Poeta
si cantas, eleva o amor
ata horizontes non sinalados no mapa.
Canta aos tullidos da vida
!dalles a palabra!
Aquí sigo mentres me quede alento!
Hoxe uns versos dun mestre: Maïakovki.
"...a estas horas
por las calles
solo andan
los poetas
y los ladrones..."
Que as rúas se enchan de poesía que faga fuxir aos ladróns.
ana López.
PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
jueves, 3 de octubre de 2013
miércoles, 2 de octubre de 2013
FOLLA DE OUTONO
Bila comigo
esta danza dourada do estío
agora que estás ceiba.
Baila comigo
nas esquinas amarelasonde nacerán as margaridas.
Baila comigo
entre o arrecendo
das mazás maduras.
Acaríciame a modiño
con ás de bolboreta
para deixarme na pel
o po dourado do tempo.
Abrazadas nesta danza ritual
caeremos no corazón da terra
para renacer
na primavera ......¡¡
gema, 02-10-13
O CURRO
ao galope
có medo e a suor esvarando
cercados por cordas e lazos
baixaron do monte os cabalos
medraron sen brida
coa crina no aire
no foxo do curro
loitaron no po
contra a marca do ferro
a couces e a bocados
na fogaxe da liorta
unha egua fuxiu da manada
un rincho salvaxe
esgazou a sixilosa cantiga do rio
polo monte choveu liberdade
Ana López
có medo e a suor esvarando
cercados por cordas e lazos
baixaron do monte os cabalos
medraron sen brida
coa crina no aire
no foxo do curro
loitaron no po
contra a marca do ferro
a couces e a bocados
na fogaxe da liorta
unha egua fuxiu da manada
un rincho salvaxe
esgazou a sixilosa cantiga do rio
polo monte choveu liberdade
Ana López
martes, 1 de octubre de 2013
A PROPÓSITO DUNHA SANDÍA
La hermosa sandia, cortada con destreza de cuchillo jamonero a la mitad, mostrando lasciva su tierna carne roja salpicada de miles de ojos de pepitas negras, reposaba sobre la mesa de camping. El patriarca, portador de gruesa cadena de oro y pulsera a juego, sentado en el centro, cuchillo en mano, como un sacerdote ante su ofrenda, presidía la mesa. Un zumbido de churumbeles pululaba a su alrededor como moscas a la miel.
La abuela, con la mirada perdida en aquel mar del sur de un sofocante mes de julio, vestía de un riguroso negro, que contrastaba con el pelo canoso, casi blanco, recogido en un moño apretado. Junto a ella, su nuera, los largos cabellos tiznados jugaban inquietos a la comba del viento, y ella daba su aprobación con mirada de noche oscura. El resto del clan, de piel tostada, orgulloso de su raza, completaba el grupo gitano, ruidoso y alegre, como castañuelas en un tablao de arena.
Puerto de Santa María. Pueblo de mar, frituras y bodegas. Y una playa urbana, de salero andaluz que retrataba una escena familiar de patio y perejil compartido. La sandia menguaba al tiempo que los comensales barnizaban sus labios con el dulce jugo de su néctar, con muecas rojas de placer básico. La abuela apenas comía, absorta en sus pensamientos. Quizás absorta por el causante-ausente de su severo luto.
El mar se iba aproximando a la mesa, tímido pero constante. El agua ya alcanzaba el hatillo de piernas y pies de la comitiva, encerando su moreno calé con su brocha de sal, reviviendo su color tostado de herencia húngara y nómada, y haciéndolo aún más atractivo. La máma, de pelo carbón y ojos de noche, observaba complacida la voracidad de sus vástagos que sostenían, en sus diminutas manitas, los jugosos semicírculos de la sacrificada sandía en aras de la unidad familiar. El rito duró lo que duró la inmolada sandía, cuyos restos, como barquitas de verdes cascos, ya sin sus velas rojas, se alineaban sobre la mesa, como la flota que invadió Troya. Ahora los niños jugaban con ellas a guerras marinas. Y se hundían, al caer sobre la arena recién mojada, con la última ola invasora que las hacía zozobrar.
