PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
jueves, 12 de septiembre de 2013
MIL FOLIOS BRANCOS ( se coñece que o folio escrito arrincoumo a nordesía)
Merco mil folios brancos
para debuxar neles
quince mil versos
arrincados ao silencio.
Arrincados á caixa das lembranzas
ás esbrancuxadas ondas da memoria
en insomnios estériles.
Arrincados ás nocturnas notas
dun incansable grilo
que canta a súa soedade
a todos os ventos.
Versos de palabras fuxidías
que a penas se deteñen un intre
e voan coma bolboretas
aos brazos do sol.
Quincemil versos
que arrincarei dun corazón
aterecido polo frío da indiferencia
ou ardente de paixón.
gema
Sempre nacerá un día de glicinias...
un anaco de lúa
na cadeira do ceo
no horizonte
catro luces esmorecen
o día espertou
nun leito de glicinias
na marxe invisible
do tempo.
Ana López.
na cadeira do ceo
no horizonte
catro luces esmorecen
o día espertou
nun leito de glicinias
na marxe invisible
do tempo.
Ana López.
miércoles, 11 de septiembre de 2013
A tenrura
| "...e buscaba poemas no fondo dos vasos" |
Que fixemos con ela. Cada vez que disparamos contra a tenrura, queimamos o horizonte, ou sexa, o que quede por vivir. Dinamita cando non queda tenrura. Gas. Mísil. Cada vez que o mundo está en conflito (ese eufemismo que oculta a palabra odio) eu pregúntome onde quedou a tenrura. Pasamos media vida procurando unha pel suave que toque, piano, as teclas que trenzan o interior. Coñezo a tenrura. Vivín sen ela algunha vez. Extravíabame sonámbulo e buscaba poemas no fondo dos vasos. Algunha vez encontreinos. Non sempre. Outras veces perdíame nos acentos do mencer e tirábame a un precipicio (quen non cae nos abismos nunca gozará as alturas). Coleccionei precipicios como cromos de futbolistas, de neno, cando a felicidade non era unha pregunta. Por todo isto, por tantos precipicios, teño autoridade para falar da tenrura. No castelo de Monterrei vin como chegaba de noite, camiño a ningunha parte, cabalgando sobre o lombo dun cabalo sen nome. Abrazoume moitas veces. Por ela estou vivo. Recordo aquelas noites e recordo tamén a tenrura. En realidade nada me define (nos define) máis que a tenrura. Non coñezo ningún canalla que fale da tenrura ou que a practique. Nos noticiarios estes días non habita a tenrura. En Siria está pisoteada. Un procura perlas de afecto entre tanto espanto e queda perdido nun verso, pouso de café, contemplando o invisible: o tempo, ou a esperanza. Os que negan a esperanza están negándonos a tenrura. Quero dicir que sen tenrura un non pode vivir. Un futuro sen futuro. Cada vez que penso neste mundo de mentira (o Nobel da Paz guerreando) sei que só nos queda a tenrura.
Publicado por X. Carlos Caneiro na Voz de Galicia. (Foto propia)
A Gema, para que nunca deixe de cantar
Contigo levas
mil folios en branco
e quince mil cantos.
Mil caixiñas de música
para mecer as noites de insomnio
A mirada lonxe
para ver as bolboretas
no colo do sol.
E a forza do canto
no teu corazón.
Ana López.
mil folios en branco
e quince mil cantos.
Mil caixiñas de música
para mecer as noites de insomnio
A mirada lonxe
para ver as bolboretas
no colo do sol.
E a forza do canto
no teu corazón.
Ana López.
ISTO SI É SER UN CAMPEÓN, ISTO SI É MARCA ESPAÑA, ISTO SI É UN EXEMPLO
Póñenlle ao chaval un avión privado para que chegue máis descansado ao próximo partido e di que non, que viaxa en línea regular, que o pais non está para gastar cartos ,,,,
Alguén tomará exemplo ?

