viernes, 22 de noviembre de 2013

QUE GUSTIÑOOOOO ----





google

A flor

ser unha flor
de pétalos brillantes
adornando un xarrón

sen que o frío e o vento asolase

vestir as cores do arco da vella
na soleira dun diáfano amencer

agochar baixo as pedras a emoción
esquivar a sombra que se desliza no grís

falar polo baixo
con palabras de mel

camiñar paseniño

ai
non!


            Ana López.

jueves, 21 de noviembre de 2013

Para Gema, que ten a palabra xusta no momento preciso.Poesía en estado puro.

Entresacado dos Cantos:

"Lástima que los poetas hayan usado símbolos y metáforas
y nadie haya aprendido nada de ellos
                                    por hablar en figuras"


(Adedendum C- do libro Antologias de Ezra Pound traducción de Ernesto Cardenal)

DÍA MUNDIAL DOS SEN TEITO --- QUE SARCASMO ¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡




    O SEN TEITO

Lúa chea
noite fría
de vento que morde a pel.
De pronto na noite escura
unha man cólleme o pé.
Na gorxa xéase un berro
que me sobe pola pel
en espiral viborina
que sabe a sal e a fel
Sinto medo e impotencia
sinto vergonza e xenreira
sinto noxo, sinto pena
sinto rabia e estou tristerira.
E voume disimulando
que o que vin non o mirei
pero a conciencia non dorme
nin esquece o que ve.
Miña xoia¡ un ser humano
que el no mundo non ten
onde deitar o seu corpo
e vaise adormecer
nunha friaxe que tolle
e nun chan que non é seu.
E falamos de utopías ¡¡¡¡¡¡¡¡
que mal me sinto
abofé ¡

gema, 28-10-04 ( Libro CINCO SENTIDOS)

