COLORES DE OUTONO

Los bosques gallegos muestran en esta época del año todo su esplendor gracias a un curioso fenómeno, la marcescencia, que prolonga la permanencia de las hojas en los árboles

CHOVEN MAINAS AS HORAS

MINI

Camiñamos sen acougo

pola ribeira dos soños

dende o mencer ao poñente.

Ana López.

Se estiveses aquí

sería quen de secar tódolos ríos

para lavarche tanta dor.

Se estiveses aquí

envolvería en vendaxes de néboa tanta angustia

e faría de almofada do teu medo.

Se estiveses aquí

roubaría para tí tódalas risas

e trocaría en amor a túa desgraza.

Se estiveses aquí

sorbería o teu pranto

e choraría contigo docemente.

Se estiveses aquí

diríasme as palabras que non me dixeches

e eu as que non me poideron saír.

Ana López.

ResponderResponder a todos

Mover...blogoteca.comCARPETA DE POETAScorreos gardadosCORREOS INTERESANTES...CORREOS INTERESANTES...CORREOS INTERESANTESDOCUMENTOSDRA. MAMÁIMAXES MOI, MOI BOASLIBROS DIGITALIZADOS...libros digitalizadosLIBROS DIGITALIZADOSMAMAMULTAS DE TRAFICOPROFESORES

"A 1 de novembro convén recordalo..."

 

Comala

 

"...decepcionados e tristes, depositando na outonía as follas caídas das ilusións"

Conservo como reliquia o meu Pedro Páramo, ano 1980, 190 pesetas escritas a lapis por riba da editorial: Colecciones Populares Planeta. Teño o libro cheo de notas. Daquela eu quería ser escritor. Pensaba que a literatura era algo máis que escribir sucesos. Pensaba que o divertimento non servía como único fin dun libro, que había outras cousas, revelacións, misterios, búsquedas e lúas no adentro. Pensaba tamén que non existía un destino máis feliz que o de sentirse escritor, vivir mil vidas, contemplar mil almas latexando coa túa, palabra por palabra, corazón arriba. Finalmente a literatura resultou ser o que eu non pensaba que era, e nesas andamos, decepcionados e tristes, depositando na outonía as follas caídas das ilusións. Pero quedan outras ilusións. Encontreinas entre os mortos de Comala, que son eses que levamos prendidos na pel e faltan. Os que daban amor sen pedir a cambio nada. Aloumiñaban con auga fresca as mañás da miña rúa de barro e libros, onde a felicidade estaba ao cabo da man, chuvia por chuvia. Un sempre é feliz cando ignora demasiado. Un é feliz cando non quere abrir os ollos. O problema é ver, abrilos, contemplar este horizonte de pedra, noite longa de espanto. Pero quedan os que non están e os que están, alentando. A 1 de novembro convén recordalo. Páxina 76: «Lo que pasa con estos muertos viejos es que cuando les llega la humedad comienzan a removerse. Y despiertan». Espertan e cabalgan as nosas tripas, estremecéndonos. Vemos os seus dedos sobre os nosos. A súa boca de bicos lirios aire. Recordar, aínda que non o creas, é vivir outra vez. Revivir, como en Comala.

Artigo publicado por Xosé Carlos Caneiro na Voz de Galicia                                        (Foto propia)

SAMAÍN 2012

MIRA NO QUE VEU DAR ¡¡¡¡¡

ASÍ MELLOR O BLOG ?

ANIMACIÓN Á ESCRITURA ---- COMO MEVOLVÍN ¡¡¡¡

    Adormezo tarde. Non sempre me ergo ... Levo unha vida barata, non chego ao 0`001 % do meu nivel de satisfación, outro 90% ocúpao a xenreira acumulada contra o mundo por non ofrecerme as posibilidades que me corresponderían alícuotamente nun reparto universal.

