PARA UNHA MULLER NA CADEIRA DE LUIS SEOANE

Amadora, a avoa, selou a boca para sempre con aquel rotundo cabrón !!!!

Foi coma un disparo contido tantos anos de soedade, traballos, nostalxias e dúbidas.
Despois sentou na silla que so deixaba por necesidades vitales e non volveu a pronunciar palabra.
O médico dixo que era que non quería falar porque as facultades tíñaas.

Naqueles tempos de tanta fame os homes íanse facer as Américas e o avó Manuel tamén marchou a Cuba co aquel de mandar para manter os catro nenos e aforrar para ter casa de seu.

Amadora foi unha daquelas viuvas de vivos.Traballou por dous, fixo de nai e pai sempre cun sorriso
para todos e un amor devoto polo seu home e os fillos.
Viñan as remesas de cartos e notábase máis alegría, viñan e ían as cartas contando o que pasaba.
Manuel, mal que ben sabía ler e escribir pero Amadora non, entón, tivo que depender da sobriña do cura ata que chegaron os fillos. Iso condicionábaa a hora de falar de cousas íntimas. Quixera preguntaelle ao home se miraba para algunha muller...., contarlle canto o botaba de menos.... Cousas de pel adentro.
Co paso do tempo as cartas fóronse distanciando a modiño coma continentes á deriva.
Os fillos xa marcharan da casa entón tamén ela tardaba máis en contestar. Ata que chegou o tempo da sequía absoluta.
Amadora ( que nome tan premonitorio) preguntaba a todos os que viñan de aló se sabían algo de Manuel. Ninguén o vira.
Algo non andaba ben: ou Manuel morrera ou......
As noites fóronse facendo máis longas e máis espesas e máis escuras e os pesadelos máis insoportables ata preferir pasar sen durmir.
Un día xa non aguantou máis e foi chamar por teléfono a Luis, o fillo maior. Díxolle que viñera á casa de urxencia e el así o fixo pensando que algo grave lle ocurría á nai.
Amadora estaba cos cartuchos cargados, non estaba disposta a pasar máis días e noites así.
-Luisiño, lle dixo, vaslle escribir unha carta a teu pai, isto é un ultimoatún, ou se ven dunha vez ou o damos por morto.
Como resultado logo enviou unha carta Manuel confesando que el alí formara unha nova familia, que tiña cinco fillos que non podía......
Foi daquela cando estoupou a derradeira palabra: cabrón !!!!!!!!!!!!!!!!!!! coma un trono.
O retrato da avoa Amadora preside o comedor da casa como homenaxe a unha das tantas viuvas de vivos. Debaixo alguén lle escribiu a boca é para calar.
                       Gema,11-01-12

LA ÚLTIMA COPA

                                      ( de la bebedora de absenta)

Después del primer trago, uno ve las cosas cómo le gustaría que fuesen. Después del segundo, uno ve las cosas que no existen. Finalmente, uno acaba viendo las cosas tal y como son, y eso es lo horrible que puede ocurrir.

 Oscar Wilde

-Buenas noches señora Higinia ¿lo mismo de siempre?

-Sí, Pedrín, más de lo mismo. Pero hoy déjame la botella, ya me sirvo yo. Tengo algo importante que celebrar.

Otra noche más, amiga absenta. Dicen de ti que produces alucinaciones, como alcaloide psicoactivo que eres, que le diste  el valor necesario a Hemingway para salir a torear, o   que guiaste la mano de Van Gogh para prescindir de una oreja. Ninguna de estas dos cosas guía mi sed. Yo sólo pretendo olvidar. O mejor aún, recordar…los sueños…pasados. Y dormir.

¿Cuántas copas van?  ¿ dos…cuatro…?

No hay duda del diagnóstico. Ya empiezo por no saber ni contar. Yo, licenciada en Exactas, doctora por la Universidad de Salamanca, sola, celebrando mi última copa de absenta, e intentando traer los recuerdos por última vez.

