O PATCHOWR K - RECÓRTOO E RECÓLLOO COMA UN RETAL, DUN TEXTO DE E. ESPINOSA, PARA ADICARLLO A MIÑA NAI QUE NON O VERÁ.

.…colle todo iso e sutúrao con aplicación, con cabeza de nai que cose, esas cabezas adorables, inclinadas baixo un flexo que as inmortaliza. Singers. Sigmas. Alfas. Refreys. Cabezas que cosen e cantan, e atusan cos beizos fíos invisibles e prenden agullas nas mamas, pequenos sansebastiáns femininos entregados á comunión dos tecidos, á integración dos sintéticos pobres e destinxidos con liños e algodóns patricios, a elección de cores que casan e non casan, sen moita clemencia ou mesmo sen gusto, porque son as nosas nais.......

Caleidoscopios de persoas fitando un caleidoscopio de pedrolos.

CBK Emmen, 2013, Suzan Drummen

El haiku de Kikaku

Publicado por Alejandro Gamero en Poesía

   Estaba el maestro Basho en una sesión de renga. A Kikaku, uno de sus discípulos, se le ocurrió el siguiente haiku:

¡Libélulas rojas!

Quítales las alas

y serán vainas de pimienta.

   El maestro reflexionó como paladeando el haiku y al cabo de unos instantes le dijo a Kikaku que así mataba a la libélula. Un haiku debe dar vida, no quitarla, concluyó Basho. Su corrección, poner el haiku de Kikaku del revés, fue brillante:

¡Vainas de pimienta!

Añádeles alas

y serán libélulas.

   Basho definió el haiku como «simplemente lo que está sucediendo en este lugar, en este momento». Pero esta anécdota, creo, es la mejor definición que puede darse de lo que es un haiku.

ENTERNECEDOR

O mundo

Contan que en Colombia, como nun conto de Márquez, un home recolle libros nos cubos do lixo. A súa muller restáuraos no que chaman o Hospital das Letras. É unha fermosa metáfora. Na actualidade os libros valen menos do que valían. Cada vez que se vulnera un libro (decoroso, obviamente), vulnérase o ser humano. Os libros non se len como merecen: docemente. Négome a enclaustrar os meus libros nun aparello frío aséptico metálico con batería incorporada. Négome a ler sen lapis, e que os libros non teñan o recendo do papel, e que o tacto sexa un sentido inútil: porque pola pel, que é tacto, entran as moléculas invisibles do amor. E insisto no costume perenne: pasear cun libro ou periódico baixo o brazo. Arquitectura feliz. Radiografía dunha sociedade menos cateta (televisivo Campamento de verano con idiotez incorporada). Reivindico a necesidade de que os libros regresen ás rúas, parques de xílgaros e magnolios musculosos. Reclamo dos cómplices desta columna que fagan o mesmo. Un acto de rebeldía contra este presente infausto. Organicémonos sen organizar nada. Manifestémonos sen manifestación nin pancarta. Levemos libros, leamos libros, amemos os libros e xornais como se fosen parte do corazón. Son parte do noso corazón. Sen follas láminas folios impresos páxinas tinta, o mundo sería peor. Levanto a miña voz a favor do papel, gritando. Podemos substituír case todo coa electrónica, tan fría aséptica metálica. Menos o interior: alma por alma. Os libros e periódicos, pese a tanto, son imprescindibles (absolutamente). Galicia tamén precisa un Hospital das Letras. O noso mundo será mellor.

Artigo de Xosé Carlos Caneiro publicado na Voz de Galicia                    (Foto propia)

A porta non pecha ben.
A luz é unha ringleira no piso, pero despois
dela veñen todos, como seráns do outono.
E no can que impón a súa presenza
alá fóra, onde a maceira, laten máis de vinte anos de setembro, 
de doce e duro setembro. Eu nom o sabía.
No fondo, eu nom sabía nada.

Vigo, Helena de Carlos

E NON SE INDIGNA A POBOACIÓN PORQUE NOS MEXEN NO PEÑÓN

ÁS VECES CREO QUE NOS FACÍA FALLA ALGO MÁIS DE ORGULLO DE POBO.

VITAL

" O MACHISMO COMEZOU,
CANDO INVENTARON QUE DEUS ERA HOME"
Luis Vidales

MAGNÍFICO OSHO

O INTRE MÁXICO DUN DESEXO

AMIGOS PARA SEMPRE