jueves, 22 de diciembre de 2011

miércoles, 21 de diciembre de 2011

COMO QUEDA HOXE O PATIO


BOAS VACACIÓNS
Veña rapaces ao ataque: Acabar cos nervios dos papás que xa acabastes cos dos mestres, veña, atacar aos avós que sempre vos dan o que queredes e son un refuxio seguro, agarrade a consola ata terdes os ollos coma puños que así non incordiades a ninguén, a escribir unha carta aos Reis aínda que xa o sabedes, para pedir algúnha outra novidade electrónica ou mesmo armar unha perrencha diante do escaparate correspondente porque a queredes agora, agora mesmo.
Sodes os reis: TODO - AQUÍ - AGORA.
gema, 21-12-11






















DESPERTADOR DE CONCIENCIAS

Cuerpo del mensaje

Multitudes sin habla
testigos sin smoking
vagabundos sin ficha
ya no buscan empleo
ni corbata
ni nómina
y ahora piden borrachos en la boca del Metro.
Son mensajes de humo en prisiones al aire
a la espera del cómic
que despierte conciencias.



Onte Juan José Millás pedia no seu artigo "poemas cabreados". Este é un.Quizais rompa co que entendemos por "espiritu navideño" pero merecen unha lembranza cando menos.
Ana López
--

martes, 20 de diciembre de 2011

QUERO DICIR

"La paloma de la paz" - 1949 - Litografía

AIRE DE MEDO

Pide Millás urxente catro versos cabreados.
Tal vez non estea a altura das espectativas pero eu si que teño eses versos cabreados, gardados ata agora na contratapa dun caderno:


Cabalos negros gallopan
e acenden cos cascos
o aire do medo.
Ole sangue de bandeiras totalitarias.
Apáganse inocentes miradas negras
baixo as palmas de brancas mans .
Puños de metal pechan bocas famentas.
Mans baleiras
e pés nus arrástranse no po seco do camiño.
Caballo de carreras
Ulo o deus do maná?
Ulo se multiplican os pans e os peixes?
Ulo a arca de Noé para recoller os náufragos?
gema, 20- 12- 12

CUATRO VERSOS URGENTES ( Juan J. Millás)

! Xa sei que é tempo de Nadal, pero a realidade é a que é.(Con perdón)


" Uno debería tener la tranquilidad de que va a la librería y reclama el libro de poemas que reclama esta época...porque nos hace más falta que el aire un poeta cabreado que cuente lo que está sucediendo como lo cuentan los poetas...que les eche a la cara un romance, una elegía, una lira, una sátira...La cuestión es que desde la poesía, si la fábrica aun continua abierta, se expidan poemas aclaratorios sobre la deuda pública, que es lo que estamos esperando los obreros que no somos poetas , ni siquiera obreros"
                                                                                            Ana López

domingo, 18 de diciembre de 2011

FEIRA DO CAPÓN EN VILALBA hoxe - 18-12 - 11

google

MINI

Ponme triste
ter que ser feliz
por decreto.
gema, 18-12-11


ROSQUIÑAS DOADIÑAS PARA UN DOMINGO

<>  <><>   <><>  <><>  <> <>   <><>  <><> <>
       Ingredientes:    
  • 1 huevo,
  • 3 cucharadas de aceite,
  • 150 gr. de azúcar,
  • 500 gr. de harina,
  • 1 cucharadita de levadura,
  • 1 copita de anís,
  • ralladura de limón.
Preparacion: Se bate bien el huevo, se le agrega el azúcar y, a continuación el aceite, el anís y la ralladura de limón. Se va incorporando poco a poco la harina, en la que se habrá mezclado la levadura, y se amasa bien hasta que forme una masa como la del pan ( será preferible no emplear de una vez toda la harina. Si se ve que queda blanda la masa se echa el resto). Cuando la masa esté fría se van haciendo las rosquillas y se fríen en aceite bien caliente.
 