Azules, verdes, blancas, tal vez rosas… No, rojas. Sí, sí, rojas como el fuego. Nubes. Que giran en espirales vertiginosas, como ojos de huracán, como una caída al vacío infinito. Una fuerza centrífuga que me engulle como un boa constrictor y me arroja al agujero del miedo. Nubes que rotan, se superponen, se distorsionan, cambian de forma y de color… hasta llegar al caos: una explosión incontrolada, que hace saltar por los aires todos mis átomos, como bandadas de pájaros sin control y sin destino…me desintegro en una nube de polvo multicolor.

¿Cuántas copas van? ¿ cuatro , ocho?

De pronto las nubes reducen la velocidad de giro, diluyen sus colores, como  la acuarela en el agua. Se ordenan y alisan. Se paran, formando una base firme y plana del color de un cielo despejado. Sobre este lienzo celeste aparece una joven en  su esplendor de juventud. Sonríe con boca de media luna. Es feliz. Se oyen campanas a lo lejos, su sonido metálico se va acercando y acercando. Me modela el cuerpo con sus vibraciones de repique…Absenta de mis delirios.

De pronto el sonido de las campanas se desvanece y una música de violines entra y llena lo azul. Es el roce de  un beso de fuego, que  inunda mi cuerpo de cálidas cosquillas, de placer total…Absenta alucinógena.

Ahora me siento transportada, sin gravedad, por los brazos de una brisa suave hasta un campo de moras. Cojo una a una y las pongo en la boca de unos niños, que más parecen ángeles, blancos, como el fondo de nubes que ahora se ha vuelto de un blanco de algodón. Sobre ese campo mullido floto ingrávida, con los niños blancos, volando por un espacio de luz que ciega.

Son ya diez o veinte?...¿cuantas pastillas me quedan?

Las campanas regresan de nuevo, pero ahora son sonidos monótonos, tristes : tan, tan, tantán, tantán, tan tan. Y lo blanco se vuelve amarillo, luego pardo, y así, degradándose por una  gama de grises, se llega al  negro.

 Pedrín, otra copa, por favor.

Señora, la absenta es traicionera. Ya lleva una botella.

Será la última. Sólo necesito una última copa ( para las últimas pastillas).

Sobre lo negro cae una intensa lluvia,  que se solidifica en forma de púas, se clavan sobre el lienzo como estalagmitas. Empiezan a girar y girar, con sus aspas como cuchillos transparentes. El fondo comienza a agrietarse, como venas superficiales, por las emanaciones de una fuerza de  líquido verdoso en ebullición, parecido a la absenta, que sale de las entrañas  de lo negro. Las grietas son cada vez más grandes. Una enorme grieta,  de bordes humeantes y resbaladizos, me hace perder el equilibrio de vuelo, y caigo envuelta en una espiral de loco tiovivo, a la velocidad del vértigo.

Siento desintegrarme. Estoy desapareciendo, fundida en la negra oscuridad de una nada terrorífica por lo desconocido. Me abandono a mi destino, ya sin recuerdos. Perdidos a lo largo de la caída. Ya no sé quién soy. Tampoco me importa. Dejo caer mis recuerdos uno a uno, como moras, por el abismo, en un último acto de libertad, sin esperar a que me abandone la memoria. Como otros me han abandonado, amiga absenta.

Señora, despierte, se le ha caído algo. Señora, señora Higinia, por dios, es un frasco de pastillas. Se ha roto el cristal, está vacía.

Señora, despierte.

                                                                                                          Angela Fernández

PARA A MULLER DA CADEIRA -- LUIS SEOANE

        DESAFIUZAMENTO

Seoane pintoume nunha cadeira.Cousas dos artistas, sempre na procura dun símbolo.Eu nono son.
Son moito máis;son unha muller.

