Tras da máscara...





                           

                               Tras da máscara acocho

 a tristeza dos días malos,

 o medo  das noites en branco,

 os ríos de amargura

 que  afondan nas cuncas  dos ollos

 ao contemplar  o lixo que asolaga

 os camiños da terra erma,

 as fochancas onde  afoga  a impotencia,
 as cordas que amordazan a esperanza,

 un baleiro que agarda a liberdade...

Tras da  máscara acocho

as sombras calcinadas  nos espellos,

os rostros transeúntes na néboa,

as mans que un día trazaron

mapas inéditos sobre a incerteza da pel,

os labios  que inventaron palabras

para regalarme un mundo novo

coa choiva suspendida de crepúsculos azuis…

Tras da máscara acocho

as horas que trocaron en cinza, 

as espiñas que me fixeron sangrar,

o espacio negro da dor,  

o peso  da culpa,  

os soños que se tinxiron de xofre, 

as debilidades que cosen a boca,

a angustia de ser eu mesma…

                                                                                                  (Foto propia)

ANIMACIÓN Á ESCRITURA - TRAS A MÁSCARA

Era coma unha fina máscara que lle cubrira o rostro: metade fermosa, asedada , a outra metade, desfigurada,  case sempre cuberta pola longa e negra melena que escondía esa parte afectade  por aquel triste accidente  sufrido  na infancia.
Afixérase a vivir con esa dualidade pero na adolescencia comezou a notar como cando descubría  alguén a metade oculta do seu rostro, aínda que o disimulara, denotaba un tic  de desagrado ou iso percibía ela.

Aquilo foina facendo cada vez máis reservada e insegura aínda que estaba agraciada con moitas outras  calidades de seu: intelixente, sensible, responsable ( como di no Principiño “o importante é invisible aos ollos”).

Era unha excelente ximnasta rítmica cun corpo áxil e flexible coma un xunco. Foi seleccionada por un xurado entre as mellores para  representar o país a nivel  internacional.  Pero a sorpresa chegou cando  poucos días antes da demostración dixo que se sentía indisposta para asistir. Revisárona os doutores do equipo, fixéronlle  probas e análises sen atopar ningún motivo para os seus vómitos continuados.....
Só pasado algún tempo descubriu aquel segredo a Daniel, o amigo que casualmente, coma un anxo, entrou na súa vida. Namorouse del perdidamente porque a aceptaba como era e con el sentíase segura e confiada. Non tiña reparos en expoñer a outra meixela  para que el lla bicara coa tenrura dos pétalos recentemente  abertos.
Foron un feliz matrimonio durante anos. O problema apareceu ao querer rachar a máscara:

Aquela noite ela confesoulle canto tempo levaba soñando con ofrecerlle todo o seu esplendor  facendo un remedio estético, sería fermosa, xa o consultara cun ciruxián estético....
Faloulle moito, moi convincente pero el non a escoitaba. No seu maxín as neuronas transmitían sinapses a velocidade impensable, mensaxes tan contundentes coma puñazos nos dentes ( todos a mirarán, e desexarana, quizabes te abandone coma túa nai fixo co teu pai, xa non será só túa.)

A luz leitosa da mañá iluminou a escena de dúas máscaras rotas e un revólver no medio ...

 

gema, 18-02-13

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

                                                  NIÑA LEYENDO

Escribía poesías. A los pájaros, a la luna, al río, a sus pensamientos. Sus hermanos se reían de ella. Sus padres, que sólo conocían las cuatro reglas,  no entendían su lenguaje. Sólo la entendía la señorita Francisquita,  la que el pueblo llamaba La loca de la Casa Grande. Una extraña enfermedad que de joven la había trastornado, decían. La enfermedad en cuestión había sido un mal de amores que su familia había ocultado bajo un engañoso diagnóstico médico. En la Casa Grande no podían permitir que su hija única quedase embarazada, diese a luz en el extranjero y  quedase con el fruto de la deshonra para toda la vida. Por eso  le quitaron  su bebé nada más nacer y lo dieron en adopción a sus caseros, alegando ser de una parienta lejana que había muerto en el parto. Les  habían hecho jurar confidencialidad,  nadie debía enterarse, ni la pequeña.  En pago de su secreto, les entregaron una suma importante, casa  y tierras.

