viernes, 13 de enero de 2012

DUDAS RAZONABLES

Desde que soy consciente, y ya son noventa años de veterana consciencia, la duda, es mi señal de identidad. Dudo, luego existo, sería mi lema. No concibo la vida sin la duda. Y no hay nada que se me antoje más odioso que la seguridad plena. Pienso que el que está seguro de algo, o es un necio o no sabe ver más allá de la certeza. Y certezas, las justas. Es más, cuando creo que estoy seguro de algo, por higiene mental, busco otras alternativas, y, podéis creerme, todas me parecen iguales o más válidas que la mía. Por eso practico la DUDA como filosofía de vida. Porque, quién en su sano juicio puede apostar por algo, si hay infinitas posibilidades para apostar, a favor, en contra o todo lo contrario.
 Por poner un ejemplo: ¿realmente existimos? Unos dirán que sí, que por supuesto, que estamos en este mundo, que gozamos y sufrimos… que somos y estamos. Pero, y ¿cuándo dormimos? ¿Cuándo olvidamos el pasado vivido?  ¿Cuándo el tiempo nos cambia? ... …dónde quedan los sueños, dónde los olvidos, dónde nuestras  vivencias? Todo es relativo, todo es dudoso. ¿realmente somos? ¿o todo es sueño, que dijo nuestro Calderón?

Dudo desde que tengo uso de razón. Y la razón me hace dudar. La duda es lo que la inteligencia pone a nuestra disposición, para no situarnos en la posición de ombligo, de la seguridad del ignorante. Para que tomemos tierra en esta tierra movediza y caduca. Sólo sé que no se nada, decía el sabio. Por eso practico la duda, para no caer en el espejismo de la  certeza, porque, decía Hamlet… “to be or not to be, that is the question”.
Y “the question” es que, a mis noventa años, y toda una vida llena de dudas que resolver, y que ya no necesito resolver, porque ni me interesa ni me siento capaz de resolverlas, a lo único que aspiro es a dejarme llevar, una vez más, por el camino de la duda razonable, a dónde ésta quiera llevarme, a la acogedora tierra del olvido final, o a otra dimensión, que se me escapa por irreal, pero que tampoco descarto.

Es por eso que, ante la duda, he dejado bien claro mi testamento:
Primero, nada de incineración, por lo que pueda pasar.
Segundo, dejo un diez por ciento de mis bienes a quien demuestre que mis dudas eran injustificadas y que mis hijos son realmente míos.
Tercero, en el caso de que Clara no me haya sido infiel (cómo siempre he sospechado,
al triplicarle la edad) con mi abogado, dejo la totalidad de mi fortuna a mi joven esposa, siempre y cuando no vuelva a casarse, ni tenga relación alguna con otro hombre. En caso contrario, toda la propiedad pasará a manos de…
los pequeños cantores de Viena, que deberán comprometerse a hacer seis misas cantadas al año… por la duda, razonable, de …si hay otra vida.
Angela Fernández.




A DÚBIDA EN IMAXE

PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA - NA PROCURA DUNHA DÚBIDA

PATIODERECREO: ANIMACIÓN Á ESCRITURA - NA PROCURA DUNHA DÚBIDA

ANIMACIÓN Á ESCRITURA- NA PROCURA DA DÚBIDA

Esperto sobresaltada, suorosa e o corazón a baterme na boca ...
Enorme, enorme corría tras min a grandes chimpos, sobre aquel punto fulcral a modo de ollo sinistro.
Arfaba coma unha besta e o seu alento quente dábame na caluga. Nalgún momento cheguei a sentir como unha masa xelatinosa me batía nas pernas.
-Que vai ser de min? Que vai ser de min? Quixen berrar pero a voz no me sía, por máis que me esforzara, non me saía ¡¡¡¡¡¡¡¡¡
-Agora píllame¡¡¡¡ Agora píllame¡¡¡¡¡, pensaba arrepiada.
Nun sforzo titánico mirei atrás: era enorme, verde, brillante, cunha gran boca redonda sen dentes.
-Aspirariame? Fagocitariame? Disolveriame na nada?
-Que ía ser de min???????
O chan era molciño, coma de musgo. Afundíame en cada paso, a cada paso......