Familia gitana, a las cinco de la tarde, en un caluroso día de julio.
Llegó el atardecer. Los ojos negros, herencia de antepasadas noches de intemperie y carromatos, brillaban como constelaciones en la noche serena. El rito familiar de merienda en la playa alrededor de la sandía era una inconsciente acción de gracias por su pequeña fortuna de vida ya sedentaria. Casa y comida diaria, ganada a pulso y por méritos propios (después de la lucha por su integración) como recolectores de chatarra, en un barrio payo. Una furgoneta de segunda mano, un trabajo en equipo, y muchas horas de trabajo, quitadas al sueño y a los juegos, habían hecho el milagro. El resplandeciente oro de cadenas y sortijas, brillaba al sol como un trofeo de estatus alcanzado con orgullo. Pero lo más llamativo del cuadro, no era el reluciente oro, sino la unidad. Varias generaciones en íntima relación, adorando y comulgando la hermosa y redonda sandía, que poco a poco se iba desmembrando. Solo la abuela se mantenía ausente en sus pensamientos de viaje por el pasado.
La tarde se cerró de un portazo. El sol, ya tibio, de despeñó por la línea del horizonte, cansado de tantas horas de sofocante trabajo, y se hundió en el mar. Una luz naranja tiñó al grupo en un acto de magia hasta convertirlo en un cuadro abstracto, de figuras imprecisas. Con las últimas pinceladas de luz pegadas a su piel salada, levantaron el campamento plegando sillas y mesa de camping. Y en una silenciosa y jerárquica fila, presidida por la anciana-barco enlutada, seguida por una cola de humanos-gaviotas abandonaron el arenal, azuzados por un viento de arena que azotaba sus piernas en un último acto de juego, o quizás de rebeldía contra la soledad que le esperaba cuando cayese de lleno la noche.
Angela F
Angela F
lunes, 30 de septiembre de 2013
O domingo adicámonos a ver dúas excelentes exposicións de fotografía:Axel Hüte no Kiosco Alfonso e a de Marina Abramovic no Palexco.
Quero destacar o papel da auga na fotografía de Hüte.Con bastante anterioridade Fernando Barbeyto fixo unha serie chamada "Reflexo" có mesmo tema:a auga barutando a realidadee fainos ver outra cosa... Se vos interesa velas, colguei no blog "Esculcar o tempo" algunha foto desta serie.Outro día veremos o efecto da néboa.
A outra exposición ten de protagonista unha vella cociña "deshabitada" e a muller. Tamen certamente un lugar transformador. Cito unha frase de Roni Horm :"No quiero hacer nada sino estar aquí"
Paga a pena visitalas.
Ana lópez.
domingo, 29 de septiembre de 2013
sábado, 28 de septiembre de 2013
É sábado, deixou de chover, estamos vivos . Gema convídanos a unha saborosa cunca de chocolate, non sei se podo invitar e estes entrañables doentes do esquecemento , seguro que inda poden disfrutar do sabor...Podo non si?
ALZHEIMER
non lembra cando abriu a porta
para que estraños ocuparan a casa
non lembra cando derrubou os muros do xardín
nin cando as árbores se trocaron en monstros
non lembra cando pintou de branco as paredes
nin en que caixón gardou os nomes e as palabras
non lembra cando esvarou pola espiral do soño
nin quen lle arrincou ó salgueiro as bagoas
non lembra cando invitou ás horas
a habitar este tempo xordo e insondable
Ana lópez.
non lembra cando abriu a porta
para que estraños ocuparan a casa
non lembra cando derrubou os muros do xardín
nin cando as árbores se trocaron en monstros
non lembra cando pintou de branco as paredes
nin en que caixón gardou os nomes e as palabras
non lembra cando esvarou pola espiral do soño
nin quen lle arrincou ó salgueiro as bagoas
non lembra cando invitou ás horas
a habitar este tempo xordo e insondable
Ana lópez.
