martes, 28 de febrero de 2012

HOMENAXE

HOXE CHEGOU ESTE MAIL AO PATIO DE RECREO E TODOS CLAMAMOS PROFE...PROFE....OLÉ...OLÉ...




Esos locos que enseñan. Yo los conozco. Los he visto muchas veces. Son raros. Algunos salen temprano por la mañana y están en el cole una hora antes,otros salen del cole una hora más tarde porque tienen entrevistas con los padres que trabajan y no pueden acudir a otra hora, otros recorren todos los días más de 100Km de ida y otros tantos de vuelta. Están locos.

En verano les dan vacaciones, pero no desconectan del todo, piensan en sus clases, preparan tareas para el curso siguiente. En invierno hablan mucho, siempre llevan caramelos de miel y limón en los bolsillos, otros con una botella de agua a su lado. Su garganta siempre está dolorida, pero siguen enseñando, a veces fuerzan su voz, pero siguen transmitiendo sus conocimientos con cariño e ilusión.


Yo los he visto, no están bien de la cabeza. Salen de excursión con sus alumnos y se encargan de gestionar autorizaciones, recogida de dinero y responsabilidad extra.

Qué será de ellos y ellas. Por la noche sueñan con el colegio, se les aparecen planetas, ecosistemas y personajes históricos. He escuchado que llegan cargados con cuadernillos y exámenes, que han corregido la tarde anterior en su casa.



(Esta é unha entrada de Gema. Por un erro suprímina e vólvolla restituir)


lunes, 27 de febrero de 2012

MICRORRELATO

A falla de ideas e ganas de traballar, unha recurre aos milagres de san Google e velaí

Si Penélope, señores Diputados, en lugar de tejer y destejer improductivamente hubiese sólo tejido, la industria textil de Itaka habría recibido un impulso fenomenaly Grecia ocuparía hoy un lugar más relevante en la Comunidad Económica Europea.
                                                                            Fabián Vique

domingo, 26 de febrero de 2012

DIGAMOS QUE ALGO MARABILLOSO VAI SUCEDER HOXE....

Imagínese usted un pueblo muy pequeño donde hay una señora vieja que tiene dos hijos, uno de 17 y una hija de 14. Está sirviéndoles el desayuno y tiene una expresión de preocupación. Los hijos le preguntan qué le pasa y ella les responde:
-No sé, pero he amanecido con el presentimiento de que algo muy grave va a sucederle a este pueblo.

Ellos se ríen de la madre. Dicen que esos son presentimientos de vieja, cosas que pasan. El hijo se va a jugar al billar, y en el momento en que va a tirar una carambola sencillísima, el otro jugador le dice:
-Te apuesto un peso a que no la haces.
Todos se ríen. Él se ríe. Tira la carambola y no la hace. Paga su peso y todos le preguntan qué pasó, si era una carambola sencilla. Contesta:
-Es cierto, pero me ha quedado la preocupación de una cosa que me dijo mi madre esta mañana sobre algo grave que va a suceder a este pueblo.
Todos se ríen de él, y el que se ha ganado su peso regresa a su casa, donde está con su mamá o una nieta o en fin, cualquier pariente. Feliz con su peso, dice:
-Le gané este peso a Dámaso en la forma más sencilla porque es un tonto.
-¿Y por qué es un tonto?
-Hombre, porque no pudo hacer una carambola sencillísima estorbado con la idea de que su mamá amaneció hoy con la idea de que algo muy grave va a suceder en este pueblo.
Entonces le dice su madre:
-No te burles de los presentimientos de los viejos porque a veces salen.
La pariente lo oye y va a comprar carne. Ella le dice al carnicero:
-Véndame una libra de carne -y en el momento que se la están cortando, agrega-: Mejor véndame dos, porque andan diciendo que algo grave va a pasar y lo mejor es estar preparado.
El carnicero despacha su carne y cuando llega otra señora a comprar una libra de carne, le dice:
-Lleve dos porque hasta aquí llega la gente diciendo que algo muy grave va a pasar, y se están preparando y comprando cosas.
Entonces la vieja responde:
-Tengo varios hijos, mire, mejor deme cuatro libras.
Se lleva las cuatro libras; y para no hacer largo el cuento, diré que el carnicero en media hora agota la carne, mata otra vaca, se vende toda y se va esparciendo el rumor. Llega el momento en que todo el mundo, en el pueblo, está esperando que pase algo. Se paralizan las actividades y de pronto, a las dos de la tarde, hace calor como siempre. Alguien dice:
-¿Se ha dado cuenta del calor que está haciendo?
-¡Pero si en este pueblo siempre ha hecho calor!
(Tanto calor que es pueblo donde los músicos tenían instrumentos remendados con brea y tocaban siempre a la sombra porque si tocaban al sol se les caían a pedazos.)
-Sin embargo -dice uno-, a esta hora nunca ha hecho tanto calor.
-Pero a las dos de la tarde es cuando hay más calor.
-Sí, pero no tanto calor como ahora.
Al pueblo desierto, a la plaza desierta, baja de pronto un pajarito y se corre la voz:
-Hay un pajarito en la plaza.
Y viene todo el mundo, espantado, a ver el pajarito.
-Pero señores, siempre ha habido pajaritos que bajan.
-Sí, pero nunca a esta hora.
Llega un momento de tal tensión para los habitantes del pueblo, que todos están desesperados por irse y no tienen el valor de hacerlo.
-Yo sí soy muy macho -grita uno-. Yo me voy.
Agarra sus muebles, sus hijos, sus animales, los mete en una carreta y atraviesa la calle central donde está el pobre pueblo viéndolo. Hasta el momento en que dicen:
-Si éste se atreve, pues nosotros también nos vamos.
Y empiezan a desmantelar literalmente el pueblo. Se llevan las cosas, los animales, todo.
Y uno de los últimos que abandona el pueblo, dice:
-Que no venga la desgracia a caer sobre lo que queda de nuestra casa -y entonces la incendia y otros incendian también sus casas.
Huyen en un tremendo y verdadero pánico, como en un éxodo de guerra, y en medio de ellos va la señora que tuvo el presagio, clamando:
-Yo dije que algo muy grave iba a pasar, y me dijeron que estaba loca.
 

