PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
martes, 9 de abril de 2013
RETOMANDO A CARLOS MESTRE
LLUVIA DE PECES
LLUVIA DE PECES
De niño creía en
los milagros…
Hasta que uno me “empachó”. Un día cayó del cielo una lluvia de
peces. Y a partir de ese día, de desayuno, comida y cena había pescado en el
plato. Mi madre enlató, congeló, puso en escabeche, secó y puso en salazón toda
la lluvia piscícola que mi padre trajo aquel día extraordinario. Un milagro del
cielo, dijeron mis padres. Y dicho milagro ( incluso compartido con los
vecinos) nos duró casi un año. Yo, en mi inocencia, preguntaba por qué no
llovía también chocolate, filetes o zancos de pollo, y mi madre se reía. Me
explicaba lo del maná y la multiplicación de los panes y los peces, pero yo
empezaba a estar harto de tanto pescado. Sobre todo cuando llegaba por el hueco
de las escaleras aquel olor a guiso de carne. Llegué incluso a tener pesadillas
con espinas atragantadas en mi garganta,
o peces de enormes fauces que me devoraban sin piedad. Es hoy el día en que
odio el pescado en todas sus formas y manifestaciones, incluso pictóricas.
De niño creía en
los milagros...
Pero, incluso antes de salir del envoltorio infantil, empecé a
tener mis dudas. Sobre todo con lo de mi padre. No entendía cómo, existiendo en
verdad los milagros, no se había producido uno que evitara su caída del andamio
y mi temprano ingreso en el mundo laboral, para aportar ingresos a la familia,
cuando todos mis amigos seguían aún en el Instituto. Así que, poco a poco dejé
de creer en ellos, por injustos y selectivos.
Cierto día, en
el bar del puerto, donde echaba la partida después de la jornada laboral ( he de decir que no sólo heredé el puesto de
mi padre en la Constructora sino el bareto que él solía
frecuentar cada día), alguien desveló el misterio de aquel primer milagro de
lluvia de peces de mi niñez.
Iba apostando
fuerte. Y el viejo dueño del bar del
puerto dijo:
Juan, a ver si te va a pasar como a tu
padre en aquella famosa apuesta con Colmenero, que le apostó toda la pesca del
día de su barco contra una noche con tu madre. Menos mal que ganó tu padre.
Á memoria de José Luis Sampedro
Foi sempre o mundo tan hostil
ou son eu a que sinte este desgarro?
Ese lóstrego de luz foi unha tregua
na monotonía da choiva nos cristais?
Foi quizais un tempo insondable
que se perdeu na agonía da oleaxe
dun instante?
Perdeuse nas horas
enredadas no laberinto do día
cando durmian as estrelas?
O desterro terra adentro
foi un salto na rede voluntario,
ou a furna da cinza da inocencia?
É primavera
e inda hai follas que caen a destempo.
Cando baixe a marea
volverán as campías á ribeira.
Ana López.
ou son eu a que sinte este desgarro?
Ese lóstrego de luz foi unha tregua
na monotonía da choiva nos cristais?
Foi quizais un tempo insondable
que se perdeu na agonía da oleaxe
dun instante?
Perdeuse nas horas
enredadas no laberinto do día
cando durmian as estrelas?
O desterro terra adentro
foi un salto na rede voluntario,
ou a furna da cinza da inocencia?
É primavera
e inda hai follas que caen a destempo.
Cando baixe a marea
volverán as campías á ribeira.
Ana López.
ANIMACIÓN Á ESCRITURA
Agora que paso
tanto tempo frente ao mar, aquí sentado por mor destas fodidas
pernas que no canto de ósos parecen ter dentro serróns, ao pouco
que me mova chántanme os afiados dentes metálicos ata a médula.
O mar, desde que o
descubrín, foi sempre un referente na miña vida.Hoxe, pola ventá aberta, entrou unha brisa con olor a sal e algas que me acende os rescoldos da memoria.
O avó voltara de Cuba cando eu aínda era pequeno e fixémonos de feito parella inseparable. El a contarme cousas de aló e eu a preguntarlle. Comíame por dentro o verme da curiosidade.
Na miña cabeza de neno todo o que me contaba adquiría dimensións desproporcionadas, coma se lle aplicara unha lupa de 600 aumentos.
