Fronte ó muro,
as ratas roen as follas do destino
no aire putrefacto
baixo a lama purulenta das palabras
neste tempo con sede anticipada.
O vento afoga as pregarias
da procesión do desgarro,
e as formigan caen por exceso de carga.
Ana López.
PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
viernes, 8 de febrero de 2013
jueves, 7 de febrero de 2013
! QUE COUSAS!
Oido esta mañá a unha política do partido do goberno:
"El objetivo es educar en igualdad a hombres y mujeres..."
¿É por eso que promociónan a educación por separación de sexos? Pois non parece que vaian por bo camiño.
Ana López.
"El objetivo es educar en igualdad a hombres y mujeres..."
¿É por eso que promociónan a educación por separación de sexos? Pois non parece que vaian por bo camiño.
Ana López.
miércoles, 6 de febrero de 2013
martes, 5 de febrero de 2013
MULLERES
Daquelas que cantan as pombas i as frores
todos din que teñen alma de muller.
pois eu que n'as canto Virxe da Paloma
!ai! de que a terei ?
Rosalía de Castro.
Hai quen anda á procura da Muller
case sempre un poeta namorado,
pero os homes e a mulleres singulares
non están nos spots publicitarios.
As mulleres somos tí, eu e máis aquela,
raiñas, princesas, fadas, cincentas,
carapuchiñas vermellas, brancaneves,madrastras
e tamén meigas anubrando o espazo.
A muller non se arrola con boleros,
nin vai ao carrelo de versos primorosos,
non oculta a identidade trala máscara,
nin disfraza a realidade coas palabras.
A muller reencárnase no aire,no mar , na terra,
no estalido da luz, na sombra negra.
Desta longa historia das afrentas
é perigoso saír polos atallos.
Ana López.
todos din que teñen alma de muller.
pois eu que n'as canto Virxe da Paloma
!ai! de que a terei ?
Rosalía de Castro.
Hai quen anda á procura da Muller
case sempre un poeta namorado,
pero os homes e a mulleres singulares
non están nos spots publicitarios.
As mulleres somos tí, eu e máis aquela,
raiñas, princesas, fadas, cincentas,
carapuchiñas vermellas, brancaneves,madrastras
e tamén meigas anubrando o espazo.
A muller non se arrola con boleros,
nin vai ao carrelo de versos primorosos,
non oculta a identidade trala máscara,
nin disfraza a realidade coas palabras.
A muller reencárnase no aire,no mar , na terra,
no estalido da luz, na sombra negra.
Desta longa historia das afrentas
é perigoso saír polos atallos.
Ana López.
domingo, 3 de febrero de 2013
Animación á escritura
A FOTO
O caseiro ten présa por meter os fociños nesta casa, quere alugala pronto. Para min é un problema pero dime que a vida non está para sutilezas.
Nunca se me deu ben o de pechar a porta, sempre vou ao carrelo de pantasmas.
Estaba a meter nunha bolsa que mercara nos chinos xunto có meu luxoso "fondo de armario" os taconazos daquela noite...,os libros, as figuriñas dos andeis, os CDs, a crema de cara do super, outras cousas do aseo persoal , a axenda de traballo coas páxinas en branco testemuña do ano de fracaso, cando caeu a foto ao chan.
Por algunha razón non me desfixera dela e levabaa sempre conmigo. A min non me gustan as fotos, é como volver a pasar polo corazón o pasado e iso algunhas veces faiche dano.
Lembro moi ben cando ma fixera miña nai; foi despois de rifar conmigo na praia por non dar feito en todo o verán a tarefa que me puxera dona Olivia, tan orixinal como todos os anos: unha redacción sobre as vacacións. Pero eu sabia que non pagaba a pena esforzarse, puxese o que puxese a millor sería a de Aurorita , a chivata oficial da clase e afillada da profe.
Daquela non sabia o que era o nepotismo.
Na foto estou sentada na area có caderno no colo, as miñas mans sosteñan o lapis cunha forza que non se corresponde coa fraxilidade dunha nena e o xesto da cariña mostra o momento; unha mestura de decisión e contrariedade.Pero sobor de todo hai un detalle que sempre me chamou a atención: non teño abotoado o vestido, non lembro porqué.Máis o instinto dime que aí está a metáfora da miña vida:
un vestido sen abotoar,
e un caderno por encetar.
Ana López.
O caseiro ten présa por meter os fociños nesta casa, quere alugala pronto. Para min é un problema pero dime que a vida non está para sutilezas.
Nunca se me deu ben o de pechar a porta, sempre vou ao carrelo de pantasmas.
Estaba a meter nunha bolsa que mercara nos chinos xunto có meu luxoso "fondo de armario" os taconazos daquela noite...,os libros, as figuriñas dos andeis, os CDs, a crema de cara do super, outras cousas do aseo persoal , a axenda de traballo coas páxinas en branco testemuña do ano de fracaso, cando caeu a foto ao chan.
Por algunha razón non me desfixera dela e levabaa sempre conmigo. A min non me gustan as fotos, é como volver a pasar polo corazón o pasado e iso algunhas veces faiche dano.
