PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
jueves, 17 de enero de 2013
TELARAÑA
He aquí la versión actual del hombre nuevo, aquel que, de una u otra forma, ha sido siempre el sueño de todas las revoluciones. Se trata de un ser que, adonde quiera que vaya, nunca tiene cobertura y por tanto permanece incontaminado, a salvo de cualquier basura mediática. Después de un esfuerzo heroico ha logrado eludir el humillante destino de llegar a este mundo con la única misión de ser un hombre-antena, un repetidor humano solo apto para recibir y trasmitir llamadas, mensajes, correos electrónicos. Este hombre nuevo se niega de raíz a contribuir a la contaminación del espacio con una cháchara idiota, como un insecto más en la telaraña. Las personas privilegiadas, como esta, son todavía escasas, ya que en ellas se realiza el mito platónico de la invisibilidad, un don de los dioses. Ya no hay playas desiertas ni existen parajes preservados. Todo el planeta ha sido conquistado y sometido a la red social. Es inútil buscar un lugar inaccesible donde refugiarse. La jodida telaraña lo envuelve todo, desde la gélida estratosfera hasta el íntimo sudor del petate y a través de la almohada penetra en el subconsciente desguarnecido de los humanos. Pero el individuo sin cobertura no tiene necesidad de huir, puesto que él es su propio refugio. El mito del hombre invisible, ese sortilegio que llenaba la imaginación de nuestra niñez, que te confería el poder de atravesar las paredes, de estar a la vez en todas y en ninguna parte, equivale a esa invisibilidad platónica que ostenta hoy el hombre sin cobertura. Se acerca el día en que lo más snob será que digan de ti: no ha llegado todavía, ya se ha marchado, no se le espera, no lo llames, nunca contesta, está y no está, no existe, esa es su naturaleza. ¿Qué ha hecho este individuo preclaro para merecer el privilegio de estar envuelto en una atmósfera intangible y ser absolutamente real?.....
Manuel Vicent
O DIA 19 HABERÁ UN ACTO NA CASA DE PARADA DE UXIO NOVONEYRA NO CAUREL
Ninguen poderá cantar o Caurel coma Uxio polo que estes versiños son moi ousados pero aí os tedes .
A FONTE
A auga das fontes leva versos
e os camiños soños
no Caurel.
Ana López.
miércoles, 16 de enero de 2013
martes, 15 de enero de 2013
TEDIO
O tedio envólvese no medo,
vive illado en silencios de algodón
ou no monótono zumbido das abellas.
A morte do asombro, e o fastío
converte en lixo as horas da conciencia
desta "flor do mal" que medra no confort.
É xordo e insensible ó pálpito da vida,
lonxe dos dentes da fame empoza o sufrimento
nun sen sentido baleiro de inquedanza.
O tedio enreda a realidade
á espera dun soño que rompa esa coiraza
e poña ás e luz ao corazón.
Ana López.
vive illado en silencios de algodón
ou no monótono zumbido das abellas.
A morte do asombro, e o fastío
converte en lixo as horas da conciencia
desta "flor do mal" que medra no confort.
É xordo e insensible ó pálpito da vida,
lonxe dos dentes da fame empoza o sufrimento
nun sen sentido baleiro de inquedanza.
O tedio enreda a realidade
á espera dun soño que rompa esa coiraza
e poña ás e luz ao corazón.
Ana López.
lunes, 14 de enero de 2013
VALIOSO CORREO ENVIADO POR CONCHI
Deusssss...... se fora quen de telo escrito eu ¡¡¡¡¡¡¡¡¡
Pero que satisfación e orgullo tan grande atopar que hai xente que tamén pense así e que o exprese tan ben e sexa un personaxe recoñecido..... Deus, como sería o mundo se máis xente pensase así ¡¡¡¡¡¡¡
Non é que o suscriba coas miñas pegadas dixitais senón con toda a entraña.
* Necesito poco y lo poco que necesito, lo necesito poco*...
