martes, 29 de enero de 2013

" Facil è soñar todas as noites.
Dificil é ter un soño e loitar por el..."


Google
 

lunes, 28 de enero de 2013


Google

TORRE DE HÉRCULES

Son amiga do mar.
Vémonos tódolos días e falámonos coa mirada. Sei que pasou unha boa noite cando as ondas chegan dende o colo da lúa ate as mans do sol.
Ás veces as ondas nacen no ventre da noite e agostan as praias.
Hoxe o bruído do vento leva o pranto das ánimas, buscan acougo nas follas engurradas dun tempo anegado.
Son palabras que o vento rexeita e non encontran pousada. Palabras que non "leva o vento" e percorren as ribeiras como a Santa Compaña; son esas palabras que se agochan nos xuncos e  saen pola noite a buscar ó que as deixou abandoadas.

O mar asolagou o sol da tarde
e as ondas levaron ás rochas
as palabras que o vento rexeitaba;
areas dunha praia que percorre a inquedanza.


Ana López.

domingo, 27 de enero de 2013

BOA NOITE

Barra libre

 


Es duro gobernar. Existe demasiada competencia, a nivel mundial. Este país se esfuerza. Sus mandatarios. Recortes, corrupción, prepotencia, injusticia: se reparte el despropósito a manos llenas, pero justo cuando se vislumbran los resultados, cuando se empieza a ver que a los españoles ya no nos reconoce ni el padre que nos inseminó, sale un ministro de Finanzas japonés y tanta entrega, tanto trabajo realizado, tanto sudor, quedan reducidos a nada. El nipón, brillante, fue directo al meollo del asunto: moríos, viejos, nos salís demasiado caros. El que más, supongo, el emperador, con sus 79 varas de almendro. A ver si casca el primero.
Ante una idea tan perfecta, ante una solución final tan rotunda, lo de este Gobierno parece un surtido de mariconadas perpetrado por un grupo de nenazas pusilánimes.
No lo son. No seamos injustos. El suyo es un gran plan: favorecerse ellos y los suyos y hundir en la miseria a todos los demás. Llevadas a término con minuciosidad, tenacidad y rigor, las reformas para atrás perpetradas por nuestros gobernantes acabarán dando el mismo fruto que un gaseado rápido. Cientos de miles de personas fenecerán, con el mínimo gasto público. Será menos glamuroso que un harakiri masivo, pero, bueno, nosotros estamos aquí para hacer lo que hay que hacer y si había que hacerlo lo hemos hecho, y con ello nos basta.
Por otra parte, la marca España ya está siendo muy bien defendida por los conductores al revés que son indultados, los conductores sobre ruedas que giran por los aeropuertos vacíos y, sobre todo, por los conductores imputados por delitos que podrán volver a conducir bancos.
Si alguien dice que no nos mostramos a la altura de los tiempos, es por envidia. Siempre nos miraron mal por haber inventado la fiesta de los toros y la vidente de El Escorial.

Artigo publicado por Maruja Torres no País                                         (Imaxe de internet)

VEN A CONTO

EL MONJE QUE VENDIÓ SU FERRARI

...siempre es bueno tomarse un descanso si al ver que lo que antes me causaba alegria y satisfaccion ya no lo hace pues entonces significa que ya no es para mi o que ya no te llena necesitas tomar un tiempo para saber si te sigue causando el mismo placer ....

viernes, 25 de enero de 2013

Recortes reais



Viñeta de Alfons López, do xornal dixital Público  (Boísima!!!!)


 Naquela conversa, maís ben  "diálogo para  ollomoles" ( ou  era unha entrevista...?) que tivo Xesús Hermida coa "súa maxestade", este dixo: "Aún nos falta conseguir una España más igualitaria" ... 
O seu é humor negro...Ou son, directamente , babecadas...?

NON DÁ CRETO ÁS NOVAS QUE LEU

BONSAI

Un ministro do Xapón dixo:"hai que darse présa en morrer, non hai cartos para vivir"
Recortou as raíces e as pólas do corazón e agora ten un corazón atrofiado que non medra nin sinte: un corazón bonsai.



