PASOS

nunca temos a certeza
de que a volta sexa o comezo
ou se esquivaremos a curva
onde nos perdemos

como fráxiles casandras
que non lameron as serpes
sen fitas que sinalen o camiño
nin báculo onde apoiar o tempo

sen muros e sen portas
deixamos ás costas o bafo do medo

e seguimos camiñando polo verdor das follas

esperando...

Ana López.

COUSAS DE NENOS

Onte cortounos o paso a procesión da Virxe do Rosario, polo que no nos quedou máis remedio que ficar a mirala. Ao noso carón estaban unha avoa e a neta. Cando levaban pasado unha cantidade respetable de participantes: alabarderos, autoridades, cregos, damas enloitadas,militares, banda de música e público inda non había traza da imaxe...Entón a nena moi preocupada volveu a cara hacia nós e exclamou:
-Perderon a santa!!

Ana López..

BO DÍA

LOGO QUE DIGAN QUE ESTAMOS TAN BAIXOS EN CULTURA XERAL .....

A QUEN REZARÁ ESTE NEGRO SE DEUS É BRANCO .....

                        SOY                                    

Es bonito escribir porque reúne las dos alegrías:
hablar solo y hablarle a una multitud.
( Cesare Pavese)

YO soy tal cual escribo,
con rosas de espinas sangrándome la yema de los dedos.
Cuerpo asomado a la barandilla de una noche opaca.
Soy, escalera de caracol, desbarajuste de palabras,
letras diluidas en el recóndito riachuelo de lodo y barro.
Noche pérfida que me hiere y me diseca
rozando el filo de lo absurdo y lo imposible.
Límite del cenit,
más allá del horizonte intocable.
Soy mientras escribo
laberinto de ausencias
conjunción de verbos sonoros y alocados,
noche de estrellas fugaces que me asisten,
acercándose una a una para besarme en la frente.
Yo soy tal cual escribo
deshojando una margarita camino de lo incierto.

Sasi Alami
Imaxe google

LAMPEDUSA

lanternas
afastadas
miraban indiferentes


esterilizados corazóns
desertaron do rescate

ultramar
sinuoso e
ausente.

Ana López.

PARA UN DÍA DE CORVOS, UNHA NOITE DE XÍLGAROS

O venres foi a presentación... E hoxe o patio volve vestirse de festa para agasallar a Gema!!!

O Patio segue de festa!!!! A nosa Gema publica varios poemas no libro "Dez anos de poesías nas Pontes" do grupo Alalá,  xunto a nomes tan coñecidos como: Xulio López Válcarcel, Darío Xohan Cabana, Xosé Váquez Pintor, Diana Varela e outros grandes da poesía galega. Parabéns e un feixe de apertas Gema!!!!!

Un día de corvos

o día
é un mendo doutros días
de horas mal cosidas

un día de canto
a medio espertar

un día victima da noite
seducido polo frío
dos caixóns baleiros

un día que esqueceu o abrigo
do cuarto da lúa

un día de rebaixas
no escaparate xeado da esperanza

un día coa camisa da serpe

un día máis
no inventario dos corvos.


Ana López.

"Un ciudadano debe considerarse amortizado, descatalogado o realmente muerto cuando ya no se sorprende de nada y admite de antemano que las cosas son como son y nada se puede hacer para cambiarlas "

Parágrafo recollido do artigo de Manuel Vicent "Rebeldía" publicado na contraportada do xornal El País de hoxe.

GOZAR COA MIRADA

Niko Kherkeladze

REPÍTEME OUTRA VEZ CANTO ME QUERES

Repíteme otra vez cuánto me quieres

mientras plancho la ropa

como quien plancha sueños enterrados, 

repíteme otra vez

que estaremos unidos para siempre

excepto, por supuesto, los domingos

de fútbol en la tele

y ausencias derramadas en la cama, 

cuéntame que trabajas día y noche

para que nada falte en los estantes

salvo en todo caso, algunos sentimientos

carentes de importancia,

o esa caricia en el alma herrumbrosa, 

repíteme, otra vez, o no podría

soportar la hiel del desayuno,

lo bien que me quedan los cruasanes

que en el horno tuesto a fuego lento

junto a mis ilusiones medio crudas,

mientras duermes arrullado en la rutina, 

háblame sin parar de mis desvelos,

de cómo te cuidaré si caes enfermo,

repíteme, mientras vomito hastío,

que una familia así, comodiosmanda,

es el cimiento del amor, y punto,

mientras, un poco más adentro,

la soledad me resquebraja lentamente, 

dime que soy persona

porque lo soy en ti, me gusta mucho,

repíteme, otra vez, cuánto me quieres…, 

lo echo en falta ahora especialmente,

cuando por el camino de silencio

que de tu voz me aleja, y de tu amparo,

su eco se ha perdido, y no me alcanza.

O SERODIO VERÁN DISCÚTELLE, DESCARADO, O TRONO AO OUTONO

Precioso cartel de S. Froilán.
Os que tivemos algo que ver con Lugo nunca podemos esquecer este día:
Como mozos estudiantes, como parellas namoradas , ademáis se unha está de cumpre, ademáis se unha recibiu por sorpresa un primeiro bico abrasador que aínda non se apagou ...... Ademais se unha
foi en familia cos seus nenos á romaría.... Mercáranme aquel ano una violeta africana que sempre me encantaron e ben cediño para outro día, cando aínda non daba aberto os ollos, se me presentou na cama o meu neno que tería tres aniños, coa presa de flores que lle ripara á violeta, dicíndome inocente e radiante: Para ti mamá.
gema. 05-10-2013

VAIA HO......... ENTÉROME AGORA Á NOITE QUE HOXE ERA O DÍA MUNDIAL DA RISA.
VOU A VER SE ME DESQUITO ....

HOXE O PATIO ESTÁ MOI LEDO:

A  nosa querida compi Angela acaba de acadar un PRIMEIRO PREMIO nun concurso de poesía.
A súa ledicia é a nosa.
Xa vos irei contando máis cando teña máis información.
PARABENS E APERTAS PARA ANGELA.

O CUARTO

Escribo baixo unha pequena ventá
coa primeira luz do día
nunha hora de ninguén.

Desprego os ósos
do percheiro da noite,

escoito distante
a trécola deste vento do outono

Non sinto o desafío dos anos
nesta promiscua estancia
de libros acugulados
mobles en desuso
fotos , cadros e papeis.

A vida reflectida nunha imaxe

Van caendo as palabras
como as follas das árbores
nesta polifonía do silencio
paseniño...

ate ateigar de versos o cuarto

Ana López.

DE VOLTA DA PRESENTACIÓN DUN NOVO LIBRO DE XAVIER SEOANE: POETA INDISPENSABLE E PERSOA AGARIMOSA E HUMILDE COMA POUCOS.

A creación é tan fundamental como a leña e o pan.
A creación é un vento impregnado de sentido moral.
É forza tranquila e furacán desatado.
Luva ardendo na man.
Mirada no centro da cara.
Encarnadura no soño da carne.
A creación é o soño desperto do real, a vertixe luminosa que atrapa a libélula do instante.
A creación é o que non ensinan as escolas, nin os mestres, nin os pais; nin sequera os Avós nos seus relatos.
Creación é sachar.
A creación é a consciencia de saberse apto para o soño, propicio para a viaxe, cheo de indicios, de acontecementos, de morada.
A creación é instante interminábel.
Itsmo que canta.

Xavier Seoane