miércoles, 6 de marzo de 2013




Pepe Mujica y “la felicidad”

LA VIDA EN CUOTAS…

"Mis compañeros trabajadores lucharon mucho por las ocho horas de trabajo. Ahora están consiguiendo seis horas. Pero el que consigue seis horas se consigue dos trabajos y por lo tanto trabaja más que antes. ¿Por qué? Porque tienen que pagar una cantidad de cuotas. La motito que compró. El autito que compró. Y pague cuotas y pague cuotas. Y cuando se quiere acordar es un viejo reumático como yo y se le fue la vida. Uno se hace estas preguntas: ¿ese es el destino de la vida humana? Estas cosas son muy elementales. El desarrollo no puede ser en contra de la felicidad, tiene que ser a favor de la felicidad humana, del amor, de las relaciones humanas, de cuidar a los hijos, de tener amigos, de tener lo elemental. Precisamente porque eso es el tesoro más importante que se tiene. Cuando luchamos por el medio ambiente, el primer elemento del medio ambiente se llama la felicidad humana".
google

QUE MARABILLA ¡¡¡¡¡¡¡¡¡


Enrique Mújica: es Presidente de Uruguay,una excelente persona. 
( Di o comentarista) Lo conozco personalmente es muy sencillo,toma café por las mañanas rodeado de su gente sin seguridad.


google
266

Animación á escritura

                                                  O ANEL

Entramos no mundo con dous legados que se abrirán paso ao longo da nosa historia: un anel e unha caixiña de maxia gardada no corazón.
Neses dous obxetos agochados detrás do telón da cotidianidade, están simbolizadas as grandes cuestións que se debaten ao longo do percorrido ata pechar o círculo; a loita dos contrarios e a eleccións das prioridades que ocuparan o noso tempo e os nosos sentimentos todo o camiño.
Pero será o amor a chave que abra o candado da caixiña da maxia, e de sentido a ese traxecto circular do reloxio dos días.
O amor desata a forza dos sentimentos que nos liberan da esclavitude do desalento, precisamos del para encher de plenitude os nosos pasos:
o anel é a vida,
o amor a maxia.


Ana López.

lunes, 4 de marzo de 2013

Xuraria que habia un poema fermosisimo de Conchi, con comentario e todo ,debe ser cousa de meigas...

GRÁNDOLA VILA MORENA

Grándola vila morena
terra da fraternidade
o povo é quem máis ordena
dentro de ti a cidade.

Dentro de ti a cidade
o povo é quen máis ordena
terra da fraternidade
Grándola vila morena.

En cada esquina un amigo
en cada rostro igualdade
Grándola vila morena
terra da fraternidade.

Terra da fraternidade
Grándola vila morena
en cada rostro igualdade
o povo e quem máis ordena.

Á sombra dunha azunheira
que ja näo sabía a idade
jurei ter por compañeira
Grándola a tua vontade.

Á sombra dunha azuhneira
que ja näo sabia a idade.

                     ZECA AFONSO

A letra e fermosa pero o que poida que a cante!

PARTE MÉDICO(por non ser menos...)

A doente está en fase de superación deste desafinado,desagradable, áspero e rudo concerto de toses e expectoracións febriles con que se manifestaba o seu aparato respiratorio inflamado polas broncas correntes exteriores.

Coida que poida cumprir coa súa axenda en poucos días, entre tanto queda suspendida a súa asistencia,o contrato dunha dobre non foi posible por motivos da crise.

O equipo médico reunido de urxencia na sala de plenos(cociña)advirte:
Que debido a cantidade de aire frío e contaminado que se cola polo televexo, aconsella poñer broqueles nas tráqueas mentres exista o risco de contraer bronquitis.

Sen asinar(Só é unha fotocopia, non ten valor facultativo)

Señor...Señor....

O OLLO QUE TODO O VE

NON O VÍA VIR?
HAI QUE MELLORAR OS SISTEMAS DE VIXIANCIA...

O MANTEL

Ó sacar o mantel
descubriu que a vella mesa de madeira
tiña un alma de cartón.

E iso...

que máis da!

                  Ana López.

viernes, 1 de marzo de 2013

ESPECIAL PARA ANA

google
REMEDIO CASEIRO PARA O GRIPE

ULTIMAS NOTICIAS

....... E AGORA SEICA CHATEA CON SAN PEDRO.


Revelación...



Viñeta de Alfons López  en Público

SEN RETORNO

  ( antipostmodernidade)


Sen boleto de regreso

navego no alto mar,

na melena levo o vento

e nas mans levo un cantar.

No horizonte redondo

o sol vaise descansar

na cama branda de escumas

en ondas cheas de sal.

Sairei a navegar

cunha bandeira sen cores,

sei que Itaca está dentro

mais eu co mar teño amores….

gema, 10 – 11 - 10