PATIO DE RECREO É UN LUGAR PARA XOGAR COA LINGUA NO MÁIS AMPLO SENTIDO DA PALABRA ...... E A LINGUA GALEGA É A MÁIS AXEITADA PARA ESES MESTERES ¡¡¡¡¡¡¡¡
martes, 6 de diciembre de 2011
LaOCDE alerta de que aumentan las desigualdades sociales en los paises ricos.
Este é un dos titulares que acabo de ler no xornal hoxe mesmo.
E esta unha frase entresacada desa mesma nova:
" La desigualdad está en su nivel más elevado del último medio siglo" señaló el secretario general de la OCDE."
Así non se pode soñar...
(Foto propia)
lunes, 5 de diciembre de 2011
NICANOR PARRA
Pensamientos
Qué es el hombre
se pregunta Pascal:
Una potencia de exponente cero.
Nada
si se compara con el todo
Todo
si se compara con la nada:
Nacimiento más muerte:
Ruido multiplicado por silencio:
Medio aritmético entre el todo y la nada.
Qué es el hombre
se pregunta Pascal:
Una potencia de exponente cero.
Nada
si se compara con el todo
Todo
si se compara con la nada:
Nacimiento más muerte:
Ruido multiplicado por silencio:
Medio aritmético entre el todo y la nada.
domingo, 4 de diciembre de 2011
NICANOR PARRA
Último brindis
Lo queramos o no
sólo tenemos tres alternativas:
el ayer, el presente y el mañana.
Y ni siquiera tres
porque como dice el filósofo
el ayer es ayer
nos pertenece sólo en el recuerdo:
a la rosa que ya se deshojó
no se le puede sacar otro pétalo.
Las cartas por jugar
son solamente dos:
el presente y el día de mañana.
Y ni siquiera dos
porque es un hecho bien establecido
que el presente no existe
sino en la medida en que se hace pasado
y ya pasó...
como la juventud.
REBELDÍA SANADORA
Me doy permiso para...
Me doy permiso para separarme de personas que me traten con brusquedad, presiones o violencia. No acepto ni la brusquedad ni mucho menos la violencia aunque vengan de mis padres o de mi marido, o mujer.
Ni de mis hijos, ni de mi jefe, ni de nadie.
Las personas bruscas o violentas quedan ya, desde este mismo momento fuera de mi vida.
Soy un ser humano que trata con consideración y respeto a los demás. Merezco también consideración y respeto.
Me doy permiso para no obligarme a ser “el alma de la fiesta”, el que pone el entusiasmo en las situaciones, ni ser la persona que pone el calor humano en el hogar, la que está dispuesta al diálogo para resolver conflictos cuando los demás ni siquiera lo intentan.
No he nacido para entretener y dar energía a los demás a costa de agotarme yo: no he nacido para estimularles con tal de que continúen a mi lado.
Mi propia existencia, mi ser; ya es valioso.
Si quieren continuar a mi lado deben aprender a valorarme.
Mi presencia ya es suficiente: no he de agotarme haciendo más.
Me doy permiso para no tolerar exigencias desproporcionadas en el trabajo.
No voy a cargar con responsabilidades que corresponden a otros y que tienen tendencia a desentenderse.
Si las exigencias de mis superiores son desproporcionadas hablaré con ellos clara y serenamente.
Me doy permiso para no hundirme las espaldas con cargas ajenas
Me doy permiso para dejar que se desvanezcan los miedos que me infundieron mis padres y las personas que me educaron. El mundo no es sólo hostilidad, engaño o agresión: hay también mucha belleza y alegría inexplorada. Decido abandonar los miedos conocidos y me arriesgo a explorar las aventuras por conocer.
Más vale lo bueno que ya he ido conociendo y lo mejor que aún está por conocer. Voy a explorar sin angustia.
Me doy permiso para no agotarme intentando ser una persona excelente.
No soy perfecto, nadie es perfecto y la perfección es oprimente.
