25 DE MAIO: HOMES QUE VENDEN FUME

A HOMES QE PIDEN PAN


imaxes google

POR FIN, MAFALDA PRINCESA

'Quino', el creador de Mafalda, Premio Príncipe de Asturias de Comunicación y Humanidades

Por min, Mafalda, nomeariate patroa de todas as mulleres:
Por libre, sincera, sencilla, lúcida e brillante ¡¡¡¡¡¡¡
Sonche dende fai moito, una gran admiradora túa, guapa, resalada.....

Reixas

su vista está cansa del desfile de las rejas

          Rainer María Rilke


Xa non sabe de quen é a imaxe
que o mira dende o espello.
nin de quen son os ollos entornados
que non atinan a ver toda a paisaxe.

Anda ó redor de círculos concéntricos
sen se atrever a xirar no máis pequeno.

Está ó remate dunha viaxe apresurada.

Aventaxou hai tempo sen chegar a deterse 
a estación dos adentros onde moran
os nacidos seis días antes do Nadal.

Deambula afastado da xente por andeis solitarios
cargando coa maleta dos versos en precario.

Anda perdido no xardín das prantas rubidoras
onde non chega o marmurio das ondas.

Non soubo liberar o voo como o neno a pelota,
esmoreceu no corazón o grao sementado.

Esgazou o fío das cousas importantes
o aire, a casa, a árbore que desvelan o verso
na procura da patria inexistente do Parnaso.


      Ana López.

ÁGORA -- AGORA

Renxe o mastro da noite, no tempo,
e na ribeira do silencio dorme afanosa
a muller de Seraogna. Espiga de luz,
muller de xiz, introdúcese núa
na terra que traballa, abertos os seus seios e o seu sexo.
Cheira a silva e confúndese co gran
a muller de Seraogna. Saben a vaca os seus dedos
e a leite os seus beizos que o sol mata  no centro da eira.
Sabe a tempo, a vida, a río e a soño
a muller que non sabe de contas,
que se perde na praza regateando dúas pesetas e o peso.
Sabe a sol, a uva, a resina recenden 
os seus peitos cando anceiosa e cansa me ofrece o seu corpo.

Alfonso Pexegueiro

Onte no Ágora asistimos ao recital de poesía de Alfonso Pexegueiro e a chinesa mandarina Mind.
A calidade non se discute pois Alfonso e a chinesa veñen precedidos de currículos envexables.
Bueno,  o que máis me vén chamando a min a atención que a tal despregue de exquisiteces coma as que desfilan por este ciclo, non asisten, nunca, máis ou menos, os poetas de cuño e selo de A Coruña e creo que os coñezo a todos.
Que pasa entón ? Non será un exceso de exquisitez para os mediocres ( con perdón ) que asistimos ? Será que os nosos benqueridos mestres da poesía recoñecida navegan no olimpo da grandeza e a sabiduría?
Pois non sei, só me interrogo.
Gema.

SOCOROOOOOOOOOOOOO ¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡ LEVÁRONNOS OS PEIXES..................XA ME PARECÍA A MIN QUE TANTA EUROPA.......DEMASIADO SECANO.

actualidade

O abismo branco ( unha visión do cadro " O bosque do abismo blanco " de Isabel Pintado )

Detéñome sempre ás portas do bosque
no colo dourado das mimosas;

é perigoso camiñar descalza !

O chan está estrado de toxos,
follas secas dos piñeiros,
espellos escachados,
coroas de loureiro,
as follas arrincadas dun caderno,
a cuberta mollada dun libro por abrir,
a plumaxe esgazada dun paxaro
que non puido voar...

Chaman por min a luz dun vidueiro,
as fadas que viven nos carballos,
a mazá que recolle as bagoas do salgueiro

No branco abismo da memoria
na póla do amieiro
canta o merlo.


      Ana López

17 DE MAIO E 17.000 PRIMAVERAS MÁIS NAVEGANDO EN GALEGO

Bo día das Letras Galegas a todos /as. Que a fala nos faga compaña hoxe e sempre e quen saiba cantala ! Ana.