Sfumato
Tan áspero era el mundo, tan hiriente,
que él lo difuminó para mis ojos.
Tan profundo era el corte que me hacían
las aristas de todo lo real,
que él decidió limarlas.
Tanto daño me hacía el movimiento
de la vida voraz,
que él lo detuvo en un instante.
que él lo difuminó para mis ojos.
Tan profundo era el corte que me hacían
las aristas de todo lo real,
que él decidió limarlas.
Tanto daño me hacía el movimiento
de la vida voraz,
que él lo detuvo en un instante.
Un preciado regalo contra el mundo,
contra la realidad, contra la vida,
contra la lucidez
y contra mi tristeza.
contra la realidad, contra la vida,
contra la lucidez
y contra mi tristeza.
Amalia B.
Acuarela de Rodolfo Ledel
viernes, 27 de septiembre de 2013
"Pues entre estar y estar hay diferencia" Luis Cernuda.
os seres mesquiños
falan sen recato
da "grandeza do ser humano"
canto lixo mergullado nas palabras!
o noxo rebentou as entrañas.
Ana López
NOVAS RISAS
Esta semana tiven a sorte de poder probar unha perna ortopédica nova xunto a un home de 85 anos. E este home impresionoume. Ha ter 14 pernas ortopédicas na súa vida. Gárdaas todas na casa porque pensa que llo merecen, porque cada unha levouno a un sitio e nelas hai parte dos seus recordos.
Comentábame aquel home que cando cambias de perna é coma se cambiases parte do teu ser. A túa forma de andar, a túa respiración e ata a túa risa. E que morría de ganas de saber como riría con esa perna?
Pero quizais o que mais me encantou é a súa teoría de como nacen os novos modelos de perna. El contoume que terriblemente nacen coas guerras. Cada guerra trae mutilados e os mutilados traen avances nas pernas. Relatoume que ano conseguiu cada perna e a guerra anterior que houbo Cadraba todo. É terrible pensar que para que eu ande mellor, ha de haber unha guerra, musitou antes de marchar coa súa perna nova.
Non sei se quedará coa súa quinceava perna, o que vos podo asegurar é que quizais os primeiros pasos os esquezas, e eses segundos, terceiros ..... pero eses quinceavos novos pasos son absolutamente inesquecibles e incribles.
Comentábame aquel home que cando cambias de perna é coma se cambiases parte do teu ser. A túa forma de andar, a túa respiración e ata a túa risa. E que morría de ganas de saber como riría con esa perna?
Pero quizais o que mais me encantou é a súa teoría de como nacen os novos modelos de perna. El contoume que terriblemente nacen coas guerras. Cada guerra trae mutilados e os mutilados traen avances nas pernas. Relatoume que ano conseguiu cada perna e a guerra anterior que houbo Cadraba todo. É terrible pensar que para que eu ande mellor, ha de haber unha guerra, musitou antes de marchar coa súa perna nova.
Non sei se quedará coa súa quinceava perna, o que vos podo asegurar é que quizais os primeiros pasos os esquezas, e eses segundos, terceiros ..... pero eses quinceavos novos pasos son absolutamente inesquecibles e incribles.
A. Espinosa.
jueves, 26 de septiembre de 2013
BONITA, MOI BONITA PRESENTACIÓN A DO LIBRO DE CONCHITA
Foi formidable a presentacion de VIAXE EN CÍRCULO, bonito libro de bonitos contos ( os lidos e supoño que os outros tamén), cálidos contos, tórridos ás veces, nos que late o recoñecible corazón da Conchi que temos cerca, da recoñecible fortaleza da súa palabrs, á veces a dureza, as súas crenzas e descrenzas e os soños e realidades coas que teceu entusiasmada este acio de doces froitos de outono.
È hora de recoller e Conchi recolleu o calor e agarimo de todos os que a queremos e estabamos alí con ela
para apoiala con entusiasmo.
