COUSAS QUE O MEU CEREBRO NON ENTENDE

ANIVERSARIO

LA SOMBRA DE MI ALMA La sombra de mi alma Huye por un ocaso de alfabetos, Niebla de libros Y palabras.   ¡La sombra de mi alma!   He llegado a la línea donde cesa La nostalgia, Y la gota de llanto se transforma Alabastro de espíritu.   (¡La sombra de mi alma!)   El copo del dolor Se acaba, Pero queda la razón y la sustancia De mi viejo mediodía de labios De mi viejo mediodía De miradas.   Un turbio laberinto De estrellas ahumadas Enreda mi ilusión Casi marchita.   ¡La sombra de mi alma!   Y una alucinación Me ordeña las miradas. Veo la palabra amor Desmoronada.   ¡Ruiseñor mío! ¡Ruiseñor! ¿Aún cantas? Madrid, diciembre de 1919 Federico García Lorca, 1919

115º CUMPREANOS DE GARCÍA LORCA

Romaxe de Nosa Señora da Barca 

¡Ay ruada, ruada, ruada
da Virxen pequena
e a súa barca!

A Virxen era pequena
e a súa coroa de prata.
Marelos os catro bois
que no seu carro a levaban.

Pombas de vidro traguían
a choiva pol-a montana.
Mortos e mortos de néboa
pol-as congostroas chegaban.

¡Virxen, deixa a túa cariña
nos doces ollos das vacas
e leva sobr'o teu manto
as foles da amortallada!

Pol-a testa de Galicia
xa ven salaiando a i-alba.
A Virxen mira pra o mar
dend'a porta da súa casa.

¡Ay ruada, ruada, ruada
da Virxen pequena
e a súa barca! 
García lorca

HAIKU

                             A luz do solpor
                         nunha cunca de café
                             prendeu a tarde.

                                                    Ana López.

Gema; mira se tes a imaxe dunha pomba para ilustrar este ...

                                         VOO

                             Ó erguer o voo
                             quedou no arame
                             un anaco de á
                             e unha pinga
                             de sangue.

                                                  Ana López.

A poesía de Branca Novoneyra, ademáis de calidade formal, ten a intensidade e a frescura de quen non se amedentra cós riscos do camiño.

                                 NO PARQUE

Arrasada pola calor e o po
subo as escadas amarelas
Dende certos ángulos
podo borrar o abandono
a fonte seca
os balcóns abrasados
Debaixo das rubideiras
oculto a mirada
nas macetas colgantes
Só o bruído non desaparece
e unha corrente fría debilítame
Non quero deixar
o meu lugar debaixo das pérgolas
non quero erguerme
e aspirar o po
/o parque non pecha pola noite
                                            Poderiamos volver mañá?


                Branca Novoneyra.( Dentro do Labirito)

A VIAXE

"¿ y si no hay viento?
Pues habrá que remar".

                       ( "El canto de la tripulación " de Carlos y Alberto García Alix)


Non importan as viaxes que fixeras, nin cantas veces prepararas a equipaxe porque cada viaxe é o primeiro e cada maleta única.
O importante é non esquecer o preciso; honestidade e xustiza como te ensinaron , para que cando na vida  te enfrentes có espello sexas quen de miralo.
Se queres que non pese a maleta non lle metas traxes emprestados, nin palabras baleiras; pesan moito e quizais non pasen os controis do verso.
Non renuncies aos afectos nin a autenticidade
son remos necesarios para que non nos leve a oleaxe.

                       Ana López.

Te invito a reflexionar sobre ello con el filósofo Amador Martos y la escritora Isabela Méndez, y a descubrir lo que lleva en su maleta el protagonista del cuento de este mes. Pues resulta que ir ligero de equipaje, sólo con lo básico, puede llegar a ser para algunos muy muy sospechoso.
Tengo curiosidad: en tu caminar por la vida, en tus vacaciones, en tu día a día… ¿qué llevas de equipaje?