Corazón bonsai                                                                        Palabras duras
das árbores caídas                                                                   altos muros de pedra
esgaza pólas.                                                                            fenda profunda.




A miseria                                                                                Os golpes secos
arrastra as pisadas                                                                 do corazón da sombra
do cru inverno.                                                                       petan na porta.




O sentimento                                                                         O pensamento
ao fío do salouco                                                                   do home soberbio
bagoa de xeo.                                                                        voraz voitre.


Ana López.

miércoles, 23 de enero de 2013

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

                                                              





                                             PRÉSTOCHE AS BRAGAS



Aquel inverno fora moi frío, caira a nevada meirande que recordo.
Antes de te erguer xa sabías que nevara pola luz leitosa que entraba e polo silenzo. Era un silenzo coma se todo o tapizaran de algodón que comía os sons. Nada se oía nin se movía. As árbores semellaba pantasmas brancas inmóviles. Só a neve de alfombra e as folerpas que cían tan mestas coma un enorme enxame de bolboretas brancas.

Gustabame ir á escola pero non quitaba que aqueles días de neve non disfrutara. Cando abría unha raiola xuntabamonos todos os nenos para montar batallas “nevales” das que quedabamos todos derrotados, cansos, colorados  e as mans queimando de frío.
Logo nos recuperabamos e comenzabamos o rito de construir o boneco, ben grande.
Cada un podía aportarlle a singularidade que quixera. Había algúns cativos que  sempre se empeñaban en plantarlle unha “pilindra” ben ostentosa. Aí as cativas dabamos en berrar escandalizadas coma galiñas poñedoras e tratabamos de arincarlla pero sempre gañaban eles porque eran máis brutos e descarados.

No medio da trifulca, a miña amiga Puriña caeu de tal xeito que todos lle viron o cuíño colorado coma o dunha mona porque non sei por que nunca levaba bragas. No canto de facer que non vían todos riron escandalosamente mentres ela non sabía onde meterse ou se tapar a cara ou o cu.
Indigneime profundamente por aquela falla de discreción e compañeirismo, arrimeime a ela e díxenlle: “Déixoche as bragas”.
A vida separounos a cada unha polo seu lado pero aínda fai pouco tempo recibín unha carta dela de puño e letra, non unha chamada nin un mail, dicíndome que nunca esquecería aquel “detalle” por moito tempo que vivira. Foi a maior metáfora da amizade, me dicía.

Quedeime a pensar sorprendida e cheguei á conclusión de que Puriña tiña razón, pero á inversa: metáfora a dela por aceptarme o “detalle”.
gema, 23-01-13

PRÉSTOCHE AS BRAGAS( animación á escritura)

                                !Cousas da Gramática!


Miña nai diría que "son cousas do demo" pero miña filla que é unha persoa estudiada díxome que o demo non tiña nada que ver có sucedido que eran cousas da Gramática; polo visto as palabras queren dicir máis dunha cousa.!Estache boa ! agora sei polo que nos entendemos tan mal , unha fala dunha cousa e os demáis entenden outra!
A Gramática non debe saber aquelo de "quen moito abarca..."
Nembargantes non lle repliquei, anda moi alporizada polo do paro. !Tan fachendosos que estabamos o seu pai e máis eu polo listiña que nos saíra e agora iso non vale para nada.! E unha vergoña o que pasa.Inda se o negocio marchara coma antes...
O caso é que non sei que se lle perdeu á Gramática na nosa mercería.Meu home e máis eu abrimos a tenda hai preto de corenta anos nun baixo pequeno pero moi centrico. El era un home viaxado,fora a Francia a ver unha pelicula que sei que lle dera moitas ideas para o negocio...Faloume de poñer a tenda de roupa interior, dicia que as bragas eran algo máis que un pedazo de lenzo con dous furados para meter as pernas e unha goma na cintura.
As nosa bragas e sosténs tiñan moitos encaixes e cintas e as señoras elegantes da cidade eran as nosas principais clientes.
Có tempo a clientela foi cambeando,agora ven moita xente nova e con poucos cartos, ademais non é por desprezar, pero falan alto e sen pudor da súa intimidade, do "contentos" que se van a poñer os seus noivos cando as vexan coas bragas...
Eu fago por non ouvilas, pero o de onte foi demasiado.
Entraron duas mozas ríndose e falando a berros,queixábanse do frio que facía e unha delas dicia que tiña moito frío ao pescozo. A outra rapaza dixo moi oufana e xenerosa:
-Préstoche as bragas.Sacoas agora mesmo e polas.
-!!!Que!!-dixen fóra de min-Non tedes educación, nin decoro, nin hixiene. !fóra de aqui!
Saqueinas a empurróns mentras se rían como tolas, algo máis querian dicir pero non quixen escoitalas.
Como iba a saber que tamén se chaman así esos rodelos que levan ao pescozo?
!Cousas da Gramática!.