Prendín a luz, tirei o vaso de auga sobre o libro que deixara aberto na mesiña. Xurei. Refreguei ben os ollos, ata doerme pero alí estaba, enorme, na parede, verde, brillante, pegañenta, a enorme interrogación que me perseguía día e noite dende que unha amiga? Me dixo que iamos en procura dunha dúbida.
Cuspín e volvín a xurar. Mala leche¡¡¡¡¡¡
gema, 13-01-12
imaxe Google

DUBIDA

LEVO DOUS DÍAS SEN SABER QUE DICIR.

O QUE HAI QUE VER

Un 'teleconsolador' para tener sexo por internet, novedad 'porno-tecnológica'

noticias yahoo

jueves, 12 de enero de 2012

COMO TRABALLASTES TANTO, TOCA RECREO

Foto de archivo: Los estudiantes de primaria en la estructura de juego

ANIMACIÓN Á ESCRITURA - NA PROCURA DUNHA DÚBIDA

FOXTROTS
Ata de agora notar a friaxe do asadoiro da maleta cando a baixaba do andel superior do armario era ó máximo que chegara cando a dúbida lle facía acenos.
Hoxe as cousas chegaron a máis.
Puxo a maleta enriba da cama e comenzou a dobrar e desdobrar a roupa, a metela coidadosamente , tan coidadosamente que lle daba tempo a cambear de opinión, inda que non chegou a colgala de novo.
Era toda unha metáfora da sua vida.Combinación de resistencia e suavidade. Unha especie de foxtrots:pasos adiante,volta, pasos atrás, volta, pasos de lado, volta, de frente, volta…Un equilibrio sostido por unha banda, polas certezas aprendidas, e pola outra polos desexos de voar .
Intuía que as dúbidas axudaban a romper os muros que a paralizaban desde a nenez.Tiña necesidade de desaprender.
Nada era seguro.Tampouco que algo fermoso pasaría se marchaba tras unha dúbida , seguro que en canto se acercase escacharía o espello .
Non sabía se aquela viaxe remataría algunha vez, pero tiña ó fin as forzas necesarias para emprendela.
Descubriría novas dúbidas agochadas en cada estación por onde pasase camiño dun destino sen determinar.
Pechou a maleta e …
Sonou un foxtrots.
Ana López
1.
Pintura de Úrculo

MICRORRELATO

11. JULIO CORTÁZAR (Argentina): “Amor 77” (31 palabras)

Y después de hacer todo lo que hacen se levantan, se bañan, se entalcan, se perfuman, se visten, y así progresivamente van volviendo a ser lo que no son.

Un tal Lucas, 1979

miércoles, 11 de enero de 2012

Máis relatos, máis relatos por favor...

Queredes xogar coas palabras...? Que vos parece inventar unha historia a partir dun título?

Divertido, non si...?

Ben, pois o título será o seguinte:

" Na procura da dúbida"

Para os que o vaian escribir en castelán "En busca de la duda"

(?????????????????????????????????)


" Precísanse dous anos para aprender a falar e sesenta para aprender a calar"

PARA UNHA MULLER NA CADEIRA DE LUIS SEOANE

Amadora, a avoa, selou a boca para sempre con aquel rotundo cabrón !!!!
Foi coma un disparo contido tantos anos de soedade, traballos, nostalxias e dúbidas.
Despois sentou na silla que so deixaba por necesidades vitales e non volveu a pronunciar palabra.
O médico dixo que era que non quería falar porque as facultades tíñaas.