Será porque tres de mis más queridos amigos se han enfrentado inesperadamente estas Navidades a enfermedades gravísimasy cada día aprendo de él algo valiosoO porque, por suerte para mí, mi compañero es un hombre que no posee nada material pero tiene el corazón y la cabeza más sanos que he conocido
O tal vez porque, a estas alturas de mi existencia, he vivido ya las suficientes horas buenas y horas malas como para empezar a colocar las cosas en su sitio.
Será, quizá, porque algún bendito ángel de la sabiduría ha pasado por aquí cerca y ha dejado llegar una bocanada de su aliento hasta mí.
El caso es que tengo la sensación –al menos la sensación– de que empiezo a entender un poco de qué va esto llamado vida.
Casi nada de lo que creemos que es importante me lo parece. Ni el éxito, ni el poder, ni el dinero, más allá de lo imprescindible para vivir con dignidad.
Paso de las coronas de laureles y de los halagos sucios. Igual que paso del fango de la envidia, de la maledicencia y el juicio ajeno.
Aparto a los quejumbrosos y malhumorados, a los egoístas y ambiciosos que aspiran a reposar en tumbas llenas de honores y cuentas bancarias, sobre las que nadie derramará una sola lágrima en la que quepa una partícula minúscula de pena verdadera.
Detesto los coches de lujo que ensucian el mundo, los abrigos de pieles arrancadas de un cuerpo tibio y palpitante, las joyas fabricadas sobre las penalidades de hombres esclavos que padecen en las minas de esmeraldas y de oro a cambio de un pedazo de pan.
Rechazo el cinismo de una sociedad que sólo piensa en su propio bienestar y se desentiende del malestar de los otros, a base del cual construye su derroche.
Y a los malditos indiferentes que nunca se meten en líos.
Señalo con el dedo a los hipócritas que depositan una moneda en las huchas de las misiones pero no comparten la mesa con un inmigrante.
A los que te aplauden cuando eres reina y te abandonan cuando te salen pústulas.
A los que creen que sólo es importante tener y exhibir en lugar de sentir, pensar y ser.
Y ahora, ahora, en este momento de mi vida, no quiero casi nada.
Tan sólo la ternura de mi amor y la gloriosa compañía de mis amigos. Unas cuantas carcajadas y unas palabras de cariño antes de irme a la cama.
El recuerdo dulce de mis muertos.
Un par de árboles al otro lado de los cristales y un pedazo de cielo al que se asomen la luz y la noche.
El mejor verso del mundo y la más hermosa de las músicas. Por lo demás, podría comer patatas cocidas y dormir en el suelo mientras mi conciencia esté tranquila.
También quiero, eso sí, mantener la libertad y el espíritu crítico por los que pago con gusto todo el precio que haya que pagar.
Quiero toda la serenidad para sobrellevar el dolor y toda la alegría para disfrutar de lo bueno.
Un instante de belleza a diario.
Echar desesperadamente de menos a los que tengan que irse porque tuve la suerte de haberlos tenido a mi lado. No estar jamás de vuelta de nada.
Seguir llorando cada vez que algo lo merezca, pero no quejarme de ninguna tontería.
No convertirme nunca, nunca, en una mujer amargada, pase lo que pase.
Y que el día en que me toque esfumarme, un puñadito de personas piensen que valió la pena que yo anduviera un rato por aquí.
Sólo quiero eso.
Casi nada o todo.
Angeles Caso
-------------
" Para mí, ser es sorprenderme
de estar siendo"
sábado, 12 de enero de 2013
INFORMACION ENVIADA POR CONCHI, BOA AMIGA E CONSELLEIRA
INCREIBLE :Quien bebe VINO VIVE MENOS....
· Menos triste.
· Menos deprimido.
· Menos tenso.
· Menos peleado con la vida.
· Menos enfermo del corazón.
Piensa en ello.
· Menos deprimido.
· Menos tenso.
· Menos peleado con la vida.
· Menos enfermo del corazón.
Piensa en ello.
viernes, 11 de enero de 2013
jueves, 10 de enero de 2013
LAPOESÍA ES UN ARMA CARGADA DE FUTURO
Cuando ya nada
se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo. .........
