SINTO DEBILIDADE POLOS GATOS

SI DIOS FUERA UNA MUJER

¿Y si Dios fuera una mujer?
Juan Gelman

¿y si dios fuera mujer?
pregunta juan sin inmutarse

vaya vaya si dios fuera mujer
es posible que agnósticos y ateos
no dijéramos no con la cabeza
y dijéramos sí con las entrañas

tal vez nos acercáramos a su divina
desnudez
para besar sus pies no de bronce
su pubis no de piedra
sus pechos no de mármol
sus labios no de yeso

si dios fuera mujer la abrazaríamos
para arrancarla de su lontananza
y no habría que jurar
hasta que la muerte nos separe
ya que sería inmortal por antonomasia
y en vez de transmitirnos sida o pánico
nos contagiaría su inmortalidad

si dios fuera mujer no se instalaría
lejana en el reino de los cielos
sino que nos aguardaría en el zaguán del
infierno
con sus brazos no cerrados
su rosa no de plástico
y su amor no de ángeles

ay dios mío dios mío
si hasta siempre y desde siempre
fueras una mujer
qué lindo escándalo sería
qué venturosa espléndida imposible
prodigiosa blasfemia

ONOMÁSTICA

Hoxe no patio
temos unha amigüita de onomástica
e traémoslle
esta tartiña fantástica ....
08-12-13

Á memoria dun inesquecible amigo.

O aire leva
o silencio mesto da ausencia
e a esgazadura da pena.

Arestora camiña
por un inmutable lugar
onde chegaremos algún día.

Os abrazos non poden encher
o oco da perda.


             Ana López.

Malia o último verso espero que o drama non se repita.

XINETES


Os días traen pouco ceo
e un traquelear de ferraduras.

Non se foron nunca do outro lado da porta
estaban agochados agardando o momento
de reescribir a historia.

Nós, aletargados nesta noite longa
mentres impunes abaten a xustiza
ocupan as rúas,selan as bocas, rodean as prazas
acoitelan aos pobres que asaltan os valos.

Teñen o cabalo branco, o arco e as frechas.

Derriba das vidas estragadas
negro,vermello e amarelo
cabalgan.

Repítese o drama.


               Ana López.

Flores para o noso Patio

Durante a miña viaxe non me puiden resistir a recoller este feixe de flores para pintar cores de primavera no outono soleado do noso Patio.

O SEXO DOS ANXOS

Unha das máis lamentables carencias de información que padeceron os homes e as mulleres de todas as épocas, relaciónase co sexo dos anxos. O dato, nunca confirmado, de que os anxos non fan o amor, quizá signifique que non o fan do mesmo xeito que os mortais.
   Outra versión, tampouco confirmada pero máis verosímil, suxire que aínda que os anxos non fan o amor cos seus corpos ( pola mera razón de que carecen dos mesmos) celébrano en cambio con palabras, vale dicir, coasadecuadas.

  Así, cada vez que anxo e Ángela atópanse no cruzamento de dous transparencias, empezan por mirarse, seducirse e tentarse mediante o intercambio de miradas que, por suposto, son anxelicais.
   E se anxo, para abrir o  lume di : "semente", Ángela, para atizalo responde: "suco". El di "alud", e ela, tenramente: "abismo".
   As palabras crúzanse, vertixinosas como meteoritos ou acariciantes como copos.
   Anxo di : "madero". E Ángela: "caverna".
   Aletean por aí un Anxo da Garda, misóxino e silente, e un Anxo da Morte, viudo e tenebroso. Pero o par amatorio non se interrompe, segue silabeando o seu amor.

   El di "manantial". E ela "cuenca".
   As sílabas imprégnanse de rocío e, aquí e  alá, entre cristais de neve,
circulan o aire e a súa expectativa.
   Anxo di: "estoque", e Ángela, radiante: "ferida". El di: "tanguido", e
ela: "rebato".

E no instante mesmo do orgasmo ultraterreno, os cirros e
cúmulos, os estratos e os nimbos, estremécense, tremolan, estalan, e o amor dos anxos chove copiosamente sobre o mundo.

Mario Benedetti

MANDELA: AGORA XA HAI ANXOS NEGROS

Este poema de Henley acompañou a Nelsón Mandela no seu calabozo, líao a miúdo e axudoulle a resistir. Hoxe recitámolo na súa memoria . O seu exemplo é máis necesario que nunca.Descanse en paz un home que pese a todo non alimentou a vinganza nin a carraxe.