Lembro moi ben cando ma fixera miña nai; foi despois de rifar conmigo na praia por non dar feito en todo o verán a tarefa que me puxera dona Olivia, tan orixinal como todos os anos: unha redacción sobre as vacacións. Pero eu sabia que non pagaba a pena esforzarse, puxese o que puxese a millor sería a de Aurorita , a chivata oficial da clase e afillada da profe.
Daquela non sabia o que era o nepotismo.
Na foto estou sentada na area có caderno no colo, as miñas mans sosteñan o lapis cunha forza que non se corresponde coa fraxilidade dunha nena e o xesto da cariña mostra o momento; unha mestura de decisión e contrariedade.Pero sobor de todo hai un detalle que sempre me chamou a atención: non teño abotoado o vestido, non lembro porqué.Máis o instinto dime que aí está a metáfora da miña vida:
un vestido sen abotoar,
e un caderno por encetar.
Ana López.
sábado, 2 de febrero de 2013
VIVIR PARA OIR
Enemigos íntimos*
Conocida fue la relación amorosa que hubo entre Emilia Pardo Bazán y Benito Pérez Galdós, pero también de dominio público la enemistad que llegaron a profesarse ambos.
En cierta ocasión, siendo ya mayores se encontraron accidentalmente en unas escaleras. Él subía jadeante y ella empezó a bajarla.
Mientras se cruzaban ella le espetó:
-Adiós, viejo chocho.
Pero tal y como lo soltó se dio cuenta que le había puesto en bandeja una magistral contestación a una de las mentes más brillantes de la literatura.
Pardo Bazán aceleró el pasó escaleras abajo, pero le dio tiempo a escuchar la réplica de su viejo e íntimo enemigo:
-Adiós, chocho viejo
viernes, 1 de febrero de 2013
Lecturas
Mientras tanto, una ya inflamada prosperidad, llevada por su desaforado impulso, seguia en ascenso de especulaciones y despilfarros, sin que los favorecidos y aupados hiciesen caso de los sombríos vaticinios de ciertos economistas-puritanos aguafiestas cuyas voces de sibilas calculadoras desentonaban en el confiado coro de quienes cantaban los gozos de una ficción cada día renovada. porque en ficción se vivía. Sin percatarse de ello, las gentes integraban en una enorme feria de birlibirloque, en donde todo era trastrueque de valores, inversión de nociones, mutación de apariencias, desvio de caminos, disfraz y metamorfosis- espejismo perpetuo, transformaciónes sorpresivas, cosas puestas patas arriba, por vertiginosa operación de un Dinero que cambiaba de cara, peso y valor, de la noche a la mañana, sin salir del bolsillo- valga decir: de la caja de caudales- de su dueño.
Alejo Carpentier.(El recurso del método)
Alejo Carpentier.(El recurso del método)
!QUE VERGOÑA!
Vaille costar ó día desaferrollar a noite,
a nós dixerir esta vergoña
e este noxo abafante.
Ana López.
a nós dixerir esta vergoña
e este noxo abafante.
Ana López.
jueves, 31 de enero de 2013
BALADA DOS TRES CORAZÓNS
A choiva marcaba os compases,
os paxaros cantaban as notas de cristal
escritas na branca partitura da mañá
para tres corazóns e sete guitarras.
Os pasos camiñaban polo medo
levaban o son grave da pena
e o agudo asubio da desesperación
para tres corazóns e sete guitarras.
Tiñan na pel o sinal da derrota
o aceiro da vida cravado no peito
os ollos escribian a letra da loucura
para tres corazóns e sete guitarras.
Querian facer da realidade unha balada
que beliscase as cordas do destino,
pero as mans non afinaron ben as notas
para tres corazóns e sete guitarras.
Son persoas que nega a economía,
corre a policia, e dalle as costas a xustiza,
que só respetan aos que rouban melodías
para tres corazóns e sete guitarras.
As sereas romperon o silencio
e na pausa irrumpeu a conciencia
no último movemento berraron !perdón!
para tres corazóns e sete guitarras.
Os soños despedironse
cun portazo camiño da cadea.
Non estaran vencidos se os beizos gardan o canto
e o corazón un acorde de guitarra.
Ana López.
os paxaros cantaban as notas de cristal
escritas na branca partitura da mañá
para tres corazóns e sete guitarras.
Os pasos camiñaban polo medo
levaban o son grave da pena
e o agudo asubio da desesperación
para tres corazóns e sete guitarras.
Tiñan na pel o sinal da derrota
o aceiro da vida cravado no peito
os ollos escribian a letra da loucura
para tres corazóns e sete guitarras.
Querian facer da realidade unha balada
que beliscase as cordas do destino,
pero as mans non afinaron ben as notas
para tres corazóns e sete guitarras.
Son persoas que nega a economía,
corre a policia, e dalle as costas a xustiza,
que só respetan aos que rouban melodías
para tres corazóns e sete guitarras.
As sereas romperon o silencio
e na pausa irrumpeu a conciencia
no último movemento berraron !perdón!
para tres corazóns e sete guitarras.
Os soños despedironse
cun portazo camiño da cadea.
