sábado, 8 de diciembre de 2012

UN POEMA POR 20 CÉNTIMOS

Se che cadra pasear polas rúas Da Coruña podes escoitar un saúdo moi especial:
_Boas tardes, ¿por favor comprame un poema?
O que pregunta é un rapaz, leva na man un puñado de poemas enrolados, e atados  cunha cinta vermella.
Párate a miralo, é poesía en carne viva.
E, ! por favor compralle un poema!

Ana López.

viernes, 7 de diciembre de 2012

O TRUNFO DA MEDIOCRIDADE

 
Quienes me conocen saben de mis credos e idearios. Por encima de éstos, creo que ha llegado la hora de ser sincero. Es, de todo punto, necesario hacer un profundo y sincero ejercicio de autocrítica, tomando, sin que sirva de precedente, la seriedad por bandera.

Quizá ha llegado la hora de aceptar que nuestra crisis es más que económica, va más allá de estos o aquellos políticos, de la codicia de los banqueros o la prima de riesgo.

Asumir que nuestros problemas no se terminarán cambiando a un partido por otro, con otra batería de medidas urgentes, con una huelga general, o echándonos a la calle para protestar los unos contra los otros.
Reconocer que el principal problema de España no es Grecia, el euro o la señora Merkel. 
Admitir, para tratar de corregirlo, que nos hemos convertido en un país mediocre. Ningún país alcanza semejante condición de la noche a la mañana. Tampoco en tres o cuatro años. Es el resultado de una cadena que comienza en la escuela y termina en la clase dirigente.
Hemos creado una cultura en la que los mediocres son los alumnos más populares en el colegio, los primeros en ser ascendidos en la oficina, los que más se hacen escuchar en los medios de comunicación y a los únicos que votamos en las elecciones, sin importar lo que hagan, alguien cuya carrera política o profesional desconocemos por completo, si es que la hay. Tan solo porque son de los nuestros.
Estamos tan acostumbrados a nuestra mediocridad que hemos terminado por aceptarla como el estado  natural de las cosas. Sus excepciones, casi siempre, reducidas al deporte, nos sirven para negar la evidencia.

- Mediocre es un país donde sus habitantes pasan una media de 134 minutos al día frente a un televisor que muestra principalmente
basura.

- Mediocre es un país que en toda la democracia no ha dado un solo presidente que hablara inglés o tuviera unos mínimos conocimientos sobre política internacional.
- Mediocre es el único país del mundo que, en su sectarismo rancio, ha conseguido dividir, incluso, a las asociaciones de víctimas del terrorismo.
- Mediocre es un país que ha reformado su sistema educativo tres veces en tres décadas hasta situar a sus estudiantes a la cola del mundo desarrollado.
- Mediocre es un país que tiene dos universidades entre las 10 más antiguas de Europa, pero, sin embargo, no tiene una sola universidad entre las 150 mejores del mundo y fuerza a sus mejores investigadores a exiliarse para sobrevivir.

- Mediocre es un país con una cuarta parte de su población en paro, que sin embargo, encuentra más motivos para indignarse cuando los guiñoles de un país vecino bromean sobre sus deportistas.

- Mediocre es un país donde la brillantez del otro provoca recelo, la creatividad es marginada –cuando no robada impunemente- y la independencia sancionada.
- Mediocre es un país en cuyas instituciones públicas se encuentran dirigentes políticos que, en un 48 % de los casos, jamás ejercieron sus respectivas profesiones, pero que encontraron en la Política el más relevante modo de vida.
- Es Mediocre un país que ha hecho de la mediocridad la gran aspiración nacional, perseguida sin complejos por esos miles de jóvenes que buscan ocupar la próxima plaza en el concurso Gran Hermano, por políticos que insultan sin aportar una idea, por jefes que se rodean de mediocres para disimular su propia mediocridad y por estudiantes que ridiculizan al compañero que se esfuerza.
- Mediocre es un país que ha permitido, fomentado y celebrado el triunfo de los mediocres, arrinconando la excelencia hasta dejarle dos opciones: marcharse o dejarse engullir por la imparable marea gris de la mediocridad.
- Es Mediocre un país, a qué negarlo, que, para lucir sin complejos su enseña nacional, necesita la motivación de algún éxito deportivo.
 