Mirádeme, podo ser cada unha de vós:
Esperando dócil ou disposta a saltar.
Quizais despedindo, quizais agardando.
Tal vez soñando...
É unha imaxe moi sutil.
Déspota?
Sumisa?
Son unha muller e as mulleres somos todo iso.
Son unha muller a que veñen a botar da súa casa.
! Que me leven sentada !
                              Ana López

GATA PARA UN RATOPÉREZ

                                                                                                             gema

RATOPÉREZ - Curiosidade

La compañía Google añade este lunes un nuevo 'doodle' a su colección. En esta ocasión el protagonista del rediseño del logotipo del buscador es el famoso Ratoncito Pérez, homenajeando a su creador, Luis Coloma, en el 161 aniversario de su nacimiento

A finales del siglo XIX, desde la Corte, le pidieron al padre Coloma que escribiera un cuento cuando al pequeño Alfonso XIII, de ocho años, se le cayó un diente. A Coloma se le ocurrió la historia del Ratoncito Pérez, protagonizada por el rey Bubi, que era como la Reina Doña María Cristina llamaba a su hijo.

A partir de ese momento, el simpático ratón es uno de los personajes más populares entre los niños españoles e hispanoamericanos, a los que pone un regalo bajo la almohada cuando se les cae un diente. Datos de Google

UN CONTO DE PRINCESAS QUE ME TROUXERON OS REIS

Había unha vez nun pequeno reino de Occidente unha princesa tan bonita como adoitan ser as princesas, se non máis. Loira, esguía, con ollos azuis, boca chea de doce sorriso, ben formada intelectualmente, deportista.... En fin, seus pais os reis preparárona en condicións para a vida que lle correspondería levar, coma os seus outros irmáns.

Chamábase Crisálida da Luz Censoles e Mandioca. A pesares de pertencer á realeza ela traballou no mundo plebeio e mesmo se namorou dun plebeio. El non era príncipe pero parecíao, tal era a súa presencia. Namoraría a calquera princesa.
Seus pais, os Reis ao ver a súa filla tan ilu, non opuxeron ningún reparo á voda que foi tal cual coma un conto de fadas.
Tiveron moitos fillos cos que vivían nunha casa moi, moi grande. Que digo casa.....¡ Era unha familia modelo, idílica, exemplar,feliz…
Pero coma en todos os contos, un día sucedeu algo totalmente inesperado: Xa ben entradiño o día, Crisálida da Luz ao espertar presentiu como algo estraño, como un alento descoñecido, como un olor desagradable....
Foi pouco a pouco entreabrindo os seus ollos de ceo e.........
O estarrecedor berro foi sofocado entre os coxíns por non espertar aos nenos. Berrou tanto, tanto que aínda non tería parado se non se lle agarrotasen as cordas bucais ata case non poder respirar.
Tampouco non era un caso tan raro, xa pasara noutras  ocasión pero ela nunca sospeitou que fora sucederlle:
O  príncipe xacía a seu carón no leito máis que respirando, arfando. Os ollos nos que tanto se mirara eran dúas cánicas brancas e desorbitadas que a miraban agora con estupidez infinta. A pel noutrora sedosa volvérase coma un biscoso feltro verde escuro con vultos deformes. Estarricaba   
unhas poutas de longas uñas mouras por tanto rañar no lodo, suponse. Nunha palabra, un auténtico anuro, coma nalgúns contos de princesas.
Díxolle ao servicio que necesitaba uns días de meditación, que correran con todo e só abría a porta
da alcoba para recibir algún alimento, máis ben zumes.
Despois, apareceu, francamente moi desmellorada. Desgaxara, o rostro estaba coma unha prenda descolgada dunha percha, caído, os ollos encovados e sen brillo, o sorriso minguado coma unha lúa tras  das dunas. Pensativa.  Co corazón fendido entre o que fora o seu amor o que se convertira  nun pesadelo.  Entre o compromiso de princesa e madre e o de amante inquebrantable??
E o conto queda por acabar.
Poderiamos aconsellar á princesa????
gema, 06-01- 12

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

Luis Seoane

09 - 01 - 12

DENDE A VENTÁ

Asómome á ventá do patioderecreo como me asomo á vida cada mañá. Non ten moita concurrencia,é certo, pero a vida tampouco está chea de espectadores, menos mal. Transcurre coma un diario, máis ou menos na intimidade.