Non estaran vencidos se os beizos gardan o canto
e o corazón un acorde de guitarra.
Ana López.
miércoles, 30 de enero de 2013
DIA DA PAZ
Tal día como hoxe algunhas tentabamos nos colexios levar a ilusión da paz aos nosos nenos/as.
envoltas en cancións na memoria de todos.
Despois viñeron moitas derrotas e derribáronse dereitos sagrados e memo a Vida, máis de seguro que seguirán nas trincheiras compañeiros/as que levarán a mensaxe de que "o home pode ser outra cousa".
Unha agarimosa lembranza a esos/as ensinantes.
Estos versos son do "Vietnan canto"e inda desgraciadamente son necesarios.
Ana López.
non
eu sei que cantar non é igoal
perdón tamén con este tempo coas palabras
anque sinceiras tein tarde polos lados
e puntos suspensivos calcados no refrixerador dun cañón.
..............................
.............................
o canto parou sen rematar.
Uxio Novoneyra
O COUREL/18 marzal 1968.
envoltas en cancións na memoria de todos.
Despois viñeron moitas derrotas e derribáronse dereitos sagrados e memo a Vida, máis de seguro que seguirán nas trincheiras compañeiros/as que levarán a mensaxe de que "o home pode ser outra cousa".
Unha agarimosa lembranza a esos/as ensinantes.
Estos versos son do "Vietnan canto"e inda desgraciadamente son necesarios.
Ana López.
non
eu sei que cantar non é igoal
perdón tamén con este tempo coas palabras
anque sinceiras tein tarde polos lados
e puntos suspensivos calcados no refrixerador dun cañón.
..............................
.............................
o canto parou sen rematar.
Uxio Novoneyra
O COUREL/18 marzal 1968.
ANIMACIÓN Á ESCRITURA
PRÉSTAME LAS BRAGAS
Sentado en uno de los bancos del patio, Julián, con los ojos aún llorosos, se entretenía contando las ventanas de su colegio. Y no le salían las cuentas. Unas veces contaba treinta y cinco y otras treinta y siete. Cuando estaba a punto de rendirse a su poca habilidad para con los números, apareció Lucía. Apenas se conocían, sólo de vista. Estaban en clases diferentes aunque en el mismo curso. Hola, ¿a ti también te echaron de clase?
Si, por culpa de mi compi que estaba copiando y cuando se acerca el profe me echa la chuleta a mi mesa y, claro, pensó que era mía. Esto no se lo paso tío. Y se supone que es amiga mía, ya ves. ¿Y a ti por qué te echaron?
Julián baja la vista y con el pie juguetea con el envoltorio de un chiche. Cosas que pasan, contesta.
Lucía sonríe. Conoce a Julián. Sabe que es un inadaptado. A menudo presenció las burlas y desprecios de sus compañeros. Siempre solo, o con algún niño más pequeño que camelaba invitándolo a golosinas. La verdad es que era un poco raro. Siempre tan repeinado, y con esos jerséis de colores imposibles. Por no hablar de su manera de andar. Parecía que pisaba huevos. Y sus manos, siempre revoloteando, como si estuviese cazando moscas. Bueno Julián, yo te he contado por que me expulsaron, lo justo es que tú también te sinceres conmigo.
Fue por una tontería. El memo de Jonatan me insultó. Y yo le tiré el diccionario a la cabeza.
Lucía vuelve a sonreír. Era más de lo mismo. Nunca se había parado a pensar en Julián pero ahora le daba mucha pena, siempre perseguido, menospreciado, insultado. Sus padres dirían que aquello era “acoso escolar”. Como el caso del niño que se había suicidado. Había salido en el telediario y todo. Y una ternura, como la que sentía hacia el vagabundo de su barrio, se le desató hasta las lágrimas. No llores, no es para tanto, estoy acostumbrado.
Si puedo hacer algo por ti, dímelo. Me gustaría ser tu amiga. De verdad.
Bueno, es difícil. Verás. Hay una cosa que me gustaría, pero no me atrevo a pedírtela, para mí sería como la prueba de fuego de nuestra amistad.
Pídeme lo que sea, Julián. Te acabo de decir que quiero ser tu amiga.
Bueno, vale. Pero cierra los ojos, así me dará menos vergüenza.
Lucía
cerró los ojos. Sintió la respiración cálida y con olor a regaliz
de Julián acercarse a ella. Por fin un niño iba a besarla.
Préstame
las bragas, le susurró al oído.Lucía abrió los ojos al tiempo que su mano derecha se lanzaba con dinamita hacia la mejilla de Julián, que quedó más roja de vergüenza que de dolor.
Degenerado,
gritó, ahora entiendo por qué te rechaza todo el mundo. No vuelvas
a dirigirte a mí, cerdo, más que cerdo.
Así
que Julián siguió reprimiendo sus gustos más ocultos. Esos que
provocaban en sus compañeros insultos y vejaciones. Esos que
provocaban en sus padres vergüenza y castigos. Esos que hacían que
tuviese que esperar a la cómplice noche para realizar: vestirse con
la ropa de su hermana.Angela Fernández.
lunes, 28 de enero de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


