PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
martes, 20 de agosto de 2013
MINI
O vello Yusuf encerra o gando na corraliza e senta nunha rocha onde parece que comeza o deserto, pero mira máis aló, cara ao mar que hai despois de tanta area. O mar por cuxa beira, nunha ocasión, paseou da man do seu pai mentres os homes lanzaban as redes ao voo. O mar ao que se asomaba nos ollos de Bahr, a súa muller.
Fai moito, alguén lle leu no xornal que o deserto, antes, tamén fora mar. Iso Yusuf xa o sabía: a miúdo, atopara conchas e peixes de pedra na beira do deserto, peixes antigos dun mar antigo, peixes secos como o que levaba de amuleto. Yusuf acariñou o peixe de pedra, quedouse en branco por un instante e despois descubriu, coa sorpresa de quen mira algo coma se fose a primeira vez, que el non era un home de area, senón un home de mar, un náufrago entre dunas que, agora non recordaba a razón? renunciara a regresar ao mar. Yusuf ergueuse da rocha, liberou aos seus animais e comezou a andar cara ao mar, deixando que a escuma do deserto lle empapase as pernas. Desde a beira, as cabras mirábano inquedas. Quizais elas tamén acababan de descubrir que non eran cabras, senón cabaliños de mar.
F. Vicente
|
lunes, 19 de agosto de 2013
CANDO VOLVA DE VACACIÓNS ......
- Wislawa Szymborska
Mi hermana no escribe poemas(Traducción de Estela Alicia López Lomas).
y es casi imposible que súbitamente empiece a escribir poemas.
Ella salió a su madre, que no escribió poemas.
Y a su padre, que tampoco escribió poemas.
Bajo el techo de mi hermana yo me siento segura:
nada podría mover al esposo de mi hermana a escribir poemas.
Y aún cuando suena como un poema de Adam Macedonski,
ninguno de mis parientes se dedica a escribir poemas.
En el escritorio de mi hermana no hay viejos poemas,
tampoco algunos nuevos en su bolso de mano.
Y cuando mi hermana me invita comer,
yo sé que no tiene la intención de leerme poemas.
Ella hace soberbias sopas sin siquiera esforzarse,
y su café no se derrama sobre manuscritos.
En muchas familias nadie escribe poemas,
mas cuando lo hacen, rara vez es sólo una persona.
Alguna vez la poesia fluye en cascadas de generaciones,
lo cual produce temibles altercados en las relaciones familiares.Mi hermana cultiva una decente prosa hablada,
su toda vena literaria se derrama en postales de vacaciones
que prometen la misma cosa cada año:
que cuando ella regrese,
nos dirá todo,
todo,
todo.
domingo, 18 de agosto de 2013
PAISAXES DE AGOSTO ......
PREGÚNTOME POR QUE ELIMINARÍAN AS PAISAXES DE AGOSTO SE NON SAÍA O REY NIN HABÍA PORNOGRAFÍA ????????????
RIPIOS PARA O MES DE AGOSTO
NO hacer nada es lo que mola,
sin hora, sin calendario,
es tirarse a la bartola
mientras contemplas las olas
y no ver telediarios.
sábado, 17 de agosto de 2013
/monogamias sucesivas en estantes de ikea/
Qué bien quedarían mis tolstois entre tus dostoievskis
petrificados en el hielo de la estantería central, justo antes
de fundirse en campos de nabokovs
hirvientes de bakunins.
petrificados en el hielo de la estantería central, justo antes
de fundirse en campos de nabokovs
hirvientes de bakunins.
Mis coetzees nos acecharían en silencio, madera que cruje un poco
antes de que tus millers se tirasen al suelo a propósito
sólo por desconcentrar a mis ajmátovas.
Mi woolf vendría a oler tu mano
tu mano cunqueirá
y follaríamos a lo pedante, citando a ciegas
y luego nos separaríamos tirándonos colettes a la cabeza
bebiéndonos desdichados gin-hemingways en bares pound de vila-matas
moebius y un tirando a marcoaurelios
y se sabe que volveríamos a ser felices clandestinamente
con un lispector escondido bajo la gabardina
dispuesto a enfrentarse a todos tus mailers
en tarjetas de memoria kingston para tripas electrónicas.
antes de que tus millers se tirasen al suelo a propósito
sólo por desconcentrar a mis ajmátovas.