É certo que a beleza non foi escasa comigo, nin a intelixencia ... pero tamén hai que ser suertuda.
Os meus pais non me regateaban nada para que estudiase onde quixese e o que quixese. Matriculeime na universidade. Pero eu, tan inexperta rapaza de vila pequena, cheguei á gran cidade e as luces de neón seducíronme, descubrin roteiros que ignoraba, sabores, praceres e estados que
se non saíse daquela pequena vila nunca coñecería.
Nin tempo tiven de estrear a facultade. . Coñecín xente tan guapa, tan divertida e alternativa que me convenceron de contado que coa miña figura a carreira xa a tiña feita. Debía publicitarme, buscar un manager e darme a coñecer, o resto viña rodado.
E veu rodado, vaia se veu.
No mesmo círculo de novas amizades que atopei estaba Jorge, un cubanazo que desde o primeiro día me engaiolou coa mirada, o sorrir e a súa desenvoltura tan natural, polos seus contatos me dixo que el mesmo me conduciría ao ceo das estrelas.
Os cartos dos meus pais chegaban puntualmente cada mes coma a regla, e se non me alcanzaban nunca reparaban en facerme outro envío. Dicialles que todos os libros que me recomenda na facultade eran escandalosamente caros.
A eles no negocio íalles ben, hai que ter olfato para todo e eles co da funeraria tivérano, nunca falla, aínda que agora a min desde aquí me parecese un pouco vulgar.
Mentres afianzabamos a amizade e faciamos proxectos tamén fixemos viaxes, eu descubrín un mundo de luxos e luxurias inaudito e sentabame ben. O meu físico non fora concebido para menos.
Preparei books cos mellore retratistas, mercamos os modelos axeitados, que a miña pel pedía nun berro ata daquela silenciado. Todo iso da man de Jorge, xa definitivamente non o meu manager senón o meu gurú.

Cada día me sorprendía con algunha proposta nova porque eran tantos os seus contactos. Aquel día chegou cun par de billeta para irmonos a Miami porque lle chegara o ofrcemento dunha empresa americana AMH ( Arquetipo de Mujeres Hermosas ) que era o soño de calquera fémina.

Era urxente a resposta e con urxencia pillamos o primeiro avión. A meus pais telefoneilles dicindo
que por motivos de estudos tiña que ir a Nova York. Nunca máis saberían nada de min.

Pasamos tres ou catro días en Miami, xa non lembro ben, coñecendo cada vez xente máis glamurosa e tamén máis extrana. Houbo un momento de cordura que me asaltaron certas dúbidas, Jorge borrou de inmediato cun sorriso e unha mirada daquelas.

Rematamos a estancia porque precipitadamente tivemos que sair para Nova York. Eu deixabame levar coma cando estás nun soño que non podes reaccionar.
Do aeroporto fumos directo a unha instalación que eu imaxinei estudios cinematográficos. Magnífico edificio de arquitectura postmoderna, inmaculadamente branco, rodeado como de tapiz esmeralda, sen ventás porque supuxen equipado coas últimas tecnoloxías ( e tamén de derradeiras vontades que non imaxinei ).
Adentrámonos por corredores asépticos coma os dun hospital e baleiros coma os dun manicomio.
Jorge coñecía as instalación, pasaba unha tarxeta ou pulsaba un teclado e tiñamos acceos a diversas estancias.
Chegamos a unha toda de cristal traslúcido con luz artificial branca, todo branco. Mesa branca, sillóns hergonómicos brancos, inútiles lánpadas de diseño dentro daquela luz case cegadora.Fun pasando a man sobre os obxectos que me ofrecía un tacto descoñecido, ou cambiaría a miña epiderme?
Con esa interrogación nos ollos mirei a Jorge que non me sorriu e convidoume a sentar ao seu lado.
Miroume en fite cos ollos demudados en terribles pozos negros que desprendian un líquido...

Mira Laura, chegou a hora da verdade. Eu isto non o fixen nunca con ninguén, fago o meu traballo e xa está pero contigo non podo, por moito que me doia vouche ser sincero por se valera de algo, en recompensa á toda a túa inxenuidade e docilidade: eu son un desgraciado, un depredador. Funo ata o de agora, isto non o volverei a facelo máis porque me namoraches e me despertaches o que podía quedar en min de ser humano. Son un elemento infiltrado a servicio dos fines médicos da CIA. Recluto xente de diferentes etnias e idade para a AMH que en realidade reponde ás siglas de