NO EIDO DAS NOSAS VERBAS

LIBERTÁ CHAMAS NOS OLLOS TRISTES

LIBERTÁ chamas nos ollos tristes nas caras do METRO
nos que xa perderon o futuro e ganan o pan con sobresalto
na gran cidade nos tesos cumes i en todo o silencio preguntando.
Vélante os xóvenes
i os que saben da morte e xuntan inseguranza e desamparo.
Cando vexo un neno penso en ti
e si oio un bruído sin nome coido que ti chegas i acude todo o sangre.
Todo bruído sin nome é un agoiro

Uxío novo N.

BO DÍA

17 DE MAIO, DIA DAS LETRAS GALEGAS 2014: Xosé María Diaz Castro( 1914 - 1989)

Fillo de labregos naceu en Vilariño, concello de Guitiriz en 1914 e   finou en Lugo en 1989 . Aprendeu as primeiras letras na escola ,e en 1929 ingresa no seminario de Mondoñedo ainda que non chegaría a ser crego. Estuda Latin e Humanidades e máis tarde Teoloxía. No seminario confírma a súa vocación de escritor.
Foi traballar a Madrid, onde pasa moitos anos como traductor, coñecía todas as linguas europeas.
No ano 1961 ve a luz o seu único libro Nimbos.
A súa poesía recorre a paisaxe dunha maneira simbólica para introducir a realidade do país.

Quizais sexa este fermosisimo poema  o máis coñecido:


                                   PENÉLOPE


Un paso adiante, e outro atrás , Galiza,
i os teus sonos non se moven.
A espranza nos teus ollos se esperguiza
aran os bois e chove.

Un bruar de navios moi lonxanos
che estrulla o sol coma unha uva.
Pero ti envolveste en sabas de mil anos
i en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algun día
a xente que levaron, Deus é o mesmo
Suco vai e suco ven, Xesús María,!
e toda cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono
un paso adiante i outro atrás , Galiza.

Xosé María Diaz Castro.

TODA UNHA VIDA DE LETRAS GALEGAS

NA OUTRA BANDA

Na outra banda dixéreonme
os vellos vanse convertindo en arbres
vellos tamén sin follas na cara do sol
agardando sin saber o qué
mudos.

Pro súpetamente un arbre calisquer
sinte rubir dentro del a seiva dun soño
beira da morte xa pro aínda
morno como o leite da nai.

O soño vai rubindo polas veas do arbre
unha vida enteira que pasa
ate facerse paxaro nunha ponla
un paxaro que recorda canta e vaise
denantes de que todos os arbres morran.

Si eu me fago arbre vello na outra banda do río
e me toca ser o arbre que recorda e soña
ben segura podes estar de que soñarei contigo
cos teus ollos grises como a alba
e coa tua sorrisa
coa que se vestiron os beizos das roseiras
nos días máis felices

 

Álvaro Cunqueiro     - foto propia - Marcelle

POR AFECTADA, POR SOLIDARIEDADE, POR PEDIR INVESTIGACIÓN PARA ESTA ENFIRMIDADE QUE NON MATA PERO NON DEIXA VIVIR ¡¡¡¡

Quizá encontres o amor da túa vida. Triunfa, por fin. A felicidade nunha estación con vistas ao mar duns ollos negros, marróns, verdes, azuis Celta. Abrazos no cuarto da risa do pasado. Quizá encontres en calquera ceo, o ceo. E os infernos sexan alucinación. Se casualmente dás co amor, a felicidade, os abrazos, non deixes de escribirme. Comunícate comigo. Precisamos sumar ilusión esta primavera. Facérmonos adictos ás boas noticias. Desterrar o desconsolo, desengano, aflición e tormento. Encerrar a decepción. Se casualmente encontras unha voz que ilumine, e unha luz que escriba sonatas de xílgaros pía piando, e uns versos debuxados con carmín nas aristas da lúa, avísame. En ocasións penso que buscamos demasiado, corremos demasiado, que perdemos unha parte da vida na procura de soños que non chegan. Deixa de buscar, procurar, correr. Espera sen esperar nada a cambio. Entrégate. Pensa nos outros. Se casualmente tocas o sol e non queima, comparte a calor: o mundo está pasando tanto frío. Se casualmente chegas ao paraíso, guasapéame (a min, que non teño guasap). Cóntame como é o edén: crema, chocolate, algodón, licorcafé. Dime que si, que existe un lugar onde a xente non sofre padece resígnase soporta. Onde a enfermidade é mentira: falaz zozobra, angustia, temor. Onde o rancor non ten quen lle escriba. Se casualmente pensas que existen os amores eternos, confesa cómo é posible. Remíteme sinais de fume, en son de paz, e cóntame o segredo. Se casualmente tes unha destas columnas recortadas, conxúrate contra o infortunio. Se casualmente resistes, non resistas máis. Triunfa, por fin.
x. c. caneiro.

