PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
martes, 12 de noviembre de 2013
lunes, 11 de noviembre de 2013
CHEGAR SEMPRE TARDE Á NADA ....
A L., in memoriam
leerte despacio lo que señalaras
con el dedo
jugar a algo antes de la cena
llenar tu convalecencia
con la salud de los nietos
con el dedo
jugar a algo antes de la cena
llenar tu convalecencia
con la salud de los nietos
coincidir contigo aunque a veces no
llegásemos a entendernos del todo
aunque a veces no
cediésemos en ser hijas tuyas
un poco por cabezonería
llegásemos a entendernos del todo
aunque a veces no
cediésemos en ser hijas tuyas
un poco por cabezonería
llevar tu fragilidad en coche
a ver cómo rompen las olas
pesadamente
contra una orilla que ya no es la misma
que no lo fue nunca
a ver cómo rompen las olas
pesadamente
contra una orilla que ya no es la misma
que no lo fue nunca
tu radiación nos traspasa
tu huérfana persecución de la vida
nos alcanzó
aunque lo hizo tarde
tu huérfana persecución de la vida
nos alcanzó
aunque lo hizo tarde
saber que algo pudimos
pero no saber qué
y no saberlo con ciega insistencia
de pantano
de enjambre
pero no saber qué
y no saberlo con ciega insistencia
de pantano
de enjambre
tu serena persecución de la vida
nos alcanzó
y no lo supimos
nos alcanzó
y no lo supimos
es entonces
que el enjambre se aclara
y el pantano enciende un fondo cristalino
y mil motivos con que mimarte
sobrevienen todos de golpe
como una migración tardía
de mirlos blancos por el pelo
que el enjambre se aclara
y el pantano enciende un fondo cristalino
y mil motivos con que mimarte
sobrevienen todos de golpe
como una migración tardía
de mirlos blancos por el pelo
Estíbaliz Espinosa
domingo, 10 de noviembre de 2013
......OU MOITAS GANAS DE MARCHA
É que o mércores escoitei a un home no metro preguntando a todo volume: Por que os humanos nos movemos, onde está a nosa enerxía, a pila que nos fai andar sen parar?
Sentín que unha conversación con aquel home sería fascinante pero marchou na seguinte parada. Pero dous días máis tarde escoitei unha curiosa historia nunha pizzería: estaba sentado na barra e explicáballe a un amigo o seu o truco para ser sempre feliz Dicía que tan só radica en crer que cada día é aquel día que te fai tan feliz?. Sexa o Nadal, o teu aniversario, San Xoán. Aquel día ou época especial do ano. E que con ese sentimento, mires á xente e observarás como parece que tamén o están vivindo . Ser feliz só depende de creares o teu mundo e máis concretamente o teu día. E aquel home xúrovos que ría e gozaba dunha forma que non puiden máis que preguntarlle que día era hox. Miroume e díxome sorrindo: Fin de ano. Pero non o digas moi alto. Pero hoxe, mañá e pasado é fin de ano. E pensei no home do metro e souben que quizá o que fai que funcionemos os humanos ten moito que ver cos nosos soños e a nosa imaxinación.. ¡Feliz semana, ou feliz fin de ano....... Albert E |

sábado, 9 de noviembre de 2013
! AI DOLORES !
foi moza algunha vez
percorreu o amor
espida pola alba?
non agocha ningún soño
nos pregues da almofada?
esa voz detida na mentira
levou nun tempo o son cantareiro
da auga dun estanque?
traería ó nacer o sorriso da serpe
có que asoballa a realidade?
volverase atordada
a contemplar a desgraza sementada
a través do espello dun ocaso?
poderá penetrar un anxo
o corazón da pedra
ou terá que desterrar
a esperanza?
Ana López.
percorreu o amor
espida pola alba?
non agocha ningún soño
nos pregues da almofada?
esa voz detida na mentira
levou nun tempo o son cantareiro
da auga dun estanque?
traería ó nacer o sorriso da serpe
có que asoballa a realidade?
volverase atordada
a contemplar a desgraza sementada
a través do espello dun ocaso?
poderá penetrar un anxo
o corazón da pedra
ou terá que desterrar
a esperanza?
Ana López.
viernes, 8 de noviembre de 2013
OUTONEAR

- El cárdeno otoño
no tiene leyendas
para mí. Los salmos
de las frondas muertas,
jamás he escuchado,
que el viento se lleva.
Yo no sé los salmos
de las hojas secas,
sino el sueño verde
de la amarga tierra.
- Antonio Machado, "Otoño"
O día 5 de novembro fixo 50 anos que morreu Luis Cernuda, elexín este poema ¿ do exilio? para lembrar a tan grande poeta
PEREGRINO
¿Volver? vuelva el que tenga,
Tras largos años, tras un largo viaje,
Cansancio del camino y la codicia
De su tierra, su casa, sus amigos,
Del amor que al regreso fiel le espere.
Más, ¿tu? ¿Volver? Regresar no piensas
Sino seguir libre adelante,
Disponible por siempre, mozo o viejo,
Sin hijo que te busque, como a Ulises,
Sin Ítaca que aguarde y sin Penélope.
Sigue, sigue adelante y no regreses,
Fiel hasta el fin del camino y tu vida.
No eches de menos un destino más fácil,
Tus pies sobre la tierra antes no hollada,
Tus ojos frente a lo antes nunca visto.
LUIS CERNUDA
¿Volver? vuelva el que tenga,
Tras largos años, tras un largo viaje,
Cansancio del camino y la codicia
De su tierra, su casa, sus amigos,
Del amor que al regreso fiel le espere.