Coma na vida, gústame ás veces ser frívola, outras reflexiva, ter amigos, compañeiros de xogos e curisidade porque non me é alleo nada do que sucede.
Póñome coma unha bola cando escribo algo e alguén me di que o leu con agrado....
Confórmome con vivir o día e dos limóns facer refresco, non amarguras...

DE

SEMPRE NA MEMORIA

7 DE XANEIRO- REBAIXAS: PASO SEN TRANSICIÓN DE ADORAR AO NENO DEUS Á ADORACIÓN DO PAI CAPITAL

REBAIXAS DE XANEIRO

TAMÉN ME DEIXARON UN HIMNO-CONSIGNA PARA COMPARTIR

VES COMO HAI REIS MAGOS ?

6 DE XANEIRO 2012

Cuerpo del mensaje

Morreu Isaac Diaz Pardo.
Unha árbore menos na paisaxe
unha ausencia máis no corazón.
Ana López

ISAAC DÍAZ PARDO

FINA UN GALEGO DE PRO

 óleo de Isacc Díaz Pardo-1963

NOITE DE REIS

Que noite tan tremenda. Voltas e voltas na cama sen poder pegar ollo.

Sería o descafeínado aquel que tomei no Acougo Bar? Non me fío, haino que pedir de sobre. Aquela morenita creo que andaba máis a lucir teta ca atender á clientela.

Agora que me teño que erguer estou mallada, daba algo por botar un sono.

E o medo que pasei..! Cando un está así desvelado todo se ve desmesurado. Cheguei a sentir que me apalpaban por derriba do edredón. Xa sei que son pantasmadas do meu medo.
Pensei se pecharía a porta vinte mil veces aínda que sabía que si porque antes de me deitar miro vinte mil veces.Hai tantos roubos, todos os días oes de algún. E se me estaban a desvalixar todo?
Oía mesmo os pasos no corredor. Si, si, aquelas eran pisadas... E ese ruído? Caeulles algo. Ai a miña tele de plasma, o ordenador novo..... E despois ao dormitorio, virán por min..... Se me fago a durmida igual non me fan nada, senón... Ai deus, se tivera por onde escapar...
Que bobada, estar agora repasando outra vez todo isto, é perder o tempo.
Respectados moradores desta casa: Han perdoar a derrama causada na súa despensa por estes
famentos Reis Magos. Antes non tiñamos necesidade disto pero cos tempos que corren vémonos obrigados a repoñer enerxías nalgún domicilio escollido a chou.
Moitas grazas por estar tan ben abastecidos e todo o noso respecto e cariño
Melchor, Gaspar e Baltasar.
Ai deus, ai deus, ai deus…¡ agora si que toleei de remate. Así que hai Reis Magos …...

gema. 05-01-12.

A BEBEDORA DE ABSENTA

Elisa pensou que debía tomar unha decisión antes de que se lle embotara a mente. Xa levaba tres copas case de penalti.

  Sempre viña aquí, ao seu recuncho, tanto para celebrar un acontecemento como para chorar algún fracaso ou pensar. Aquel espazo entre o balbordo dáballe calma e anonimato.                            

 Hoxe chegou despois da festa de fin de ano na empresa. Cando xa se despedía achegóuselle David e deulle o sobre. Ela sorriulle nun xesto íntimo de agradecemento, non adoitaba obsequiala en metálico  pero quizás intuíra canto o necesitaba.