El fórase para aló traballar e gañar cartos pero voltou sen nada porque seica os barbudos lle confiscaran todo. Eu iso non o entendía ben pero tampouco me interesaba moito. Serían piratas, pensaba.
Tanto me falou do mar que en min foi espertando unhas ansias desmedidas de ver o mar de verdade.
Un día díxome que habiamos de ilo ver, iso estaba feito. Aquela noite non durmín.
Andivemos por entre
os piñeiros un bo cacho, ulía a frescura. Logo fumos subindo unha
costiña de area onde quedaban as nosas pegadas afundidas coma se
foran de elefantes, lle dixen.
E, desde o curuto
vimos o mar ¡¡¡¡Quedamos calados, cos pés ancorados. Cando puiden pechar a boca díxenlle
-Avó, axúdame a ver o mar que eu non dou. E el riuse.
Non falamos máis e eu , entre o brillo do sol e a auga vina saír.
A
serea do cadro que el colgara no seu cuarto, pero máis fermosa, máis
brillante, máis azul e verde e prata...
Sei
que espertei no seu colo aínda co olor a sal e algas na memoria.
Nunca lle descubrín a Sara por que o capricho de casármonos naquea capela mesmo derriba do mar , nin da sorpresa que lle tiña preparada de pasar a nosa noite de bodas na miña lancha. Nin que
eu sentín de verdade no meu corpo nu a humidade das escamas da serea e nos seus ollos vin todas as estrelas.
Era
S. Xoán e non ía frío.
gema, 09-04-13lunes, 8 de abril de 2013
Queridas amigas, hoxe descubrin un poeta; Adam Zagajewki( Lvov, hoxe Ucrania-1945, actualmente profesor en Chicago)
O poema pertenece ao libro "Mano invisible", non é o que máis me gustou, pero como é primavera...
Llegó la primavera
Las naciónes estaban cansadas de tantas guerras
y yacian tranquilas en lechos matrimoniales,
extensos como la cuenca del Danubio.
Empezaba la primavera, los primeros éxtasis.
En las ramas todavía desnudas de los árboles
arrullaban unas tórtolas turcas.
Nadie sabia que hacer, qué pensar.
Éramos huérfanos porque el invierno
no nos dejó testamento;
una mariposa joven aprendía a volar
de manera caótica, desde el principio.
Las mariposas no tienen tradición.
Y nosotros tenemos que morir.
"Esta es una manera poco elegante
de terminar el poema
-protesta R.,y añade-:
el poema debería terminar
mejor que la vida.Para eso es"
Adam Zagajewki.
O poema pertenece ao libro "Mano invisible", non é o que máis me gustou, pero como é primavera...
Llegó la primavera
Las naciónes estaban cansadas de tantas guerras
y yacian tranquilas en lechos matrimoniales,
extensos como la cuenca del Danubio.
Empezaba la primavera, los primeros éxtasis.
En las ramas todavía desnudas de los árboles
arrullaban unas tórtolas turcas.
Nadie sabia que hacer, qué pensar.
Éramos huérfanos porque el invierno
no nos dejó testamento;
una mariposa joven aprendía a volar
de manera caótica, desde el principio.
Las mariposas no tienen tradición.
Y nosotros tenemos que morir.
"Esta es una manera poco elegante
de terminar el poema
-protesta R.,y añade-:
el poema debería terminar
mejor que la vida.Para eso es"
Adam Zagajewki.
Fantasía
domingo, 7 de abril de 2013
COMA SE FOSE DE HOXE MESMO
Poema del día: "Noche triste 1959", de Jaime Gil de Biedma (España, 1929-1990)
Definitivamente
parece confirmarse que este invierno
que viene, será duro.
Adelantaron
las lluvias, y el Gobierno,
reunido en Consejo de Ministros,
no se sabe si estudia a estas horas
el subsidio de paro
o el derecho al despido,
o si sencillamente, aislado en un océano,
se limita a esperar que la tormenta pase
y llegue el día, el día en que por fin
las cosas dejen de venir mal dadas.
