martes, 9 de abril de 2013

IMAXE PARA ANGELA

RETOMANDO A CARLOS MESTRE

LA CITRONETA AZUL
En una citroneta azul
haciendo sonar el claxon de la luna
voy de regreso al pueblo donde mis amigos
salen cada noche a esperar los ovnis.
Sueñan en el cielo las estrellas
y las fugaces sombras de las niñas muertas
elevan en los prados sus cometas
con recados para los platillos voladores.

Todo esto se podría decir de otra manera
si allá tras las cortinas del espacio
existiera el silabario, el colibrí, la esfera
del vagabundo aerolito de los pájaros.

Yo no espero otra luz que la tristeza
de quien regresa a una escuela abandonada
donde aletean todavía en la pizarra
las mariposas blancas de la melancolía.


LLUVIA DE PECES




LLUVIA DE PECES

De niño creía en los milagros…
Hasta que uno me “empachó”. Un día cayó del cielo una lluvia de peces. Y a partir de ese día, de desayuno, comida y cena había pescado en el plato. Mi madre enlató, congeló, puso en escabeche, secó y puso en salazón toda la lluvia piscícola que mi padre trajo aquel día extraordinario. Un milagro del cielo, dijeron mis padres. Y dicho milagro ( incluso compartido con los vecinos) nos duró casi un año. Yo, en mi inocencia, preguntaba por qué no llovía también chocolate, filetes o zancos de pollo, y mi madre se reía. Me explicaba lo del maná y la multiplicación de los panes y los peces, pero yo empezaba a estar harto de tanto pescado. Sobre todo cuando llegaba por el hueco de las escaleras aquel olor a guiso de carne. Llegué incluso a tener pesadillas con espinas atragantadas en mi  garganta, o peces de enormes fauces que me devoraban sin piedad. Es hoy el día en que odio el pescado en todas sus formas y manifestaciones, incluso pictóricas.
De niño creía en los milagros... 
Pero, incluso antes de salir del envoltorio infantil, empecé a tener mis dudas. Sobre todo con lo de mi padre. No entendía cómo, existiendo en verdad los milagros, no se había producido uno que evitara su caída del andamio y mi temprano ingreso en el mundo laboral, para aportar ingresos a la familia, cuando todos mis amigos seguían aún en el Instituto. Así que, poco a poco dejé de creer en ellos, por injustos y selectivos.
Cierto día, en el bar del puerto, donde echaba la partida después de la jornada laboral (  he de decir que no sólo heredé el puesto de mi padre en la Constructora sino el bareto que él solía frecuentar cada día), alguien desveló el misterio de aquel primer milagro de lluvia de peces de mi niñez.
Iba apostando fuerte. Y el viejo  dueño del bar del puerto dijo:
Juan, a ver si te va a pasar como a tu padre en aquella famosa apuesta con Colmenero, que le apostó toda la pesca del día de su barco contra una noche con tu madre. Menos mal que ganó tu padre.

Á memoria de José Luis Sampedro

Foi sempre o mundo tan hostil
ou son eu a que sinte este desgarro?

Ese lóstrego de luz foi unha tregua
na monotonía da choiva nos cristais?

Foi quizais un tempo insondable
que se perdeu na agonía da oleaxe
dun instante?

Perdeuse nas horas
enredadas no laberinto do día
cando durmian as estrelas?

O desterro terra adentro
foi un salto na rede voluntario,
ou a furna da cinza da inocencia?

É primavera
e inda hai follas que caen a destempo.

Cando baixe a marea
volverán as campías á ribeira.

   
                       Ana López.

ANIMACIÓN Á ESCRITURA


Agora que paso tanto tempo frente ao mar, aquí sentado por mor destas fodidas pernas que no canto de ósos parecen ter dentro serróns, ao pouco que me mova chántanme os afiados dentes metálicos ata a médula.
O mar, desde que o descubrín, foi sempre un referente na miña vida.
Hoxe, pola ventá aberta, entrou unha brisa con olor a sal e algas que me acende os rescoldos da memoria.

O avó voltara de Cuba cando eu aínda era pequeno e fixémonos de feito parella inseparable. El a contarme cousas de aló e eu a preguntarlle. Comíame por dentro o verme da curiosidade.
Na miña cabeza de neno todo o que me contaba adquiría dimensións desproporcionadas, coma se lle aplicara unha lupa de 600 aumentos.
El fórase para aló traballar e gañar cartos pero voltou sen nada porque seica os barbudos lle confiscaran todo. Eu iso non o entendía ben pero tampouco me interesaba moito. Serían piratas, pensaba.
Tanto me falou do mar que en min foi espertando unhas ansias desmedidas de ver o mar de verdade.
Un día díxome que habiamos de ilo ver, iso estaba feito. Aquela noite non durmín.