Mi woolf vendría a oler tu mano
tu mano cunqueirá
y follaríamos a lo pedante, citando a ciegas
y luego nos separaríamos tirándonos colettes a la cabeza
bebiéndonos desdichados gin-hemingways en bares pound de vila-matas
moebius y un tirando a marcoaurelios
y se sabe que volveríamos a ser felices clandestinamente
con un lispector escondido bajo la gabardina
dispuesto a enfrentarse a todos tus mailers
en tarjetas de memoria kingston para tripas electrónicas.
Manuelantonios rasgando su celulosa para engendrar en tinta pizarnik.
Ante mi pezón sin gafas un sagan, tumbado boca arriba bajo el cielo raso
y voltaires devorados por tisanuros y polillas de tu casa de campo.
Y qué sería del enigma del libro con el lomo encuadernado
a la bizantina
que con sólo moverse tres milímetros
en la pared abre un pasadizo hasta la cripta de tus poes
liados con mis vernes.
Lovecraftados con pesar, a veces con vergüenza
de habernos acortazarado sin medida ni cernuda. Rulfos
que hacen que no se conocen
en el beckett sin ende de la vida.
Ante mi pezón sin gafas un sagan, tumbado boca arriba bajo el cielo raso
y voltaires devorados por tisanuros y polillas de tu casa de campo.
Y qué sería del enigma del libro con el lomo encuadernado
a la bizantina
que con sólo moverse tres milímetros
en la pared abre un pasadizo hasta la cripta de tus poes
liados con mis vernes.
Lovecraftados con pesar, a veces con vergüenza
de habernos acortazarado sin medida ni cernuda. Rulfos
que hacen que no se conocen
en el beckett sin ende de la vida.
...................................................Estíbaliz E.
viernes, 16 de agosto de 2013
O PATCHOWR K - RECÓRTOO E RECÓLLOO COMA UN RETAL, DUN TEXTO DE E. ESPINOSA, PARA ADICARLLO A MIÑA NAI QUE NON O VERÁ.
.…colle todo iso e sutúrao con aplicación, con cabeza de nai que cose, esas cabezas adorables, inclinadas baixo un flexo que as inmortaliza. Singers. Sigmas. Alfas. Refreys. Cabezas que cosen e cantan, e atusan cos beizos fíos invisibles e prenden agullas nas mamas, pequenos sansebastiáns femininos entregados á comunión dos tecidos, á integración dos sintéticos pobres e destinxidos con liños e algodóns patricios, a elección de cores que casan e non casan, sen moita clemencia ou mesmo sen gusto, porque son as nosas nais.......
Publicado por Alejandro Gamero en Poesía
Estaba el maestro Basho en una sesión de renga. A Kikaku, uno de sus discípulos, se le ocurrió el siguiente haiku:
¡Libélulas rojas!
Quítales las alas
y serán vainas de pimienta.
El maestro reflexionó como paladeando el haiku y al cabo de unos instantes le dijo a Kikaku que así mataba a la libélula. Un haiku debe dar vida, no quitarla, concluyó Basho. Su corrección, poner el haiku de Kikaku del revés, fue brillante:
¡Vainas de pimienta!
Añádeles alas
y serán libélulas.
Basho definió el haiku como «simplemente lo que está sucediendo en este lugar, en este momento». Pero esta anécdota, creo, es la mejor definición que puede darse de lo que es un haiku.
