martes, 26 de marzo de 2013

SEN COMENTARIOS



google



Galeano decía:

Pobres, lo que se dice pobres, son los que no tienen tiempo para perder el tiempo.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que no tienen silencio ni pueden tenerlo.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que tienen piernas que se han olvidado de caminar, como las alas de las gallinas que se han olvidado de volar.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que comen basura y pagan por ella como si fuera comida.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que tienen el derecho de respirar mierda, como si fuera aire, sin pagar nada por ella.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que no tienen más que la libertad de elegir entre uno y otro canal de televisión.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que viven dramas pasionales con las máquinas.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que son siempre muchos y están siempre solos.
Pobres, lo que se dice pobres, son los que no saben que son pobres.

domingo, 24 de marzo de 2013


 

 EL CUCO

Aquel año oyó el cuco a principios de abril.
Tal vez, porque estaba inquieto,
tal vez, por esa manía de ordenar el caos,
quiso adivinar en qué notas cantaba.
La tarde siguiente, allí estaba en el bosque,
con un diapasón, esperando.
Al rato, lo escuchó.
El diapasón no mentía:
Si-Sol eran las notas del cuco.

El descubrimiento se supo en todas partes.
todos querían probar si de verdad el cuco
cantaba en esas notas.
Pero, los resultados no coincidían.
Cada uno decía su verdad.
Algunos que eran Fa-Re, otros Mi-Do.
No se ponían de acuerdo.

Mientras tanto, el cuco seguía cantando en el bosque.
Ni Si-Sol, ni Fa-Re, ni Mi-Do.
Como hace mil años
cantaba: Cucú, cucú.


Kirme Uribe

jueves, 21 de marzo de 2013

Día internacional  da poesía

                  
«La poesía es una de las expresiones más puras de la libertad de la lengua. Es un elemento constitutivo de la identidad de los pueblos; encarna la energía creativa de la cultura en su facultad de renovarse sin cesar.»
Irina Bokova, Directora General de la UNESCO
 
El amor está en lo que tendemos...
El amor está en lo que tendemos
(puentes, palabras ).
El amor está en todo lo que izamos
(risas, banderas).
Y en lo que combatimos
(noche, vacío)
por verdadero amor.
El amor está en cuanto levantamos
(torres, promesas).
En cuanto recogemos y sembramos
(hijos, futuro).
Y en las ruinas de lo que abatimos
(desposesión, mentira)
por verdadero amor.
José Ángel Valente "Breve son"   1968

DIA INTERNACIÓNAL DA POESÍA

                                        No camiño

Dende o ventre materno
brincando
reptando
gabeando
voando algunhas veces,

esquivando as pedras
aproximándonos
alonxándonos
sen deternos.

Vertemos os días gota a gota
abrindo canles dende a nenez
na corrente inesgotable das emocións.

por camiños cortados
encrucilladas perigosas
pontes derrubadas
horas maniatadas
mañás espidas
pasos paralizados
silenzos.

Seguimos ao berro inaudible da distancia
dispersándonos na ledicia
afundíndonos na pena.

Seguimos a ese Hamelin que levamos dentro
nas tardes aletargados do destino
coa ilusión renovada no camiño.

        Ana López.

miércoles, 20 de marzo de 2013


               21  DE  MARZO

ANIMACIÓN Á ESCRITURA- MINI PARA A MAN DA NENA


Despois do tórrido día de praia, achegaba a manciña ao vidro do coche polo que esvaraban os gotarróns da tronada.

A avoa Adela léralle un día a palma da man e díxolle:
Desta man han saír palabras do corazón.

Non entendeu nada mais nunca o esqueceu.
Agora, agarra un lápis e o seu maior desexo é que o corazón lle dite as palabras que dixera a avoa.

Gema, 20-03-13

google

martes, 19 de marzo de 2013

Google

DÚO DE LUXO


         EVA VEIGA - XOÁN ABELEIRA

Foi un luxo os que onte tivemos o pracer de asistir, na UNED, ao encontro con estes dous grandes poetas da nosa Lingua.
Máis ca luxo, case, " experiencia relixiosa": Derraman sabedoría profunda da palabra e o seu uso,
poesía depurada ata niveles sublimes, sensibles, sinxelos, próximos, auténticos.  Os seus poemas abrollan desde o fondo coñecemento do ser e a consciencia.
Unha fachenda para todos os que amamos o idioma a poesía e a mística do íntimo.

Nai,                                                                               o primeiro paso          
parten as naves e hei de ir                                            Tardou toda a súa vida
ata que os dedos do soño cesen                                     En se atrever a dalo
de tecer as augas. 
Eva V.                                                                            E cando ao fin foi quen

                                                                                       Decatouse de que a perdera
                                                                                       Barrenando no xeito

                                                                                       Matinando na meta.
                                                                                                                        Xoán Abeleira




lunes, 18 de marzo de 2013

Animación á escritura

                                         !Miña rula!

Antes de que te vaias debería tecerche unhas luvas rosas para que as mans non sintan a friaxe da saraiba, un xersei azul para que leves contigo o abrazo cálido do ceo, unha bufanda laranxa e amarela como os raios do sol para que te enchan de bicos a cariña, e unha manta de amor que te agarime cada día.
E xa ves !miña rula ! perdo o tempo facendo esta inútil e feble rede coas palabras.
    
                    Ana López.

domingo, 17 de marzo de 2013

ELVIS EL PINGÜINO

CORTO REALIZADO POR GERMÁN, FILLO DE NAI ARTISTA , COMPAÑEIRA DE PATIO.
Consellos: baixar o volume da música do PATIO  para escoitar a do corto.
Despois das credenciais hai algo máis.
Pabéns nai de fillo. A arte vai no sangue.

http://youtu.be/WCUEyBzA4Bs
O mar cobalto
preludia un canto
de primavera.
gema











ANIMACIÓN Á ESCRITURA

Foto: A pequena quere saber: papá, que é iso. O pai explica: é a saraiba. Case coma neve. Xeo en boliñas. Unha cousa fría e divertida. E a nena pon a man no cristal e sinte o estremecemento necesario para sorprenderse diante da beleza inesperada do mundo. E eu sorrío. Cómplice. Descubríndoo todo de novo. Con ela.foto F. Castro