A porta non pecha ben.
A luz é unha ringleira no piso, pero despois
dela veñen todos, como seráns do outono.
E no can que impón a súa presenza
alá fóra, onde a maceira, laten máis de vinte anos de setembro, 
de doce e duro setembro. Eu nom o sabía.
No fondo, eu nom sabía nada.

Vigo, Helena de Carlos