PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
jueves, 4 de abril de 2013
NOXO E FURIA
Día a día ímonos afundindo nun
lodazal de tales dimensións que antes de afogarnos daranos tempo de
sufrir a náusea máis profunda, o noxo como especie e a vergonza de
pertencer a ela:
Os nosos dirixentes serán máis ou
menos sabidos ???? Pero descoñecen a sabedoría,
a ética e a estética. Saberán facer as contas, para eles, pero
nunca un libro de filosofía tocaron como non fose a Maquiavelo.
Que
hai que dicir que o emperador leva traxe novo, ala ¡¡¡¡¡ pois a
coro, aínda que como sabemos anda en pelota picada.....
Faltos
de valentía e carraxe para non abaixarse diante dun capitalismo
feroz que só quere vernos o cu a todos
Confunden
dignidade e honor con empoderamento pero parecen ignorar tamén que hai pobo que a
parte de sentir arcadas, sente indignación e sabe o mezquinos e
ignorantes que son. Por non saber, non saben que con pouco tamén se vive.
NON
SE PODE ROUBAR A UN POBO A MANSCHEAS SEN QUE NADA SUCEDA.
gema, 04-04-13
Terapia
Entrar paseniño no cuarto
acender as luces
deixar saír o que se agocha nos recunchos.
Des-envolver os medos
coñecer todos os hóspedes
recompoñer os rostros fragmentados.
Remexer na abundancia do corazón
sen derramar na curva.
Palpar o que doe
sen afogar-te.
Sentir-te na pel.
Reverter.
Ana López.
Chantal Maillard
Uno y la resistencia
Uno se encuentra en el autobús, medio dormido. La radio está encendida y aparentemente en bucle: los papeles de Bárcenas, el corralito en Chipre, el Papa Francisco I de los Pobres, los papeles de Chipre el corralito de los Pobres el Papa Francisco I de Bárcenas el corralito de Bárcenas el Papa Francisco I de Chipre, los papeles de los Pobres. Uno bosteza con sincero aburrimiento, tan sincero como las ganas de atravesar el cristal, igual de autoritario. A veces, entre sueños, a Uno se le escapa lo dramático.
Uno ha dejado la estación hace unos minutos, una estación enorme, atestada de individuos con prisa. Atestada de belleza y de rabia y de desánimo. Atestada de negocios, de partidas, de amores, de celos, de poses, de música intracraneal, de ganas de desaparecer, de superficialidad, de unas cuantas pequeñas y valiosas emociones, no muchas, no supremas, pero agradables en cualquier caso, piensa Uno. Y ahora viene un imbécil de voz profunda, piensa Uno, una voz imbécil a mediocrizar la realidad hablándole a Uno de Bárcenas, el Papa Francisco I de los Pobres, la Crisis, Chipre, todos con unas mayúsculas importantes, unas mayúsculas tan autoritarias como el aburrimiento de Uno y como aquel presidente americano que gritó a los cuatro vientos ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es tu puta madre, Idiota, piensa Uno, medio dormido, incapaz de soportar las mayúsculas, incapaz de soportar el aburrimiento, incapaz de aburrirse con desdén principesco.
Uno piensa que se podría haber callado todo esto, que a su serenidad le gusta aquello de Pessoa,
No soy nada, nunca fui nada, nunca podré ser nada, sin embargo llevo en mí todos los sueños del mundo,
Uno ha dejado la estación hace unos minutos, una estación enorme, atestada de individuos con prisa. Atestada de belleza y de rabia y de desánimo. Atestada de negocios, de partidas, de amores, de celos, de poses, de música intracraneal, de ganas de desaparecer, de superficialidad, de unas cuantas pequeñas y valiosas emociones, no muchas, no supremas, pero agradables en cualquier caso, piensa Uno. Y ahora viene un imbécil de voz profunda, piensa Uno, una voz imbécil a mediocrizar la realidad hablándole a Uno de Bárcenas, el Papa Francisco I de los Pobres, la Crisis, Chipre, todos con unas mayúsculas importantes, unas mayúsculas tan autoritarias como el aburrimiento de Uno y como aquel presidente americano que gritó a los cuatro vientos ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es tu puta madre, Idiota, piensa Uno, medio dormido, incapaz de soportar las mayúsculas, incapaz de soportar el aburrimiento, incapaz de aburrirse con desdén principesco.
Uno piensa que se podría haber callado todo esto, que a su serenidad le gusta aquello de Pessoa,
No soy nada, nunca fui nada, nunca podré ser nada, sin embargo llevo en mí todos los sueños del mundo,
Mini-poema fotográfico
![]() |
| Morren as luces de neón |
![]() |
| a escuridade da cidade cólase pola miña ventá |
Conchi
miércoles, 3 de abril de 2013
A PRIMAVERA
(cantiga para Xana)
Na primavera
as follas novas
nas árbores medran.
Na primavera
nacen as margaridas
polas campeiras.
Na primavera
cantan os paxariños
e ao sol aledan.
Ana López. Foto:Fernando Barbeyto.
Na primavera
as follas novas
nas árbores medran.
Na primavera
nacen as margaridas
polas campeiras.
Na primavera
cantan os paxariños
e ao sol aledan.
Ana López. Foto:Fernando Barbeyto.
martes, 2 de abril de 2013
HAI RUIDOS INÚTILES E COMENTARIOS QUE SÓ SON RUIDOS INÚTILES
UNA BRIZNA DE HIERBA
Una brizna de hierba le dijo a una hoja caída de un árbol en otoño:
¡Cuánto ruido haces al caer! espantas todos mis sueños de invierno.