Me permito rechazar las ideas que me inculcaron en la infancia intentando que me amoldara a los esquemas ajenos, intentando obligarme
a ser perfecto: un hombre sin fisuras, rígidamente irreprochable. Es decir: inhumano.
Asumo plenamente mi derecho a defenderme, a rechazar la hostilidad ajena, a no ser tan correcto como quieren; y asumo mi derecho
a ponerles límites y barreras a algunas personas sin sentirme culpable.
No he nacido para ser la víctima de nadie.
Me doy permiso para no estar esperando alabanzas, manifestaciones de ternura o la valoración de los otros.
Me permito no sufrir angustia esperando una llamada de teléfono, una palabra amable o un gesto de consideración. Me afirmo como una persona no adicta a la angustia.
Soy yo quien me valoro, me acepto y me aprecio No espero a que vengan esas consideraciones desde el exterior.
Y no espero encerrado o recluido ni en casa, ni en un pequeño círculo de personas de las que depender.
Al contrario de lo que me enseñaron en la infancia, la vida es una experiencia de abundancia.
Empiezo por reconocer mis valores, Y el resto vendrá solo. No espero de fuera.
Me doy permiso para no estar al día en muchas cuestiones de la vida:
no necesito tanta información, tanto programa de ordenador, tanta película de cine, tanto periódico, tanto libro, tantas músicas.
Decido no intentar absorber el exceso de información. Me permito no querer saberlo todo. Me permito no aparentar que estoy al día en todo
o en casi todo.
Y me doy permiso para saborear las cosas de la vida que mi cuerpo y mi mente pueden asimilar con un ritmo tranquilo.
Decido profundizar en todo cuanto ya tengo y soy. Con lo que soy es más que suficiente. Y aún sobra.
Me doy permiso para ser inmune a los elogios o alabanzas desmesurados:
las personas que se exceden en consideración resultan abrumadoras. Y dan tanto porque quieren recibir mucho más a cambio.
Prefiero las relaciones menos densas.
Me permito un vivir con levedad, sin cargas ni demandas excesivas. No entro en su juego.
Me doy el permiso más importante de todos: el de ser auténtico. No me impongo soportar situaciones y convenciones sociales que agotan, que me disgustan o que no deseo. No me esfuerzo por complacer.
Si intentan presionarme para que haga lo que mi cuerpo y mi mente no quieren hacer, me afirmo tranquila y firmemente diciendo que no. Es sencillo y liberador acostumbrarse a decir “no”.
Elijo lo que me da salud y vitalidad. Me hago más fuerte y más sereno cuando mis decisiones las expreso como forma de decir lo que yo quiero o no quiero, y no como forma de despreciar las elecciones de otros. No me justificaré: si estoy alegre, lo estoy; si estoy menos alegre, lo estoy; si un día señalado del calendario es socialmente obligatorio sentirse feliz, yo estaré como estaré.
Me permito estar tal como me sienta bien conmigo mismo y no como me ordenan las costumbres y los que me rodean:
lo “normal” y lo “anormal” en mis estados emocionales lo establezco yo.
NAMASTE !!
sábado, 3 de diciembre de 2011
sábado 3 de diciembre de 2011
Andarego
A Ánxeles, que me prestou os pés esa mañá.
O tempo
levaba paso repousado e alento apacibre
cando me encontrei contigo.
A mañá despregouse
e camiñamos a rúa cós teus pés.
Tiñas que mercar un agasallo,
entramos na tenda de sombreiros.
Nos escaparates apagados da nostalxia,
asomaron instantes entre os xuncos da memoria.
Pingas de amor na fondura do tempo.
Vin o meu andarego
vestido de sol e vento, asubiando á vida.
Camiñaba a incerteza con zapatos de luxo.
Espantando o futuro coa á do sombreiro.
O tempo
levaba paso repousado e alento apacibre
cando me encontrei contigo.
A mañá despregouse
e camiñamos a rúa cós teus pés.