miércoles, 20 de noviembre de 2013

BOA NOITE

perros

PREMIO CERVANTES 2013

Perfil de Elena Poniatowska

Elena Poniatowska
EL RECADO
Vine Martín, y no estás. Me he sentado en el peldaño de tu casa, recargada en tu puerta y pienso que en algún lugar de la ciudad, por una onda que cruza el aire, debes intuir que aquí estoy. Es este tu pedacito de jardín; tu mimosa se inclina hacia afuera y los niños al pasar le arranzan las ramas más accesibles... En la tierra, sembradas alrededor del muro, muy rectilíneas y serias veo unas flores que tienen hojas como espadas. Son azul marino, parecen soldados. Son muy graves, muy honestas. Tú también eres un soldado. Marchas por la vida, uno, dos, uno, dos... Todo tu jardín es sólido, es como tú, tiene una reciedumbre que inspira confianza.
    Aquí estoy contra el muro de tu casa, así como estoy a veces contra el muro de tu espalda. El sol da también contra el vidrio de tus ventanas y poco a poco se debilita porque ya es tarde. El cielo enrojecido ha calentado tu madreselva y su olor se vuelve aún más penetrante. Es el atardecer. El día va a decaer. Tu vecina pasa. No sé si me habrá visto. Va a regar su pedazo de jardín. Recuerdo que ella te trae una sopa cuando estás enfermo y que su hija te pone inyecciones... Pienso en ti muy despacio, com si te dibujara dentro de mí y quedaras allí grabado. Quisiera tener la certeza de que te voy a ver mañana y pasado mañana y siempre en una cadena ininterrumpida de días; que podré mirarte lentamente aunque ya me sé cada rinconcito de tu rostro; que nada entre nosotros ha sido provisional o un accidente.
    Estoy inclinada ante una hoja de papel y te escribo todo esto y pienso que ahora, en alguna cuadra donde camines apresurado, decidido como sueles hacerlo, en alguna de esas calles por donde te imagino siempre: Donceles y Cinco de Febrero o Venustiano Carranza, en alguna de esas banquetas grises y monocordes rotas sólo por el remolino de gente que va a tomar el camión, has de saber dentro de tí que te espero. Vine nada más a decirte que te quiero y como no estás te lo escribo. Ya casi no puedo escribir porque ya se fue el sol y no sé bien a bien lo que te pongo. Afuera pasan más niños, corriendo. Y una señora con una olla advierte irritada: "No me sacudas la mano porque voy a tirar la leche..." Y dejo este lápiz, Martín, y dejo la hoja rayada y dejo que mis brazos cuelguen inútilmente a lo largo de mi cuerpo y te espero. Pienso que te hubiera querido abrazar. A veces quisiera ser más vieja porque la juventud lleva en sí, la imperiosa, la implacable necesidad de relacionarlo todo con el amor.
    Ladra un perro; ladra agresivamente. Creo que es hora de irme. Dentro de poco vendrá la vecina a prender la luz de tu casa; ella tiene llave y encenderá el foco de la recámara que da hacia afuera porque en esta colonia asaltan mucho, roban mucho. A los pobres les roban mucho; los pobres se roban entre sí... Sabes, desde mi infancia me he sentado así a esperar, siempre fui dócil, porque te esperaba. Sé que todas las mujeres aguardan. Aguardan la vida futura, todas esas imágenes forjadas en la soledad, todo ese bosque que camina hacia ellas; toda esa inmensa promesa que es el hombre; una granada que de pronto se abre y muestra sus granos rojos, lustrosos; una granada como una boca pulposa de mil gajos. Más tarde esas horas vividas en la imaginación, hechas horas reales, tendrán que cobrar peso y tamaño y crudeza. Todos estamos --oh mi amor-- tan llenos de retratos interiores, tan llenos de paisajes no vividos.
    Ha caído la noche y ya ycasi no veo lo que estoy borroneando en la hoja rayada. Ya no percibo las letras. Allí donde no le entiendas en los espacios blancos, en los huecos, pon: "Te quiero..." No sé si voy a echar esta hoja debajo de la puerta, no sé. Me has dado un tal respeto de ti mismo... Quizá ahora que me vaya, sólo pase a pedirle a la vecina que te dé el recado: que te diga que vine.


POR UNHA INFANCIA MÁIS FELIZ - DÍA DO NENO 2013

Google


Carne de yugo, ha nacido
más humillado que bello,
con el cuello perseguido
por el yugo para el cuello.

Nace, como la herramienta,
a los golpes destinado,
de una tierra descontenta
y un insatisfecho arado.

Entre estiércol puro y vivo
de vacas, trae a la vida
un alma color de olivo
vieja ya y encallecida.

Empieza a vivir, y empieza
a morir de punta a punta
levantando la corteza
de su madre con la yunta.

Empieza a sentir, y siente
la vida como una guerra
y a dar fatigosamente
en los huesos de la tierra.

Contar sus años no sabe,
y ya sabe que el sudor
es una corona grave
de sal para el labrador.

Trabaja, y mientras trabaja
masculinamente serio,
se unge de lluvia y se alhaja
de carne de cementerio.

A fuerza de golpes, fuerte,
y a fuerza de sol, bruñido,
con una ambición de muerte
despedaza un pan reñido.

Cada nuevo día es
más raíz, menos criatura,
que escucha bajo sus pies
la voz de la sepultura.

Y como raíz se hunde
en la tierra lentamente
para que la tierra inunde
de paz y panes su frente.

Me duele este niño hambriento
como una grandiosa espina,
y su vivir ceniciento
revuelve mi alma de encina.

Lo veo arar los rastrojos,
y devorar un mendrugo,
y declarar con los ojos
que por qué es carne de yugo.

Me da su arado en el pecho,
y su vida en la garganta,
y sufro viendo el barbecho
tan grande bajo su planta.

¿Quién salvará a este chiquillo
menor que un grano de avena?
¿De dónde saldrá el martillo
verdugo de esta cadena?