Tiña presa por abrilo pero agardaría ata chegar ao bar.
Elisa  estudaba cuarto de bioloxía e aquel ano chegou á facultade Andrés.
Seduciuna coa súa brillantez, o seu porte elegante, o interese polas aves migratorias  que ela compartía . Casaron ao rematar o curso sen o consentimento dos pais, nunha cerimonia civil.  
Era filla única, segundo pensaba ela, concebida coma unha prolongación orgánica dos pais, puidera ser o pé dereito dun e o esquerdo do outro, ou sexa, un como  soporte. Cumpría logo educala como era debido pero aquela rixidez  a ela asfixiábaa dende pequena, así que o matrimonio para ela viña sendo unha liberación e para eles un seguro de vida fracasado.
Ao acabar a carreira entrou a traballar no observatorio de aves que dirixía Andrés e tras certo entusiasmo do comezo, a rutina  dos horarios, a vida tan chea de conferencias, viaxes, entrevistas e horarios interminables de Andrés, foi  formando entreele unha barreira coralina que de día en día aumentaba a ollos vista.
O que rebordou o vaso foi o descubrimento de que en definitiva todos os estudos e controles que se facían no observatorio do seu marido, sobre a migración e paso das aves, eran para coñecer minuciosamente a ruta e así os cazadores terían máis éxito.
Isto, contoullo unha tarde o seu compañeiro de traballo Ramón, co que trabara unha boa amizade e coincidían no xeito de ver a vida.
A reacción foi fulminante: Aquela noite Andrés e máis ela falaron de todo o que nunca tiñan falado antes e coñecéronse máis a fondo do que se coñecerían, seguro, se seguiran a vivir xuntos o resto da vida. É o que ten  de bo poder falar  a calzón quitado. Tamén lle dixo que en realidade era adoptada por aqueles  miserables  pais. Descubrírao  Andrés ao arranxar os papeis para a voda ( non se sabe se llo dixo por crueldade ou compaixón).
Pola mañá cedo, sen grandes desdouros, el saíu para o traballo e ela cunha maleta cara un lugar incerto. Iso si, quedando como amigos.
Aquela foi a primeira vez que acudiu ao bar Vía Láctea e seguiríanlle moitas outras polo que lle gustaba o sitio ou polo que tomaba no sitio.
Volveu para pensar se se iría  vivir definitivamente con Ramón despois da experiencia anterior.
Para pensar nel cando lle faltaba tanto tempo por embarcarse con Grempace.
Cando viu a Andrés cunha noiva collida polo van.
Cando quería pensar na súa infancia e nos cafres que a adoptaran. Agora sabía perfectamente que o que quería non era unha filla senón unha coidadora,, ben formada para a vellez.
Cando David a acosou e ela se deixou máis ou menos acosar.
Cada vez que sucedía de novo.
Cando lle tardaba a regra e fixo un test de embarazo dando positivo.
E hoxe, co sobre e o segredo que non ousou descubrirlle a el cando llo entregou.
Unha vez no seu sitio de sempre, abriuno:
AGRADÉCELLE A EMPRESA OS SERVIZOS PRESTADOS. A PARTIR DO DÍA 01-01-2012
CAUSARÁ BAIXA NA NOSA NÓMINA.
ASINADO O XERENTE
 David Couso Montelo

Quedou en branco coma se a absorvera un cúmulonimbo. Pediu unha copa e outra e outra pero debía tomar unha decisión antes de que se lle embotara  a mente.
Volveu en si cando lle ouviu dicir ao camareiro: Señorita, voulle chamar un taxi porque non durmiu nada en toda a noite.
gema, 04-01-12

MONOLOGO DUNHA BEBEDORA DE ABSENTA

No París da bohemia fíxose moi habitual a absenta, unha bebida chamada a "fada verde " que din que tamen tiña propiedades alucinóxenas.Estas son as reflexións dunha bebedora de absenta xunta a sua copa...

                                                    METAMORFOSIS

Non recordaban ben cando fora a primeira vez que se sentaran xuntas, pero seguro que non estaban soas, sempre había arredor persoas alegres e agarimosas que rian con elas.

Xa non queda ninguén.

Agora están as duas mirándose, case descoñecidas, mudas, as palabras embarúllanse, non é doado falar cando non queda nada por dicir e a lingua se move con dificultade.

Hai tempo que non notan a dozura do fiollo e do anís. Cada día tiñan que aumentar a dose de azucre para distraer a amargura que lles quedaba na boca.