En la noche de octubre,
mientras leo entre líneas el periódico,
me he parado a escuchar el latido
del silencio en mi cuarto, las conversaciones
de los vecinos acostándose,
todos esos rumores
que recobran de pronto una vida
y un significado propio, misterioso.
Y he pensado en los miles de seres humanos,
hombres y mujeres que en este mismo instante,
con el primer escalofrío,
han vuelto a preguntarse por sus preocupaciones
por su fatiga anticipada,
por su ansiedad para este invierno .....
parece confirmarse que este invierno
que viene, será duro.
Adelantaron
las lluvias, y el Gobierno,
reunido en Consejo de Ministros,
no se sabe si estudia a estas horas
el subsidio de paro
o el derecho al despido,
o si sencillamente, aislado en un océano,
se limita a esperar que la tormenta pase
y llegue el día, el día en que por fin
las cosas dejen de venir mal dadas.
En la noche de octubre,
mientras leo entre líneas el periódico,
me he parado a escuchar el latido
del silencio en mi cuarto, las conversaciones
de los vecinos acostándose,
todos esos rumores
que recobran de pronto una vida
y un significado propio, misterioso.
Y he pensado en los miles de seres humanos,
hombres y mujeres que en este mismo instante,
con el primer escalofrío,
han vuelto a preguntarse por sus preocupaciones
por su fatiga anticipada,
por su ansiedad para este invierno .....
LA PROSPERIDAD DE UN PUEBLO ES LA HONRADEZ DE SU GOBIERNO
(Canto XVII de "Analecta" de Confucio traducida por Ezra Pound)
Tendal
A vida
un tendal ao sol
para enxugar as pezas
e as ondas do mar
que traen e levan.
Ana López.
un tendal ao sol
para enxugar as pezas
e as ondas do mar
que traen e levan.
Ana López.
sábado, 6 de abril de 2013
Animación á escritura
A peixeira
Meu pai era mariñeiro, saía ao mar pola noite e voltaba ao mencer. Tiña un barco branco e azul e na proa con letras ben grandes e vermellas o meu nome: Serea.
Cando voltaba do mar miña nai e máis eu iamos esperalo ao peirao, non me importaba madrugar, recibir a primeira aperta do pai, e aquela mirada cómplice dos dous , compensábame as horas que lle quitaba ao sono.
Despois empezaba o trafego das cestas e dos peixes. Esta imaxe, e o olor o salitre permanecen na miña memoria como o paraíso perdido da nenez.
Eran outros tempos, as lonxas eran un negocio próximo e familiar.Os homes falaban e rían, comentaban a singradura, as mulleres metían o peixe nas cestas para levalas ó mercado.
Cando miña nai se erguia coa súa cesta de peixes, e poñia o rodelo na cabeza como unha coroa, parecíame unha deusa do mar forte e fermosa.
Un día nembargantes algo trocou no meu maxín, xa non disfrutaba daqueles momentos, desexaba poder ir eu ao mar,e que fose ela tamen...Agora penso que puido ser a miña primeira reinvidicación como muller. Vin o seu rostro cuberto de escamas, como o ventre dun xigantesco ollomol que me miraba fachendoso enriba da cesta.
Non sei se foron os ciumes ou a envexa o que puido conmigo; ou as duas cousas.Ou quizais fose a febre...
Antes de me quedar durmida escoitei como nun soño as súas palabras:
-!Pero meu ben, si inda teño as mans para levarte no colo!
Ó espertar sentin os seus aloumiños ,no seu cabelo non habia escamas só os raios do sol, e nos ollos grandes e azuis moitisimo amor.
O mar xa estaba ao meu carón!
Ana López.
A
Meu pai era mariñeiro, saía ao mar pola noite e voltaba ao mencer. Tiña un barco branco e azul e na proa con letras ben grandes e vermellas o meu nome: Serea.
Cando voltaba do mar miña nai e máis eu iamos esperalo ao peirao, non me importaba madrugar, recibir a primeira aperta do pai, e aquela mirada cómplice dos dous , compensábame as horas que lle quitaba ao sono.
Despois empezaba o trafego das cestas e dos peixes. Esta imaxe, e o olor o salitre permanecen na miña memoria como o paraíso perdido da nenez.
Eran outros tempos, as lonxas eran un negocio próximo e familiar.Os homes falaban e rían, comentaban a singradura, as mulleres metían o peixe nas cestas para levalas ó mercado.