Arquetipos de Material Humano.Esta xente serve para experimentar sobre ela os efectos de bacterias chegadas doutros planetas, materiais radiactivos e outras moitas investigación das que nós, os axentes reclutadores, non estamos ao tanto. Así avanzan os laboratorios os seus descrubrimentos para a humanidade....
Dígoche todo isto, miña querida Laura porque sei que ti non vas sair de aquí nin vas poder confesarllo a ninguén.
Vou fuxir a calquera rincón ignoto do mundo, onde, se os remordementos me deixan vivir, non me atopen nunca estes desgraciados.
Apretoume contra si e desapareceu. Quedei coma estatua de cristal non sei o tempo que.
Agora o 5% ocúpanmo os recordos da miña infancia, cando estou lúcida, e os remordementos o resto da porcentaxe.

A MIÑA BELEZA ¡¡¡¡¡¡

gema, 31-10-12

INSUMISIÓN

SE O REI DI QUE O PAÍS ESTÁ PARA CHORAR.......

ÍMONOS RIR DO REI ¡¡¡¡¡¡¡¡

Imaxe mescojono.

CANCIÓN INFANTIL A DÚAS MANS

Imos facer do outono unha canción

e cantámola despois;

 

No outono caen as follas,

amodiño, amodiño;

verde , amarelo,

roxo e marrón,

pintan o chán

de moita color...

 

-As follas non pintan avoa.

-Cobren o chán?

-Si

 

No outono caen as follas

amodiño, amodiño.

verde, amarelo,

roxo e marrón

cubren o chán

de moita color.

 

Ana López e Xana Barbeyto

DUBLÍN

Bonita idea a de Lino Braxe de recitar poemas en lingua galega cada quince días ás 8´30 no Dublin, distendido ambiente, bonita música, sinxelo e cercano, nada protocoloso, bonitos contos magníficamente narrados por Xabier Docampo e bonitos poemas de Olga Patiño.
Sabor de reconciliación coas palabras intelexibles e a LINGUA.

ALHUCEMAS

"O mar é unha illa de auga rodeada de ceo"

                                        Manuel Antonio.

 

 

 

Saíron ao mencer fuxindo da pobreza,

coas ilusións enredadas nos argazos do destino

e un muíño de luz no corazón.

 

Vogaron por soedades asolagadas

ata a noite que rompeu a mareaxe dos soños

esnaquizados na quilla.

 

O frío e o cansazo ausentaron as palabras,

non se escoitou ningún berro no vento.

 

Rexistraron catorce cadaleitos cifrados,

sen nome, nin talla nas lápidas.

 

Ás beiras do mar recolleron os abrazos

dos que ían no barco.

 

Ana López.

BO DÍA

TAMÉN HAI QUE RIR

El marido llega con un arañazo en el cuello que le hizo su amante,
abre la puerta, y le da una patada al gato y la mujer pregunta:" ¿Qué te ha pasado
mi amor?"... "Este Gato hijo puta  me arañó ""....... Y dice la
mujer...: dále bien fuerte que a mi me mordió las nalgas y me hizo un chupetón en una teta!!!!!" 

 

 

 Moraleja: Si te crees muy listo.... tu mujer te lleva años de
 ventaja.

 

 

                                                                          Conchi - CORREO

CAMBIO DE HORA

TEN RAZÓN ....

O REI DI QUE O PAÍS DÁ GANA DE CHORAR

ANIMOUSE A ESCRIBIR

Adormezo tarde. Non sempre me ergo. Levo unha vida barata. Non chego a 30% do día esperta.

Poidera parecer que levo unha vida regalada.Nada diso.Esas horas ao día estou moi ocupada en preparar a noite.

Non é doado ser vampiresa.Agora coa crise económica hai moita afecciónada na profesión e degrádana moito.Algún chega a pensar que estamos no século xix e que o glamour se consegue con un par de medias ou conxunto íntimo de Zara.!Ah non! eu son das de "Desayuno con diamantes".O glamour é moi caro, custa moitos sacrificios e gastos de representación.

O meu programa de entrenamento esixe horas e esforzo.En canto me ergo recibo ao meu preparador persoal que me prepara o corpo con unha serie de exercicios,algún privado, conven algunha clase de arte dramático, preciso ter algún referente para parecer que me enamoro algunha vez.A ilusión de realidade debe estar presente !son moi boa!