Alimentos/Rosquillas/Rosquillas-03.gif

BOAS FESTAS

sábado, 17 de diciembre de 2011

CON UN SOMBREIRO DE PALLA

Imagen del tradicional pesebre monumental de arena que se realiza ya en su duodécima edición en la playa de La Pineda de Vila-Seca. Se podrá ver hasta el próximo 9 de enero, día en que será destruido, habiendo empleado los ocho artistas participantes 600 toneladas de arena. El conjunto mide 20 metros de largo y tres de alto. EFE
Imagen del tradicional pesebre monumental de arena que se realiza ya en su duodécima edición en la playa de La Pineda de Vila-Seca. Se podrá ver hasta el próximo 9 de enero, día en que será destruido,Menos mal que foi en Vila-Seca porque
aquí a choiva .......

viernes, 16 de diciembre de 2011

TEMPORAL

Anda o tempo a descoser o día.
Peta a choiva nos cristais,
o vento zorrega nas árbores.


As nubes pecharon o sol.                                                                                   imaxe google
A negrura asolaga o ánimo.
Temporal en el Cantábrico.EFE

Fora, o son monótono da auga.
Dentro, silencio total.
Ana López

POEMA A UNHA FORMIGA

_    Escribir un poema a unha formiga. Pero que burrada é esa ?

Escollíchelo ti, escollíchelo ti. E logo que fai o pasmado do profesor que non che di que iso é

unha parvada?  Seguro que pensando na organización da próxima folga porque os fan traballar moitas horas. Moitas horas......¡¡¡¡¡¡ Habían saber o que é traballar de verdade...¡¡¡¡¡¡ E por derriba irresponsables ? A ver cando se viu que todo un Sr. profesor de LI-TE-RA-TU-RA lle permita a unha alumna escribir un poema a unha formiga? Un poema escríbeselle á lúa, ao mar, á patria,a algo sublime, vamos. Pero non a un ser tan inútil, invisible, irrelevante, antipático , rastreiro e minúsculo coma unha formiga.
  E seguiu voceando polo corredor adiante cara á cociña para cear.

 A rapaza tan pronto quedou soa botouse a chorar pola falla de sensibilidade de un home tan grande coma seu pai.

   gema, 10-12-12

jueves, 15 de diciembre de 2011

FELIZ DÍA E BOA NOITE

imaxe google

HOXE O MAR

Hoxe o MAR
cubriu a praia
de espeso esperma,
correu polas beirarrúas
coma unha besta en celo
bramando, piafando, tusindo escuma,
erguía as crins brancas
peiteadas polos longos dedos do vento,
arquitectura efímera.
Fachendoso da súa potencia bravía
ofreceulle á TERRA
unha coroa de sete colores.
O mar sobre a terra
a terra no mar
o mar arredor da terra
a terra no mar
o mar contra a terra
un contra o outro
o mar sobre a terra.
A TERRA co MAR.
  gema, 15-12-11

Caballo blanco

O QUE HAI QUE VER

Una pareja de pingüinos machos de un zoo de Harbin (noreste de China), famosos por haber intentado robar huevos de parejas heterosexuales, hará por fin realidad sus sueños de paternidad, ya que los cuidadores les han dado un polluelo de la especie en "adopción". EFE/Archivo

Una pareja de pingüinos machos de un zoo de Harbin (noreste de China), famosos por haber intentado robar huevos de parejas heterosexuales, hará por fin realidad sus sueños de paternidad, ya que los cuidadores les han dado un polluelo de la especie en "adopción". EFE/Archivo

miércoles, 14 de diciembre de 2011

ATOPAR O PRACER DE CADA DÍA

Actitud
cid:image001.jpg@01CA3C3E.5EC94C90
Una mujer muy sabia se despertó una mañana,
se miró al espejo,
y notó que tenía solamente tres cabellos en su cabeza.
'Hmmm' pensó, 'Creo que hoy me voy a hacer una trenza'.
Así lo hizo y pasó un día maravilloso.
cid:image002.jpg@01CA3C3E.5EC94C90