Que salga del corazón
de los hombres jornaleros,
que antes de ser hombres son
y han sido niños yunteros.


Mi guel H.

Nin os luns ao sol !

No paroxismo da tolemia acordaron "externalizar" ao sol.
Alguén apuntou timidamente que xa existían as empresas de enerxía solar. Pero a loira non falaba deso. Muller observadora comprobara que a xente saía á rúa a "tomalo" así polo morro ! sen pagar ningunha taxa. Aseguraba ter visto un home sentado nun banco todo o día a quentarse e seguramente a pensar demasiado en cousas que non lle correspondían, cando a súa obriga era poñerse toda a mañá na cola do INEM .Algunha raioliña caería por alí, entre eso, e a carraxe entraría en calor sen malgastar un ben de todos. Estas oficinas estaban para eso, o do traballo fora a desculpa. Só faltaba que lle tivesen que buscar un traballo, que cada quen atope o seu !
Nos días no que o sol saía con forza as rúas enchíanse de paseantes que agora iban en aumento desde que se lles dera por vender os radiadores. A xente ten moito vicio, porque lles daría por facer cousas así ?
Había que evitar tanto despilfarro. Non pagaban pola auga ? Pois polo sol tamén.
Membros do consello preguntaron se os lagartos terian que pagar unha sobretaxa por ser uns grandes consumidores.
Pronto resolveron a dúbida: cós réptiles farían unha excepción.

        Ana López.

lunes, 18 de noviembre de 2013

DORIS LISSING




  1. Aaaaah “el amor, el amor”, es un ir y venir de emociones contradictorias pero aún así, debemos seguir apostando, ya que todo los que nos rodea es amor, realizar con pasión lo que queremos, es amor tal vez esta sea la manifestación más genuina!!!
  2. Comment by Doris — May 15, 2013 @ 7:21 pm

NADA NOVO DO OUTRO LADO

google



Esta semana topeime cun colexio que estaba no descanso dunha excursión. Discutían sobre a que xogar e acabaron facéndoo a un xogo que se chama a araña.  Trátase de colocar a uns cantos nenos no medio de dous grupos que están a cada lado.  E os nenos do medio son a araña e han de atrapar aos que queren pasar dun lado a outro.  Se che  topan ou  te atrapan, has de quedar no medio e convérteste  tamén en araña.
Era divertido ver como aos poucos, case todos os rapaces que intentaban pasar acabábanse transformando en araña?
Cando tan só quedan dous nenos libres e uns 50 facendo de araña,  un home que tería uns 80 anos e que tamén observaba o xogo dixo:  Este xogo reflicte o que é a vida.  Se te atrapa a rutina convérteste  nun máis e desexas atrapar a máis xente na rutina.  Para non ser pillado, debes ser moi áxil e sobre todo non desexar sempre cruzar  ao outro lado.  Case nunca hai nada novo ao outro lado .....
Non dixo nada máis.  Ambos nos quedamos mirando ese final de xogo pero agora sentindo unha emoción que segundos antes non existía e eu tendo a sensación que o home do lado xamais fora atrapado.  Feliz semana ......
A. Espiñenta


O Pardal

LEVO NO PEITO UN PARDAL
non ten o canto do reiseñor
nin anuncia a primavera
nin espalla de versos
dos poemas

non levo conta
das veces que percorremos a noite
perdidos no labirinto dos afectos
nos misterios da sombra
na fermosura da rosa.

cantas esquinas dobramos
no instante que precede ao soño

aniñou na primeira luz do amencer
no trémulo ventre da auga
espello que confirma ou deforma realidades

guieiro dos pasos que contan os días
pulo na recta da rutina

deixa no po os parásitos
e dame ás para voar
cando anda zanfoneando un gato

non irei soa na última viaxe
levarame á outra ourela
confundido coa terra
un paxaro marrón e solitario.