íINVICTUS

William Ernest Henley


Fuera la noche me cubre
Negra como el abismo de polo a polo
Agradezco a cualquier dios que pudiera existir
Por mi alma incosquistable
En las feroces garras de la circunstancia
No he gemido ni he gritado
Bajo los golpes del azar
Mi cabeza sangra, pero no me inclina
Más allá de este lugar de ira y de lágrimas
Es inminente el horror de la sombra
Y sin embargo la amenaza de los años
Me encuentra y me encontrará sin miedo
No importa cuan estrecha sea la puerta
Cuan cargada de castigos la sentencia
Soy el amo de mi destino
Soy el capitán de mi alma.

O río aínda leva auga, pronto chegará a nós, non desesperes...

                                         Foto: Fernando Barbeyto

-canto caudal ha de levar o río?
-tanto, que a canle non derrame.

                  Ana López

CON ESTA IMAXE QUERO REPRESENTAR A LUZ DUNHA ESPERANZA PARA TODOS NOS DÍAS NOVOS DO ANO NOVO

Velaí porque non son millonaria!

"...hay personas que son demasiado estúpidas para progresar en la vida, por eso nunca habrá igualdad social, pues las diferencias innatas harán que unos progresen y otros no...la desigualdad  social es un buen estímulo para la actividad económica..."

Boris Johson, alcalde de Londres.


Sempre hai un "home de ben"
coa palabra certeira e mente clara
para decirche:
! es parva !

        Ana López.

FIIÑOS

Un fiiño colga da cortina. Trata de sacalo, arruína a simetría impecable do pano. Pero o tirón é demasiado brusco e a tea engurrar. Segue tironeando e o fío resalta na trama como a vea inchada e rugosa dun vello. Estropeou a cortina, igual que tantas situacións da súa vida.
Son unha arruinadora profesional, na procura tenaz de excelencias que non existen ,pensa. As alegrías terminan por empañarse ante os meus ollos.
Iso que chaman felicidade non se pega aos seus dedos, nin se os embadurnara con cola. Ela desexaría que permanecese pegada un tempo máis longo e non resulte un soño fráxil, que cando empeza a tomar forma, acaba estrelado no chan. Sempre esperando absolutos, cousas que se pechen sobre si mesmas coa pureza dun círculo.
Hai privilexiados aos que certas felicidades chéganlles fácilmente. Gárdanas en caixiñas cheas de compartimientos e clasifican as horas de dita, que subsisten nunha orde escrupuloso.
Ela tamén quixo resgardar eses instantes, coma se fosen o seu anclaje para as épocas de tristeza. Destinoulles un caixón da cómoda e acumula nel os seus recordos: a rosa seca, fotos, a alianza, o libro que lle suavizase a alma, ese botón dourado que atopou na rúa e que foi como unha pinga de sol no charco fangoso dos seus días. E outros restos de puntillas que adornaran algunhas das súas boas rachas.
Pero cando fai un reconto da súa pequena fortuna, comproba que perdeu o valor orixinal. A rosa son só pétalos momificados que non a remiten a unha evocación precisa. O anel está vestido de loito e as palabras do libro, agora, son vas, estériles.
Obxectos xa sen conexión co presente. Nunca os puido ordenar: están envolvidos na urdime enmarañada de todos aqueles fíos que ha ir arrincando de cortinas, dobladillos, mangas, manteles, no seu intento de perfección.
Pobres doseis de felicidade, que perviven, desordenadamente, no recuncho das quimeras abandonadas.

Mirella S.
fragmento dun cadro de Dalí

FLORES PARA DORMIR

MIRADAS TORVAS

 A vida cambia, o mundo xira.  As persoas modifícanse pola vida e polo mundo.  E iso é o que pasou o outro día.
 Atopeime nunha reunión cun amigo meu que facía anos que non vía.  Cando o vin, notei que había algo nel que non cadraba.  Algo na mirada, coma se perdese brillo ou se modificara.

Na reunión había unha persoa máis, un home sabio que fala pouco pero acerta moito.  Así que como había confianza, pregunteille que  fixo.  E  comentoume que seica operara os ollos.
 Que existía unha nova técnica coa que  podías aclarar a cor do iris e conseguir que sexan  
azuis,verdes...
E mireille, e si que eran azuis, pero un azul estraño, turbio e diría que sen alma.  Non dixen nada  pero aquel home sabio, que falaba pouco e acertaba moito, soltou:
Temos sorte de non vernos o fígado, os intestinos ou o corazón.  A de xente que se cambiaría a cor, o tamaño ou a forma.  Un é o que é.  Has de amar o  teu propio caos.  Amar o teu propio caos...
Ninguén dixo nada máis.  Tan só miradas.  Ollos azuis novos mirando a outros escuros e os escuros a outros marrón claros.  Quizá debésemos amar o noso propio caos.. ¡¡¡¡

A. Espinosa.

 

Precariedade é irse esluíndo polo sumidoiro da pobreza sen que ninguén te acolla nunha sala de espera.

Ana López.