Cando miña nai se erguia coa súa cesta de peixes, e poñia o rodelo na cabeza como unha coroa, parecíame unha deusa do mar forte e fermosa.
Un día nembargantes algo trocou no meu maxín, xa non disfrutaba daqueles momentos, desexaba poder ir eu ao mar,e que fose ela tamen...Agora penso que puido ser a miña primeira reinvidicación como muller. Vin o seu rostro cuberto de escamas, como o ventre dun xigantesco ollomol que me miraba fachendoso enriba da cesta.
Non sei se foron os ciumes ou a envexa o que puido conmigo; ou as duas cousas.Ou quizais fose a febre...
Antes de me quedar durmida escoitei como nun soño as súas palabras:
-!Pero meu ben, si inda teño as mans para levarte no colo!
Ó espertar sentin os seus aloumiños ,no seu cabelo non habia escamas só os raios do sol, e nos ollos grandes e azuis moitisimo amor.
O mar xa estaba ao meu carón!
Ana López.
A
Fíos
Hai que espallar ó vento
ate a derradeira rafega
un berro interminable
que desfolle ó mundo da inxustiza.
Desfacer o nobelo do presente
que escamotea o pulo da esperanza.
As estrelas inda brillan dispersas
nos corazóns rebeldes.
E nós
somos os mesmos
que cosiamos menceres de néboa
cós fíos dos soños.
Ana López.
ate a derradeira rafega
un berro interminable
que desfolle ó mundo da inxustiza.
Desfacer o nobelo do presente
que escamotea o pulo da esperanza.
As estrelas inda brillan dispersas
nos corazóns rebeldes.
E nós
somos os mesmos
que cosiamos menceres de néboa
cós fíos dos soños.
Ana López.
Uno leyó hace mucho tiempo La Resistencia, de Ernesto Sabato. E.S. es un tipo que a Uno le cae bien de una forma intuitiva, y La Resistencia le gusta más en espíritu que en significado. Demasiada intensidad, piensa Uno. Demasiada nostalgia y sentimentalismo y romanticismo y esencias y religiosidad. Demasiado demasiado, piensa Uno. Y, sin embargo, a Uno le gusta ese título, La Resistencia, y le gustan algunas frases que le da vergüenza transcribir y, como a E.S., a Uno le gusta Robert Walser y le gustan algunas ideas acerca de lo irrelevante y le gustan muchas otras cosas agradables tras las que Uno se parapeta para no prestar demasiada atención a los imbéciles que gritan todos los días ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es la Resistencia.
Maillard Chantal
Maillard Chantal
viernes, 5 de abril de 2013
Mayo ..............................................................................Déjame mirarte a los ojos.
...............Quiero
saber cómo estás.
Rainer W. Fassbinder
Rainer W. Fassbinder
Mira, ha
entrado mayo,
Ha
extendido su párpado azul sobre el puerto.
Ven, hace
tiempo que no sé de ti,
Se te ve
tembloroso, como esos gatitos que ahogamos siendo niños.
Ven, y
hablaremos de las cosas de siempre,
Del valor
de ser amable,
De la
necesidad de arreglárselas con las dudas,
De cómo
llenar los huecos que tenemos dentro.
Ven,
siente en tu rostro la mañana,
Cuando
estamos tristes, todo nos parece oscuro;
Cuando
estamos fuertes, el mundo se desmigaja.
Cada uno
de nosotros guarda algo desconocido de las vidas ajenas,
Sea un
secreto, un error o un gesto.
Ven y
pondremos verdes a los vencedores,
Saltaremos
desde el puente riéndonos de nosotros mismos.
Contemplaremos
en silencio las grúas del puerto,
Porque
estar juntos en silencio es
La mejor
prueba de la amistad.
Vente
conmigo, quiero cambiar de país,
Dejar este
cuerpo mío a un lado
Y meterme
contigo en una concha,
Con
nuestra pequeñez, como los bígaros.
Ven, te
espero,
Continuaremos
la historia interrumpida hace un año,
Como si no
tuvieran un círculo más
los
abedules blancos de la rivera.
Kirmen
Uribe
(Mientras
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


google