se crean otros.

Colbert:
 
Pero ya no podemos lanzar más impuestos sobre los pobres.

Mazarino:
 
Es cierto, eso ya no es posible.

Colbert:
 
Entonces, ¿sobre los ricos?

Mazarino:
 Sobre los ricos tampoco. Ellos no gastarían más y un rico que no gasta, no deja vivir a centenares de pobres. Un rico que gasta, sí.

Colbert:
 
Entonces cómo hemos de hacer?

Mazarino:
 
Colbert, tú piensas como un queso de Gruyere o como el orinal de un enfermo!!. Hay una cantidad enorme de gente entre los ricos y los pobres!! Son todos aquellos que trabajan soñando en llegar algún día a enriquecerse y temiendo llegar a pobres. Es a esos a los que debemos gravar con más impuestos..., cada vez más..., siempre más! A esos, cuanto más les quitemos, más trabajarán para compensar lo que les quitamos¡¡. Son una reserva inagotable!!.  
-------------------------- 
Y hoy, cuatro siglos después...
el diálogo está vigente.

sábado, 3 de marzo de 2012

COLTAN: EL MINERAL DE LA MUERTE
El mineral coltán, es el causante de un conflicto bélico que se ha cobrado la vida de
cuatro millones de personas desde 1997 y la desaparición de poblaciones de gorilas
en la república democrática del congo.
PEDRO POZAS TERRADOS
Director Ejecutivo
Proyecto Gran Simio (GAP/PGS – España



mineral negro tinguido de vermello.
confesión: eu con con catro teléfonos móviles nun caixón da mesiña. Canta estupidez.
gema, 03-03-12