Naqueles tempos de tanta fame os homes íanse facer as Américas e o avó Manuel tamén marchou a Cuba co aquel de mandar para manter os catro nenos e aforrar para ter casa de seu.
Amadora foi unha daquelas viuvas de vivos.Traballou por dous, fixo de nai e pai sempre cun sorriso
para todos e un amor devoto polo seu home e os fillos.
Viñan as remesas de cartos e notábase máis alegría, viñan e ían as cartas contando o que pasaba.
Manuel, mal que ben sabía ler e escribir pero Amadora non, entón, tivo que depender da sobriña do cura ata que chegaron os fillos. Iso condicionábaa a hora de falar de cousas íntimas. Quixera preguntaelle ao home se miraba para algunha muller...., contarlle canto o botaba de menos.... Cousas de pel adentro.
Co paso do tempo as cartas fóronse distanciando a modiño coma continentes á deriva.
Os fillos xa marcharan da casa entón tamén ela tardaba máis en contestar. Ata que chegou o tempo da sequía absoluta.
Amadora ( que nome tan premonitorio) preguntaba a todos os que viñan de aló se sabían algo de Manuel. Ninguén o vira.
Algo non andaba ben: ou Manuel morrera ou......
As noites fóronse facendo máis longas e máis espesas e máis escuras e os pesadelos máis insoportables ata preferir pasar sen durmir.
Un día xa non aguantou máis e foi chamar por teléfono a Luis, o fillo maior. Díxolle que viñera á casa de urxencia e el así o fixo pensando que algo grave lle ocurría á nai.
Amadora estaba cos cartuchos cargados, non estaba disposta a pasar máis días e noites así.
-Luisiño, lle dixo, vaslle escribir unha carta a teu pai, isto é un ultimoatún, ou se ven dunha vez ou o damos por morto.
Como resultado logo enviou unha carta Manuel confesando que el alí formara unha nova familia, que tiña cinco fillos que non podía......
Foi daquela cando estoupou a derradeira palabra: cabrón !!!!!!!!!!!!!!!!!!! coma un trono.
O retrato da avoa Amadora preside o comedor da casa como homenaxe a unha das tantas viuvas de vivos. Debaixo alguén lle escribiu a boca é para calar.
                       Gema,11-01-12