Tiñas que mercar un agasallo,
entramos na tenda de sombreiros.
Nos escaparates apagados da nostalxia,
asomaron instantes entre os xuncos da memoria.
Pingas de amor na fondura do tempo.
Vin o meu andarego
vestido de sol e vento, asubiando á vida.
Camiñaba a incerteza con zapatos de luxo.
Espantando o futuro coa á do sombreiro.
NICANOR PARRA
Test
Qué es un antipoeta:
un comerciante en urnas y ataúdes?
un sacerdote que no cree en nada?
un general que duda de sí mismo?
un vagabundo que se ríe de todo
hasta de la vejez y de la muerte?
un interlocutor de mal carácter?
un bailarín al borde del abismo?
un narciso que ama a todo el mundo?
un bromista sangriento
deliberadamente miserable?
un poeta que duerme en una silla?
un alquimista de los tiempos modernos?
un revolucionario de bolsillo?
un pequeño burgués?
un charlatán?
un dios?
un inocente?
viernes, 2 de diciembre de 2011
"Sete" de Nicanor Parra
Son os temas fundamentais da poesía lírica
en primeiro lugar o pube da doncela
logo a lúa chea que é o pube do ceo
os pequenos bosques ataigados de paxaros
o solpor que semella unha tarxeta postal
o instrumento musical chamado violín
e a marabilla absoluta que é un acio de uvas
(Traducción propia)
Xuntos , neste chanzo da vida
imos debullar o que levamos no fardelo.
Escribimos nos aneis de voda unhos versos,
pediamos!amor eterno !,
que perdurase máis alá das circunstancias e do tempo.
Meu amor,
cando se serenan os sentimentos,
collidos das mans seguimos no camiño,
con so mirarnos,
os silencios se volven transparentes.
imos debullar o que levamos no fardelo.
Escribimos nos aneis de voda unhos versos,
pediamos!amor eterno !,
que perdurase máis alá das circunstancias e do tempo.
Meu amor,
cando se serenan os sentimentos,
collidos das mans seguimos no camiño,
con so mirarnos,
os silencios se volven transparentes.
Ana López
jueves, 1 de diciembre de 2011
ÁS ROTAS
Cuerpo del mensaje
Entrabas na noite
coas ás rotas polos puños da vida,
protexido por un saco de derrotas.
Xa non voabas alto, xa non voabas lonxe,
quizais un voo de amor alado aniñara no peito,
de cando as sombras non te tiñan perdido.
Arrastrabas a lousa da existencia
atravesando as frías paisaxes da miseria.
No trasego da mañá
ninguén reparou na tua "branca palidez",
eras un vulto inmóbil que atrancaba o portal.
Non sei se algúns ollos encontraron os teus
antes de que a gran dama te levara con ela,
poñamos por caso, ás cinco da mañá.
Se acompañou o calor dunha mirada
o frio que che rompeu o corazón.
Tardaron horas en levarte,
e tampouco estrañou o teu saco baleiro,
as miradas esvaraban sen deterse.
!Era unha imaxe tan habitual!
Ana López
coas ás rotas polos puños da vida,
protexido por un saco de derrotas.
Xa non voabas alto, xa non voabas lonxe,
quizais un voo de amor alado aniñara no peito,
de cando as sombras non te tiñan perdido.
Arrastrabas a lousa da existencia
atravesando as frías paisaxes da miseria.
No trasego da mañá
ninguén reparou na tua "branca palidez",
eras un vulto inmóbil que atrancaba o portal.
Non sei se algúns ollos encontraron os teus
antes de que a gran dama te levara con ela,
poñamos por caso, ás cinco da mañá.
Se acompañou o calor dunha mirada
o frio que che rompeu o corazón.
Tardaron horas en levarte,
e tampouco estrañou o teu saco baleiro,
as miradas esvaraban sen deterse.
!Era unha imaxe tan habitual!
Ana López
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