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo. .........
Gabriel Celaya.
ALMOFADA DE LUZ
Qué afán leva ao sol a rescatar ó día
percorrendo a cara oculta da lúa
trala maleza de grises desta choiva
que garda o río das horas?
Qué afán leva ao sol
a engañar a máscara do tempo
acendendo menceres solidarios
cómplices da noite?
Qué afán leva ao sol
a pintar arco iris nas nubes
como un pacto de amor
entre os homes e o ceo?
Qué afán leva ao sol
a ser a almofada de luz deste futuro
preso e sen estrelas?
Ana López.
percorrendo a cara oculta da lúa
trala maleza de grises desta choiva
que garda o río das horas?
Qué afán leva ao sol
a engañar a máscara do tempo
acendendo menceres solidarios
cómplices da noite?
Qué afán leva ao sol
a pintar arco iris nas nubes
como un pacto de amor
entre os homes e o ceo?
Qué afán leva ao sol
a ser a almofada de luz deste futuro
preso e sen estrelas?
Ana López.
miércoles, 9 de enero de 2013
ESPERANZA
Planto hoxe no Patio, para sempre, este símbolo da ESPERANZA, PAZ E LIBERDADE.
Precisará votos especiais para que prospere .......

....máis que volver ao de antes, diría, que quero volverlle dar importancia ao que nunca deixou de tela ...
Precisará votos especiais para que prospere .......
....máis que volver ao de antes, diría, que quero volverlle dar importancia ao que nunca deixou de tela ...
martes, 8 de enero de 2013
OCARINA
domingo, 6 de enero de 2013
PATIO DE RECREO DE LOITO
Espero que a celebración do ano de Munch e o 2013 sexan só unha coincidencia.
Digo isto porque O Grito, ese cadro que é a mellor expresión plástica do arrepío, foi o que se me veu á cabeza cando me enterei do caso de Málaga.
Que crueldade tan obscena¡¡¡¡¡
Non se me ocorre outra cousa que mirar ao ceo cos puños erguidos e os dentes pechos, e logo, tirar ao chan uns pétalos imaxinarios bañados en bágoas.
gema, 06-01-13
sábado, 5 de enero de 2013
CARTA AOS REIS MAGOS
Moi respetables Srs. Reis Magos:
A verdade é que sempre pensei
que eran vostedes unha engañifa montada polos tendeiros para vender
mercancía.
Nunca me cadrou ben que uns Reis e
ademais Magos, lle levaran como regalo para un bebé ouro,
incienso e mirra. Excelencias, é
que non ten pés nin cabeza, para que quere iso un meniño se por
derriba é Deus? Vamos, unha extravagancia, pero como a literatura
oriental é tan dada ás grandes metáforas ......
Total,
que como nunca se sabe, e este ano as cousa andan moi jodida,
póñolles estas catro letras por se se lles ocorrira parar na miña
casa. Por certo, non deixo nada para os camelos.
Teño
que dicirlles a verdade: méritos non fixen ningún en todo o ano,
non me portei nada ben. Infrinxín normas de luxuria a pasto, exceso
de velocidade e salto de semáforos, non din limosnas nin recei nada,
odio aos políticos ata límites insospeitados, pago os impostos
porque non me queda outro remedio, consumo o mínimo posible e así o
país nunca tirará adiante.
Se
mandara algo aniquilaría o Senado, metade dos politicos e dos
sindicatos, metería no trullo a todo ladron aínda que fora parente
da Realeza e a todos os golfos sexan de que caste sexan....
Claro,
xa sei que con esta franca confesión que lles fago o que me poden
deixar será moitísimo carbón porque é o que merezo. Non saben
canto lle lo agradecerei porque a luz cortáronnola por impago xa fai
tempo e o gas tamén. Entón nunha pequena estufa de ferro que
recollemos na chatarra, non inverno non pasariamos tanto frío.
Por
se é o caso, saúdoos con moitos respetos e agradecementos de
antemán.