Ana López. 

martes, 22 de enero de 2013

DESHABITADOS

Hai días que saben a distancia,
coas cadeiras vacias
onde se sentan as ausencias.

Días deshabitados
onde os rostros se confunden coas horas
e nada dicen as palabras.

Son días á marxe de ti
que van máis alá do esquecemento
e forman remuíños na memoria.

Días que pendes no percheiro
e non sabes se estás na medianoite
o soñando un mencer.

Ana López.

domingo, 20 de enero de 2013

CORRUPCIÓN

Camiña ao raso do inverno
á sombra cega deste tempo
a fera enxendrada no silencio.

A indiferenza aduba as pedradas do poder
cheas de ladróns de tumbas, emperadores,
sabios, reis, políticos e abades.

Levaron impostos ás arcas privadas,
fixeron sobornos, branquearon contratos
e asoballaron a decencia.

A fera malversa a dignidade,
aplasta o xermolo da xustiza,
atranca as horas do porvir
e devora ao home extenuado.

Agóchase nos falsos principios
trala máscara da lexitimidade.

!Este cheiro,
esta fenda nos ósos,
esta náusa!

Ana López.

A VECES, ALGUNHAS VECES



A veces el poeta no sabe si coger la hoja de acero
sacar punta a su lápiz y hacerse un verso
                     o sacarse una vena
                     y hacerse un nudo.

Gloria Fuertes

sábado, 19 de enero de 2013


Traio aqui este artículo de Millas porque xa pensara varias veces sobre o mesmo, dada a miña querencia por filosofías orientales pero a raíz destas violación saídas á luz, algo así como un desacougo me bulía dentro. O meu razonamento é que os seres humanos o que necesitan é crear deuses, sexa como sexa. De Buda fixeron un deus, teñen imaxes cubertas de ouro pero esqueceron a filosofía, que era o fundamental... ADORAR OS MITOS.


19.01.2013 | 01:05
Me sorprendió, en la India, la cantidad de occidentales que habían ido tan lejos en busca de una espiritualidad que, si uno se lo propone, puede hallarla en los aseos públicos de un bar de tapas de su barrio. Pero bueno, allí estaban los hombres y mujeres, casi todos jóvenes, aunque también algunos de mediana edad, buscándose a sí mismos en medio de una miseria que dañaba la vista y de un calor que abrasaba los pulmones. Comí o cené en restaurantes de lujo (es decir, con aire acondicionado) con algunos de estos creyentes que, sin excepción, pretendían venderme algo. En realidad, pretendían venderse a sí mismos su vida, pues se veía a la legua que tenían enormes dudas acerca de lo que estaban haciendo.
-¿De dónde diablos os habéis sacado lo de la espiritualidad de la India? -me atrevía yo a preguntar a veces.
Entonces me miraban como si la respuesta fuera obvia, como si no hubiera más que salir a la calle para darse de bruces con ella. Pero cuando salías a la calle, lo único que veías eran esqueletos andantes, mendigos sin piernas y sin dientes, niños andrajosos dispuestos a seguirte hasta el fin del mundo solicitándote una moneda, aunque si les dabas el bolígrafo del hotel se quedaban asombrados ante aquel portento de tecnología punta.
Yo había ido a trabajar, no a encontrarme a mí mismo, de modo que trataba de no engañarme sobre lo que veía ni sobre lo que leía. Así, descubrí que la India es un país de una crueldad sin límites, una crueldad que se respira minuto a minuto, un país también de una violencia atroz. Viajé a Cachemira, un lugar maravilloso desde el punto de vista del paisaje, pero donde detrás de cada árbol había un policía armado con permiso para matar. En fin, no tengo nada contra ese país, contra ningún país, pero me asombra el mito que se ha creado en torno a él, tanto en lo que se refiere al asunto de la espiritualidad como al de su incorporación a la democracia. Estos días, escuchando y leyendo las noticias acerca de las violaciones y asesinato de esas dos chicas, me he acordado de los pobres tontos occidentales que continúan allí, buscando a Dios. Deberían saber que tales violaciones no son una excepción, son la norma.


