domingo, 30 de diciembre de 2012



fokos_foto1.jpg


         TEMPO

 

O tempo non ten ollos,

non ve o musgo que medra na ventá

onde pendura o espello

que ninguén mira.

Non ve as bonecas de cartón

coa cara cuarteada

e os traxes desvaídos pola luz.

Enche os cuartos de seres diminutos

de ollos enormes.

Fai do po efímeras esculturas,

sementa cinza na melena.

Para que quere ollos o tempo

se non sabe a onde vai?

 
Gema, 11-02-09

sábado, 29 de diciembre de 2012

ASFIXIA

Desesperado, entro en la Fnac a la caza de un libro que me salve la vida. Arrastro la desesperación desde la Casa del Libro y sigo con ella hasta La Central, la nueva tienda de los alrededores de Callao. Un libro que me salve la vida, pero del que no me haya hablado nadie todavía, que no haya salido en los periódicos, que no se encuentre entre los diez mejores del año, quizá que ni siquiera se haya publicado, aunque misteriosamente esté ahí, para mí, y nos reconozcamos al instante. Con la desesperación intacta, abandono la zona y bajo al metro donde una pareja de adolescentes, junto a la máquina expendedora de billetes, se salvan la vida el uno al otro a cuchilladas, si sus lenguas fueran dos cuchillos. Eso es salvarse la vida con desesperación, me digo, mientras la máquina me da un sablazo. Ya en el tren, una mujer ecuatoriana observa con desasosiego la pantalla del móvil a la espera de una llamada, de un mensaje, de un whatsApp que le salve la vida. Y estos que ahora entran a tocar la guitarra están pidiéndonos en realidad que les salvemos la vida......
J.J. Millás

viernes, 28 de diciembre de 2012

QUE NON MORRA A ESPERANZA

 
–¿Qué haces? Estate quieto, que nos van a oír los niños.
–Pero si no he hecho ningún ruido...
–Pero quieres que los haga yo...
–Ha, ha. Bueno, un poco nada más.
–Que te estés quieto, te digo. Pesado.
–Pero si los niños ya están ­dormidos…
–Que me dejes, que mañana madrugo. Además no estoy de humor.
–… Yo también madrugo… ¿Y por qué no estás de humor?
–¿Y por qué tendría que estarlo? No tiene que ver contigo. Por qué va a ser, ya sabes.
La crisis.
–¡No me fastidies! Oye, esto me suena a escena cómica, lo que ocurre es que en vez de decir, como en los chistes, “me duele la cabeza”, tú dices “la crisis”.
–Vaya tontería. Mira que humor tan rijosillo, mira cómo me río. Hi, hi.
–Sí que te ríes, sí que te ríes.
–Pero si es verdad… Ya no es por el trabajo, que luchas y luchas, pero no sabes cómo estarás dentro de un año. Es por los críos, ¿qué les espera?
–Mujer, ya se verá. ¿Cómo estaban las cosas cuando teníamos nosotros sus años? ¿Qué hablarían nuestros padres cuando estaban en la cama como ahora nosotros? Ya nos hemos olvidado, o simplemente cuando eres más joven lo vives todo con más inconsciencia.
–Pero ahora no es así, ahora ves a la gente joven tan desanimada… ¿Qué les estamos diciendo? Que no hay nada que hacer aquí, que se vayan. Como el individuo ese que los manda a Finlandia…
–No puedes hacer caso de las estupideces que diga cualquier mala persona. Todos hablan y hablan, y ya ves que siempre se equivocan. No sabe uno a quien hacerle caso, a nadie.
–Pero es que antes hablaban de dos años, luego de tres, ahora de quince y de veinte… ¿A quién hay que hacer caso? ¿Al Gobierno? ¿A los economistas? ¿Al Banco Mundial…? ¿A su puñetera madre?
–Venga, mujer, no te enfades. No les hagas caso.
–Que no les haga caso… No, ya sé lo que tú quieres, pero no estoy de humor. La crisis. Anda y ríete tú.
–Te lo digo en serio, no se les puede hacer caso a esas predicciones, o son hipótesis aventuradas o son predicciones posibles o son propaganda. No lo sabemos, no lo vas a saber.
–Que te estés quieto, que no estoy para bromas… Pero entonces, ¿qué quieren? ¿Volvernos locos a todos?
–Puede ser, para aturdirnos y no ir a lo esencial: que esta política acaba con sectores sociales y que aceptarlo es un suicidio. Que hay que hacer exactamente lo contrario y que, si no, no hay esperanza.
Esperanza, me dices. Eso es lo quisiera darle a los hijos. Pero me puede todo lo que oigo, la información me abruma.
–Mira, lo único que sé es que si me doy por vencido, ya está todo perdido. Así que en las cosas que no están en mi mano ya no puedo hacer nada, pero en las que están en mi mano hago lo que puedo.
–Que quites de ahí la mano, te digo. Pesado.
–Pues eso, no dejes que te quiten la esperanza, pasa de ellos. Que no se cuele la crisis en esta cama, así tan calentitos.
–Que quites la mano de ahí. Ya está, ya te saliste con la tuya.
–¿Qué?
–Te voy a dar a ti esperanza.