El siguiente día se despertó,
se miró al espejo
Y vio que tenía solamente dos cabellos en su cabeza.
'Hmmm' dijo,
'Creo que hoy me peinaré de raya en medio'
Así lo hizo y pasó un día grandioso.
cid:image003.jpg@01CA3C3E.5EC94C90

El siguiente día, cuando despertó,
se miró al espejo y notó
que solamente le quedaba un cabello en su cabeza.
'Bueno' se dijo, 'ahora me haré una cola de caballo.'
Así lo hizo, y tuvo un día muy, muy divertido.
cid:image004.jpg@01CA3C3E.5EC94C90

A la mañana siguiente, cuando despertó,
corrió al espejo y enseguida notó
que no le quedaba un solo cabello en la cabeza.
'¡Qué Bien!', exclamó.
'¡Hoy no me tendré que peinar!'
cid:image005.jpg@01CA3C3E.5EC94C90

Tu actitud es todo en la vida.
Alégrate cada mañana.
Ríete de ti mismo. Acéptate.
Sé bondadoso y amable con los demás.
Sonríeles, porque cada persona que te encuentres tiene sus problemas
y tu sonrisa lo ayudará.

cid:image006.jpg@01CA3C3E.5EC94C90
La vida no es esperar a que la tormenta pase,
ni es abrir el paragüas para que todo resbale...
cid:image007.gif@01CA3C3E.5EC94C90

La Vida es aprender a bailar bajo la lluvia.

   

martes, 13 de diciembre de 2011

CARTA AOS REIS MAGOS




Quixera que máis dun sol salise cada día
que lúas azuis envolvesen as noites.
Quixera ser braceiro dun arco de mil cores
por onde pasasen danzando as ilusións.
Quixera que escumas de esperanza bañasen a inocencia,
que un carro dourado con fitas de colores
cheo de bicos e apertas,agardase nas portas.
Quixera ver no ceo menceres de camelias,
que milleiros de árbores abrisen avenidas
por onde desfilaran exércitos de pombas.
Quixera que non se baleirasen as palabras:
amor, irmán, amigo, paz, xusticia, perdón...
Quixera un mundo de seres xenerosos,
que non faltase o pan e fogar para gardarse.
Quixera que un vento de cristal arrincase o sufrimento.
Quixera que a luz dun anxo guiara os nosos pasos
polos laberintos escuros do poema.
Quixera que a lúa mecese o tenro canto das estrelas,
e nacera o futuro nesta noite de maxia.
Ana López





MARTES E 13

GATO NEGRO



Blas baixaba o último chanzo do portal cando cruzou un gato negro.  Sorte – dixo el – estou de sorte. Agora mesmo compro un décimo de lotería, dáme o corpo que me vai tocar.



O coche que o atropelou co décimo na man, tamén era negro.

                                                                                       gema,07-08-08

                                                                              
ENCARGUEI A GOOGLE ESTA TARTA CON MOITO CARIÑO PARA COMPARTILA NO PATIO
foto google


"...A LOS AMIGOS SE LOS DEBE CONTAR DOS VECES,
EN LAS BUENAS, PARA VER CUANTOS SON...
Y EN LAS MALAS, PARA SABER CUANTOS
DECIDIERON QUEDARSE A TU LADO..."

domingo, 11 de diciembre de 2011

A CONTO DAS PALABRAS

Non deixes de crer que
as palabras
e as poesías
si poden cambiar
o mundo.

Walt Witman.
versión de gema

CURIOSA NOTICIA

Acabo de ver na TV unha noticia que me chama a atención:
Veñen de cultivar en laboratorio unhas bacterias que entrenan para alimentarse das sustancias que  provocan o deterioro nas pinturas antigas.
Esas bacterias son implantadas e controladas sobre as pinturas que volven ao seu estado orixinal.

Eu agora pregúntome que van facer os restauradores?
E pode ser que o seguinte paso sexa cultivar bacterias que pinten.....
Que vai ser dos pintores?