O MARMURIO DO BOSQUE de Takeshi Shikama no MAC entre o 8 de maio e o 12 de outubro: a serenidade de Oriente sobre a delicadeza artesanal do papel Gampi.

Érase unha vez un home que escoitou o latido do bosque da man da súa dona nunha casa de madeira lonxe do ruído dunha gran cidade...

Paga a pena ver a exposición .

!!!ANDANDO!!!


    Ana López.

EUROVISIÓN 2014 - MÚSICA - ESPECTÁCULO - PROVOCACIÓN ??????

Érgome hoxe co sabor da incertidume nas papilas.

Coido que a partires desta madrugada nada será igual. Conchita introduciu no espectáculo de Eurovisión un novo xénero que aínda que non fora descoñecido non estaba representado abertamente como oficial.

A min, que non me considero moi conservadora, produciume bastante desconcerto visual coordenar unha melena tan longa, cunha barba tan longa, un vestido tan longo e un pene tan curto, seica...

Será, logo, chegado o tempo do xénero andróxino xa anunciado por algúns visionarios escritores.

Eu, de momento, onde vexa unhas tetas penso que hai unha muller e onde vexa un paquete penso que hai un home e que non me toleen¡¡¡¡¡¡

 

gema 

O gato

Tensa o arco no ollo do lume
miaña ó redor da caveira do medo
agatuña polo lombo do misterio.


    Ana López.

BOA NOITE

O home serea mírame desde a profundidade dun abismo sen auga. El está alí, pousando descarado, coa expresión inmutable do que non pode ser.
Téntame para que coma a mazá que sostén entre os dedos, xa mordisqueada por algunha Eva que se extraviou nos meandros dun paraíso.
Mordela, mentres o miro e me míra o home sirena, aínda que o meu auténtico desexo é sacarlle parte do peixe a dentadas, coma se fose a froita.

Pero as escamas son duras como diamantes. Entre os meus dentes rotos vaise coando sangue e seme. Cando estou por tocar o ceo, el detenme cunha mirada oblicua.

Resignadamente sigo coa mazá, baleirándoa da pouco, como se quixese baleirar ao home serea.
Mirella S.

POR ELES. CINCO CAPULLOS SEGADOS

ONTE NA UNED, ANDRÉS TRAPIELLO. INTERESANTE, DISCUTIBLE, VARIADO, PROFUNDO, INTENSO. DEMASIADA INFORMACIÓN PARA MOITO TEMPO ( para o meu parecer e a miña resistencia que é pouca)

                  HABLA
 ¿A qué lengua se traduce la lluvia?

¿Cuántas letras forman el perfume
que la rosa destila? ¿Con qué rima

uncirías las olas de la playa?

¿Serías tú capaz de discernir

los hemistiquios en el beso último

de dos amantes, y ponerle acentos

al silencio sutil de sus pupilas?

¿Qué humana ortografía serviría

para ese ladrido que a lo lejos

se oye en plena noche o para el pulso

que late en todo astro, incluso muerto?

Dime con qué alfabeto se transcribe

el sueño de la vida,

dímelo sin palabras, que son merma,

sin rima, sin acentos, sin medida,

y luego, habla.

(Andrés Trapiello, de Habla y otros poemas, 2003).

CON ESTA IMAXE QUERO ACOMPAÑAR E COMPARTIR O POEMA DE ANA. NON SE PODE VIVIR DE COSTAS A TANTA TRAXEDIA E A IMPOTENCIA ABURA A ALMA.

Nigeria

Como poido falar do rapto da inocencia
sen que a dor me afogue
o lume me converta en cinza
e os vermes da náusea me devoren ?

