Os reiseñores non viven no bosque,
non buscan gallas para facer niños,
nin elevan o canto sobre cumes azuis,
nin buscan abrigo na ramaxe.
Habitan nos suburbios, en casas de ladrillo,
erguen a súa melodía monocorde na friaxe do asfalto,
levan o soño do amor no corazón,
e anuncian, como sempre, a primavera.
O seu canto é un mencer preñado de luz
nas fráxiles follas do futuro.
Creron as cancións de vellos reiseñores
escritas en partituras de promesas,
hoxe cinza atrapadas na espesura dun mal soño.
Deixádeos cantar;
escoitade esa estrofa entumecida de medo
por onde brota a fonte da esperanza.
Deixádeos voar;
presos, afogan o seu canto para sempre,
voarán coas ás caídas, escondidos no silenzo.
Trabucáronse;
saíron có sol da invernía pensando que era primavera,
e caeron abatidos na rúa das estrelas.
Os que por alí pasaban recolleron, nun xesto solidario,
o canto.
Ana López.
PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
sábado, 17 de noviembre de 2012
martes, 13 de noviembre de 2012
OUTRO PRESTIGE
Os listos dixeron que non pasaba nada
cando as redes se fundían no chapapote
e os peixes morrían.
Non dicían a verdade,
agora tampouco.
Ana López.
Foto:Fernando Barbeyto.
cando as redes se fundían no chapapote
e os peixes morrían.
Non dicían a verdade,
agora tampouco.
Ana López.
Foto:Fernando Barbeyto.
lunes, 12 de noviembre de 2012
DIÓGENA
Non sei o tempo que levaba andando, nin cantos camiños percorridos.Á luz do día, na almofada da noite,pola sombra da lúa...
Anda que te anda,mira que te mira polo ollo do día.
Fixen pasadizos nas lapelas do tempo buscando respostas que eu mesma tiña.
!Fai falla ser parva!
Bateu en min como unha bala perdida.
A tolemia non pode ser entendida,
!non leva prospecto de información!
Ana López.
Anda que te anda,mira que te mira polo ollo do día.
Fixen pasadizos nas lapelas do tempo buscando respostas que eu mesma tiña.
!Fai falla ser parva!
Bateu en min como unha bala perdida.
A tolemia non pode ser entendida,
!non leva prospecto de información!
Ana López.
ANIMACIÓN Á LECTURA
................. SEMPRE VOLVEN.
Adiviña o que é:
precursora de internet,
no bico leva un olivo
e unha mensaxe no pé.
Adiviña o que é:
precursora de internet,
no bico leva un olivo
e unha mensaxe no pé.
O CORAZÓN DA ÁRBORE
"Poder caminar sin engañar al pájaro, del corazón al árbol..."
René Char.
Ter a terra por destino;
camiñar sen rendirse por un mundo imposible.
Remendar as saias do futuro cunha luz sen límites,
ver nacer as estrelas nas fontes da noite,
esquivar lóstregos de horizontes de ferro.
Falar na linguaxe dos paxaros
ao corazón da árbore.
Ana López.
domingo, 11 de noviembre de 2012
GROSOS E GRATIS BICOS PARA TODOS
Que mellor para unha mañá de domingo ¡¡¡¡¡¡ Bicos gordos e redondos ... É unha propaganda de
A Opinión pero eu opino que usalos de valde. Agasallo para todos os que entren.
sábado, 10 de noviembre de 2012
PENSÁNDOO BEN
La huida
Tal y como está España estoy por huir, pero he cogido un
mapa mundi y no me decido a donde.
Si me voy a Alemania me van a hacer trabajar
más y me van a despedir con poca indemnización.
Si me voy a EEUU, me pueden despedir sin
pagarme nada y además solo tendré una semana de vacaciones al año.
No me quiero ir a Inglaterra mientras no
nos
devuelvan Gibraltar y he pensado en Francia, pero me he dado cuenta que está
llena de franceses.
El resto lo he tenido que descartar por la
fuerza de la gravedad.
Si me voy al sur, la situación no ha
empeorado, porque no puede ser peor.