PEITOS DA TERRA

foto Google

Nun calendario de meu, aparece hoxe como O DÍA MUNDIAL DA MONTAÑA.
No meu vocabulario mini pensei que
                                                           as montañas
                                                           son os peitos da Terra
                                                           que se erguen
                                                           para ser acariñados
                                                           polas mans do Ceo.
                                                                                       gema,11-12- 11

sábado, 10 de diciembre de 2011

MINI

Daquela,ti i eu

                             enchíamos o universo.

Non coñeciamos as palabras

só os corpos.

            Gema, 12-03-10






O QUE HAI QUE VER

CITA DE MARCO TULIO CICERON

"El presupuesto debe equilibrarse, el Tesoro debe ser reaprovisionado, la deuda pública debe ser disminuida, la arrogancia de los funcionarios públicos debe ser moderada y controlada, y la ayuda a otros países debe eliminarse para que Roma no vaya a la bancarrota.
La gente debe aprender nuevamente a trabajar, en lugar de vivir a costa del Estado."
Año 55 a .C.



SIN COMENTARIOS.
En realidade, que pouco a prendemos os humanos.......
PARA POÑERSE COLORADO

viernes, 9 de diciembre de 2011

CONTO ANÓNIMO

Faltabame por traer ao PATIO o terceiro dos meus animais: Inés.
Guapa, guapa e lista.
Chámame mamá, enternecedora. Tamén di papá, ola que tal, guapa como estás, toma, coco, mala, fea......... En fin, ten un ámplio vocabulario.



HOXE ATA ME CONTOU ESTE CONTO:





Atopáronse nunha cafetería un francés e un americano que mascaba chicle e tiña ganas de falar.

Preguntoulle ao francés: oes, vós cando comedes pan, comédelo todo?

-       Si, claro, díxolle o francés.

-       Nós só lle comemos o molo, di o americano. O resto botámolo nuns contenedores e nunha fábrica tritúrano e con iso fan boliños para vender en Francia.

-       E ás chuletas ? Sigue preguntándolle, comédeslles todo  ?

-       Si, di o francés.

-       Ai non, di o americano. Nós comemos a carne, a grasa e iso vai a uns contenedores para unha fábrica onde trituran todo e con iso facemos unhas chuletiñas que se venden en Francia.

O francés xa picado dille: e vós que facedes cos condóns usados ? -

      -Pois tirámolos, claro.

      - Ai, nós non. Botámolos en contenedores e van a nunha fábrica onde os trituran e así fabricamos chicles para vender a EEUU.





    

CONTO DE NADAL



Eu sabía que esa noite era festa, na escola falárannos moito dela.
Nas casas dos amigos mataban un polo. Non era costume degolar e desplumar un polo a esa hora, a verdade a ningunha hora, eran tempos de patacas.
Os amigos contábanme coitas, sabía que os agarimos desa noite non eran cotiás.
Despois de xogar voltei á casa. Faltaba o pai.Seguramente por iso miña nai non mercara un polo.
Acariñoume cando me chamou. Ó entrar na cociña souben o que era o Nadal.
Tamén era festa !había albóndigas para cear !
Ana López



LÚA SOA

imagen google
                            


Soan alarmas de melancolía,

sereas por incendio espontáneo

en secano de  herbas adiadas nas esquinas

da alma.

Sabor a fume agre
pegado na boca do estómago.

No devalar da tarde

unha lúa soa

coma un verso.

          Gema, 08-12-11

jueves, 8 de diciembre de 2011

PREMIO DE POESÍA REINA SOFÍA - 2011

Cuando el tiempo ya es ido, uno retorna...