Andivemos por entre os piñeiros un bo cacho, ulía a frescura. Logo fumos subindo unha costiña de area onde quedaban as nosas pegadas afundidas coma se foran de elefantes, lle dixen.
E, desde o curuto vimos o mar ¡¡¡¡
Quedamos calados, cos pés ancorados. Cando puiden pechar a boca díxenlle
-Avó, axúdame a ver o mar que eu non dou. E el riuse.
Non falamos máis e eu , entre o brillo do sol e a auga vina saír.

A serea do cadro que el colgara no seu cuarto, pero máis fermosa, máis brillante, máis azul e verde e prata...

Sei que espertei no seu colo aínda co olor a sal e algas na memoria.

Nunca lle descubrín a Sara por que o capricho de casármonos naquea capela mesmo derriba do mar , nin da sorpresa que lle tiña preparada de pasar a nosa noite de bodas na miña lancha. Nin que
eu sentín de verdade no meu corpo nu a humidade das escamas da serea e nos seus ollos vin todas as estrelas.

Era S. Xoán e non ía frío.
gema, 09-04-13

VAISE UN PENSADOR, UN REBELDE, UN CRÍTICO, UN AXITADOR DE CONCIENCIAS, UN HOME NECESARIO ...


lunes, 8 de abril de 2013

Queridas amigas, hoxe descubrin un poeta; Adam Zagajewki( Lvov, hoxe Ucrania-1945, actualmente profesor en Chicago)
O poema pertenece ao libro "Mano invisible", non é o que máis me gustou, pero como é primavera...

                                        Llegó la primavera

Las naciónes estaban cansadas de tantas guerras
y yacian tranquilas en lechos matrimoniales,
extensos como la cuenca del Danubio.
Empezaba la primavera, los primeros éxtasis.
En las ramas todavía desnudas de los árboles
arrullaban unas tórtolas turcas.
Nadie sabia que hacer, qué pensar.
Éramos huérfanos porque el invierno
no nos dejó testamento;
una mariposa joven aprendía a volar
de manera caótica, desde el principio.
Las mariposas no tienen tradición.
Y nosotros tenemos que morir.
"Esta es una manera poco elegante
de terminar el poema
-protesta R.,y añade-:
el poema debería terminar
mejor que la vida.Para eso es"

Adam Zagajewki.

Fantasía


"Luz do ocaso sobre buguinas brancas"


                 
                  Na túa cabeza navegan peixes,
                  nos teus ollos arestas de metal
                  e na túa boca bicos de luces abstractas.
 
                  Dende a miña ventá
                  escoito o bruído do mar
                  que reclama a túa pel chea de escamas.
                  Sobre a curvatura do horizonte
                  deitas feiticeira o teu corpo de cristal
                  e o lombo das ondas fecunda
                  o teu ventre de transparencias salgadas.
 
                  Na escuridade do meu cuarto
                  sobre sombras transeúntes
                  naceron buguinas brancas...

                                                                                                                      (Foto propia)

CIENCIA FICCIÓN

google

domingo, 7 de abril de 2013


maria sibylla merian

COMA SE FOSE DE HOXE MESMO


Poema del día: "Noche triste  1959", de Jaime Gil de Biedma (España, 1929-1990)

Definitivamente
parece confirmarse que este invierno
que viene, será duro.

Adelantaron
las lluvias, y el Gobierno,
reunido en Consejo de Ministros,
no se sabe si estudia a estas horas
el subsidio de paro
o el derecho al despido,
o si sencillamente, aislado en un océano,
se limita a esperar que la tormenta pase
y llegue el día, el día en que por fin
las cosas dejen de venir mal dadas.

En la noche de octubre,
mientras leo entre líneas el periódico,
me he parado a escuchar el latido
del silencio en mi cuarto, las conversaciones
de los vecinos acostándose,
todos esos rumores
que recobran de pronto una vida
y un significado propio, misterioso.
Y he pensado en los miles de seres humanos,
hombres y mujeres que en este mismo instante,
con el primer escalofrío,
han vuelto a preguntarse por sus preocupaciones
por su fatiga anticipada,
por su ansiedad para este invierno .....

LA PROSPERIDAD DE UN PUEBLO ES LA HONRADEZ DE SU GOBIERNO

(Canto XVII de "Analecta" de Confucio traducida por Ezra Pound)

Tendal

A vida
un tendal ao sol
para enxugar as pezas

e as ondas do mar
que traen e levan.