Suso de Toro

CARTA AOS REIS MAGOS



Queridos Reis Magos:
O único que vos pido para o ano que vén é unha conta gorda e un corpo delgado ...
Por favor, tentade, non misturedes as cousas coma o ano pasado¡¡¡¡

martes, 25 de diciembre de 2012

25-12-12

google

Onte, a luz dunha mirada inocente iluminou a casa. Primeiro víronse refachos de luces exteriores que puideran ser anuncios da chegada de Papá Noel, a excitación prende nas meniñas dos ollos un punto como de temor e asombro, hai algún ruído descoñecido ...... que aumenta as sospeitas, todos se poñen en garda e disfrutan dese momento único no que a maxia envolve todo.
A avoa recibe unha chamada ( os tempos evolucionan) comunicando que se produciu a invasión misteriosa e agardada . Na entrada, indica a mensaxe. Na entrada da casa, no holin.
Entre ruxidos de papeis e exclamacións variadas produciuse o incendio da ilusión da vida e da esperanza para os que xa a temos algo apagada.
gema, 25-12-12

O TRAXE NOVO DO EMPERADOR ( reedición )

el pais

Si, moi. moi forte.....

lunes, 24 de diciembre de 2012

domingo, 23 de diciembre de 2012

google
As cabras están tolas ....... Por iso son tan  libres.

Rescate


 "Cando todo cae, quedas ti. Toca a túa pel. Ti non es mentira..."


En ocasións non consegues resistir e saltan as bágoas, como dentes, ratas nos ollos. En ocasións sentes a soidade como serpe, enroscándose no peito, corazón arriba. Gritas «non podo máis» fronte ao espello dos días e afirmas que nada paga a pena. Equivócaste. Están os amigos que te escoitan, teléfono por medio ou cara a cara: sempre hai alguén a quen abrazar. Os que afirman que non tires a toalla. Os que len as palabras que mandas envoltas en papel celofán electrónico, SOS en código morse: rescátame. Están as gotas de chuvia que acariñan o teu rostro de inverno. Están as cousas que nunca mancan: os libros imprescindibles, os versos de amor, as noites de azucre que recordas con imprudencia. Está o sol que non logras ver, pero está: ¡está! Grito para que me escoites máis alá dos quilómetros e das horas. Cando todo cae, quedas ti. Toca a túa pel. Ti non es mentira. Ti e todo o que amas: a única verdade que podes proclamar sen temor. Proclama, pois, a túa verdade. Os ollos de luz que pasean mentres o café escribe letras de quimera. Cando non queda nada quedas ti, coas túas virtudes e defectos, grandezas e quebrantos: tan humano e indefenso. Mírate ao espello e abrázate. Neste mundo onde os hipócritas son batallón, neste tempo de descrédito dos salvadores, debes saber que tamén son batallón os xenerosos, solidarios, desprendidos, desinteresados e espléndidos. Vivir para os outros é o modo máis fértil de vivir. Se vives para algo máis que para ti mesmo, comprenderás que non precisas ningún rescate. Ti non es náufrago. Os náufragos auténticos son eses, e hai moitos, que non teñen a quen abrazar.

Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicado na Voz de Galicia                                   (Foto propia)

miércoles, 19 de diciembre de 2012

SEMPRE HABERÁ UNHA ESTRELA AÍNDA QUE A TAPEN AS NUBES

Por non ter palabras, taigo esta estrela ao Patio para xogarmos con ela.

Conto de Nadal

Saíra coa última estrela da tarde, na procura dunha lúa preñada de soños.
O vento esgazara as últimas nubes do día e quedaron penduradas da noite.
Desapareceu o camiño.
Non se oían os chios dos paxaros.
Por cumes e vales andivo perdido algún tempo perseguindo lúas gordas e estrelas despistadas.
Cada día era máis dificil volver a ilusionarse; era como se a desesperanza se acubillase na parte traseira do corazón.
Á luz non lle foi doado convencer ás nubes de que se desprendesen da noite, e se convertesen nesa auga morna e salgada que lava as impurezas das entrañas e arrastra a decepción.
Ó cabo, despuntou un ceo azul que debuxou de novo o camiño. Os pés fixeron remuíños no pó, e as mans apartaron as pólas das árbores que lle batían nos ollos.
Recoñeceu a paisaxe.
Estaba preto.
Apurou o paso.
Ata el chegaban as amadísimas voces dos seus, e o lume do fogar espertaba a súa pel.
Cando entrou na cociña ninguén lle preguntou nada, os bicos e as apertas substituiron as palabras.
Fóra, a lúa agardaba. Facíalle acenos na ventá. Ninguén a miraba. Decatouse de que non voltaría a buscala...
A estrela do Nadal era quen o abrazaba.

Ana López.

martes, 18 de diciembre de 2012

21 - 12 - 12


Acábase o tempo, son horas as que quedan para outro fin do mundo. Eu no último aínda era pequena e predicárono na igrexa, como non. Miña nai levabame á misa e lembro que dende que saín de alí pasei a dor de barriga máis caralludo que lembro. Medo, puro medo físico, visceral. Como era pequena non constatei que o mundo non se acabara para que me servira de experiencia. Logo viñeron outros e o último debeu ser o do 2000. Ese xa non me asustou nadiña, aló cada quen cos medos que goste de cultivar, eu os imprescindibles, case ningún. Para que?

Bueno, pois agora, xusto o día antes de que toque a lotería, para máis joda, outra vez.

Avísovos para que nas horas que quedan, sempre que queiredes, fagades unha investigación exhaustiva de por onde pode quedar aquí na Coruña, algo así coma un bunquer que anos atrais, para outro fin do mundo houbo xente que preparou e que ten pensado meterse alí.

Eu se queredes douvos máis pistas porque o oín no radio e colaboro co que necesitedes pero dentro non vou. Non quero saír e ter que vivir nun mundo máis devastado que o de agora e sobre todo sen televisión nin ordenador.....
 
peterjojaio 3 EL ESTAFADOR #144: EL FIN DEL MUNDO

lunes, 17 de diciembre de 2012

Furados dos soños

Como en los sueños,
detrás del rostro que nos mira no hay nadie.
                                                                             Jorge Luis Borges.



No fondal ocre da memoria
poúsanse os nomes que se escaparon polos furados dos soños
e palpitan nas liñas do tempo;

as rúas que non volveremos a camiñar,
as casa brancas que non habitaremos nunca,
as portas que se pecharon,
as ventás que non se abriron,
os días abafantes en cuartos escuros,
as voces estrañas, e as risas das máscaras.

Veñen do máis alá da noite,
onde cada mencer morren os camiños,
as árbores dan cobixo á sombra
e os anxos gardan as palabras.

Son siluetas evanescentes
que se deslizan polos laberintos da nebra
atravesando a realidade
ate se convertir en nada.

Ana López.

viernes, 14 de diciembre de 2012

OBSERVACIÓN

Poño este agasallo antes do 21, non vaia ser que non chegara a tempo .......