Ni doña Francisquita ni Alba conocían el secreto que las unía con tan importante vínculo de sangre. Pero el destino, ayudado por la proximidad (vivían en el mismo pueblo) hizo que la niña y su madre biológica se conocieran.

Alba siempre llevaba encima un cuaderno atado con un cordel a la cintura. Este hecho, extraño ya de por sí para una gente de pueblo, unido a un carácter introvertido y solitario hicieron que la catalogaran de retrasada. Además estaba aquella manía de escribir cosas raras. La veían escribiendo bajo los árboles, en los bancos del jardín, sobre la hierba, hasta mientras desayunaba, cualquier sitio era bueno para sacar el cuaderno colgado de su vestido y escribir como una poseída a los dictados del demonio (eso creían todos).

Doña Francisquita también escribía poesía. Pero nadie la veía. Se cuidaba muy mucho de ocultarse en su habitación y guardar bajo llave sus escritos. Desde que había perdido su amor y su fruto no volvió a ser la misma. Solitaria e introvertida como Alba y recluida por propia voluntad dentro de los muros de su casa, lo único que se permitía fuera  eran los largos paseos hasta el río.

Allí se encontraron por primera vez.

Y a la primera vez siguieron muchas veces más, hasta hacerse inseparables. Junto al cómplice río, que las acompañaba con su líquida música, leían  poesía. Y así llegaron a quererse tanto que un buen día las dos desaparecieron.

Los de la Casa Grande removieron  río y monte, pero fue inútil.

 Jamás aparecieron
Angela fernández

DETRÁS DE LA MÁSCARA

Todo ser humano se esconde detrás de una máscara. Y el que no lo reconoce a la luz del día sus pesadillas se encargarán, tarde o temprano, de recordárselo en forma de pesadillas cuando la noche le arranque la máscara y sus verdaderas facciones aparezcan. Claro está que hay muchas clases de máscaras, tantas como personalidades. Las hay de cartón piedra, inamovibles, insondables y las que simplemente son una ligera capa de maquillaje. Entre estos dos extremos hay toda una extensa gama de posibilidades.

 Si todos fuésemos transparentes este mundo no funcionaría, o funcionaría mal. Hasta el agua tiene que ser depurada de impurezas, ni el aire se libra de un buen filtro, tampoco la tierra es pura, necesita del rastrillo. Nada ni nadie es espíritu puro.

 Es por eso que el hombre, en mayor o menor medida necesita de afeites para habitar este mundo y no morir en el intento, o convertirse en hombre burbuja.

Si los políticos no tuviesen máscara ¿quién los votaría? Si los médicos no tuviesen máscara ¿cómo podrían enfrentarse al sufrimiento sin inmutarse? Si los profesores no tuviesen máscara ¿qué alumno les obedecería?. Si los padres no tuvieran máscara ¿qué hijo, por ejemplo adolescente, los aceptaría como ejemplo a seguir?

 ¿Máscara o desnudez? En la utopía la desnudez es perfecta, sana, natural, como la fruta silvestre. Pero en el mundo que habitamos, de fruta tratada, la desnudez no sólo está mal vista sino que es altamente peligrosa. Y el que practica el nudismo corre el riesgo de acabar marginado y muchas veces perseguido.

 El problema es encontrar el perfecto equilibrio entre la absoluta desnudez y el disfraz más sofisticado  para no caer del alambre. Todos somos equilibristas, unos más patosos que otros, y los que caen son los transparentes, los espíritus puros(o ingenuos) que creen que con la cara lavada pueden apuntarse al baile de la vida.