Arrincarei a voz que aínda me queda
do centro do terror.

A dignidade do mundo
está en Nigeria.


             Ana López.

BOA NOITE

ÚLTIMA HORA

Parece ser que as prazas
non son para os pobres
que non teñen casa;

son unha imaxe pouco edificante
para os nenos das escolas

 a pobreza vaiche ser agora
 cousa da imaxe !


        Ana López.

Onte poñía eu esa nota de OLLO ÁS REDES por unha cousa que me sucedeu onte a min e algunha amiga máis.
Abro o correo e atópome coa petición dun terceiro que desde Holanda, seica, pide socorro por atoparse nunha situación complicada e necesita 2.000 euros para saír do apuro...........
Pónseche a cabeza en marcha a 150, chamadas, dúbidas.........
En fin, unha trampa porque España desde o Lazarillo¡¡¡¡¡
 

O ACOSO

Andaba o sol a despedir a tarde, nese hora que agarda pola noite.
Onde vivo todo da cobixo a ese instante. O silencio préndese na casa e o corpo comeza a relaxarse. Nada interrompe o sosego dos corazóns.

Por iso me asustou tanto o balbordo que chegaba da rúa e acerqueime a ventá por ver que pasaba.
O que contemplei era algo máis que unha liorta de nenos:

- Baixa maricón! - berraban.

Envalentonados e arengados por quen parecía o xefe; un rapaz que levaba na cara e nos xestos a sombra da violencia, un fato de cativos rían e berraban como tolos.

-Baixa nenaza !- repetía o pequeno matón.

Dende a ventá da casa de enfronte un neno loiro co cabelo enmarañado e os ollos vermellos de chorar tentaba manterse digno e respostáballes erguendo o dedo longo. De súpeto alguén o colleu  e pechou a fiestra. Non voltou a saír, ainda que nas escaleiras seguiron os berros e as gargalladas.

Non me puiden esquecer do neno aldraxado nin das risas de satisfacción dos acosadores.

A nenez non habita sempre o paraiso!

         Ana López.

OLLO ÁS REDES, TEN RATASSSSSSSSSSSSS

A gente pensa uma coisa,

acaba escrevendo outra

e o leitor entende uma terceira coisa...

E, enquanto se passa tudo isso,

a coisa propriamente dita,

começa a desconfiar

que não foi propriamente dita.

- Mário Quintana -

MULLERES, NAIS, FÉRTILES COMA ATERRA

UN SÓ DÍA POR TODA UNHA VIDA ??

ANDO SECANDO O CORAZÓN AO SOL DE MAIO

En maio

"A tristeza deita sangue..."

En maio os peitos da luz

amamantan os días

que medraron baixo as chuvias de abril

e os ventos de marzo.

En maio as mágoas átanse á cor das flores

e mídense en magnitudes  de transparencia.

Agora teño o corazón

enchoupado en melancolías vermellas.

Cósenme as pálpebras bágoas amarelas,

dores  azuis róenme   os adentros,

mastigo angustias alaranxadas,

supuran os labios ausencias violáceas

e soidades brancas cólanse entre os dedos.

En maio penduro os abrigos nunha percha,

gardo nunha gabeta  os xerseis do inverno.

Saco as cores do armario para adobiar as penas

e camiño polas rúas, anémica de escuridades...

A tristeza deita sangue na inercia celeste da tarde. 
                                 
                                                                                                      (Foto propia)

A mesma árbore

 A todas as árbores que se manteñen en pé




En esta aldea está la última casa,
tan sola cual la última en el mundo.

               Rainer María Rilke.



Só poido decirche
que non hai quen en ningures
que viva por tí.

Que son túas as cousas
e os afectos que tecen as horas,

que envellecerás alzando un voo
invernal e fuxidío.

A vida non ten atallos;

ainda que o aire non sexa o mesmo
sempre mecerá a mesma árbore.

          Ana López.

MAIOS - CULTO A MAIA - FECUNDA NAI TERRA - MAIOS QUE TAPOU A CRUZ

Campolongo canta o Maio

con retranca e sentimento

escoitade as nosas coplas

bicando ledas ao vento.

Cantamos na Boa Vila

Coa Lingua da nosa terra

Alí onde nós  vaiamos

Sempre imos defendela.