- ¡Tú!, - la hoja replicó indignada-
¡Nacida en lo bajo y habitante de lo bajo, eres insignificante e incapaz de cantar! ¡Tú no vives en las alturas y no puedes reconocer el sonido de una canción!
La hoja de otoño cayó a la tierra y se durmió. Y cuando llegó la primavera, despertó nuevamente de su sueño y era una brizna de hierba.
Y cuando llegó el otoño, fue presa de su sueño invernal; flotan do en el aire empezaron a caerle las hojas encima.
Murmuró para sí misma:
“¡Oh, estas hojas de otoño!, ¡hacen tanto ruido!... espantan todos mis sueños de invierno”.
Gibrán Khalil Gibrán.
O tempo
Arañeira que nos envolve.
(Foto propia)
| "cavorco de ollos cegos..." |
Arañeira que nos envolve.
Silenciosas pegadas
que nos achegan á nada.
Boca que nos morde os ósos,
cristal que risca as carnes,
pozo onde se acochan as ausencias,
estación dos adeuses,
cavorco de ollos cegos
contra as paredes do inverno.
O pasado é só
unha foto sen lustre,
mañá mudez núa,
hoxe un instante que fuxe.
Follas secas, calafrío sedento,
bordel onde morre o desexo...
(Foto propia)
Maria Sibylla Merian consiguió con la publicación en alemán de 'La oruga, maravillosa transformación y extraña alimentación floral' alcanzar la popularidad en la alta sociedad. Además, logró descubrir en las tierras de Surinam toda una serie de animales y plantas totalmente nuevos. De hecho,sSu clasificación de las mariposas en de día y de noche está plenamente aceptada en la actualidad. Por si todo esto fuera poco, los dibujos de plantas, serpientes, arañas, iguanas y coleópteros tropicales de Maria Sibylla Merian se consideran como auténticas obras de arte y llenan las salas de los coleccionistas de medio planeta. Seguro que con la difusión del doodle de hoy de Google, el nombre de Maria Sibylla Merian será más reconocido aún si cabe, sobre todo por los no duchos en la materia.

Antes de que esta entomóloga fixera as súas investigacións, pensábase que a maior parte dos insectos aparecían por xeración espontánea a partires dos excrementos.
lunes, 1 de abril de 2013
domingo, 31 de marzo de 2013
Entrada al sentido (José Ángel Valente)
La soledad.
El miedo.
Hay un lugar
vacío, hay una estancia
que no tiene salida.
Hay una espera
ciega entre dos latidos,
entre dos oleadas
de vidas hay una espera
en que todos los puentes
pueden haber volado.
Entre el ojo y la forma
hay un abismo
en el que puede hundirse la mirada.
Entre la voluntad y el acto caben
océanos de sueño.
Entre mi ser y mi destino, un muro:
la imposibilidad feroz de lo
posible.
Y en tanta soledad, un brazo armado
que amaga un golpe y no lo inflige
nunca.
En un lugar, en una estancia -
¿dónde?,
¿sitiados por quién?
El alma pende de sí misma sólo,
del miedo, del peligro, del presagio.
sábado, 30 de marzo de 2013
| El Camaleón que finalmente no sabía de qué color ponerse Augusto Monterroso | |
|
viernes, 29 de marzo de 2013
jueves, 28 de marzo de 2013
DESDE A CORUÑA
Con tempo calmo, tépedo, con mar calmo que ao miralo abre todas as portas ao relax, á reflesión, á meditación ou ao despiporre ....
A chuvia
A melancolía de Albinoni. Os poemas que recitaba atrapado, prófugo, na silla dun bar. A infancia de botas altas, barro e un cigarro na boca, fumándome a vida entre libros que gritaban. As notas onde anotaba as palabras que daban luz cando a luz non existía. Un «quérote» como un suspiro, ás dez da noite, cando dicir adeus era un acto de esperanza. As veces que pisei o meu rostro nos charcos. As veces que repetín a Cunqueiro: un poeta esquece os días de chuvia. As veces que morrín para non resucitar ata que outro día, outro, turraba de min para reencarnarme. Unha lágrima. Mil esvarando ventá abaixo na fin dun marzo calquera. A febre de saltar, baila, corre, como se quedasen tres segundos de vida. A febre de derramarme nun corpo derramado entre os meus brazos. Janis Joplin e Bob Dylan. Entregarse a unha causa. Dar. Querer sen paso a barreiras. Escoitar. Pasear con Tango, meu can rebelde. O ceo gris, prata como o cabelo da avoa Aracel. O viño cantado, meu país de prato grande e «tragolargo». O momento en que se acendían as luces, apagados os neóns, e os vasos rezaban a oración do desencanto. Os porqués que nunca contestaron. O chocolate. O prohibido. Bach. Amarte antes de coñecerte. Pedir perdón e saber que me perdoas. Pedir aire e tragar o aire que ela/el respira. Os que non están. Os que chegaron. Os bicos que tiñan frescor. Os bicos que só tiñan apetito. Pregúntome este xoves, santo santo, se a chuvia é unha sinfonía sobre os cristais da primavera: pentagrama de gotas mudas. En ocasións, para ser feliz (ou algo parecido), só precisamos mirar a chuvia. Sentir a chuvia. A chuvia.
Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicadoe na Voz de Galicia (Foto propia)
miércoles, 27 de marzo de 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