 Recuerdo a Julios. Apareció un buen día vestido de harapos, o más bien desnudo con harapos. Con el cielo por techo y sus necesidades básicas cubiertas por unas pocas monedas. Me llamaba la atención, no tanto por su carcomida y sucia manta a modo de capa ( y poco más), sino por su mirada limpia, parecía mirar un confortable más allá. Sin embargo su más acá distaba mucho  de ser confortable. Y era feliz. No tenía máscara. Era transparente como el mar donde se bañaba.  Pero el mundo lo recluyó en una institución, lo lavó, le puso techo y lo vistió. Duró unos meses.

Después me enteré por la prensa que era alemán, premio extraordinario de matemáticas, que un buen día tuvo la osadía de quitarse la máscara y vivir como los pájaros libres.

Pero el mundo lo enjauló.

 ¿Quién se atreve a emular a Julios? Pues si nadie se atreve, habrá que ponerse la máscara y no perder el equilibrio sobre el alambre de este nuestro circo.

Angela Fernández

Costuras

Descoser un soño
é  abrir as costuras do corazón,
e enfiar as puntadas nos furados da vida.
  
Ana López.

O ASOMBRO ¡¡¡¡¡¡¡

Creo que a miña sequía literaria se debe a que  o que  se está oíndo estes días neste noso país supera toda capacidade de ficción. Que historia vou ser quen de inventar eu que supere a realidade?

!Teñen palabras para todo!

Hoxe, no mercado, oin unha nova mostra da sabedoría dos ditos populares:" !teñen palabras para todo!".Podedes imaxinarvos de quen falaban...
Inda que ando neso de poñer bridas á escrita, non me puiden resistir a recoller o momento. Nin que dicir ten, que non digo tanto con tan pouco como o dito, pero iso é o que teñen os ditos populares.!Son unha aúténtica fortuna da lingua!

Bueno esto é a miña reflexión:

Camiñamos a cotío levando ás costas os cadaleitos da verdade; ó redor un aire irrespirable acolle a fraternidade do noxo. O saldo da mentira arrasa coa esperanza, e os ouvidos son apedreados día tras día por palabras pervertidas.
Mentres,o silenzo, garda as follas manuscritas cós nomes e os agasallos da sombra.


Ana López.


Nembargantes temos un marabilloso fin de semana de sol , e estamos vivas , asi que !!!A DISFRUTAR! mentres poidamos.

14 DE FEBREIRO

ACOMPAÑAMENTO PARA O POEMA DE ANA

XUNTOS

A todas as mulleres que en Exipto e en outros países árabes estan loitando na rúa para defender o seu dereito a ocupar o espazo público.


Escucha, amor,el rumor de la calle,
eso es hoy el poema, eso es hoy el amor.
                                             Julio Cortazar.


Ven conmigo á rúa, amor,
rompe conmigo o muro,
gravaremos nas  pedras berros de liberdade.
Libérate dos panos que te ocultan,
amordazan a voz,
e cegan a mirada,
Ven conmigo á rúa, amor,
toma o facho e camiña ao meu carón,
venceremos xuntos aos canallas,
levaremos á xustiza aos violadores,
que acosan nas multitudes
e se agochan nas cociñas.
Ven conmigo á rúa, amor,
combatiremos aos voitres
que nos queren roubar a primavera.
Ven conmigo a rúa, amor,
que o medo, a dor, e a carraxe
son os mismos.

Ana López.