Cuando el tiempo ya es ido, uno retorna
como a la casa de la infancia, a algunos
días, rostros, sucesos que supieron
recorrer el camino de nuestro corazón.
Vuelven de nuevo los cansados pasos
cada vez más sencillos y más lentos,
al mismo día, el mismo amigo, el mismo
viejo sol. Y queremos contar la maravilla
ciega para los otros, a nuestros ojos clara,
en donde la memoria ha detenido
como un pintor, un gesto de la mano,
una sonrisa, un modo breve de saludar.
Pues poco a poco el mundo se vuelve impenetrable,
los ojos no comprenden, la mano ya no toca
el alimento innombrable, lo real.
Fina García Marruz




TIRO PORQUE ME TOCA

imaxe google
ENTRE TANTO " PUENTE ", SÍNTOME OCA.....

miércoles, 7 de diciembre de 2011

NATURALEZA

<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/zqzDyxVb0yc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

SABIDURÍA

foto carlos dopico
"LOS HOMBRES QUE PIERDEN LA SALUD POR JUNTAR DINERO, Y LUEGO PIERDEN EL DINERO PARA RECUPERAR SU SALUD; POR PENSAR ANSIOSAMENTE EN EL FUTURO OLVIDAN EL PRESENTE, DE MODO QUE ACABAN POR NO VIVIR NI EL PRESENTE NI EL FUTURO, VIVEN COMO SI NUNCA FUERAN A MORIR Y MUEREN COMO SI NUNCA HUBIESEN VIVIDO" Buda

martes, 6 de diciembre de 2011

...... POR QUE NON ME DEIXAN SOÑAR .... UNHA VEZ AO ANO .... ????

LaOCDE alerta de que aumentan las desigualdades sociales en los paises ricos.
Este é un dos titulares que acabo de ler no xornal hoxe mesmo.


E esta unha frase entresacada desa mesma nova:
" La desigualdad está en su nivel más elevado del último medio siglo" señaló el secretario general de la OCDE."

Así non se pode soñar...

(Foto propia)

DIA DA CONSTITUCIÓN - 6 DE DECEMBRO

lunes, 5 de diciembre de 2011

MINI

NICANOR PARRA

Pensamientos 

Qué es el hombre
                                se pregunta Pascal:
Una potencia de exponente cero.
Nada
            si se compara con el todo
Todo
          si se compara con la nada:
Nacimiento más muerte:
Ruido multiplicado por silencio:
Medio aritmético entre el todo y la nada.


BOTEMOS UN TRAGO POLA SAÚDE

ani_013.gif (12108 bytes)bier18.gif (41856 bytes)

domingo, 4 de diciembre de 2011

NICANOR PARRA

Último brindis

Lo queramos o no
sólo tenemos tres alternativas:
el ayer, el presente y el mañana.

Y ni siquiera tres
porque como dice el filósofo
el ayer es ayer
nos pertenece sólo en el recuerdo:
a la rosa que ya se deshojó
no se le puede sacar otro pétalo.

Las cartas por jugar
son solamente dos:
el presente y el día de mañana.

Y ni siquiera dos
porque es un hecho bien establecido
que el presente no existe
sino en la medida en que se hace pasado
y ya pasó...
como la juventud.


PARA HOXE

Baila ...
Besa... http://images.Quebles.com/hotmail/emoticons/1511078.GIF
Relajate... http://images.Quebles.com/hotmail/emoticons/1511759.GIF
Divertite... http://images.Quebles.com/hotmail/emoticons/1511765.GIF
Y se feliz!!!!

REBELDÍA SANADORA



Me doy permiso para...

Me doy permiso para separarme de personas que me traten con brusquedad, presiones o violencia. No acepto ni la brusquedad ni mucho menos la violencia aunque vengan de mis padres o de mi marido, o mujer.
Ni de mis hijos, ni de mi jefe, ni de nadie.
Las personas bruscas o violentas quedan ya, desde este mismo momento fuera de mi vida.

Soy un ser humano que trata con consideración y respeto a los demás. Merezco también consideración y respeto.

Me doy permiso para no obligarme a ser “el alma de la fiesta”, el que pone el entusiasmo en las situaciones, ni ser la persona que pone el calor humano en el hogar, la que está dispuesta al diálogo para resolver conflictos cuando los demás ni siquiera lo intentan.