PD: aquí non busquedes estrela, guiádevos polo faro da Torre de Hércules.
PD: aquí non busquedes estrela, guiádevos polo faro da Torre de Hércules.
NOITE DE REIS
Entramos empurrados a un tren que non ten saídas de emerxencia.
As ventás non deixan ver con claridade a paisaxe.
Nos corredores os latidos dos vagóns fan tremer ao silencio.
Ninguén sube nin baixa.
Nembargantes, máis alá da medianoite, pode que se escoite o soño dun neno que nos esperte a todos.
Debemos seguir a viaxe.
"Próxima estación Esperanza".
Ana Lopez.
As ventás non deixan ver con claridade a paisaxe.
Nos corredores os latidos dos vagóns fan tremer ao silencio.
Ninguén sube nin baixa.
Nembargantes, máis alá da medianoite, pode que se escoite o soño dun neno que nos esperte a todos.
Debemos seguir a viaxe.
"Próxima estación Esperanza".
Ana Lopez.
Carta aos Reis Magos
"Contrigo"
![]() |
| "Regálanos entusiasmo... Un amigo, unha amiga (polo menos)" |
Baltasar, rei negro, quítanos tanta mediocridade e regálanos luz e luces, pombas e trigo. As sonatas para violín e piano que escribiu Mozart, xenio, díscolo, prófugo de todas as correccións imposicións satrapías e intolerancias. Melchor, rei de prata, danos alento cando o alento se precipite en nada. E ti, Gaspar, tráenos o gozo de vivir cando o gozo de vivir desapareza. Regálanos, rei de todos os reis, o sosego. Regálanos un horizonte, quero dicir unha ilusión que nos mova. Quítanos da boca o limón agrio, vinagre dos días, devólvenos a inocencia que o presente roubou. Limita a estupidez, ese andazo sen remedio. Eleva aos que non souberon elevarse. Reduce aos que reduciron aos outros. Danos honestidade, rectitude e dignidade, para desprezar os miserables e os que se pudren na súa miseria. Regálanos un «quitapenas». Non esquezas o Scalextric que pedín hai tantos anos (e sigo esperando). Esperanza, digo, que non falte. O tren da bruxa para subir con ela, con el, e deter con bicos a escuridade. Desexo afán apetito. Regálanos aspiracións que non rimen só con poder, fama ou dividendo. Turrón de chocolate cando o turrón non repouse nos escaparates. Pinturas de amor e non de guerra. Regálanos entusiasmo. Unha emoción que rabuñe a nosa pel. Uns ollos aos que mirar para revivir día por día, proclamando: ámote. Uns dedos que meter na boca, e lamber, e que o seu sabor sexa de azucre e papaia. Un amigo, unha amiga (polo menos). Regálanos afectos. Alegría e canción. Alguén que nos sosteña: poder pechar os ollos e caer. Regálanos, rei mago, vida para vivir. Para vivir: con ela, con el, contrigo.
Artigo publicado na Voz de Galicia por Xosé Carlos Caneiro (Foto propia)
viernes, 4 de enero de 2013
LOS REYES MAGOS ESTÁN EN CRISIS - Lucía Etxebarría
Miguel tiene doce años. Su padre le regala un iPhone por Reyes. Como no quiere reconocer que ha pedido dinero prestado, le cuenta al niño que de vez en cuando hace trabajos extra en negro. En cuanto Miguel regresa con su madre, le enseña el iPhone y repite lo que el padre ha dicho. La madre va relatándoles a todas las vecinas y familiares que el cabrón del padre siempre se está quejando de que casi no puede pagar la pensión alimenticia cuando, mira por dónde, resulta que el dinero le sobra. Finalmente, la historia desembocó en una discusión cataclísmica en la que familiares y amigos se vieron obligados a tomar partido a favor o en contra de José. Lo más absurdo de toda la historia es que nadie con dos dedos d
e cabeza le regala un iPhone a un niño de doce años. Excepto un padre divorciado de una mujer que le culpabiliza de haber abandonado al niño y de no saber cuidar de él, y que cree que el cariño se compra.