ANTONIO FRAGUAS DE PABLOS (FORGES)
correo enviado por Angela   

RIO MIÑO



Á auga, baixo a ponte, non a inqueda a Constitución.....

martes, 4 de diciembre de 2012

PENSO EU

La nieta del rey
E para ir ver ao rei, a nena non tería un xersei máis axeitado, ou sería mala uva ?

O TESOURO

Na bolsa da nai
entre chícharos e froita,
asomaban os grelos máis fermosos do mercado;
nun recuncho, o meu tesouro:
un boliño de pan gramado
e un conto de fadas.
! Canto amor naquela bolsa a cadros!

Ana López.

domingo, 2 de diciembre de 2012

EL CONDOR PASA

correo conchi

CONTO DE NADAL

Acércase o Nadal. Nalguns fogares teñen o costume de gardar as figuriñas do nacemento envoltas en papeis de xornais, metidas en caixas de cartón que depositan nun armario, soto ou desván, ata o próximo ano.
Onte houbo un traslado da caixa nesta casa, e leva toda unha noite na mesa do salón. Este ritual é de sobras coñecido polas figuriñas de barro, e saben que está moi próximo o día en que luzan esplendorosas no nacemento.
Con todo agarimo a dona da casa vailles quitando, un por un, o mantiño de papel que os cobre e limpándolles o po con un trapiño suave para non mancalos.
Dúas destas figuras están este ano inquedas:a mula e o boi.
_Xa está aí- dí a mula- xa verás como este ano no nos saca o papel.
_Anda, deixa ,deixa...xa estás ti coas tuas lerias- contesta o boi.
_!Dígocho que o oin na radio un dia que se lle esqueceu pechar a porta, o Papa quere desahuciarnos, pégouselle o dos bancos, polo que se ve.
_Quita, quita!, pero se nós somos unha parella famosa: coma Sansón e Dalila, David e Goliat, que sei eu !imposible!
_Munudos exemplos, só se che esqueceron Cain e Abel...
-Escoita,  o Papa anda moi preocupado cós cordóns isos que sei que son malos para a saúde.
_ !Condóns ignorante! e non son malos para nada.
_Bueno, como se chamen ¿tamén o oiches pola radio?
_ Agarda...paréceme...!si,estame desenvolvendo ,e sácame o po!Este é bo sinal.
_Ves mula,xa che dicia eu que ela ao Papa nunca lle fixo moito caso...

Ana López.

sábado, 1 de diciembre de 2012

IMAXE PARA A ESPERA

CABALLERO BONAL


Espera

Y tú me dices
que tienes los pechos vencidos de esperarme,
que te duelen los ojos de tenerlos vacíos de mi cuerpo,
que has perdido hasta el tacto de tus manos
de palpar esta ausencia por el aire,
que olvidas el tamaño caliente de mi boca.

Y tú me lo dices que sabes
que me hice sangre en las palabras de repetir tu nombre,
de golpear mis labios con la sed de tenerte,
de darle a mi memoria, registrándola a ciegas,
una nueva manera de rescatarte en besos
desde la ausencia en la que tú me gritas
que me estás esperando.

Y tú me lo dices que estás tan hecha
a este deshabitado ocio de mi carne
que apenas sí tu sombra se delata,
que apenas sí eres cierta
en esta oscuridad que la distancia pone
entre tu cuerpo y el mío.


viernes, 30 de noviembre de 2012

PARADOXOS

EL: Hola, quiero conocerte mejor, tengo 38 años, soy diputado hace 10 años y soy honesto.

ELLA: Hola, encantada, tengo 30 años, soy prostituta desde hace 15 años y soy virgen.
correo conchi

ESPERANZA

Andamos á procura da hora en que o home se reconcilie có mencer, e faga un pacto có ocaso para que acenda luces novas.
Andamos á procura da hora en que as miradas acollan a forza do amor que desterre o medo, que fai pendurar a vida dun feble fío nas mans dos poderosos.
Andamos á procura de que ningún erro nos poida facer perder o camiño para sempre.
Andamos a procura de reconstruir o presente reunindo os anacos do que roubaron e volver a camiñar pola esperanza.
Andamos á procura desa hora con ás que se foi un día que estabamos viaxando nun tren pantasma, cara a ningures, conducido por ausencias.