AGASALLO PARA ESTAS DATAS E O ANO NOVO



                                                          CANDO ME AMO DE VERDADE

Cuando me amé de verdad, comprendí que en cualquier circunstancia, yo estaba en el lugar correcto y en el momento preciso. Y, entonces, pude relajarme. Hoy sé que eso tiene nombre… autoestima. 
Cuando me amé de verdad, pude percibir que mi angustia y mi sufrimiento emocional, no son sino señales de que voy contra mis propias verdades. Hoy sé que eso es… autenticidad.
Cuando me amé de verdad, dejé de desear que mi vida fuera diferente, y comencé a ver que todo lo que acontece contribuye a mi crecimiento. Hoy sé que eso se llama…madurez.
Cuando me amé de verdad, comencé a comprender por qué es ofensivo tratar de forzar una situación o a una persona, solo para alcanzar aquello que deseo, aún sabiendo que no es el momento o que la persona (tal vez yo mismo) no está preparada. Hoy sé que el nombre de eso es… respeto.
Cuando me amé de verdad, comencé a librarme de todo lo que no fuese saludable: personas y situaciones, todo y cualquier cosa que me empujara hacia abajo. Al principio, mi razón llamó egoísmo a esa actitud. Hoy sé que se llama… amor hacia uno mismo.
Cuando me amé de verdad, dejé de preocuparme por no tener tiempo libre y desistí de hacer grandes planes, abandoné los mega-proyectos de futuro. Hoy hago lo que encuentro correcto, lo que me gusta, cuando quiero y a mi propio ritmo. Hoy sé, que eso es… simplicidad.
Cuando me amé de verdad, desistí de querer tener siempre la razón y, con eso, erré muchas menos veces. Así descubrí la… humildad.
Cuando me amé de verdad, desistí de quedar reviviendo el pasado y de preocuparme por el futuro. Ahora, me mantengo en el presente, que es donde la vida acontece. Hoy vivo un día a la vez. Y eso se llama… plenitud.
Cuando me amé de verdad, comprendí que mi mente puede atormentarme y decepcionarme. Pero cuando yo la coloco al servicio de mi corazón, es una valiosa aliada. Y esto es…saber vivir! 
No debemos tener miedo de cuestionarnos… Hasta los planetas chocan y del caos nacen las estrellas.
Charles Chaplin

miércoles, 12 de diciembre de 2012

12 DO 12 ÁS 12

Hoxe a hora do recreo é especial , esta data é irrepetible. Quizabes non teña demasiada importancia porque en realidade cada intre da nosa vida é irrepetible, pero polo menos é chusco:

                       12 - 12 - 12 h


Non sei se os maias o terían anotado nos seus cadernos. En tal caso, falaremos mañá.....



martes, 11 de diciembre de 2012

NON SABÍA SOÑAR(animación á escritura)

Cando eu nacín eran tempos dificiles,máis ou menos como agora,viñamos a este mundo con unha barra de pan baixo o brazo, ou eso dicían, o que non traíamos era un manual de instruccións, así que esto da vida era toda unha aventura dende o principio, un asunto de proba e error por camiños mal transitados, cheos de cruces mal sinalizados.Pero o que despistaban máis eran uns carreiros aparentemente doados de andar,cheos de frores polas beiras que te levaban polo aire...
Miña nai advertíame tódolos días que non me metese por alí, que aqueles vieiros non levaban a ningures e podían ser perigosos para min xa que tiña moitos paxaros na cabeza .Esto si que me poñía nerviosa ! que podía ser pior que ter aqueles inquilinos pica que te pica no miolo !
A curiosidade, a ánsia, ou o que demo fora, leváronme a percorrelos algunha vez, bueno para servos sinceira ! moitisimas veces !Eran parte de min, o que pasaba era que, ou me perdía ,ou me cansaba...
e daba a volta para a casa.
Miña nai non decía nada pero na mirada adiviñábase un !xa cho decía eu ! antes de bicarme e apertarme contra o seu peito. Para min que ela sabía do que falaba.
A altura dos meus anos penso que os soños non son malos, pola contra axudan a sentirte viva cada día e a ter esperanza, máis é preciso saber encaixalos na realidade porque as frores que medran polas súas beiras pode que teñan espiñas.

Unha soñadora irredenta.