No he nacido para entretener y dar energía a los demás a costa de agotarme yo: no he nacido para estimularles con tal de que continúen a mi lado.
Mi propia existencia, mi ser; ya es valioso.
Si quieren continuar a mi lado deben aprender a valorarme.
Mi presencia ya es suficiente: no he de agotarme haciendo más.

Me doy permiso para no tolerar exigencias desproporcionadas en el trabajo.
No voy a cargar con responsabilidades que corresponden a otros y que tienen tendencia a desentenderse.
Si las exigencias de mis superiores son desproporcionadas hablaré con ellos clara y serenamente.

Me doy permiso para no hundirme las espaldas con cargas ajenas

Me doy permiso para dejar que se desvanezcan los miedos que me infundieron mis padres y las personas que me educaron. El mundo no es sólo hostilidad, engaño o agresión: hay también mucha belleza y alegría inexplorada. Decido abandonar los miedos conocidos y me arriesgo a explorar las aventuras por conocer.
Más vale lo bueno que ya he ido conociendo y lo mejor que aún está por conocer. Voy a explorar sin angustia.

Me doy permiso para no agotarme intentando ser una persona excelente.
No soy perfecto, nadie es perfecto y la perfección es oprimente.
Me permito rechazar las ideas que me inculcaron en la infancia intentando que me amoldara a los esquemas ajenos, intentando obligarme
a ser perfecto: un hombre sin fisuras, rígidamente irreprochable. Es decir: inhumano.

Asumo plenamente mi derecho a defenderme, a rechazar la hostilidad ajena, a no ser tan correcto como quieren; y asumo mi derecho
a ponerles límites y barreras a algunas personas sin sentirme culpable.
No he nacido para ser la víctima de nadie.

Me doy permiso para no estar esperando alabanzas, manifestaciones de ternura o la valoración de los otros.
Me permito no sufrir angustia esperando una llamada de teléfono, una palabra amable o un gesto de consideración. Me afirmo como una persona no adicta a la angustia.
Soy yo quien me valoro, me acepto y me aprecio No espero a que vengan esas consideraciones desde el exterior.
Y no espero encerrado o recluido ni en casa, ni en un pequeño círculo de personas de las que depender.
Al contrario de lo que me enseñaron en la infancia, la vida es una experiencia de abundancia.
Empiezo por reconocer mis valores, Y el resto vendrá solo. No espero de fuera.

Me doy permiso para no estar al día en muchas cuestiones de la vida:
no necesito tanta información, tanto programa de ordenador, tanta película de cine, tanto periódico, tanto libro, tantas músicas.
Decido no intentar absorber el exceso de información. Me permito no querer saberlo todo. Me permito no aparentar que estoy al día en todo
o en casi todo.

Y me doy permiso para saborear las cosas de la vida que mi cuerpo y mi mente pueden asimilar con un ritmo tranquilo.
Decido profundizar en todo cuanto ya tengo y soy. Con lo que soy es más que suficiente. Y aún sobra.

Me doy permiso para ser inmune a los elogios o alabanzas desmesurados:
las personas que se exceden en consideración resultan abrumadoras. Y dan tanto porque quieren recibir mucho más a cambio.
Prefiero las relaciones menos densas.

Me permito un vivir con levedad, sin cargas ni demandas excesivas. No entro en su juego.

Me doy el permiso más importante de todos: el de ser auténtico. No me impongo soportar situaciones y convenciones sociales que agotan, que me disgustan o que no deseo. No me esfuerzo por complacer.

Si intentan presionarme para que haga lo que mi cuerpo y mi mente no quieren hacer, me afirmo tranquila y firmemente diciendo que no. Es sencillo y liberador acostumbrarse a decir “no”.

Elijo lo que me da salud y vitalidad. Me hago más fuerte y más sereno cuando mis decisiones las expreso como forma de decir lo que yo quiero o no quiero, y no como forma de despreciar las elecciones de otros. No me justificaré: si estoy alegre, lo estoy; si estoy menos alegre, lo estoy; si un día señalado del calendario es socialmente obligatorio sentirse feliz, yo estaré como estaré.
Me permito estar tal como me sienta bien conmigo mismo y no como me ordenan las costumbres y los que me rodean:
lo “normal” y lo “anormal” en mis estados emocionales lo establezco yo.