Ana López.

jueves, 29 de noviembre de 2012

BO DESCANSO

O medo



"...é unha boca que ignora o licor que se agacha na palabra bico"

É a desolación, non saber onde ir, a melancolía con balas, as balas da miseria. O medo é recoñecer que este mundo escapóusenos das mans, que os ricos son máis ricos e os pobres máis pobres cada vez. O medo é sentirse só en medio da Nada, gritar e que ninguén escoite, amar e que ninguén poida amarte a ti. O medo é levantarte coa boca seca de tristeza, os ollos húmidos, as cancións sen letras e os ríos con auga de lodo e porquería. O medo é a enfermidade, un cuarto que nunca mira o mar, un diagnóstico precoz de desgana. O medo é a palabrería que non soluciona, a política que mira a todas partes menos a si mesma (para rexenerarse): este sistema, tan corrupto e voraz, que ninguén cambia. O medo son unhas mans que non saben acariciar, unha boca que ignora o licor que se agacha na palabra bico, os que empregan a lingua só para maldicir e malferir e malandar. O medo é esperar a apocalipse sen facer nada, sentado, agardando a bomba áspera que nos arranque os verbos fundamentais: sentir vivir amar gozar. O medo é non abrazar aos que te abrazan. O medo é perder as ganas de ganar. Coñezo xente que se levanta co medo agarrado á súa pel cada día ignorando que o medo é invisible. Xente que acende a radio por costume e por costume fai o amor, come, dorme, pasea deportivamente, ou agarda a navalla da morte. O medo afoga sen sabelo e sen poder evitalo. O medo é soñar con el, ela, espertar e saber que marchou por sempre. Proclamo este xoves unha barricada contra o medo e todos os infernos. Reclamo o sol na fin de novembro. Para que vivas sintas ames goces. E venceremos o medo. Definitivamente.

Artigo publicado por Xosé Carlos Caneiro  na Voz de Galicia                        (Foto propia)

VILA-MATAS NA UNED

Ter a oportunidade de poder escoitar en vivo e directo a un home de tanto renome fai alterar os programas establecidos.
Colunnista, coleccionista de premios maiores en todo o mundo, chegou a ser presentado en conferencias súas por Europa por un mesmo premio nobel ........ Abraia a calquera tal currículum.
Sala ateigada ata a bandeira, risas complacidas da xenta aínda que non dixera nada gracioso, que non é gracioso, é retorcido.
Pois a mortales tan elementales coma min só logrou deixar un pouso de decepción e confusión.
As uvas estaban moi altas, xa sabedes.......
Vino como unha persoa que navega permanente na incertidume, creo que escribe para non ser entendido, comezou dicindo que escribía grazas aos inimigos, leva as súas novelas ata a complicación tal que non as da acabado porque o superan, mete moitas citas que a maior parte inventa  e atribúe a outro es critores .....
Personaxe por derriba de todo o ben e todo o mal, empoderado, catalán e tan tortuoso e enrevesado que para min viaxar na súa literatura sería coma navegar nun pantanal.
Non estou afeita a altitudes astronómicas.
gema, 29-11-12

miércoles, 28 de noviembre de 2012

SILENCIOS

Nos espazos en branco
que deixa o silencio
viven acubillados
os impostores.

Nos espazos en branco
que deixa o silencio
ceden sitio as palabras
aos des-afectos.

Nos espazos en branco
dos silencios cómplices,
afogan as preguntas
que fóra esmorecen.

Nos espazos en branco
que deixa o silencio
sementa a dúbida
des-encontros no tempo.

Ana López.

martes, 27 de noviembre de 2012

E VAN 43

Debaixo dos puños
de pedra sen alma,
debaixo de ollares
tan fríos que tollen,
debaixo de berros
tan feros que feren,
debaixo de promesas
tan viles que aterran,
debaixo de corpos
que magoan e esmagan,
nun inferno que todo fulmina,
agóchase o reptil,
a palabra blasfema:
VIOLENCIA



 