Este domingo muchos niños no recibirán regalos, o los regalos no serán tantos ni tan costosos como los que recibieron en el 2012. A algunos padres les va a costar explicar esto. Tendrán que decir a los niños que la crisis es global y que también ha afectado a la empresa de SS.MM. de Oriente. Pero quizá algo bueno podamos sacar de todo esto y empecemos a educar a nuestros hijos en otros valores.
La historia del iPhone de Miguel ilustra muy bien el delirio consumista en el que nos habíamos instalado en los últimos años. Mi hija me ha vuelto loca los dos últimos años con la cantinela de “quiero una Monster High”. Las tiene todas. No le llegan a durar ni un mes. Acaban olvidadas en cualquier cajón, desmembradas como si hubieran vivido la masacre de Texas (todas han perdido al menos un brazo). Mi hija es el exponente perfecto de que la sociedad consumista –aquella que devora productos sin llegar a disfrutar de ellos, que propugna el consumo acelerado de mercancías desechables y las relaciones de usar y tirar– tiene su futuro asegurado; porque enseñamos a los niños a ser consumistas casi desde que nacen. También les enseñamos a asociar afecto con mercancías, a identificar dinero con cariño e incluso a chantajear (mi hija no paró de darle matraca a mi madre hasta que le compró la Draculaura, y si Miguel recibió un iPhone fue, obviamente, porque lo había pedido).
Ningún regalo caro sustituye a una carencia emocional, pero una persona que no conoce el afecto real no lo sabe, porque no puede comparar. Por lo tanto, a falta de afecto, cada vez deseará más cosas materiales, y como estas jamás le proporcionarán lo que en el fondo ansía –sin saber siquiera que lo ansía–, el resultado es que cada vez deseará más en una espiral autorreferente: un iPhone 5 en lugar de un 4, unos zapatos de temporada porque los del año pasado (nuevecitos) ya se han pasado de moda, una Monster High porque las Bratz ya no se estilan.
Podríamos regalar a los niños la enseñanza de saber apreciar su suerte, de valorar el hecho de que han nacido en una parte del mundo en la que no les van a hacer trabajar o luchar como soldados a los ocho años ni les van a casar a la fuerza a los doce. Pero el mejor regalo que se puede hacer a los niños y niñas es el cariño incondicional: un bien escaso y que no se compra con dinero.
PS: Miguel perdió el iPhone en febrero
jueves, 3 de enero de 2013
ANA, A ONDE VAI O TEMPO ???
Penso que a ningures. O tempo non vai a ningures.
O TEMPO É O CADALEITO
DOS ESQUELETES DAS HORAS.
O TEMPO É O CADALEITO
DOS ESQUELETES DAS HORAS.
miércoles, 2 de enero de 2013
Encetemos o ano con xenerosidade e esperanza.
!Inda non chegaron os tempos de ceder o futuro!
Bo Aninovo!
Xermolo de vida
en mans abertas.
Nómada de soños
e futuros.
Renace cada día
ó amor compartido.
Sen dobregarse,
inmune ó desalento
desafía á inxustiza.
Abre horizontes coutados,
defendendo a inocentes
en toda a face da terra.
Ana López.
!Inda non chegaron os tempos de ceder o futuro!
Bo Aninovo!
Xermolo de vida
en mans abertas.
Nómada de soños
e futuros.
Renace cada día
ó amor compartido.
Sen dobregarse,
inmune ó desalento
desafía á inxustiza.
Abre horizontes coutados,
defendendo a inocentes
en toda a face da terra.
Ana López.
martes, 1 de enero de 2013
Empezo cun problema:
- Non desexo deixar de fumar
-Non desexo empezar a estudar inglés
- Non desexo comezar ningunha dieta de adelgazamento
- Non desexo comezar a ir a ningún ximnasio
- Non desexo volver 20 anos atrás
- Non desexo facerme ningún implante ( que non sexa dental )
-Non desexo ter máis do que necesite ......
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