NAMASTE !!

sábado, 3 de diciembre de 2011

sábado 3 de diciembre de 2011


Andarego

A Ánxeles, que me prestou os pés esa mañá.


O tempo
levaba paso repousado e alento apacibre
cando me encontrei contigo.
A mañá despregouse
e camiñamos a rúa cós teus pés.
Tiñas que mercar un agasallo,
entramos na tenda de sombreiros.
Nos escaparates apagados da nostalxia,
asomaron instantes entre os xuncos da memoria.
Pingas de amor na fondura do tempo.
Vin o meu andarego
vestido de sol e vento, asubiando á vida.
Camiñaba a incerteza con zapatos de luxo.
Espantando o futuro coa á do sombreiro.

NICANOR PARRA


Test

Qué es un antipoeta:
un comerciante en urnas y ataúdes?
un sacerdote que no cree en nada?
un general que duda de sí mismo?
un vagabundo que se ríe de todo
hasta de la vejez y de la muerte?
un interlocutor de mal carácter?
un bailarín al borde del abismo?
un narciso que ama a todo el mundo?
un bromista sangriento
deliberadamente miserable?
un poeta que duerme en una silla?
un alquimista de los tiempos modernos?
un revolucionario de bolsillo?
un pequeño burgués?
un charlatán?

un dios?

un inocente?




¿Hay algo pregunto yo
mas noble que una botella
de vino bien conversado
entre dos almas gemelas"
Coplas al vino.
Nicanor Parra.
Un grandisimo poeta da vida!

Ana López
2 de diciembre de 2011



viernes, 2 de diciembre de 2011

"Sete" de Nicanor Parra

"...e a marabilla absoluta que é un acio de uvas"



Son os temas fundamentais da poesía lírica
en primeiro lugar o pube da doncela
logo a lúa chea que é o pube do ceo
os pequenos bosques ataigados de paxaros
o solpor que semella unha tarxeta postal
o instrumento musical chamado violín
e a marabilla absoluta que é un acio de uvas




(Traducción propia)



Xuntos , neste chanzo da vida
imos debullar o que levamos no fardelo.
Escribimos nos aneis de voda unhos versos,
pediamos!amor eterno !,
que perdurase máis alá das circunstancias e do tempo.
Meu amor,
cando se serenan os sentimentos,
collidos das mans seguimos no camiño,
con so mirarnos,
os silencios se volven transparentes.
Ana López




DELICADEZA

COCO ERA ASÍ
NICANOR PARRA

Poeta chileno que ven de acadar o premio Cervantes do 2011.
Declárase antipoeta ( á miña miope visión, non me estraña )

jueves, 1 de diciembre de 2011

1-12-11

DIA MUNDIAL

 1- 11- 11

ÁS ROTAS

Cuerpo del mensaje

Entrabas na noite
coas ás rotas polos puños da vida,
protexido por un saco de derrotas.
Xa non voabas alto, xa non voabas lonxe,
quizais un voo de amor alado aniñara no peito,
de cando as sombras non te tiñan perdido.
Arrastrabas a lousa da existencia
atravesando as frías paisaxes da miseria.
No trasego da mañá
ninguén reparou na tua "branca palidez",
eras un vulto inmóbil que atrancaba o portal.
Non sei se algúns ollos encontraron os teus
antes de que a gran dama te levara con ela,
poñamos por caso, ás cinco da mañá.
Se acompañou o calor dunha mirada
o frio que che rompeu o corazón.
Tardaron horas en levarte,
e tampouco estrañou o teu saco baleiro,
as miradas esvaraban sen deterse.
!Era unha imaxe tan habitual!
Ana López

ACENDEMOS O NADAL - 1 - 12 - 11




MAGNIFICA sería a crise

que acendese luces interiores.

FRATERNIDADE


COCO-LELA