                       Ana López.

domingo, 17 de noviembre de 2013

Marina Tsvietáieva adicou este poema a súa avoa. Como nos verán as netas?

A la abuela

Óvalo duro y alargado,
De negro encaje vestida...
!joven abuela!- ¿Quien ha besado
vuestra boca altiva?

Cuando valses de Chopin tocaras
con tus manos en estancias reales...
Como de hielo parte de la cara
los bucles parecían espirales.

Ojos de la defensa pendientes,
Así no miran las jóvenes mujeres.
Ojos oscuros, fijos, exigentes.
Joven abuela, dime: ¿quien eres?

¿Cuantas posibilidades te llevaste al fin
e imposibilidades- cuantas eran?
al hoyo insaciable sin fin,
polaca veinteañera.

El tiempo despejado, inocente era el día,
las estrellas se apagaron en la oscuridad.
- !Abuela! esta intensa rebeldía
en mi corazón es vuestra, ¿verdad?

                4 de septiembre de 1914.

SERÁN LERCHAS ....¡¡¡¡¡¡¡¡¡

TEMPO DE VIÑO





La uva y el vino (Eduardo Galeano)

Un hombre de las viñas habló, en agonía, al oído de Marcela.
Antes de morir, le reveló su secreto: -La uva -le susurró- está
hecha de vino.
Marcela Pérez-Silva me lo contó, y yo pensé: Si la uva está hecha de
vino, quizá nosotros somos las palabras que cuentan lo que somos.

sábado, 16 de noviembre de 2013


                                            T
                                        E
                                     R
                                 R
                      O
                R
         I
      S
    T
   A
S
ellos,
ellas,
ellos y ellas,
quienes se lucran a la nuca,
quienes comercian a punta de mercado,
quienes compran a bocajarro y venden a quemarropa,
quienes fabrican beneficios a base de amonal y de metralla,
quienes colocan intereses explosivos escondidos en un contrato,
quienes detonan inversiones con una llamada de teléfono móvil,
quienes reivindican el atentado exigiendo un balance positivo,
quienes leen sus resultados ocultos detrás de una corbata,
quienes tienen las manos manchadas de dinero,
quienes están perpetrando
este mundo.
Iván R.