En el norte de África no hay paro, porque no
hay trabajo y en el único país estable Marruecos, no hay ni carreteras ni
hospitales.
Más al sur solamente se puede ir a trabajar
a una ONG o a cazar elefantes.
Si me decanto por el oeste, o me expropian
como en Argentina o me secuestran como en México.
En Rusia me tengo que hacer mafioso. ¡Qué
pereza!.
En China no puedo abandonar mi puesto de
trabajo ni para dormir, porque me lo quitan.
En la India tengo que hacer mis necesidades en el mismo río en el que me lavo
la cara.
Y en los demás países que estoy viendo en el
mapa hay tanta miseria, tanta injusticia y tanto desorden que me dan
pena.
Al final aun queriendo huir, la realidad me
lo impide. Quiero que mis hijos vayan a una universidad aunque sea pagando un
poco más.
Si me da un infarto, quiero que me lleven en
ambulancia a un buen hospital aunque tenga que pagar 10 euros por la receta y
si no tengo dinero para poner gasolina, que haya autobuses, metro o incluso
AVE, para visitar a mi familia o para irme a la playa.
Quiero comer de vez en cuando jamón, cocinar
con aceite de oliva y reírme un poco, aunque no sea como antes.
La verdad, mirando detenidamente el mapa he
decidido quedarme en España?
Autor descoñecido,
viernes, 9 de noviembre de 2012
DESHAUCIOS
Milleiros de familias arrastradas das súas casas;
des-abastecidas,
des-abrigadas,
des-ocupadas,
des-asistidas,
des-pedidas,
des-concertadas.
Milleiros de vidas des-tragadas;
des-asosegadas,
des-alentadas,
des-corazonadas,
des-acretitadas,
des-airadas.
Milleiros de bagoas polos
des-afectos,
des-creídos,
des-acertos,
des-axustes,
des-aprensivos,
des-almados.
As des-grazas acumúlanse nas portas,
a xustiza des-cansa en palabras de pedra.
Des-arraigados non serán ninguén á intemperie,
só un des-afío na noite.
Fóra, sigue o berro da esperanza
e os versos inútiles nos muros.
Ana Lopez
CAVILACIÓNS
Todos
estes días veuse falando do caso Madrid Arena, e non me extraña,
analizáronse as responsabilidades dos políticos, das autoridades,
dos organizadores ........ e non me extraña, o caso é moi, moi
triste, nin que dicir ten.
Pero
a min fáltame algo: non oín en ningures mencionar a
responsabilidade que corresponde aos pais, primeiros
formadores, escola, medios de comunicación e propios
interesados.
Aquí
todos estamos pringados porque a nosa xuventude é o resultado dun
parto multidisciplinar e os resultados son moi preocupantes.
Oín
como algúns destes mozos declaraban que con 5 entradas pasaran 8 (
fraude ), como outros afirmaban que de mil asistentes 999 estaban
bebidos ou fumados, ou as dúas cousas, asaltantes embotellonados....
Son maiores de idade para todo (ou finxiron selo ), e logo a súa
responsabilidade, onde está ? Poderíanse facer asembleas de pais,
de ensinantes, de mozos, de medios de comunicación ...... en prazas
públicas e buscar alternativas a situacións tan penosas.
Non
oín falar de nada diso e penso que máis ben é a raíz da cousa.
Máis........,
música agresiva, estética agresiva, luces agresivas, alcol, armas
..... Onde está o extraordinario?
Gema,
09-11-12
jueves, 8 de noviembre de 2012
miércoles, 7 de noviembre de 2012
ANIMACIÓN Á ESCRITURA
A CULPA FOI DE NOÉ
Efectivamente, no caso da miña familia a culpa non foi do "cha, cha, cha", a culpa tívoa Noé´
A nosa historia comenzou cando un home algo chiflado que se chamaba Noé, deuselle por facer de visionario.
Os homes do tempo, que naquela época se chamaban profetas, anunciaron unha tormenta de "caravillo" e ao noso homiño non se lle ocurriu nada mellor que construir unha barca grandísima onde meteu unha parella de cada especie, a propia tamén.