Tampouco a luz era a mesma, antes era máis piadosa con elas. A fada era verde esmeralda e por veces mostraba imaxes marabillosas  que deixaban a todos abraiados.Ela tamen era fermosa e alegre.

Sen se decatar tornaron de color, agora os máis dos dias eran amarelas.. Os ollos perderan forza na mirada, tampouco os cabelos eran os mesmos, xa non brillaban ó sol e as imaxes da fada eran cada vez máis terribles, só as vian ámbalas duas.

Un dia a luz fixo con elas un xogo cruel, mostroulles a sua nova color: eran marrons, a color da realidade.

Levaban tanto tempo xuntas que lles chegou a soedade e a vellez sen darse conta. Ana López.

CEN ANOS

Grazas por existire.
Déchesme un credo.

LONGA NOITE DE PEDRA

O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.

Celso Emilio Ferreiro
(Longa noite de pedra, 1962)

AGASALLO POR FIDELIZACION

Varios Bancos y Cajas de Ahorros (BBVA, Banco de Santander, Kutxa, La Caixa, Caja Laboral, etc.) han decidido hacer un regalo conmemorativo para agradecer a sus clientes el haberles ayudado en tiempos de necesidad. Para ello, han producido una edición conmemorativa y limitada de afiladores de lápiz, como detalle con un número de clientes especiales, en agradecimiento por los millones de beneficios obtenidos este año.

Está diseñado para recordarnos la relación amistosa, y a veces íntima, que los bancos han desarrollado con todos nosotros

DEITADO FRENTE AO MAR

DESTINO

 

A túa pel foi debuxada

para tatuar a miña.

Navegamos no plasma do tempo,

dende o sutil pálpito da nada

para atoparnos.

E velaí, sucedeu o milagre

naquela tarde do verán serodio.

Recoñecémonos voraces,

coas mans sen estrear.

A túa pel envelenou a miña

e descubrimos a luz

nun amencer de papoulas

que incendiaron o sangue.

Os beizos foron auga

que rebordou en torrentes

e bebemos no manancial da abundancia

ata vencer a secura dos séculos.

Náufragos no mar dos praceres

á procura doutras dimensións

nas que seguir amándonos.

Gema, en Poemas de Amor e Cidade- 2009

CELSO EMILIO FERREIRO

Ano Ferreiro

Este ano 2012, que agardamos sexa ventureiro e sereno, será o do poeta Celso Emilio Ferreiro. Celebraremos o centenario do seu nacemento, o 4 de xaneiro 1912 en Celanova, e o cincuentenario da publicación na colección Salnés da editorial Galaxia da primeira edición de Longa noite de pedra, o seu poemario esencial e libro insignia da memoria cívica e literaria de varias xeracións. O poeta que reclamou “voz e voto”, o grande poeta político e social da Galicia contemporánea, o poeta galego do século XX, probablemente, máis querido e popular volverá ser lembrado e apupado en Galicia e fóra dela.
Ano Ferreiro

TODO CAMBIA

SEMPRE O TEMPO

                                                                

A  luz azul marca  teimuda

o parpadeo nervioso do tempo.

Caen as follas  do calendario

e deixan estelas  na memoria.

 Río  sobre o reloxio de pedra

pegado na casa do tempo

coas agullas  cravadas nas veas. …………..

Pegadas de vagalume nos sentidos,

ás  veces,  de veloces cabalos

na boca do estómago.

Arañeiras na epiderme

e cinza nos ollos de fóra.

 Deixa o tempo,

estratos  de bicos,

olor de margaridas  nacidas na lava,

terra amasada  no balbucir das horas.

Logo,

 o latido íntimo,

aberto en espirais

 elevarase  infinito

nun universo sen tempo.