04 May 2011 - Gabriel García Márquez
 

viernes, 24 de febrero de 2012

ROSALIA DE CASTRO

2 -

Nasín cando as prantas nasen,
no mes das froles nasín,
nunha alborada mainiña,
nunha alborada de abril.
Por eso me chaman Rosa,
mais a do triste sorrir,

con espiñas para todos,

sin ningunha para ti

Desque te quixen, ingrato,
todo acabou para min,
que eras ti para min todo,
miña groria e meu vivir.
¿De que, pois, te queixas, Mauro?
¿De que, pois, te queixas, di,
cando sabes que morrera
por te contemplar felís?
Duro cravo me encravaches
con ese teu maldesir,
con ese teu pedir tolo
que non sei que quer de min,
pois dinche canto dar puden
avariciosa de ti.
O meu corasón che mando
cunha chave para o abrir,
nin eu teño máis que darche,
nin ti máis que me pedir.






jueves, 23 de febrero de 2012

VOLVEMOS AO PATIO

Disfrazámonos de princesas, comemos filloas, cacheira, torradas.... Non tivemos que ir a igrexa por cinza na fronte o mércores porque nos decatamos de que nos gustaba pecar sen remordementos.......
Volvemos ao PATIO xogar, cantar e rir que é o mellorciño da vida...........
Niños que yacen en trébol gritando y riendo con cabezas juntos. Verticalmente enmarcado disparo. Foto de archivo - 6235631Imaxe Google

QUE TANTO CHORAR !!!!!!


El espermograma del abuelo.El doctor le pide una muestra de esperma a un hombre de 85 años como parte de su chequeo anual, le da un frasco y le dice: 'Lleve este frasco a casa y tráigalo mañana con la muestra de esperma.Al día siguiente el hombre de 85 años vuelve al consultorio del doctor y le entrega el frasco que se encontraba tan vacío y limpio como el día anterior. El doctor le pregunta que pasó y el hombre le explica: Primero intenté lograr el cometido con mi mano derecha y nada. Después traté con mi mano izquierda y aun nada. Luego le pedí ayuda a mi esposa. Ella trató con su mano derecha, después con su mano izquierda y aún nada. Ella dijo, ya sé como . Y probó con la boca y aún nada. Vino mi nuera y dijo, 'a mí me van a enseñar? Probó un buen rato en posiciones distintas y cada vez más estrafalarias y no hubo caso. Incluso llamamos a Susi, la vecina de al lado, y ella también trató, primero con las dos manos, luego debajo del brazo y hasta apretando entre sus rodillas pero aún nada.
El doctor estaba en estado de shock: 'Usted se lo pidió a su nuera y a su vecina? Y el viejo paciente contestó: 'Sí Dr., ninguno de nosotros pudo abrir el frasco...