A educación popular

ten medidas sobranceiras

os ricos comen nos prato
  os pobres en friameiras.

                  Curso 5º de Campolongo

Animación á escritura.

DIÁLOGO A UNHA VOZ


Agardou a  que viñeran
á calor da tenrura
dun saboroso guiso de lentellas;

nunca voltaron. 

Falou coa altiveza  un antiguo diálogo:

-Como te atopas?
-Non preguntes.
- Imaxino que debe ser moi doloroso.
-Nada que non poida soportar.
-Por que estás á defensiva?
-Estou moi cansa. Voume deitar.

E a soedade deitose ao seu carón... 



      Ana López.

...............................................................Le veo arar los rastrojos,
y devorar un mendrugo,
u declarar con los ojos
que por qué es carne de yugo.

Me da su arado en el pecho,
y su vida en la garganta,
y sufro viendo el barbecho
tan grande bajo su planta.

¿Quién salvará a este chiquillo
menor que un grano de avena?
¿De dónde saldrá el martillo
verdugo de esta cadena?

Que salga del corazón
de los hombres jornaleros,
que antes de ser hombres son
y han sido niños yunteros. 
Miguel Hernández

1 MAIO

Amar es no dormir cuando en mi lecho sueñas entre mis brazos que te ciñen*

Amar es no dormir cuando en mi lecho sueñas entre mis brazos que te ciñen*

BOA NOITE

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

EL COCHECITO

¿Como te encuentras Iván ¿ pregunto su padre. No preguntes. Imagino que debe de ser muy doloroso. Nada que no pueda soportar. ¿Por qué estás a la defensiva? Estoy muy cansado. Me voy a acostar.

I

Estaban a punto de cerrar. A través de los acristalamientos la noche se aproximaba al despilfarro de neones. Como moscas, la gente abarrotaba pasillos y colas en las cajas registradoras. Se avecinaba un largo puente y las gentes, ávidas, hacían acopio de material comestible para cruzarlo, más aún, se diría, a juzgar por los atestados carritos, que no sólo pretendían cruzarlo sino instalarse para siempre en él.

Le temblaban las piernas Nunca había hecho una cosa así. No contaban las peleas con su hermano. Esto era otra cosa. Pero donde hay patrón no manda marinero.
Respiró hasta el fondo de su angustia aquel aire espeso de abundancia y casi se sintió saciado. Cerró los ojos para volver a repasar las instrucciones del ataque. Estaba listo. Una exhalación profunda y un masaje en sus piernas temblorosas, y entraría en combate.
Fijó sus ojos en el objetivo: un cochecito de bebé aparcado en la sección de pastas. El plan estaba en marcha. Todos en sus puestos. Dio un último barrido visual al supermercado. Un hormiguero en plena acción, los carritos se colmaban con manos apresuradas, faltaban pocos minutos para que los neones dieran paso a las luces de emergencia. Luego todo caería en un silencio enrejado, y las estanterías dormirían tranquilas esperando las reposiciones, los etiquetados y las nuevas manos que continuasen la rueda del consumo.
Contó hasta tres y salió en estampida de búfalo. Sólo un punto fijo. Y sus piernas desplegaron todo el poder de sus músculos, dopados de adrenalina.
Se abalanzó sobre el cochecito y golpeó la cabecita del bebé. Fue consciente de que algo
en su interior había frenado su fuerza bruta en el ataque kamikaze, pero el golpe fue suficiente como para despertar al bebé y hacerlo llorar.
El supermercado se paralizó. Todos los ojos convergieron en el cochecito. La madre había cogido al niño en brazos y lo acunaba desesperada sin dar aún crédito a lo sucedido. Del normal bullicio de un local comercial se pasó a un silencioso murmullo de misa, sólo roto por el desesperado llanto de la criatura.
Iván salió corriendo con fuego en los pies, saltando de tres en tres las escaleras de la entrada, y siguió corriendo como alma que lleva el diablo hasta el galpón en donde hacía un mes que vivía con su familia, después del desahucio. Se tiró en el camastro sin poderse quitar de encima aquel llanto infantil que le taladraba.

Sus sofocados padres llegaron media hora después, cargados de mercancía. Aquella noche, y posiblemente para una semana, habría comida.