Animación á escritura

                        Máscara
  


Cando era nena pasei un tempo coa miña avoa. Era unha árbore espetada na terra. Lembro esos anos da miña nenez coma se habitase nun paradiso. Cada día era un descubrimento.Espertoume ao miragre da vida ; cada pedra, cada folla, cada fror, cada formiga fala do seu...
Viviamos envoltas na maxia.
Ia con ela a todas partes; coas vacas ó prado e a choelas  , a sementar as patacas, faciamos xuntas o xantar e celebrábamos a malla.O que máis me gustaba era ir "A Ravela". o máis moderno "ultramarinos- muiño" da época, onde mercábamos chocolate, arroz, bacallau,carburo e un cuartillo de viño que precisaba para a ciática...
Todo o demáis tiñámolo na casa.
Só me rifou unha vez cando me rín nun velatorio, entón non sabia nada da morte.
Pero o que máis lembro dela é unha frase que dicia cando nos parabamos con alguén:
-Non é o que parece.
-¿Que parece avoa?
-Xa o entenderás.
Estas palabras deixábanme moi desasosegada.¿Logo que era, un lobo, unha bruxa?Pola súa voz non se intuia que poidese ser unha rosa, ou un reiseñor...
Hoxe xa non está conmigo, e case é millor porque seguramente despois de apertarme e bicarme moi forte me miraria ós ollos e diriame :
- Non és a que pareces.

Ana López.

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

       DETRÁS DA MÁSCARA

STRADIVARIUS

A mirada garda a viaxe da anduriña
entre a nebra e o sol na catarse do aire;
dende a cónchega dunha tartaruga
até as cordas dun Stradivarius.

A mirada, corazón dun violín
na barra armónica
do tempo.


Ana López.

DOMINGO LARDEIRO

google

" DOMINGO LARDEIRO
CADA CAN NO SEU PALLEIRO"
de tradición popular - fonte: Luis ( repetido ano tras ano )

RAZÓN QUE CONVENCE

Yo me abrí una cuenta en Gmail, otra en Hotmail, otra en Facebook, otra en Twitter...yo qué sé, señor juez...lo mismo me abrí también otra cuenta en Suiza y ya ni me acuerdo... yo qué sé.

ANTROIDO

ANIMACIÓN Á LECTURA

                                                   O RETRATO

Nada máis ver a foto, recoñeceuse. O que non lembraba era en que momento lla fixeran, quizaves fora o que se di unha foto roubada, claro. Ela estaba escribindo entretida e non se enterara. Mirouna moito tempo, observando o vestido que lle pareceu tan bonito, vaporoso, de tea estampada nas súas cores preferidas. A atención coa que escribía, coas mans tan grandes e osudas,  xa daquela. Que estaría a escribir ???

Arrincouna das cavilacións a voz grave da Tata que chegaba desde o fondal das escaleiras:
- Maira, agardámoste para cear.

Xa case non se vía nada fóra, quedaba a luz alaranxada dun solpor de verán. O día fora longo e intenso. Chegara aquela mesma mañá despois de oito horas de vo.

 No tanatorio atopouse co seu pai, sereno, a Tata, algúns primos que xa non recoñecía, tíos e toda a xente que acompaña neses casos. Falou con todos de todo, ou case de todo, o que acontecera desde que non se viran.

A avoa Sagrario, pobre, era tan maior que aínda que tivera unha boa vellez, sabíase que ese momento tiña que chegar e ata fora bonito o funeral.
Ela, a avoa, e máis adiante a Tata , foran as mulleres que arrouparan  a súa nenez desde que morrera a mamá. As que poñían a punto a roupa, a comida,  acompañábana ao cole,  consolárona dos seus primeiros desamores ..... Todo.  A Tata ata fora pasar unha temporada a un hotel da cidade para ver como se adaptaba nos primeiros pasos pola  universidade.
Despois de facer o doutorado, antes de marchar, a avoa Sagrario entregoulle unha chave cando xa estaban no aeroporto:
-        Toma, esta é a chave dun baúl que teño no faio. Poderás abrilo só cando eu non estea.

 -Maira ¡¡¡  A nova chamada sorprendeuna aínda alí. Colleu o retrato e baixou. Estábana agardando.  Tiñan cara de cansos, claro.

-        Perdoade, é que levo tanto tempo sen estar na casa que non controlo .

Cearon mentres se contaron cousas das respectivas vidas pero como ela pedira os días por sepelio dun familiar próximo e o pai xa se xubilara, terían tempo de falar máis descansados.