    martes, 10 de enero de 2012

    LA ÚLTIMA COPA

                                          ( de la bebedora de absenta)
    Después del primer trago, uno ve las cosas cómo le gustaría que fuesen. Después del segundo, uno ve las cosas que no existen. Finalmente, uno acaba viendo las cosas tal y como son, y eso es lo horrible que puede ocurrir.
     Oscar Wilde
    -Buenas noches señora Higinia ¿lo mismo de siempre?
    -Sí, Pedrín, más de lo mismo. Pero hoy déjame la botella, ya me sirvo yo. Tengo algo importante que celebrar.
    Otra noche más, amiga absenta. Dicen de ti que produces alucinaciones, como alcaloide psicoactivo que eres, que le diste  el valor necesario a Hemingway para salir a torear, o   que guiaste la mano de Van Gogh para prescindir de una oreja. Ninguna de estas dos cosas guía mi sed. Yo sólo pretendo olvidar. O mejor aún, recordar…los sueños…pasados. Y dormir.
    ¿Cuántas copas van?  ¿ dos…cuatro…?
    No hay duda del diagnóstico. Ya empiezo por no saber ni contar. Yo, licenciada en Exactas, doctora por la Universidad de Salamanca, sola, celebrando mi última copa de absenta, e intentando traer los recuerdos por última vez.
    Azules, verdes, blancas, tal vez rosas… No, rojas. Sí, sí, rojas como el fuego. Nubes. Que giran en espirales vertiginosas, como ojos de huracán, como una caída al vacío infinito. Una fuerza centrífuga que me engulle como un boa constrictor y me arroja al agujero del miedo. Nubes que rotan, se superponen, se distorsionan, cambian de forma y de color… hasta llegar al caos: una explosión incontrolada, que hace saltar por los aires todos mis átomos, como bandadas de pájaros sin control y sin destino…me desintegro en una nube de polvo multicolor.
    ¿Cuántas copas van? ¿ cuatro , ocho?
    De pronto las nubes reducen la velocidad de giro, diluyen sus colores, como  la acuarela en el agua. Se ordenan y alisan. Se paran, formando una base firme y plana del color de un cielo despejado. Sobre este lienzo celeste aparece una joven en  su esplendor de juventud. Sonríe con boca de media luna. Es feliz. Se oyen campanas a lo lejos, su sonido metálico se va acercando y acercando. Me modela el cuerpo con sus vibraciones de repique…Absenta de mis delirios.
    De pronto el sonido de las campanas se desvanece y una música de violines entra y llena lo azul. Es el roce de  un beso de fuego, que  inunda mi cuerpo de cálidas cosquillas, de placer total…Absenta alucinógena.
    Ahora me siento transportada, sin gravedad, por los brazos de una brisa suave hasta un campo de moras. Cojo una a una y las pongo en la boca de unos niños, que más parecen ángeles, blancos, como el fondo de nubes que ahora se ha vuelto de un blanco de algodón. Sobre ese campo mullido floto ingrávida, con los niños blancos, volando por un espacio de luz que ciega.
    Son ya diez o veinte?...¿cuantas pastillas me quedan?
    Las campanas regresan de nuevo, pero ahora son sonidos monótonos, tristes : tan, tan, tantán, tantán, tan tan. Y lo blanco se vuelve amarillo, luego pardo, y así, degradándose por una  gama de grises, se llega al  negro.
     Pedrín, otra copa, por favor.
    Señora, la absenta es traicionera. Ya lleva una botella.
    Será la última. Sólo necesito una última copa ( para las últimas pastillas).
    Sobre lo negro cae una intensa lluvia,  que se solidifica en forma de púas, se clavan sobre el lienzo como estalagmitas. Empiezan a girar y girar, con sus aspas como cuchillos transparentes. El fondo comienza a agrietarse, como venas superficiales, por las emanaciones de una fuerza de  líquido verdoso en ebullición, parecido a la absenta, que sale de las entrañas  de lo negro. Las grietas son cada vez más grandes. Una enorme grieta,  de bordes humeantes y resbaladizos, me hace perder el equilibrio de vuelo, y caigo envuelta en una espiral de loco tiovivo, a la velocidad del vértigo.
    Siento desintegrarme. Estoy desapareciendo, fundida en la negra oscuridad de una nada terrorífica por lo desconocido. Me abandono a mi destino, ya sin recuerdos. Perdidos a lo largo de la caída. Ya no sé quién soy. Tampoco me importa. Dejo caer mis recuerdos uno a uno, como moras, por el abismo, en un último acto de libertad, sin esperar a que me abandone la memoria. Como otros me han abandonado, amiga absenta.
    Señora, despierte, se le ha caído algo. Señora, señora Higinia, por dios, es un frasco de pastillas. Se ha roto el cristal, está vacía.
    Señora, despierte.
                                                                                                              Angela Fernández

    PARA A MULLER DA CADEIRA -- LUIS SEOANE

            DESAFIUZAMENTO
    Seoane pintoume nunha cadeira.Cousas dos artistas, sempre na procura dun símbolo.Eu nono son.
    Son moito máis;son unha muller.
    Mirádeme, podo ser cada unha de vós:
    Esperando dócil ou disposta a saltar.
    Quizais despedindo, quizais agardando.
    Tal vez soñando...
    É unha imaxe moi sutil.
    Déspota?
    Sumisa?
    Son unha muller e as mulleres somos todo iso.
    Son unha muller a que veñen a botar da súa casa.
    ! Que me leven sentada !
                                  Ana López

    GATA PARA UN RATOPÉREZ

                                                                                                                 gema