Pero él había perdido el apetito. Se negó a cenar. Sólo quería dormir y sacar de sus oídos aquel llanto afilado que se había apuntalado en su cabeza.

II

Reclinado en el sofá, Iván miraba las cotizaciones de bolsa en la TV. Había invertido bien y las acciones estaban triplicadas. Un buen año, se dijo, mientras miraba por el rabillo del ojo a su mujer. Seguía tan enamorado como el primer día.

Ella lo sabía, por eso no entendía que su marido se negase a tener hijos. Siempre encontraba alguna excusa económica. Pero el piso ya estaba pagado. Y en el trabajo no podía irle mejor, lo habían ascendido a jefe de planta en Pediatría. Los niños lo adoraban. Así que no comprendía su rechazo a ser padre.
Él se escudaba en que no soportaría que les fuese mal y que sus hijos tuviesen que pasar penurias. Y volvía una vez más a contar su historia, cómo su familia estuvo viviendo de la caridad en un galpón húmedo durante unos años. Aquello lo había marcado a fuego.
Su mujer seguía insistiendo. Ahora su economía era buena ¿por qué seguía negándose?
Una mañana Iván se despertó con esa odiosa y repetida pregunta zumbándole en los
oídos como un abejorro a punto de picar. Este abejorro no parará jamás, pensó, mientras se desperezaba y besaba a su mujer.
Los primeros rayos de sol cayeron de lleno sobre sus cuerpos, descubriendo cualquier imperfección de la piel, las primeras arrugas, los ojos legañosos de la noche, las canas sin teñir… los cuerpos sin acicalar. Era la hora de la verdad. Una verdad sin tapujos, sin mentiras, sin máscaras. Pero adorable, auténtica, donde la imperfección es aceptada y elevada por el cariño a la perfección.

Es el momento, se dijo, de sacar este fardo que llevo dentro.

La mujer escuchó el relato de Iván con ojos muy atentos, primero, y desorbitados después. Abrió la boca de cuarta, para pasar, con gran desconcierto de su marido, a llenarla de sonoras carcajadas.
Iván no daba crédito. Él desnudando su pecado y ella tomándolo a broma. Las carcajadas le recordaron de nuevo aquel llanto del bebé en el supermercado. Risas y llantos se fundieron en uno y penetraron por sus conductos auditivos como un enjambre de abejas. Basta, por favor, basta.

Cálmate cariño, le dijo la mujer, ya ves que no me pasó nada. Aquí estoy vivita y coleando para ti. Cómo le gusta jugar al destino. Nunca te lo comenté porque casi había olvidado esa anécdota: Yo era el bebé del cochecito.

Angela Fernándes

Romance del prisionero

Que por mayo era por mayo,
cuando hace la calor,
cuando los trigos encañan
y están los campos en flor,
cuando canta la calandria
y responde el ruiseñor,
cuando los enamorados
van a servir al amor;
sino yo, triste, cuitado,
que vivo en esta prisión;
que ni sé cuando es de día
ni cuando las noches son,
sino por una avecilla
que me cantaba al albor.
Matómela un ballestero;
déle Dios mal galardón.

Anónimo

...da muller que foxe dos peitos...

Teño mentiras amarradas á traquea
por iso cuspo en intentos de anorexia.
Teño unha bala proxectada no peito
e bótasme sal na ferida aberta.
Teño medo de que non saibas coser
con teas de viúva negra o meu corpo.
Teño o embigo medrado de medo
para alugarte mellor, se vés de roxo.
Teño cogomelos do pan no útero
teño queixo con furadiños nos pulmóns
teño chícharos insomnes entre as costelas
teño un virus publicitario na autoestima
teño instintos que me psicanalizan
teño sorte... de que me teñas.

María Lado

Miñas donas, meus señores; rematou o tempo de lecer, así que tomade o último grolo do café que anda a debuxar corazóns no fondo das cuncas e! todo o mundo o PATIO! . Imos erguer un maio que chegue ata o ceo por ver se así Deus nos escoita e nos bota unha man aos humanos que andamos algo perdidiños no medio de tanto lacazán solto polos despachos. Traede cousas fermosas e palabras doces e faremos guirnaldas con elas, valen "chuches" de todas as cores, figos, roscos e flores de todas clases; margaridas, rosas, lirios...!que sei eu ! Pola miña parte levo estas cantigas para cantar ó redor do maio.