Más, ¿tu? ¿Volver? Regresar no piensas
Sino seguir libre adelante,
Disponible por siempre, mozo o viejo,
Sin hijo que te busque, como a Ulises,
Sin Ítaca que aguarde y sin Penélope.
Sigue, sigue adelante y no regreses,
Fiel hasta el fin del camino y tu vida.
No eches de menos un destino más fácil,
Tus pies sobre la tierra antes no hollada,
Tus ojos frente a lo antes nunca visto.
LUIS CERNUDA
jueves, 7 de noviembre de 2013
George Orwel escribiu unha gran novela " 1984 " , naquela sociedade vixilada e alienada dous seres fartáronse da farsa e viviron unha historia de amor que contradecía os intereses do poder.Os tempos non son moi diferentes, esperemos que non dirixan os sentimentos.
encontraron o amor
entre os espectros
camiñaron un treito
por areas movedizas
ata que un resorte
acendeu as alarmas
non se refuxiaron
nun peirao seguro
nas praias do poder
agardábaos o silencio.
Ana López.
entre os espectros
camiñaron un treito
por areas movedizas
ata que un resorte
acendeu as alarmas
non se refuxiaron
nun peirao seguro
nas praias do poder
agardábaos o silencio.
Ana López.
miércoles, 6 de noviembre de 2013
POESÍA
tren sin maquinista
percorre camiños
sen deterse en ningures
dende as arterias
do corazón
non pide permiso
nin ordena o tempo
atravesa campos desolados
entre contradiccións e desacordos
sen descarrilar da esperanza
deusa pagana
sen estrelas no fronte
nin diadema de frores
berro desgarrado
cadeas liberadas
ledicia e dor
amor e desamor
sangue da vergoña
incertidume do futuro
frecha na procura da diana
paisaxe múltiple
da condición humana.
Ana López.
percorre camiños
sen deterse en ningures
dende as arterias
do corazón
non pide permiso
nin ordena o tempo
atravesa campos desolados
entre contradiccións e desacordos
sen descarrilar da esperanza
deusa pagana
sen estrelas no fronte
nin diadema de frores
berro desgarrado
cadeas liberadas
ledicia e dor
amor e desamor
sangue da vergoña
incertidume do futuro
frecha na procura da diana
paisaxe múltiple
da condición humana.
Ana López.
martes, 5 de noviembre de 2013
Nunha fermosa parede branca do MACBA en Barcelona está escrita esta fermosa reflexión.Permítome a licencia de escribilo en galego
Alguns obxetos de desexo
+
Alguns obxetos necesarios
+
Alguns obxetos de interés
_
Aquelas cousas que se nos escapan
divididas
Por unha forza maior
=
Algunhas cousas.
+
Alguns obxetos necesarios
+
Alguns obxetos de interés
_
Aquelas cousas que se nos escapan
divididas
Por unha forza maior
=
Algunhas cousas.
Don Juán na mirada de Marina Tsvietáieva .!Fóra mitos!
La luna-tal gavilán.
_¿Qué-miras?
-Miro-no más.
-Te agrada- No
¿Me conoces?-Tal vez.
-Yo soy Don Juán.
- Y yo- Carmen.
_¿Qué-miras?
-Miro-no más.
-Te agrada- No
¿Me conoces?-Tal vez.
-Yo soy Don Juán.
- Y yo- Carmen.
lunes, 4 de noviembre de 2013
domingo, 3 de noviembre de 2013
Polas fragas do Eume
AMENEIRO
"...y cuán turbado está aquel que tiene que volar" Rilke.
a intensidade
non é doada de levar
e aínda máis dificil de pousar
cando quere pechar os ollos
volve a mirada aberta do animal
e contempla por primeira vez
a beleza núa das pólas do ameneiro
tecendo unha arañeira interminable
contra o ceo grís dunha mañá
ese brinco inquedo das entrañas
ese latexo interior inevitable
sempre no limiar do claroscuro
acompaña ao río ata o final.
Ana López.
"...y cuán turbado está aquel que tiene que volar" Rilke.
a intensidade
non é doada de levar
e aínda máis dificil de pousar
cando quere pechar os ollos
volve a mirada aberta do animal
e contempla por primeira vez
a beleza núa das pólas do ameneiro
tecendo unha arañeira interminable
contra o ceo grís dunha mañá
ese brinco inquedo das entrañas
ese latexo interior inevitable
sempre no limiar do claroscuro
acompaña ao río ata o final.
Ana López.
viernes, 1 de noviembre de 2013
EL FRIO DE UNA PALABRA SIN ACENTO
Dejamos sin vivir el mes de mayo
y nos ha sorprendido el otoño
con ese cojear amarillento
de las lisiadas horas del calendario.
No es el frío de una palabra sin acento
lo que nos hace añorar el verano,
sino el peso ofensivo de las mantas
donde se acumulan los sueños
como perfiles de ojos abiertos.
Demasiadas sombras en la espalda
impiden saltar las cornisas del viento.
Tal vez deberíamos abandonar la ciudad
y poblar nuestros cuerpos
con memorias de la primera mirada,
con el paisaje de aquellos abrazos
que hoy se astillan en el olvido.
Tal vez deberíamos huir de esas fotografías
que nos encierran en una sonrisa saturada
y ser ráfaga del pájaro que no necesita calles
para volver a casa tallando la madrugada.
Nacer sin el hastío de haber nacido.
No es el frío de una palabra sin acento
lo que aumenta el desdén por la vida,
sino la cita ineludible con el espejo
cuando la almohada se niega
a ocultar nombres que ya no existen.
Alfredo Cernuda.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