                      Ana López.

sábado, 6 de abril de 2013

Animación á escritura

                               A peixeira

Meu pai era mariñeiro, saía ao mar pola noite e voltaba ao mencer. Tiña un barco branco e azul e na proa con letras ben grandes e vermellas o meu nome: Serea.
Cando voltaba do mar miña nai e máis eu iamos esperalo ao peirao, non me importaba madrugar, recibir a primeira aperta do pai, e aquela mirada cómplice dos dous , compensábame as horas que lle quitaba ao sono.
Despois empezaba o trafego das cestas e dos peixes. Esta imaxe, e o olor o salitre permanecen na miña memoria como o paraíso perdido da nenez.
Eran outros tempos, as lonxas eran un negocio próximo e familiar.Os homes falaban e rían, comentaban a singradura, as mulleres metían o peixe nas cestas para levalas ó mercado.
Cando miña nai se erguia coa súa cesta de peixes, e poñia o rodelo na cabeza  como unha coroa, parecíame unha deusa do mar forte e fermosa.
Un día nembargantes algo trocou no meu maxín, xa non disfrutaba daqueles momentos, desexaba poder ir eu ao mar,e que fose ela tamen...Agora penso que puido ser a miña primeira reinvidicación como muller. Vin o seu rostro cuberto de escamas, como o ventre dun xigantesco ollomol que me miraba fachendoso enriba da cesta.
Non sei se foron os ciumes ou a envexa o que puido conmigo; ou as duas cousas.Ou quizais fose a febre...
Antes de me quedar durmida escoitei como nun soño as súas palabras:
-!Pero meu ben, si inda teño as mans para levarte no colo!
Ó espertar sentin os seus aloumiños ,no seu cabelo non habia escamas  só os raios do sol, e nos ollos grandes e azuis moitisimo amor.
O mar xa estaba ao meu carón!

Ana López.

A


       

        

Fíos

Hai que espallar ó vento
ate a derradeira rafega
un berro interminable
que desfolle ó mundo da inxustiza.

Desfacer o nobelo do presente
que escamotea o pulo da esperanza.

As estrelas inda brillan dispersas
nos corazóns rebeldes.

E nós
somos os mesmos
que cosiamos menceres de néboa
cós fíos dos soños.

           Ana López.
Uno leyó hace mucho tiempo La Resistencia, de Ernesto Sabato. E.S. es un tipo que a Uno le cae bien de una forma intuitiva, y La Resistencia le gusta más en espíritu que en significado. Demasiada intensidad, piensa Uno. Demasiada nostalgia y sentimentalismo y romanticismo y esencias y religiosidad. Demasiado demasiado, piensa Uno. Y, sin embargo, a Uno le gusta ese título, La Resistencia, y le gustan algunas frases que le da vergüenza transcribir y, como a E.S., a Uno le gusta Robert Walser y le gustan algunas ideas acerca de lo irrelevante y le gustan muchas otras cosas agradables tras las que Uno se parapeta para no prestar demasiada atención a los imbéciles que gritan todos los días ES LA ECONOMÍA, IDIOTA. Es la Resistencia.
Maillard Chantal

viernes, 5 de abril de 2013

el roto

ANIMACIÓN Á ESCRITURA



        
              
Mayo                                                          ..............................................................................Déjame mirarte a los ojos.
...............Quiero saber cómo estás.
                        Rainer W. Fassbinder 

Mira, ha entrado mayo,
Ha extendido su párpado azul sobre el puerto.
Ven, hace tiempo que no sé de ti,
Se te ve tembloroso, como esos gatitos que ahogamos siendo niños.
Ven, y hablaremos de las cosas de siempre,
Del valor de ser amable,
De la necesidad de arreglárselas con las dudas,
De cómo llenar los huecos que tenemos dentro.
Ven, siente en tu rostro la mañana,
Cuando estamos tristes, todo nos parece oscuro;
Cuando estamos fuertes, el mundo se desmigaja.
Cada uno de nosotros guarda algo desconocido de las vidas ajenas,
Sea un secreto, un error o un gesto.
Ven y pondremos verdes a los vencedores,
Saltaremos desde el puente riéndonos de nosotros mismos.
Contemplaremos en silencio las grúas del puerto,
Porque estar juntos en silencio es
La mejor prueba de la amistad.
Vente conmigo, quiero cambiar de país,
Dejar este cuerpo mío a un lado
Y meterme contigo en una concha,
Con nuestra pequeñez, como los bígaros.
Ven, te espero,
Continuaremos la historia interrumpida hace un año,
Como si no tuvieran un círculo más
los abedules blancos de la rivera.

Kirmen Uribe
(Mientras