EL CUENTO, por Isabela Méndez 

“El viajero”

Título del cuento: El viajero © ®
Título del dibujo: En otro viaje (Técnica mixta) © ®
Cuento y pincelada de Isabela Méndez

Después de pasar por los escáneres, le llamaron aparte.
–¿Por qué me retienen? –dijo el hombre.
–¿Qué hay en su maleta? –chilló el segurata.
–Una pausa –reveló el viajero.
–¿Cree que somos tontos? ¡Ábrala ya! –ordenó el segurata, el viajero obedeció.
Todos se paralizaron unos  instantes, al ver la maleta vacía.
Al fin alguien rasgó el  silencio diciendo:
–Esto es muy sospechoso, usted  no podrá embarcar.
El hombre sonrió sereno, tomó su maleta y marchándose dijo:
–Mi viaje era para llevar la pausa donde la necesitaran.

SE ELA SOUBERA .......

	SAN ANTONIO BENDITO
	dádeme un home,
	anque me mate,
	anque me esfole.
	Meu santo San Antonio
	daime un homiño,
	anque o tamaño teña
	dun gran de millo.
	Daimo, meu santo,
	anque os pés teña coxos,
	mancos os brazos.
	Unha muller sin home...
	¡santo bendito!,
	e corpiño sin alma,
	festa sin trigo,
	pau viradoiro,
	que onda queira que vaia
	troncho que troncho.
	Mais en tendo un homiño,
	¡Virxe do Carme!,
	non hai mundo que chegue
	para un folgarse;
	que, zambo ou trenco,
	sempre é bo ter un home
	para un remedio....... Rosalía

HAIKU

                 O po que queda
               atrapado nos días;
                  pouso do tempo.

                                        Ana López.

E NA BEIRA DESE MAR, ANA, SOÑAN E ESPERTAN AS BUGUINAS

Dende a ventá

Ó vivir preto do mar, este é o primeiro que ves cando te ergues. O saúdo de cada mañá é unha nova imaxe anticipo da xornada.
Esta foi a de hoxe; calma e sosego.
Ó redor, as ventás ian abríndose pouco a pouco...Dentro, as apaixoantes historias da vida;
cada historia é diferente,
cada vida é singular,
cada día é distinto,
cada mencer un comenzo.


Hai un sosego gris
no abrazo da mañá
e un tempo lento
no mar.

                     Ana López.

VELAÍ O COMEZO DA DÚBIDA

Comería a túa alma
coma quen come un ovo
doce
novo
perfecto microcosmos no seu óvalo de nacre.

Pinga d’ouro
mandorla
comería a túa alma sen casca
a túa alma sen culleres
               sen caducidade.

Eterno almorzo da nenez de aldea.

Sen saber e sen querer saber
as nigromancias da tersura
qué escuro demo agocha
nin milagreiro sabor
sen chegar a adiviñar sequera
qué foi antes:
a túa alma
ou a galiña.

Estíbaliz E.
                                               
                           

Sin fronteiras

"todo es turbio, sucio y canalla "
                             Julio Cortázar



rebelarse en todas as linguas

do mar a terra
da terra ao mar
da mar ao aire

ser na vida emigrante

o rabuño dunha gata enfurecida
unha dentada na boca do estómago
o esgazo na noite da dor
un cravo no leito do poder

unha bebedela de xustiza
e unha cantiga de amor.

                            Ana López.

QUE GOLFERÍA ¡¡¡¡¡¡¡

Resulta que cando tododiós, ou case, ten que apertar o cinto ata quedarse sen golletes, van as S. Señorías, sen ningún tipo de pudor e suplementan con non sei cantos miles de millóns as bodegas do Congreso para que os susoditos podan beber a precio irrisorio cubalibres,gingtonics e demáis clase de alcoholes. NO CONGRESO. Á NOSA CONTA. Señorías: que desconsideración e pouca vergonza. Dan noxo.
E os comedores escolares?  ??????? Poño por caso .... Non me estraña .....

MIRADAS CON ARTE - X. MARÍN