CICLOXÉNESE EXPLOSIVA

A cicloxénese explosiva
peta hoxe nos vidros
con dedos de auga
como petan no peto do pobo
as longas mans noxentas
dos coruptos.

viernes, 18 de enero de 2013

REFLEXIÓNS SOBRE A LIBERDADE






".........Son muchos hoy los que claman por libertad, pero cuesta trabajo creer que esas voces entiendan muy bien toda la dimensión del concepto. Se lucha denodadamente por conseguir pequeñas libertades, pero eso es todo. Las libertades por las que muchos luchan hoy, otros las disfrutan desde hace tiempo y no por ello han desaparecido sus miserias y desdichas. ¿O es que la libertad política y sexual o la independencia económica liberan de enfermedades, dudas, angustias y temores? Los hombres nos liberamos de unas esclavitudes y caemos en otras. La verdadera libertad es liberarse de sí mismo. Hasta que el hombre no consiga trascender las limitaciones de su mente no habrá emancipación ni libertad.

Es cierto que hay que reformar y perfeccionar lo externo. No es menos cierto que hay que someter y controlar lo interno. Algunos dicen: "En una sociedad libre y justa siempre reinaría la paz y la felicidad". Tal vez, pero una sociedad nunca será justa mientras no lo sean los hombres que la formen. Y la justicia del hombre no se consigue legislando, sino purificando el corazón. Del mismo modo, una sociedad nunca será libre mientras que los individuos que la componen sean esclavos de su ambición y sus pasiones. Si queremos una sociedad justa, formemos hombres justos. Si queremos una humanidad en paz, hagamos que la paz reine en el corazón de cada hombre. Si queremos un mundo libre, liberémonos de nuestros deseos egoístas y de nuestras pasiones incontroladas. Si queremos reformar la sociedad, reformémonos a nosotros mismos. La sociedad quedará automáticamente reformada...."
La Vida infinita se refleja en las apacibles aguas de la Página de la Vida. El horizonte se expande a quien es consciente, conoce, ama y obra apropiadamente.
GOOGLE

GOOGLE LEMBRANOS QUE ESTÁ DE ANIVERSARIO. Da miña parte en agradecemento por aquel " Margarita, está linda la mar..." que de nena aprendín coma o padrenuestro e tanto me fixo soñar...... Pero un día la princesa...... Lembrades ????

               INVIERNO

En invernales horas, mirad a Carolina.
Medio apelotonada, descansa en el sillón,
envuelta con su abrigo de marta cibelina
y no lejos del fuego que brilla en el salón.

El fino angora blanco junto a ella se reclina,
rozando con su hocico la falda de Aleçón,
no lejos de las jarras de porcelana china
que medio oculta un biombo de seda del Japón.

Con sus sutiles filtros la invade un dulce sueño:
entro, sin hacer ruido: dejo mi abrigo gris;
voy a besar su rostro, rosado y halagüeño

como una rosa roja que fuera flor de lis.
Abre los ojos; mírame con su mirar risueño,
y en tanto cae la nieve del cielo de París.

Rubén Darío

jueves, 17 de enero de 2013