jueves, 15 de agosto de 2013
O mundo
Contan que en Colombia, como nun conto de Márquez, un home recolle libros nos cubos do lixo. A súa muller restáuraos no que chaman o Hospital das Letras. É unha fermosa metáfora. Na actualidade os libros valen menos do que valían. Cada vez que se vulnera un libro (decoroso, obviamente), vulnérase o ser humano. Os libros non se len como merecen: docemente. Négome a enclaustrar os meus libros nun aparello frío aséptico metálico con batería incorporada. Négome a ler sen lapis, e que os libros non teñan o recendo do papel, e que o tacto sexa un sentido inútil: porque pola pel, que é tacto, entran as moléculas invisibles do amor. E insisto no costume perenne: pasear cun libro ou periódico baixo o brazo. Arquitectura feliz. Radiografía dunha sociedade menos cateta (televisivo Campamento de verano con idiotez incorporada). Reivindico a necesidade de que os libros regresen ás rúas, parques de xílgaros e magnolios musculosos. Reclamo dos cómplices desta columna que fagan o mesmo. Un acto de rebeldía contra este presente infausto. Organicémonos sen organizar nada. Manifestémonos sen manifestación nin pancarta. Levemos libros, leamos libros, amemos os libros e xornais como se fosen parte do corazón. Son parte do noso corazón. Sen follas láminas folios impresos páxinas tinta, o mundo sería peor. Levanto a miña voz a favor do papel, gritando. Podemos substituír case todo coa electrónica, tan fría aséptica metálica. Menos o interior: alma por alma. Os libros e periódicos, pese a tanto, son imprescindibles (absolutamente). Galicia tamén precisa un Hospital das Letras. O noso mundo será mellor.
Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicado na Voz de Galicia (Foto propia)
miércoles, 14 de agosto de 2013
martes, 13 de agosto de 2013
E NON SE INDIGNA A POBOACIÓN PORQUE NOS MEXEN NO PEÑÓN
ÁS VECES CREO QUE NOS FACÍA FALLA ALGO MÁIS DE ORGULLO DE POBO.
lunes, 12 de agosto de 2013
domingo, 11 de agosto de 2013
CRISIS A LA EINSTEIN
Y en aquel aeropuerto encontré el artículo. Había dos hombres que superaban los 80 años y que hablaban de la crisis. Nada muy original pero lo curioso es que ellos conversaban de ese tema utilizando frases de Albert Einstein.Creían que en sus enseñanzas estaba parte de la solución… Uno citaba al maestro y decía: “No podemos resolver problemas pensando de la misma manera que cuando los creamos…” El otro replicaba utilizando otras palabras de Einstein: “Si, pero la creatividad nace de la angustia… Y es en tiempos de crisis cuando nacen los descubrimientos y las grandes estrategias. Quien supera una crisis se supera a si mismo sin quedar superado…” Y así estuvieron rato largo hasta que finalmente uno pronunció la última cita que fue… La última cita que dijeron fue: “Recuerda lo que dijo Einstein: ¿Vives en un universo hostil o en uno amigable? Tu respuesta condicionará tu forma de vivir en este mundo y encarar las crisis… No hay mas”.
Embarcamos todos y pensé en esa cita y en la que dijo el propio Charlie Chaplin sobre Einstein: “Usted ha conseguido que todo el mundo le admire pero que prácticamente nadie le comprenda…”
Quizás en ambas citas esté la base de todo… De Einstein, de Chaplin, de la crisis y de este mundo que merece ser vivido sin miedo… ¡Feliz domingo!
A. Espinosa
sábado, 10 de agosto de 2013
viernes, 9 de agosto de 2013
RELEMBRO
Hoxe, nun recuncho deste patio solitario de agosto, onde ninguén te coñece, quero plantar unha flor por ti,.
Es de palabra. dixeches que sería o día 8 a túa partida e cumpriches, antes de tempo, porque aínda non che tocaba..
Tantos anos de traballo compartidos, tantas ilusións, tantas viaxes rodeadas dos nosos pitos ......
Lembras ? Por dicir un, aquela movida con Fuxan os Ventos para levar os nosos alumnos a Mallorca ¡¡¡¡¡
E tantas.....
Sementar sementarei
loguiño de crarear
en tanto no pobo medre
un meniño e un cantar......
Eu que non sei cantar e non quero rezar, deixo nesta páxina perdida un relembro para ti, Chus, que creo recibirás polos arames do vento, alá onde esteas,
gema, 09-08-13
jueves, 8 de agosto de 2013
miércoles, 7 de agosto de 2013
Hoxe vexo o mundo ao revés...