20 Padre Nuestro y tres vueltas a la manzana por mal pensados.....pecadores..........
         correo enviado por conchi


                                                                     
 

miércoles, 22 de febrero de 2012

PENSANDO

Perro malabaristaImaxe Google

PARA PENSAR





MATERIA VIVA

Paréceme tan precioso e preciso este párrafo dun artículo de Ángeles Caso que me enviou Conchi...
Teño que pegalo aquí para lelo todos porque para min é pura materia viva.

...........Y ahora, ahora, en este momento de mi vida, no quiero casi nada. Tan sólo la ternura de mi amor y la gloriosa compañía de mis amigos. Unas cuantas carcajadas y unas palabras de cariño antes de irme a la cama. El recuerdo dulce de mis muertos. Un par de árboles al otro lado de los cristales y un pedazo de cielo al que se asomen la luz y la noche. El mejor verso del mundo y la más hermosa de las músicas. Por lo demás, podría comer patatas cocidas y dormir en el suelo mientras mi conciencia esté tranquila......

martes, 21 de febrero de 2012

Atrapada no faiado...


A túa entrada de martes de Antroido fíxome retroceder no tempo... Camiñei cara atrás polo pasado e aterrei nun faiado ... Naquel espacio da infancia onde quedaron amoreados cromos, días de sol, bonecos de cartón, regras de ortografía, a cara do meu pai, contos de fadas, recendos a pelicas de laranxa, a voz da miña nai, días de Antroido con sabor a filloas recén feitas, anacos de nubes e unha morea de soños sen estrear que se perderon tras das arañeiras que cubrían a claraboia... Naquel faiado, entre trastos vellos, quedou atrapada a miña infancia...

E venme, agora á cabeza algo que escribiu Javier Sanz no seu libro " La soledad le escribe cartas al olvido" Di así:

"De niño:
Quería tocar el arco iris;
me gustaban los trasteros, olían a secretos;
miraba por las ventanillas de los trenes
aunque estuviese oscuro.
Busco entre los cajones la risa de mi infancia"

Pero endexamáis atoparemos a chave do caixón onde quedou encerrado para sempre o noso riso de neno...

( Foto de internet)

MARTES DE ANTROIDO

Fai hoxe arredor de 45 anos!!!!!! Dúas cuartas de neve cubrían a claraboia da cociña o que lle daba unha luz como leitosa.
Meu pai, Luis o Xastre, nun xesto moi de seu cando estaba satisfeito, refregaba as mans dicindo:
Temos cocho morto, as fillas na casa, pan e viño,temos todo, que neve o que queira....
Para os meus adentros pensaba: non papá, eu non teño todo aquí, máis ben todo está noutro sitio,
que non neve máis.....
Hoxe, tantos anos despois, se os meus fillos estiveran aquí, cun cacho de cocho na pota, pan e viño,
unha gran raiola de sol entrando pola ventá da cociña, refregaría as mans coma Luis que xa non está
(herdei o xesto cravadiño), e diría: Temos todo.
E os meus fillos dirían o mesmo ca min daquela.
                                                                         gema, día de Antroido do 2012

lunes, 20 de febrero de 2012

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

CONVERSA TELEFÓNICA



- Si ?..........

QUE ANTROIDADA

El duque consorte mientras se toman unos tragos en el bar de la esquina, el ya marido de la Duquesa de Alba le dice a un amigo:

_ Yo a mi esposa le echo 3 polvos cada día.
_ Coooooño!!!!! En serio????
_ Sí:
_ JOHNSON'S en las TETAS
TALCO en las NALGAS y
PEUSEK en los PIES
 

Enviado por Conchi            
 

domingo, 19 de febrero de 2012

ANTROIDO

"DOMINGO LARDEIRO,
CADA CAN NO SEU PALLEIRO"
Di o refrán que aprendín de meu pia, que aprendeu dos seus pais que aprenderían dos seus....

Felipe Senén no seu artículo de hoxe na prensa di:
 Cada Domingo de Entroido é tempo de dar cumprimento a un xeito de ritual do instinto.........Alá imos a Viana, dende moi atrás, pra logo seguir Monterrei abaixo, despois a Laza e finalmente subir á Antela de Xinzo: recorrido para enxergar "Boteiros", "Cigarróns", "Peliqueiros", "Pantallas"..., para afiar os sentidos coa forza dunha tradición que reclama o seu en difíciles días de uniforme global. 