A continuación a masaxista, cunhas mans adorables e axudada por aceites e cremas da mellor calidade pon os meus músculos en forma,sácame as tensións da noite e tamén prepara a miña pel, o bo estado da pel e indispensable, hai anos axúdabame a xenética, porén agora debo coidarme.

Despois adico a ler un pouco, ás veces axuda en algún ambiente...

Esta noite non vou saír. De cando en vez aíslome na casa.Disfruto do que teño...tamén me lamento de algo ou alguén que deixei atrás, en especial daquela inxenua rapaza que xogaba ás artistas no seu cuarto e que desapareceu´có tempo...

!Como me volvín!

Ana López

 

PASTORES CEGOS

     Pastores cegos

 

 

Falades de amor

có ronroneo das abellas perdidas

na fondura do val da altiveza.

Despregades palabras estériles coma foguetes mollados

nun amor á medida do abano das apariencias.

Falades de amor

e non sodes quen de sentir o desacougo da pobreza,

nin ver como se alongan os días da fame.

Falades de amor,

e Aquel que amou ata o desangue

non recoñece a súa voz nesa mensaxe.

Falades de amor

a eses mozos que sucan insumisos as escumas dos soños,

onde o amor é un suave velo que os agarda

non unha choiva inútil de palabras.

Pastores cegos

instalados nas cumes da soberbia

escoitade o berro de agonía

dende o oco da noite da pobreza.

!Pisade a terra!

 

 

Ana López.

CORREO DE CONCHI

        El 2 de febrero de 1905 nació en San Petersburgo la filósofa y
 escritora estadounidense (de origen ruso) Alissa Zinovievna Rosenbaum,
 más conocida en el mundo de las letras bajo el seudónimo de Ayn Rand,
 y falleció en marzo de 1982 en New York .
        Nunca más oportunas las palabras de la autora de esa magnífica
 novela que es Atlas Shrugged, traducida al español como La rebelión de
 Atlas, una suerte de anticipo de lo que nos está pasando:

        "Cuando advierta que para producir necesita obtener autorización de  quienes no producen nada; 

cuando compruebe que el dinero fluye hacia quienes trafican no bienes, sino favores; 

cuando perciba que  muchos se hacen ricos por el soborno y por influencias más que por  el trabajo, 

y que las leyes no lo protegen contra ellos sino, por el contrario,  son ellos los que están protegidos contra usted; 

cuando repare que  la corrupción es recompensada y la honradez se convierte en un  autosacrificio, 

entonces podrá afirmar, sin temor a equivocarse,  que su sociedad está condenada."  

 Ayn Rand (1950).

                                                         Conchi 

PENSAMENTOS

Anda a xente frustrada, cabreada, confusa... ninguén está de acordo con nada, nin consigo mesmo..

Eu ando desconcertada, a prensa é insufriblemente monotemática, da TV. só miro con despreocupación Aquí no hai quien viva, e cavilo nas cousas que non me cadran que son bastantes:

por exemplo, a teima da independencia, manobra, necesidade do pobo ????????

Como se casa a independencia se vivimos nunha sociedade de individuos cada vez máis dependentes ???

Dependentes das modas, do que opinen e pensen e teñan os demais, das necesidades que nos creen os grandes mercaderes das ilusións publicitarias que xa non venden só mercancía senón, seica, sentimentos dos máis profundos, cun perfume, un coche ou un suxetador...

Dependentes ata do clima porque unhas choivas poden arrasar a nosa casa que outros mercaderes construiron no cauce dalgún río, ou nos arruina unhas ansiadas vacacións, ou unha saída ao mar.

Dependentes dun traballo doado e ben pagado que alguén ten que crear para nós pensando que ese alguén non vai levar o plus de beneficio máis groso .....

Dependencia da rede de redes que nos teñen de tal xeito enguedellados que non sabemos xa movernos sen o seu auxilio.....

De que independencia falamos mentres cada quen sexa tan dependente ?

Conquistar a independencia profunda do ser, sería, coido, o primeiro paso.Mais iso, penso, non lles gustaría nada aos PODERES.

gema, 23-10-12