Hoxe vexo o mundo ao revés.
O sol está no chan
e quéimame os pés.
Enguedéllanse as palabras
entre as pólas das árbores
mentres contemplo a lúa
prendida no espello
dunha habitación de hotel.
Íspome sobre un ceo de nubes,
durmo polo día
e o vento racha os meus soños de papel.
martes, 6 de agosto de 2013
lunes, 5 de agosto de 2013
domingo, 4 de agosto de 2013
Nunca sabes onde atoparás un artigo pero mágicamente aparecen? Esta semana chegoume nunha gasolinera? Roldaban os 37 grados e dentro dun coche vermello había no asento traseiro un home maior de case 90 anos, á beira dun bebé que non chegaría aos 9 meses? O coche tiña os portelos baixados e escoitei como o home falaba co bebé, contáballe unha teoría vital que me fascinou: contáballe ao bebé que a vida ten que ver co asento que ocupas no automóbil. Explicáballe que o comezou detrás como o bebé, despois paso a estar apretujado á esquerda cando chegaron os seus irmáns? Un bo día ao chegar á veintena converteuse no copíloto e o seu pai permitiulle pasar á parte dianteira? Finalmente sacouse o carnet e era o piloto do seu coche, ocupaba a praza principal?
E mirando fijamente ao bebé díxolle: ?Pero aos poucos vas perdendo esa praza, os anos leváronme a ser copíloto e máis tarde a volver ao asento de atrás? A vida ten moito que ver co asento de coche que ocupas, recórdao?? O bebé miroulle e eructó? Ambos riron a gargalladas? Creo que a vida tamén ten moito que ver con iso? ¡Feliz domingo!?
A. Espinosa.
|
sábado, 3 de agosto de 2013
viernes, 2 de agosto de 2013
jueves, 1 de agosto de 2013
No esta mal escrito, míralo bien y lo entenderás
¡3XC3L3N73 3J3RC1C10!
A poner las neuronas en funciona
SI CONSIGUES LEER LAS PRIMERAS PALABRAS, EL CEREBRO DESCIFRARA LAS OTRAS.C13R70D14D3V3R4N03574B43NL4P14Y40853RV4ND0A D05 CH1C458R1NC4ND0 3N 14 4R3N4,357484N 7R484J484ND0 MUCH0C0N57RUY3ND0 UN C4571LL0D3 4R3N4 C0N 70RR35,P454D1Z05 0CUL705 Y PU3N735.CU4ND0 357484N 4C484ND0V1N0 UN4 0L4 D357RUY3ND070D0 R3DUC13ND0 3L C4571LL04 UN M0N70N D3 4R3N4 Y 35PUM4.P3N53 9U3 D35PU35 DE 74N70 35FU3RZ0 L45 CH1C45 C0M3NZ4R14N 4 L10R4R, P3R0 3N V3Z D3 350, C0RR13R0N P0R L4 P14Y4 R13ND0 Y JU64ND0 Y C0M3NZ4R0N 4 C0N57RU1R 07R0 C4571LL0; C0MPR3ND1 9U3 H4814 4PR3ND1D0 UN4 6R4N L3CC10N; 64574M05 MUCH0 713MP0 D3 NU357R4 V1D4 C0N57RUY3ND0 4L6UN4 C054 P3R0 CU4ND0 M45 74RD3 UN4 0L4 LL364 4 D357RU1R 70D0, S010 P3RM4N3C3 L4 4M1574D, 3L 4M0R Y 3L C4R1Ñ0, Y L45 M4N05 D3 49U3LL05 9U3 50N C4P4C35 D3 H4C3RN05 50NRR31R.BONITO MENSAJE.SI NO LO DESCIFRAS,NO LO MANDES!!!INTÉNTALO HASTA QUE SALGA...PORQUE NUESTRO CEREBRO ES UNA JOYA,EL QUE LO HIZO... SABÍA LO QUE HACÍA!!!A LAS NEURONAS HAY QUE SACUDIRLAS--
.
miércoles, 31 de julio de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