                               gema, 05 – 05 – 10

PILAR PALLARÉS

En Portas Ártabras, o pasado venres presentou Pilar Pallarés un pequeno libro de poemas titulado
LEOPARDO SON.
Estivo acompañada na mesa polo editor Miguel Anxo F. V., M. Mato e a prologuista Eva Veiga.
Fixeron longos e eloxiosos discursos, para meu gusto, excesivos no tempo.
A autora, no seu punto xusto, leu algúns dos seus poemas.
Opino que é unha escritora  admirablemente hábil no manexo da linguaxe para expresar os sentimentos máis íntimos coa forza dun raio:
Vede aí unha mostra do apartado 2 CRISÁLIDAS:

E por amor do mar fun o navío

que fondea ao solpor en terra incógnita.

Por amor doutros ceus burlei a lei,

fun polisón que soña nas adegas

para o incendio do sol novas ribeiras.

Por amor das tormentas fun o mar

e a sera, o naufraxio,os afogados.

Na calma chicha cavei un remuíño

( expirais de paixón, auga que arde ).

Por saudades de amor busquei a noite

na pupila do kraken e o silencio

das fosas abisais. Engolín morte.

Pero ordéname o mar: aínda navego.

PASA O TEMPO

Pechar o tempo

nas cuadrículas do calendario

para velo.

Engaiolalo nos reloxos

para medilo,

para cristalizar a vida

pero a vida é latexo.

                                                        Cada volta de 365 soles coas súas lúas

  chámaselle ano

                                                        para nomealo.

                                                        Ano Novo:

Uvas, balbordo, copas,

desexos, promesa, propósito…

Pasa o tempo coma un río sobre a pel

en orbitas de  ablaíña arredor da lámpada

e deixa apenas pegadas

do po das súas ás.

Pasa o tempo?

Pasamos nós ?

        gema, 31-12-11

PARA AS AMIGAS

Unha copa sen cariño

non é copa

nin é viño.

gema, 31- 12-2011



Continuando o poema de Ana...

"...por camiños desertos" (foto propia)

Un día Ana mandoume o seu poema:"Propósitos para Aninovo". Gustoume e ela permitiu que o continuara...

Hei de morder a vida a bocados pequenos
para que non doa
e as feridas sexan menos.

Hei de enmarcar o sorriso
nos labios da choiva
cando rompan todos os espellos.

Hei de cavar na terra erma
unha cova verde de esperanza
para soterrar todos os medos...

Hei de andar por camiños desertos.
Encheri os meus petos de pedras
para que escache contra elas o tempo

Grazas Ana por deixarme participar no teu texto. O camiño foi doado porque só tiven que seguir as túas pegadas...

PROPÓSITOS PARA ANINOVO

¿Como habríamos de poder olvidar esos antiguos mitos que están al comienzo de todos los pueblos...?
Rainer María Rilke

Hei de seguir palpando o vento,
abrirei as mans, bolboretas rotas,
aos corazóns pechados.
Hei de abrir os ollos nos espazos nubrados,
descubrir o que se agocha no escuro
da linguaxe das sombras.
Hei de seguir sorbendo imposibles,
no doce tempo calado e calmo
da insumisa soedade.

Ana López

DÍXOMO ANA

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• 7
• 8
• 9
• 10
• Siguiente

Achados dous poemas inéditos de Celso Emilio Ferreiro

Noticiaxesús fragaPublicado: 29/12/2011Achados dous poemas inéditos de Celso Emilio Ferreiro. «O mozo» e «O atraco» constatan a vixencia da mensaxe do escritor. O 2012 será un ano destacado para os moitos lectores de Celso Emilio Ferreiro (1912-1979): a celebración do seu centenario e do cincuentenario da aparición de Longa noite de pedra conforman un marco de actividades conmemorativas que deberían traducirse no mellor coñecemento dun dos poetas galegos máis populares, pero do que aínda quedan facianas por descubrir. Que a obra de Celso Emilio segue a dar sorpresas exemplifícao o achado de inéditos, como os que publica hoxe este xornal, Mozo e O atraco. Cheos de actualidade Resulta imposible non relacionar ambos os dous poemas inéditos con feitos tan actuais como o movemento dos indignados.