Parabéns amiga escritora. Tou máis fachendosa .........
O CONTO DA AVOA
Eu vivín todas as noites coa esperanza da amanecida. E así sucedía.
Cada día traía un agasallo sen envoltura nin lazos, agochado na cotidianidade.
Cando ela chegou a miña vida as noites foron curtas, por máis que se empeñasen en engadirse horas. E cheas de luz as albas.
Moitas veces a lúa tiña envexa de nós e demoraba a súa estadía no ceo un anaquiño máis
-Que fai a lúa de día!
Ríamonos daquela "rareza " da lúa e inventabamos unha explicación nova cada vez que sucedía, sen base ciéntífica naturalmente, só o que dictaba a imaxinación.
Cada día traía o seu agasallo, surxia da vida misma. Eu descubrín cousas que non sabía polos seus ollos.O mundo é diferente nos ollos dunha nena, e inda que nono pareza, moito máis real, por iso non me estrañei demasiado do que aconteceu ese día.
Todas as mañás iamos ó parque preto do mediodía, cúmpriamos coa liturxia do xogo e do sol.Volvín a xogar e a deixarme acariñar pola risa.
De camiño parábamos nun quiosco a mercar o xornal. O quiosqueiro era un home sabio e agarimoso que atendía o negocio sentado nunha cadeira de rodas, pedíanos aos clientes que nos servisemos nós mesmos. Sempre tiña unha brincadeira e unhas palabras amables para a nena, e co tempo fixémonos amigos, polo que aquela parada formaba parte do paseo.El tamén esperaba a nosa visita.
Aquel día parecía que ia ser outro máis, de camiño paramos no quiosco. Ó vernos chegar un sorriso lle iluminou a face e a nena botou a correr.Ó chegar o seu carón o quiosqueiro preguntoulle:
-Qué vas mercar hoxe rapaciña?
-O conto da avoa- respostou.
Quedamos dunha peza!
Como podía saber ela que a maior parte do que lemos nos xornais é un conto?
Os nenos saben cousas que nós non sabemos...
Ana López.
Cada día traía un agasallo sen envoltura nin lazos, agochado na cotidianidade.
Cando ela chegou a miña vida as noites foron curtas, por máis que se empeñasen en engadirse horas. E cheas de luz as albas.
Moitas veces a lúa tiña envexa de nós e demoraba a súa estadía no ceo un anaquiño máis
-Que fai a lúa de día!
Ríamonos daquela "rareza " da lúa e inventabamos unha explicación nova cada vez que sucedía, sen base ciéntífica naturalmente, só o que dictaba a imaxinación.
Cada día traía o seu agasallo, surxia da vida misma. Eu descubrín cousas que non sabía polos seus ollos.O mundo é diferente nos ollos dunha nena, e inda que nono pareza, moito máis real, por iso non me estrañei demasiado do que aconteceu ese día.
Todas as mañás iamos ó parque preto do mediodía, cúmpriamos coa liturxia do xogo e do sol.Volvín a xogar e a deixarme acariñar pola risa.
De camiño parábamos nun quiosco a mercar o xornal. O quiosqueiro era un home sabio e agarimoso que atendía o negocio sentado nunha cadeira de rodas, pedíanos aos clientes que nos servisemos nós mesmos. Sempre tiña unha brincadeira e unhas palabras amables para a nena, e co tempo fixémonos amigos, polo que aquela parada formaba parte do paseo.El tamén esperaba a nosa visita.
Aquel día parecía que ia ser outro máis, de camiño paramos no quiosco. Ó vernos chegar un sorriso lle iluminou a face e a nena botou a correr.Ó chegar o seu carón o quiosqueiro preguntoulle:
-Qué vas mercar hoxe rapaciña?
-O conto da avoa- respostou.
Quedamos dunha peza!
Como podía saber ela que a maior parte do que lemos nos xornais é un conto?
Os nenos saben cousas que nós non sabemos...
Ana López.
miércoles, 25 de septiembre de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