AGARDANDO A CHAMADA DA INSPIRACIÓN

.
google

viernes, 15 de noviembre de 2013

ENERXÍA ESCURA


:: a putada da lúa::
3971137460_4da6bf5e46
-Como quere que a chamemos? Selene? Tsuki? Lúa do Castor?
- Lúa a secas está ben
- Ben, señora…
-Señorita
-Señorita Lúa
-Si
-Que facía vostede o 13 de novembro de 2002 contra as 15:00 horas?
-Non estaba
-Como que non estaba. Vostede sempre está
-Si, bueno, era mediodía… non sei, mira, estou nerviosa. Podo fumar?
- Non, non pode. Recoñece que regular as mareas é xurisprudencia súa?
- Daquela maneira. Aquel día os refachos do vento eran cousa fina
- A Rotación combinada Terra-Lúa é a que marca o patrón dos ventos. Non se estará exculpando
- Daquela a Rotación da Terra tamén debería estar sentada nesta cadeira comigo
-Non podemos imputar á Rotación da Terra. Pararíase todo. Acabaría o mundo
-Ah, pero a min si, non? A min si se me pode sentar aquí e poñerme o pé enriba. E bandeiras e de todo…
- Estabamos en que as mareas eran cousa súa e os ventos, de xeito indirecto, tamén
- Pois será. Oes, teño un ceo nocturno que atender
- Aquela mesma noite, que fixo vostede?
- Non me lembro. Non teño atmosfera. As lembranzas escápanme todas cosmos arriba
-Xa, claro. Aquí o Google Sky Map di que vostede estaba crecente…
- …en abalo
- No que queira. Vostede estaba inflándose coma un cruasán…
-Croissant
-… e na constelación de… agarde un chisco… si, Acuario
- Na constelación de Acuario. Vale, ben, vaime xulgar un tribunal de astrólogos?
- Convirá en que era un exercicio de imprudencia estar en Acuario precisamente a noite dun accidente marítimo
- Xa me dirás onde queríades que estivese. Eu fago o meu traballo na miña órbita, a vosa perspectiva do asunto tráeme ao pairo. No hemisferio sur a cousa pintaba diferente e segue a ser o mesmo planeta, ou?
-…
-Mira, teño présa, o sol directo séntame fatal, dime o que me queiras dicir e xa
- Vostede é a responsable da especial Rotación da Terra que provoca as turbulencias e os ventos de toda caste. Por se fose pouco, o Océano séguea a vostede como un can de palleiro
- Joder, non me trates de vostede, cacho hipócrita! Se me prometiches a unha moza unha noite de agosto dentro dun coche aló no Monte San Pedro…
-…e a todo iso súmase que estando vostede en corpo presente e crecente…
- e logo ben que a zoscaches, alí, no coche, e eu tiven que velo todo, teño que ver cada cousa, cada cousa…
-…durante toda a noite e as noites subseguintes até o afundimento do barco, o 19 de novembro de 2002…
- …que estades como cabras e logo a que ten unha cara oculta resulta que son eu…
-… non baixou vostede a botar unha man…
- Unha man? Pero que man? QUE MAN?
-… nin tomou as precaucións esperables nun satélite de primeira coma vostede…
- Son o único satélite que vos quedou porque ninguén quería saber nada de vós
-… tales como paralizar as mareas, deixar de rotar, remolcar o barco con toneladas de fuel até o cinto de asteroides máis próximo…
- Si, seguide espallando a merda polo sistema solar, veredes que ben vos vai ir
- … aliñarse na constelación de, poñamos, Libra, para equilibrar as cousas…
- Eu cambio de planeta
-… coa agravante de comportarse como unha voyeur da desgraza allea…
- E dálle
- … con ese sorriso de media lúa que lle sae tan ben…
- Xa mo dicía miña nai: á Terra non! Ten vida que se cre intelixente!
- Por todo o cal…
-Podo marchar? Bótanme de menos catro borrachos e mil dúascentas grávidas…
- Por todo o cal considerámola culpable do «rumbo suicida» do barco…
- Un barco lunático…
-… das olas de dez metros e os ventos impetuosos daquel día
-…
- de compoñente ninsesabe
-…
- ventos aleivosos e con saña
-…
-e culpable tamén de estar en Cuarto Crecente e non facer nada dende a súa posición privilexiada
-…
- moi culpable especialmente de brillar máis branca que nunca mentres o chapapote mataba miles de aves, peixes e moluscos
-…
- e condenada, en definitiva, a pagar os 4.328 millóns de euros de perdas ocasionadas pola catástrofe
-Como vou pagar semellante cousa? Gañaríades o xuízo pero perdestes o xuízo!
- Hai unha maneira
- Cal?
- Vostede afasta a razón de 3’8 centímetros ao ano de nós.
- Si, pero tardaría millóns de anos en…
- Ben, deixe de facelo
- Que deixe de marcharme?
- Si, deixe de separarse de nós
- Pero, non podo evitar desorbitarme, coñecer outras vidas…
- Quédese quietiña. E a débeda irase saldando co tempo
- Non, iso non!
- É a única maneira
- Eu vallo moito máis que 4.328 millóns de euros, eu non teño prezo!
- A cambio, poñerémoslle bases de estudo e antimeteoritos para que non a zosquen máis. E nomes máis bonitos para os seus cráteres, en chino, que lle parece? E unha fermosa atmosfera de celofán.
- Serei a vosa puta
- É un xeito de velo. Manoseada polos poetas xa foi abondo. Ánimo e… CULPABLE!

Estíbaliz Espinosa, 13 de novembro de 2013