LIÑAS PARALELAS

¿estoy dentro? Angela

DEBERES PARA ANIMACIÓN Á ESCRITURA PROPOSTA PARA UN *****HA HISTORIA

Trátase de xogar coa lingua: crear unha historia a partir dunha imaxe

O QUE HAI QUE VER

El Gobierno francés ha iniciado una política de exclusión urbana en París. Se trata de alejar a los pobres de las zonas turísticas, especialmente las de mayor estándar de consumo. El objetivo es aislar las tiendas de lujo de la creciente masa de mendigos, que pueden estropear la imagen de postal que busca una acaudalada clientela procedente de todos los puntos del globo. Los sectores críticos con esta medida piden políticas sociales que faciliten el acceso al empleo  y la vivienda.

  noticias yahoo                                        
                                                                                                               


                                                                                   

CONFESIÓN

Onte, unha amiga de meu díxome algo que me obrigou a autoflaxelarme? durante boa  parte da noite:
Estou imcumprindo notoriamente un dos puntos fundamentais da existencia deste blog -
XOGAR COA LINGUA ESPECIALMENTE A GALEGA, a nosa, a de leite, a dos antergo, a da terra.
Aínda que falabamos entre copas de amizade, tomarei ben en serio a observación porque por derriba
para por se se quere, aquí no blog, poetas galegos somos moitos ......... e bos.
Así que fago acto de contrición, propósito de enmenda e espero a absolución.

Como oración vou engadir un dos poemas que desde sempre forma parte do ADN da miña alma.

DEITADO FRENTE AO MAR
Lingoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa nan saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruis e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada frente ao mar, ise camiño...

Celso Emilio Ferreiro

28 - 12 - 2011

O QUE HAI QUE VER

POR ESTAS ZAPATILLAS, MATO
La venta de una reedición de las míticas botas que calzaba Jordan en los 90', con una firma del propio jugador, provocó un terrible caos. La policía tuvo que cargar contra las miles de personas que hacían cola por conseguir un par. Tuvieron que usar gas pimienta para disolver a la muchedumbre.
"Nunca se había visto algo igual, ni si quiera cuando salió el Iphone", afirma un agente de seguridad que intentaba disolver a una masa enfurecida que se afanaba en conseguir las míticas botas. Y es que la puesta a la venta de las botas que calzaba Michael Jordan en los 90' desató el caos en varias ciudades de Estados Unidos.


ASÍ REZA O IMPÚDICO TITULAR DA NOTICIA.
Arrepíos dende a epiderme ata as entrañas, me entran ao ver cousas así.
AS PALABRAS NON SON INOCENTES: producen ideas, pensamentos, sentimentos, accións.... ata niveles insospeitados.
noticia de Yahoo.

BUSCANDO SOÑOS

          TU Y YO

Tú y yo, los dos, bajo la luz del día,                                                                            
bajo la luz que dura en lo inocente,
¡Oh, sí, los dos, bajo la luz riente
queremos ser! Queremos... Yo querría.

Contra la sombra o la melancolía,                                                                          
contra las injusticias del presente,
quién te tuviera siempre, siempre... ¡Tente
amor pequeño, campo de alegría!

Y aquí los dos mirándonos. sin vernos.
Aquí los dos hablando. Sin oírnos.                                                               
Buscándonos a tientas. Sin tenernos.

Y el tiempo ya empujándonos a un irnos
inacabable. No podemos sernos
jamás. Entrando siempre en el morirnos.
Carlos Bousoño

O DÍA DESPOIS

Poño no Patio unha maceta para disimular a sombra do abeto que a min, non sei por que, se me fai cada vez máis longa e máis escura.

Nos contenedores xa todos os envoltorios, as fitas, os desperdicios.... Na mesiña algún libro máis, algúns repetidos, un perfume, un anel.... E os bicos,onde gardar os bicos para que non se enfríen nin se resequen?

PAZ - PAN - POESÍA

NOITEBOA 2011

O INVERNO

O frío acóchase tralos cristais
e a choiva dialoga co asfalto
O xeo xoga coas estrelas
os meus pés envoltos nun manto...

22 de diciembre de 2011 17:50