Aí vos van...

CANTIGAS DOS MAIOS


         I
Por aí vén o maio
con traxe de gala
vai bailar co sol 
á porta da casa.

        II

Deixarei abertas
portas e ventás
para que na casa
poida maio entrar.

          III

Vai nacer o maio
nos raios do sol
trae bicos e abrazos
no seu corazón.

         IV

Vou erguer o maio
ás portas do ceo
para que Deus garde
aos que ben queremos.


           Ana López.

BOA NOITE

POR QUES E COMOS

Posted on 20/04/2014  O outro día lin a receita do mestre Víctor Frankl para atopar un sentido á túa vida. Frankl foi un famoso neurólogo e psiquiatra que ademais sobreviviu a varios campos de concentración. Os seus ensinos parecéronme impresionantes. El falaba que só existían tres formas de atopar un sentido á vida e encher o baleiro existencial que ás veces nos invade?. A primeira forma para atopar ese sentido era a creación dunha obra ou un proxecto que nacese de nós mesmos? A segunda era a vivencia de valores nos que creas totalmente, en especial amar a outra persoa? E o terceiro xeito e a máis incrible era a terceira forma da que falou o Dr. Frankl para atopar sentido á vida era o  sufrimento  Pero non o sufrimento porque si, senón o sufrimento inevitable.. E nese sufrimento inevitable aparecen as oportunidades de facerlle fronte con dignidade e cun propósito? Non teño dúbidas de que este superviviente do Holocausto sabe do que fala e no seu sufrimento atopou parte da súa sabedoría e como dicía Nietzsche: Aquel que ten un por que vivir pode enfrontarse a calquera como?? ¡¡Feliz domingo cheo de moitos por qués e poucos cómos?!! Albert E.

PORQUE EL VACÍO ES LA NADA QUE AGONIZA

PORQUE EL VACÍO ES LA NADA QUE AGONIZA

 

Presencio con desgana la  realidad
no tengo idea
de cómo salir de un dentro sin mí

respiro lo que observo
pero, no logro sentirme aliviada
aunque sean brillantes los anuncios de lo vivo. 

Porque el vacío es la nada que agoniza  
mi centro
no sabe ya, qué ha de hacer...

Decidir con la cabeza baja
con  la pena ladeada
con la ternura en cuarentena

y sin un alguien a quien pedir resguardo.

Me llega un pensamiento inoportuno
de esos que taladran ojos
y desbaratan estómagos colmados

me llega abordándome una quietuz
que me parpadea
que intermitente sacude el vacío
la nada  que se abrazó a una duda.

En un antesdeayer licuado
en un lejano líquido quebrado
habré de improvisar los próximos segundos.

Begoña Leonardo

VEDE A SELFIE DO ÚLTIMO DÍA QUE SAÍMOS TOMAR CAFÉ

25 DE ABRIL

BENVIDA, ANA

A árbore calva.

Escoitamos xuntas a voz da primavera.

Camiñamos polo bosque facendo carreiros entre os croios e os garabullos que tapizaban o chan. As árbores gardaban silencio ao noso paso. De cando en vez engrúñaste para recoller unha póla ou unha folla desprendida da tarde que decorarán algún recuncho da casa.
De súpeto descubres algo que chama a túa atención:

- Mira avoa, unha árbore calva !

Dame mágoa explicarche que a árbore está a piques de transpasar a corrente da vida e non digo nada. Non quero que te poñas triste. Achégaste a acariciala, é costume teu agarimar as árbores, máis esta vez o aceno ten unha emoción especial. Pode que intuíras algo...

Entre brincos e risas regresamos ao fogar por pasadizos de plenitude, sentindo a vida coarse polos vértices da luz,

e entoamos unha cantiga como se fose a primeira música que ouvise a terra.


        Ana López.

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

-Como te atopas? -Non preguntes. -Imaxino que debe de ser moi doloroso. -Nada que non poida soportar. -Por que estas á defensiva? -Estou moi cansa. Voume deitar un pouco......