EL BURRO DE PETRA

 Cuando creí que mi capacidad para el terror ( después de mi última experiencia en un parque de atracciones) había tocado techo, hete aquí que conseguí elevarla a su cota más alta, ya imposible de superar, en mi último viaje a Jordania.
Todo el mundo conoce (aunque no haya tenido el placer de visitarla) la ciudad de Petra. Esa maravilla del mundo antiguo, fundada por los nabateos en el siglo III a. c., es  más espectacular de lo que podamos imaginar, por su singularidad y su grandiosidad.
Pero no es de Petra de lo que quiero hablar, sino de mi terrible experiencia con un burro. Si, sí, con un burro,  un animal (peludo y suave) en el que monté para subir los casi mil peldaños de un monte que lleva al llamado Monasterio, una maravilla dentro de las mil maravillas de dicha ciudad. El caso es que, para aliviar dicha subida, los beduinos ofertan sus burros para hacer la excursión más llevadera (???????).
Pobre de mí. Si pudiese volver atrás elegiría subir, no mil, sino cinco mil peldaños antes que montarme en aquel ser demoníaco que a punto estuvo de hacerme perder la vida, no sin antes someterme a la tortura montuna más sádica jamás descrita.
Estaban los burros en cuestión dispuestos para su alquiler, atados y ensillados con mantas multicolor, y después del consabido regateo llegamos al precio justo. El beduino me asignó uno, color blanco roto ( hablando en plata, color blanco desteñido) por los muchos años que llevaba encima, que tal parecía sacado de un taller de taxidermista .
Como una pieza abandonada a su suerte y llena de polvo. Por supuesto me negué en redondo a montar en dicho engendro prehistórico, así que elegí …el más brillante, lustroso y desarrollado de la manada, un hermoso ( aunque burro) animal de vivos ojos con los que parecía llamarme a montar sobre su peluda grupa. Y ahí comenzó la tragedia.
Nada más montarlo, el bicho se desprendió de sus ataduras y me llevó, en sentido contrario, hasta una pequeña loma desde donde yo, presa de pánico, grité el primer socorro. Y digo el primero porque luego hubo tantos socorros como escalones tuve que subir.
Los peldaños (o lo que fueran), de piedra irregular y resbaladiza, subían en vertical y luego cogían la curva cerrada hasta la siguiente verticalidad. Así todo el trayecto, es decir, todo el calvario. No se lo que Cristo sufrió con la cruz, pero sí se lo que sufrí yo, con las manos agarrotadas y tensas, asiendo una no-silla sin agarre, para no caer de espaldas y dejar los sesos desparramados contra el suelo.
Resulta que al chico que debía sujetar mi burro y ayudarme a manejarlo, le salió otro plan mejor, una joven rubia que parece que necesitaba más ayuda (???? ) que yo, pobre de mí, y me dejó a mi ( mala) suerte. Y mi suerte ( es decir mi desgracia) fue que mi animal se creía Fernando Alonso y, a pesar de que otros burros iban por delante, él los adelantó a todos, por las buenas y por las malas, es decir, saltándose todas las normas escritas de la circulación, y también las no escritas.
Iba en un sin vivir, con el grito de bocina y el sudor empañándome el parabrisas, perdón, la frente. Tensa como una guitarra y con el terror incrustado en las pupilas desorbitadas, pálida como la arena del desierto y blasfemando en arameo. Por más que gritaba, el beduino me  hacía caso omiso ( es lo que tienen las rubias, que descolocan los sentidos moros ) así que me vi sola, cabalgando en vertical sobre un demonio peludo, que más parecía que volaba, hasta la meta (ya no deseada) sin poder apearme ni parar el motor. Sintiendo el sonido martilleante de las pezuñas sobre las losas resbaladizas, derrapando, cogiendo las curvas tan cerradas que mis piernas rozaban los muros, viendo la altura que se  iba ganando y el precipicio que se iba mostrando como boca de lobo.
Me veía volar cabalgando por los aires, o desnucándome cuando mis manos agarrotadas soltasen la montura, rotas ya de tanta presión.
Por supuesto, llegamos los primeros, pero sin copa ni ramo de flores, ni botella de champán, más bien con un cuerpo dolorido por la tensión y un alma en pecado por las blasfemias gritadas.
Nada más bajar del burro, con las piernas aún temblando dije, como anteriormente había dicho en Port Aventura :

 A dios pongo por testigo que jamás volveré a montar en burro.
Ángela Fernández.
 

 

 

lunes, 26 de noviembre de 2012

NAVEGANTES

Hai que levar por navío o corazón
para encontrar Dorados nos pasadizos do mar.
Hai que descifrar os reflexos da auga
que falan de pontes que unen as ribeiras.
Contemplar atardeceres encarnados
en nubes ruborosas que bordan no aire
a delicada rota da felicidade.
Hai que descalzarse ó comezar o camiño.
Parar o tempo cando o sol ilumine un esponsal de miradas.
Non temades ó mañá,
a herba onde se pousa o voso amor
non coñecerá nunca a xeada.
O arco de luz que uniu as dúas ourelas
gardará a vosa casa.
Ó mirarvos tivemos a certeza
de que existiron Mu e a Atlántida.


Ana López.