PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
viernes, 15 de noviembre de 2013
A imaxe dunha nena que visitaba ao seu pai pechado na fábrica, e as mans dos dous encontrándose baixo os arames pareceume un instante moi fermoso e esperanzador. Esperemos con eles...
A unha nena
Non esquecerás
a xornada de loita
no colo da nai.
Nin as mans solidarias
que te levaron polo aire
ata teu pai.
A memoria
gardará os aloumiños do sol
aniñando no pelo.
Cando o lembres de lonxe
farás grande o momento.
Será a túa herdanza
un canto de amor e de esperanza.
Ana López.
Non esquecerás
a xornada de loita
no colo da nai.
Nin as mans solidarias
que te levaron polo aire
ata teu pai.
A memoria
gardará os aloumiños do sol
aniñando no pelo.
Cando o lembres de lonxe
farás grande o momento.
Será a túa herdanza
un canto de amor e de esperanza.
Ana López.
jueves, 14 de noviembre de 2013
miércoles, 13 de noviembre de 2013
NON SEI EXPLICAR O MOTIVO POLO QUE CANDO ME ÍA POR A ESCRIBIR UN TEXTO PARA A CABEZA ESCULTURA DE MIGUEL, ME ATOPEI CON ALGO QUE PUIDERA COINCIDIR CO PENSAMENTO AO QUE LLE PODE ESTAR A DAR VOLTAS COS SEUS MIOLOS AO AIRE A CABEZA DO BURATO.
" Hai tempo que un animal vive nutríndose do esquezo. Pero eu son a ventrílocua, eu, a tirana louca, a analfabeta. Co magnífico libro das venturas agochado na vulva. A que non comprendeu nada pero sentiuno todo. Son a ventrílocua, a que corre cantando polos corredores de chumbo, con voz de pizarra. E abortar foi unha obriga, unha necesidade fonda, un desafío. Para cando o pálido manto da miña memoria se vai cubrindo desta pel que eu serei. Que todas as noites con devoción escribo arrebatadoras cartas de amor e nas madrugadas panexíricos a esta yolanda mesquiña, que sabe venderse e coñece o final." autora recoñecible.
" Hai tempo que un animal vive nutríndose do esquezo. Pero eu son a ventrílocua, eu, a tirana louca, a analfabeta. Co magnífico libro das venturas agochado na vulva. A que non comprendeu nada pero sentiuno todo. Son a ventrílocua, a que corre cantando polos corredores de chumbo, con voz de pizarra. E abortar foi unha obriga, unha necesidade fonda, un desafío. Para cando o pálido manto da miña memoria se vai cubrindo desta pel que eu serei. Que todas as noites con devoción escribo arrebatadoras cartas de amor e nas madrugadas panexíricos a esta yolanda mesquiña, que sabe venderse e coñece o final." autora recoñecible.
Llevo acostada largo tiempo...
Llevo acostada largo tiempo
en la orilla. Mis pechos
son colinas cubiertas de hoja seca.
Levanto la cabeza y me contemplo:
en mis muslos el vello a punto de ser vello,
me incorporo: la hierba a punto de ser hierba,
doy un paso y despierto al agua
a punto de ser agua,
se asusta un ave negra a punto de ser ave a punto
de ser negra...
Un resplandor me ciega:
el bosque me contempla, a punto de ser bosque,
a punto de ser tuya.
De "Hainuwele" 1990
Publicado por Miguel C.
"El que no piensa para largo plazo tendrá el disgusto a la vuelta de la esquina" Canto XI de "ANALECTA" de Confucio.
Debemos coidar a Terra, a casa de todos.O calentamento do planeta aumenta a intensidade destas catrástofes naturais, pero os que mandan no mundo van aos beneficios inmediatos. Miopes? non, !cobizosos!. E a xente, pricipalmente os máis humildes, seguirá a pagar as consecuencias.
Ana López.
Ana López.
lunes, 11 de noviembre de 2013
CHEGAR SEMPRE TARDE Á NADA ....
A L., in memoriam
leerte despacio lo que señalaras
con el dedo
jugar a algo antes de la cena
llenar tu convalecencia
con la salud de los nietos
con el dedo
jugar a algo antes de la cena
llenar tu convalecencia
con la salud de los nietos
coincidir contigo aunque a veces no
llegásemos a entendernos del todo
aunque a veces no
cediésemos en ser hijas tuyas
un poco por cabezonería
llegásemos a entendernos del todo
aunque a veces no
cediésemos en ser hijas tuyas
un poco por cabezonería
llevar tu fragilidad en coche
a ver cómo rompen las olas
pesadamente
contra una orilla que ya no es la misma
que no lo fue nunca
a ver cómo rompen las olas
pesadamente
contra una orilla que ya no es la misma
que no lo fue nunca
tu radiación nos traspasa
tu huérfana persecución de la vida
nos alcanzó
aunque lo hizo tarde
tu huérfana persecución de la vida
nos alcanzó
aunque lo hizo tarde
saber que algo pudimos
pero no saber qué
y no saberlo con ciega insistencia
de pantano
de enjambre
pero no saber qué
y no saberlo con ciega insistencia
de pantano
de enjambre
tu serena persecución de la vida
nos alcanzó
y no lo supimos
nos alcanzó
y no lo supimos
es entonces
que el enjambre se aclara
y el pantano enciende un fondo cristalino
y mil motivos con que mimarte
sobrevienen todos de golpe
como una migración tardía
de mirlos blancos por el pelo
que el enjambre se aclara
y el pantano enciende un fondo cristalino
y mil motivos con que mimarte
sobrevienen todos de golpe
como una migración tardía
de mirlos blancos por el pelo
Estíbaliz Espinosa
domingo, 10 de noviembre de 2013
......OU MOITAS GANAS DE MARCHA
É que o mércores escoitei a un home no metro preguntando a todo volume: Por que os humanos nos movemos, onde está a nosa enerxía, a pila que nos fai andar sen parar?