De todas formas antes de retirarse mostroulles o retrato:
-        Mirade o que atopei, nunca o vira, non lembro de cando será. Supoño que despois de
morrer  mamá  porque lembrei  que me sentaba no xardín e escribíalle cartas...  Estaba ben linda pero, mirade, parézome máis a Tata que a mamá. Será que todo se pega... – rindo mentres lles daba un bico a cada un.
Estaba a piques de adormecer cando seu pai petou na porta e entrou.
-        Maira, incomodaríate moito se paso un momento falar contigo?
-        Só faltaría.

Enrique sentou na cama, colleulle unha man, mirándoa fixamente dun xeito especial.

-        Maira, teño que contarche unha historia antes de deitarme, a verdade da túa vida e a nosa. Mamá fíxomo prometer antes de faltar.
- Non sei de onde sacaches o retrato, eu non o coñecía pero coñezo a historia que non está no retrato:
Despois de pasar tres anos casados mamá e máis eu, desexando ter fillos, soubemos que non podería ser.
Como ti ben sabes, eu traballei na clínica, e sempre che da máis posibilidades de informarte das cousas polo dereito. Os compañeiros, coma en todos os traballos, tamén sabía que nós desexabamos más ca nada ser pais.

Unha mañá entrou inopinadamente no meu despacho unha monxa.  Noteina como algo nerviosa. Deume os bos días e sen máis, díxome sen respirar  que aquela noite ingresara no hospital para dar a luz, unha moza moi noviña, soa. Tamén me propuxo a bocaxarro que se eu facía un donativo xeneroso para a súa comunididade , aquel bebé podería ser para min. Ela sabía moi ben canto ansiabamos ser pais. Xustificouse dicindo que co meu donativo faríase unha boa obra, por outro lado, aquela criaturiña do paritorio arruinaría a súa vida  para criar un fillo que seguramente non quería e malvivirían .........

Convenceume doado e así foi como eu cheguei contigo á casa coma quen trae un corazón palpitante  nas palmas das mans, e outro estoupando no peito.
Mamá non sabia nada, aquilo foi coma unha cicloxénese explosiva. Sorpresa, vacilación, emocións incontroladas, bágoas............
Tardamos pouco en saber como se pode querer a un fillo e con iso foi aparecendo tamén como unha sombra, ao comezo non compartida, pero logo foise facendo tan longa que xa nos perseguía con insistencia. Unha noite mamá daba moitas voltas e eu non durmía, en silencio, ata que me dixo que non o soportaba máis. Eu confeseille que tampouco.
Eras una nena encantadora, guapa, riseira, cariñosa. Xogabamos sempre, gateabamos, corriamos e riamos ata agotarnos.  Ti feliz, nós felices pero coma cun gran chanzo  derriba. O que nós estabamos a disfrutar contigo,  estabamos a roubarllo a túa nai de verdade, privándoa de oirche dicir o primeiro mamá e verche dar o primeiro paso ......
Terías tres anos cando tomamos a decisión rotunda: entrei nos arquivos rastreando o teu nacemento e as señas dunha nai que unha vez tivera un bebé mortiño.
Levounos un tempo conseguilo porque para nós a discreción era importante  e por outra parte a xente dá moitas voltas na vida e máis  unha rapaza tan nova coma Tata,  sen futuro. Pero ao fin atopamola .
Os moitos detalles que salte xa teremos tempo de irchos contando  pouco a pouco.
O caso é que despois de enterada polo miudo de todo, Tata veuse connosco para axudar a criarte e disfrutar do que era seu.
Fíxoo tan ben como ti sabes e agora tamén sabes por que te pareces a ela.
Cando ti te fuches  xa non había motivos para que Tata permanecer aquí.  Pero para daquela  o tempo, a súa bondade e por que non, a súa fermosura, xa me aniñaran no corazón...
-        Quédanos moito que falar pero hoxe ti durmirás doutra maneira e eu tamén.

Deulle un bico e desapareceu sen  tempo para  saír do  abraio.

Maira non durmiu nin dunha maneira nin doutra .... O sono non quixo durmir.
gema, 08-02-13