ANIMACIÓN Á ESCRITURA

 A POTA DA AVOA LISA

 

Os tempos foron virando hostiles. Crise económica, política, fraude, maiores desafiuciados, xoves

sen futuro, frustración, desesperanza, insomnio......

Cavilaba Bieito, deitado, mirando as manchas do teito. Xa non soñaba, cavilaba.

Facía case un mes que rematara o último contrato de dúas semanas.

Recorría teimudo unha e outra vez as diferentes posibilidades de buscar solucións para as súas mans baleiras e inútiles.

Cos pais disimulaba a angustia súa para non agrandar a deles que tamén a mastigaban facendo coma que non.

Unha das tantas noites en branco, deulle por subir ao faiado coma cando era cativo e o castigaban, alí sempre atopaba acougo se non era cunha cousa era con outra. A verdade que aquilo era a cova de Alí Babá. Gardaba tesouros ocultos, lembranzas esquecidas, trastos trasnoitados e inservibles pero cargados de melancolía. Libros de todo tipo, desde os que usaran seus pais nos estudos aos del, pasando polos que estaban metidos en baúles traídos da Habana polo bisavó e os tíos avós que foran aló en tempos de sequía coma os de agora.

Pasóuselle a noite sen se decatar , a remexer en todo, e coas primeiras luces da alba, tiña a carón del unha pila de enseres rescatados. Non sabía para que lle valería todo aquel refugallo.

De primeiro escolleu un libro de tapas duras moi desgastadas polo uso de non sabía que mans, pero que gardaba pegadas de memorias antergas e como calor de vidas pasadas. El percibíao.

Pechouse co botín no seu cuarto e tal como presentira non era un libro calqera aquel.

Falaba de modos de vivir pasados de moda, estados de ánimo que agora todos persiguen pero ninguén disfruta, da harmonía coa natureza o disfrute coa choiva ........ Estaba entregado ao descubrimento dunha evidencia que a xente esquecera.

A el nas escolas e facultadas e nos ámbitos que o rodeaban, do que lle falaran fora do xeito de trunfar axiña, axiña, axiña ...... do éxito, dos cartos, de praceres rápido, aquieagoraxa, decalquerameneira, acalqueraprecio, coma todo. Alcolpolvoporro. Bayts, chips, conectividades..........

A seus pais díxolles que estaba facendo un curso online moi interesante, dado ao tempo que botaba pechado no cuarto, algunha esplicación debía darlles.

Lembrou a súa avoa e os días que o levaba con ela, comían mazás con queixo, andaban de vagar por prados e outeiros que ela coñecía coma a palma da man por ter feito o mesmo con súa nai. Ensináballe o nome das plantas e como ulían. Voltaban ao noitecer con sacos de herbas e flores que a avoa escollía coma se foran alfaias porque de alí sacaba ela co seu saber, remedios para case todo.

Como andaba metido nun choio, seica, alugou un apartamento pequerrecho . Alí só sen case comer nin durmir, matinou, ensaio, experimentou , fracasou, repetiu, repetiu, estudou, ensaiou......

Pero non tardou moito en abrirse un localiño novo na esquina da praza que deran en chamar “Dos Parados” cun letreiro que rezaba............VOLVER A SOÑAR.

Ao comezo a xente só asexaba escéptica dende fóra e percibían aromas descoñecidos e deliciosos. Visitábano amigos e coñecidos pero non preguntaban demasiado. No que non coñeces non te metas.
 

O primeiro en entrar foi un parado desesperado e ousado. Mercou o frasquiño de cor violeta que lle recomendou Bieito. Encargoulle que lera con atención a lenda que penduraba do frasco .

Así comezou a correr de boca en boca a marabillosa experiencia de volver a durmir e soñar. SOÑAR. E como se soñas con forza e persigues con tenacidade os soños, seica, se poden

cumprir....... Bieito foi un alivio para moitos veciños que lograron dar un gran xiro ás súas pequenas vidas.

En agradecemento agora a praza chámase PRACIÑA DOS SOÑOS.

gema, 19-04-14

prega a autora as posibles lectoras desta historia, de realismo máxico, teñan a ben correxir elas mesmas, os erros que tiver, porque a min xa me doen os ollos de repasar.