Sentín que unha conversación con aquel home sería fascinante pero marchou na seguinte parada. Pero dous días máis tarde escoitei unha curiosa historia nunha pizzería: estaba sentado na barra e explicáballe a un amigo o seu o truco para ser sempre feliz Dicía que tan só radica en crer que cada día é aquel día que te fai tan feliz?. Sexa o Nadal, o teu aniversario, San Xoán. Aquel día ou época especial do ano. E que con ese sentimento, mires á xente e observarás como parece que tamén o están vivindo . Ser feliz só depende de creares o teu mundo e máis concretamente o teu día. E aquel home xúrovos que ría e gozaba dunha forma que non puiden máis que preguntarlle que día era hox. Miroume e díxome sorrindo: Fin de ano. Pero non o digas moi alto. Pero hoxe, mañá e pasado é fin de ano. E pensei no home do metro e souben que quizá o que fai que funcionemos os humanos ten moito que ver cos nosos soños e a nosa imaxinación.. ¡Feliz semana, ou feliz fin de ano....... Albert E |

sábado, 9 de noviembre de 2013
! AI DOLORES !
foi moza algunha vez
percorreu o amor
espida pola alba?
non agocha ningún soño
nos pregues da almofada?
esa voz detida na mentira
levou nun tempo o son cantareiro
da auga dun estanque?
traería ó nacer o sorriso da serpe
có que asoballa a realidade?
volverase atordada
a contemplar a desgraza sementada
a través do espello dun ocaso?
poderá penetrar un anxo
o corazón da pedra
ou terá que desterrar
a esperanza?
Ana López.
percorreu o amor
espida pola alba?
non agocha ningún soño
nos pregues da almofada?
esa voz detida na mentira
levou nun tempo o son cantareiro
da auga dun estanque?
traería ó nacer o sorriso da serpe
có que asoballa a realidade?
volverase atordada
a contemplar a desgraza sementada
a través do espello dun ocaso?
poderá penetrar un anxo
o corazón da pedra
ou terá que desterrar
a esperanza?
Ana López.
viernes, 8 de noviembre de 2013
OUTONEAR

- El cárdeno otoño
no tiene leyendas
para mí. Los salmos
de las frondas muertas,
jamás he escuchado,
que el viento se lleva.
Yo no sé los salmos
de las hojas secas,
sino el sueño verde
de la amarga tierra.
- Antonio Machado, "Otoño"
O día 5 de novembro fixo 50 anos que morreu Luis Cernuda, elexín este poema ¿ do exilio? para lembrar a tan grande poeta
PEREGRINO
¿Volver? vuelva el que tenga,
Tras largos años, tras un largo viaje,
Cansancio del camino y la codicia
De su tierra, su casa, sus amigos,
Del amor que al regreso fiel le espere.
Más, ¿tu? ¿Volver? Regresar no piensas
Sino seguir libre adelante,
Disponible por siempre, mozo o viejo,
Sin hijo que te busque, como a Ulises,
Sin Ítaca que aguarde y sin Penélope.
Sigue, sigue adelante y no regreses,
Fiel hasta el fin del camino y tu vida.
No eches de menos un destino más fácil,
Tus pies sobre la tierra antes no hollada,
Tus ojos frente a lo antes nunca visto.
LUIS CERNUDA
¿Volver? vuelva el que tenga,
Tras largos años, tras un largo viaje,
Cansancio del camino y la codicia
De su tierra, su casa, sus amigos,
Del amor que al regreso fiel le espere.
Más, ¿tu? ¿Volver? Regresar no piensas
Sino seguir libre adelante,
Disponible por siempre, mozo o viejo,
Sin hijo que te busque, como a Ulises,
Sin Ítaca que aguarde y sin Penélope.
Sigue, sigue adelante y no regreses,
Fiel hasta el fin del camino y tu vida.
No eches de menos un destino más fácil,
Tus pies sobre la tierra antes no hollada,
Tus ojos frente a lo antes nunca visto.
LUIS CERNUDA
jueves, 7 de noviembre de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