Alí estivo unha tempada ata que as relacións se empezaron a deteriorar moito, entón pensou en mandar a alguén fóra para que, entre outras cousas, comprobase o estado das súas terras! caridade a xusta!E a quen se lle ocurriu mandar? a unha antepasada miña co perigo que supuña enviar a unha pomba no medio dunha tormenta con pouca luz, é sabido que nós nos orientamos polo sol.!canalla! como se non soupese que "nunca choveu que non escampase"
Pero unha misión biblica era unha misión bíblica.
Como puido!miña pobre! volveu á barca, e traía no pico unha ramiña que resultou ser de olivo.Dende entón pasou á historia como que levou a Paz.!Xa vés ti!
E aquí chegamos,dende entón de xeración en xeración, as pombas da miña familia voamos dun lugar a outro polo mundo para poñer paz nos homes, sen resultado ningún;de norte a sur, de este a oeste ,.sen ninguén que nos acolla, sen ter nada de noso,nin en propidade nin en aluguer ; non hai sitio para nós.
Xogámonos a vida todos os días porque agora non nos cae auga a chuzos senón balas, misiles, granadas, e sen por un casual se che ocurre descansar no chan podes atoparte cunha mina persoal.Na última misión unha bala levoume todas as plumas do cú e a miña imaxe de seriedade e rigor resentiuse moito, agora parezo un chiste e os poderosos riense de min !normal
Agora estou nuha praciña dunha cidade galega,confúndome coas outras pombas que se afanan por comer pedaciños de patacas fritidas que lles dá unha nena.Parece que están tranquilas, non sei...
Estou pensando en dimitir.
Ana López
lunes, 5 de noviembre de 2012
domingo, 4 de noviembre de 2012
UNA VIDA BARATA
Me acuesto tarde, no siempre me levanto, llevo una vida barata, no llego al 30% del día despierta….
Lo reconozco. Paso los días entre
algodones. Agustito, calentita. Ni preocupaciones, ni compromisos ni
obligaciones. Es la vida que me gusta. Es la vida que deseo. Es la
vida que me permiten vivir.Me acuesto tarde, no siempre me levanto, llevo una vida barata, no llego al 30% del día despierta….
Como dicen hoy, una ni-ni, que ni estudia ni trabaja, y nadie me pide explicaciones.
En mi casa soy la reina, no tengo hermanos y todos los mimos son para mí. Con sólo una mirada consigo lo que quiero. Así que puede decirse que soy feliz.
Nadie me exige correspondencia ni de cariño ni de trabajo, soy yo la que demanda y la que da sólo lo que le apetece.
Y como soy muy independiente, en mi casa me dejan a mi aire. Sólo esperan que ese aire sea algo favorable hacia ellos de vez en cuando.
Así que con mi aire voy y vengo a mi voluntad y apetencia. Si quiero portarme me porto, si no pues paso de todo y de todos y me quedo en cama todo el día, o me largo de juerga.
Hablando de juerga, lo único que les sienta mal en casa es que salga de noche. Pero yo, ni caso.
Para mí la noche es mágica, la luna es como un imán que me atrae. De día prefiero dormir, pero por la noche se me activan todas mis vitalidades. Es entonces cuando desaparezco y no regreso hasta el amanecer.
Se que en casa se preocupan, temen que
me pase algo, pero a mí me da igual. No es que salga todas las
noches, pero sí que para mí es una necesidad el trasnochar y
pasarlo bien con los colegas de la pandilla.
Sobre todo con mi nuevo vecino Pancho.
Sobre todo en la parte de atrás del coche de su familia. Una
tapicería de cuero negro muy confortable.Llevo unos días como pesada, tengo más apetito del habitual y más ganas todavía de dormir. En mi casa me miman cada vez más, no les importa mi nuevo estado, es más están felices con mi embarazo.
Mi barriga casi roza el suelo y mis tetillas están hinchadas. Espero que esta vez mis cachorritos se logren todos y no como la última vez, que perdí dos.
Es lo que tiene el ser una gata, me acuesto tarde, no siempre me levanto, llevo una vida barata.
Angela Fernández
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