Alguén tomará exemplo ?
Te recuerdo Amanda
Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica donde trabajaba Manuel.
La sonrisa ancha, la lluvia en el pelo,
no importaba nada
ibas a encontrarte con el
Son cinco minutos
la vida es eterna en cinco minutos
Suenan las sirenas
la vuelta al trabajo
y tu caminando lo ilumunas todo
los cinco minutos
te hacen florecer.
Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica
donde trabajaba Manuel
La sonrisa ancha
la lluvia en el pelo
no importaba nada
ibas a encontrarte con el
que partio a la sierra
y encinco minutos
quedó destrozado
Suenan las sirenas
la vuelta al trabajo
muchos no volvieron
tampoco Manuel.
Unha lembranza para o autor desta fermosisima canción; Victor Jara; que morreu en Chile victima do golpe de Pinichet o 11 de setembro do ano 1973.
O seu canto e a súa testemuña siguen vivos.
la calle mojada
corriendo a la fábrica donde trabajaba Manuel.
La sonrisa ancha, la lluvia en el pelo,
no importaba nada
ibas a encontrarte con el
Son cinco minutos
la vida es eterna en cinco minutos
Suenan las sirenas
la vuelta al trabajo
y tu caminando lo ilumunas todo
los cinco minutos
te hacen florecer.
Te recuerdo Amanda
la calle mojada
corriendo a la fábrica
donde trabajaba Manuel
La sonrisa ancha
la lluvia en el pelo
no importaba nada
ibas a encontrarte con el
que partio a la sierra
y encinco minutos
quedó destrozado
Suenan las sirenas
la vuelta al trabajo
muchos no volvieron
tampoco Manuel.
Unha lembranza para o autor desta fermosisima canción; Victor Jara; que morreu en Chile victima do golpe de Pinichet o 11 de setembro do ano 1973.
O seu canto e a súa testemuña siguen vivos.
martes, 10 de septiembre de 2013
lunes, 9 de septiembre de 2013
ESCRITORES E GATOS: UNHA ALIANZA DE SERES LIBRES
Hemingway and his cat (Fotos tomadas de la página web el ortiba.org)
J. Cortázar
María Elena Walsh
INSPIRAR E EXPIRAR
08/09/2013 . E xa se acaba o verán, nótase polo ambiente, pálpase no carácter da xente? Esta semana xa escoitei máis de vinte veces a curiosa frase: Xa volveron todos. E ese todos engloba a coñecidos e descoñecidos. Sempre me gustou a utilización da palabra todos. Recordas cando eras pequeno e desexabas ir a un sitio e non che deixaban? É nese instante cando utilizabas aqueloutra curiosa frase: Pero se van todos?? Supoño que todos formamos parte dese todos? nalgún instante e quizá aqueles todos que ían a tantos os lugares cando eramos pequenos son os mesmos que agora volven. Pero non é diso do que vos quero falar senón dun pequeno truco para superar esta volta de verán Trátase de coller aire , volvendo ao truco para superar esta semana de volta Recordo que no hospital coñecín unha muller de 80 anos que nestas épocas sempre me dicía que había que inspirar cheiros de verán, todos os que puideses e conservalos. Para poder despois expirarlos no inverno cando as cousas non fosen tan ben. E deste xeito o recordo e a fragrancia do verán perduraría en ti durante todo o inverno. Eu créoo ¡Así que inspiremos forte e feliz semana!
A. Espinosa
|
MENCER ( 2)
dende a cama
pendurado da néboa
o día por abrir
no ollo da ventá
a chamada do mencer
contraluz
caendo
polo lombo
dun libro
empapado
de soños
que medra
folla
a folla...
Ana López.
pendurado da néboa
o día por abrir
no ollo da ventá
a chamada do mencer
contraluz
caendo
polo lombo
dun libro
empapado
de soños
que medra
folla
a folla...
Ana López.
domingo, 8 de septiembre de 2013
EL MAL
Mientras los escupitajos rojos de la metralla
silban todo el día en el infinito del cielo azul;
mientras escarlatas o verdes, junto al rey burlón
se desploman en masa los batallones bajo el fuego;
mientras una espantosa locura machaca
y hace de cien millares de hombres una pila humeante
—¡pobres muertos!, en el verano, en la yerba, en tu alegría,
¡oh Naturaleza!, tú que hiciste a estos hombres santamente—,
hay un Dios que se ríe de las telas adamascadas
de los altares, del incienso, de los grandes cálices de oro;
un Dios que con el balanceo de los hosannas se duerme
y sólo se despierta cuando algunas madres, recogidas
en su angustia y llorando bajo su vieja toca negra,
le dan una perra gorda liada en su pañuelo.
ARTHUR RIMBAUD (1854-1891). Trad. de Juan Abeleira.

CAMPAMENTO
as escavadoras
removen en algures
un campamento de refuxiados
hai que esmagar os cimentos
non hai campo nin lameira
onde o terror non penetre
grandes trombas de auga
contra o berro axeonllado
o ollo dunha cámara
recolle o instante
preto
as ambulancias
curan as feridas abertas
da esperanza
Ana López
removen en algures
un campamento de refuxiados
hai que esmagar os cimentos
non hai campo nin lameira
onde o terror non penetre
grandes trombas de auga
contra o berro axeonllado
o ollo dunha cámara
recolle o instante
preto
as ambulancias
curan as feridas abertas
da esperanza
Ana López
viernes, 6 de septiembre de 2013
A poco andar viene la polilla
se introduce en mi paladar
entonces
las palabras se deshacen
son esqueletos de ideas
mil oportunidades hueras
cero alimento del alma
la calma no reconoce su huella
y la marea de lo oscuro avanza
mi lengua se contrae en el vacío
soy un río de nocturnidades inventadas
héroe del callejón olvidado
lodo de mi pasado en este pantano de marañas.
Lichazul © Elisa
se introduce en mi paladar
entonces
las palabras se deshacen
son esqueletos de ideas
mil oportunidades hueras
cero alimento del alma
la calma no reconoce su huella
y la marea de lo oscuro avanza
mi lengua se contrae en el vacío
soy un río de nocturnidades inventadas
héroe del callejón olvidado
lodo de mi pasado en este pantano de marañas.
Lichazul © Elisa
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


imaxe internet