Festa da Androlla en Viana do Bolo Xornal La opinión
Festa da androia en Viana do Bolo       

sábado, 18 de febrero de 2012

MELLOR ASÍ

Imaxe google

MUNDO CONVULSO

Un mundo convulso
creado por deuses de barro
trepida baixo a longa sombra
dun Norte bébedo de poderío
ata a cardiopatía.
Baixo a marea de miseria que asolaga o Sur anémico
                                              expremexentes do Norte
baixan ávidos de materias
coas que satisfaceren a súas fauces insaciables:
A cambio de sangue mana o petróleo, o coltán,
escravos, ouro,  luxurioso ébano....
O mundo convulso
treme baixo o fragoroso combate
dos poderosos contra os poderosos,
por máis poder….
               gema, 17-02-12plantación, semillasImaxe de Google
Quero tamén ao lado por a semente da ESPERANZA

viernes, 17 de febrero de 2012

ANIMACIÓN Á LECTURA


«Era el mejor de lostiempos, era el peor de los tiempos, la edad de la sabiduría, y también de lalocura; la época de las creencias y de la incredulidad; la era de la luz y delas tinieblas; la primavera de la esperanza y el invierno de la desesperación».Dkens.

Era o mellor dos tempos, era o peor dostempos, a idade da sabiduría, e tamén daloucura; a época das crenzas e da incredulidade; a era da luz e das tebras; aprimavera da esperanza e o inverno da desesperanza, da opulencia e a sordidez convivindo ao mesmotempo dentro do mesmo corpo, no mesmoespazo, coma dous núcleos na mesma célula.
Podía parecer , a historia de dúas cidades, pero era amesma, sobrevindo unha baixo a outra.


A opulencia e aluxuria do luxo, a ambición e o poder erguíanse cada vez máis obscenos ante adiminuta mirada de opacas criaturas,moitas pequenas opacas criatura que formaban unha masa informe á deriva entreos sumidoiros, os refugallos que os alimentaban, sobras de supermercados e desperdiciosvarios. Á sombra da pirámide reptaban, máis que andar. Coas mans caídascomo de marioneta, paso canso de non facer nada, miradas apagadas de mirar ochan e uñas negras de rañalo.
Na cúspide o PODER, impoñentecoma un cíclope, omnímodo.
Os da cúspide foran os que lles venderan os coches,os electrodomésticos, as súas casas…….., feitas de cartónpedra, que agora lles desafiuzaba porprocedementos legais, por seren morosos, cobizosos: se non podían aspirar a unhavivenda para que a mercaran? – Frívolos inconscientes. Fixéranlles perder unhachea de capital a persoas tan respectables e ocupadas”.
A base, a gran base da pirámide, non entende desas cousas. "Son moitísimose hai que guialos en rebaño, indicándolles o que deben pensar, crer, votar,consumir, ata que punto, cando…… senón son incapaces. En realidade sempre foiasí e debe seguir sendo para ben de todos.”
Iso está inscrito dende a noite dos tempos na natureza: o primeiro homuserectus que agarrou un pau, fìxose coa banana. Non hai volta !!!!!


Algúns elementos da base albiscaron un fío de luz na sombra: animáronse econvocaron xuntanzas solidarias coma colonias de insectos gregarios. Berraronconsignas, ergueron os brazos, as cabezas e os ollos pero as súas voces tanembaixo estaban que non chegaron á cúpula que ademais estaba insonorizada,blindada e protexida por se ás veleidosas masas un día lles dá….. Nunca se sabepor que….
Tanto tempo se mantivo a situación que pouco a pouco a masa que vivía na parte escura, entre osdetritos e mexos de gatos, afeitos a ser manexados e esmagados evolucionaroncoma todas as especies, botaron unexoesquelete para protexerse do medio, afixéronse a sobrevivir sen traballo,sen consumir nada porque o trueque xa deixara de funcionar e a moeda posuíanatoda os da cúpula que claro está, non lles valía para nada. Pasóuselles ese detalliño:se acaparaban todo, todo, é coma se non tiveran nada, nada
Así comezou, mellor dito, así acabou a historia das dúas cidades, nunhamesma, unha derriba da outra……….
Os de arriba, cegos de ambición, pensaron que non facían falla os de abaixo,esqueceron que eran a base. Craso erro:
Sobreviviron os de abaixo, curtidos mutantes, afeitos a todo, ata asobrevivir sen nada.


Parecían dúas cidades pero era unha soa, unha simbiose parasitaria na que odepredador subestimou a resistencia da base.
gema, 14 – 02 - 12


O QUE HAI QUE VER !!!!!

 

Mónica Cubeiro: ''Facemos xoias e deseños para moitos cans que van de invitados ás vodas''

noticias LV